Το δώρο, Στέφανος Ξενάκης

ΔΕΣΜΕΥΣΗ

Την είχα ακούσει σ΄ ένα σεμινάριο του Αντώνη.

Ήταν λέει ο Πλάτωνας κι ο Σωκράτης. Περπατούσαν στην Αρχαία Αγορά. Ο Πλάτωνας ρωτάει τον Σωκράτη:

«Δάσκαλε, πώς μπορώ να έχω στη ζωή μου αυτό που θέλω;»

Ο Σωκράτης τον αγνοεί. Συνεχίζει να περπατάει. Ο Πλάτωνας ξαναρωτάει.

Απάντηση καμία. Σε κάποια φάση, φτάνουν μπροστά σε μια δεξαμενή με νερό.

Ξαφνικά, ο Σωκράτης του βουτάει με δύναμη το κεφάλι μέσα στο νερό.

Ο Πλάτωνας ξαφνιάζεται. Πάει να το βγάλει, αλλά ο Σωκράτης επιμένει. Μετά από λίγη ώρα το βγάζει σκασμένος.

«Δάσκαλε, τρελάθηκες; Εγώ σε ρώτησα πώς θα ‘χω στη ζωή αυτό που θέλω κι εσύ πήγες να με πνίξεις».

«Όταν αυτό που θες στη ζωή το θες τόσο πολύ όσο αυτή την ανάσα, τότε θα το έχεις», του απαντάει ο Σοφός Δάσκαλος.

Αυτό σημαίνει Δέσμευση.

Για κάποιο λόγο σταματάμε στη μέση. Μη σου πω και στην αρχή. Θέλουμε το αποτέλεσμα αλλά όχι τον ιδρώτα. Βγαίνουμε ανατριχιασμένοι απ΄ το σινεμά μ’ αυτούς που τα κατάφεραν. Μ΄ αυτούς που τα ΄δωσαν όλα για τ’ όνειρό τους. Μ’ αυτούς που δεν τ΄ άκουγαν τα όχι. Μ’ αυτούς που έβαλαν το όραμά τους πάνω κι απ’ τη ζωή τους. Αλλά εμείς θέλουμε και την πίτα γεμάτη και το σκύλο χορτάτο. Θέλουμε ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αβγά.

Η ιστορία είναι αληθινή. Ο Στιβ Τζομπς, ο ιδρυτής της Apple, στα δεκαοχτώ του έψαχνε για δουλειά. Πάει στα γραφεία της Atari που τότε μεσουρανούσε. Λέει στον ρεσεψιονίστ ότι θέλει να δει τον πρόεδρο της εταιρίας.

«Έχετε ραντεβού;»

«Όχι», του απαντάει ο Τζομπς.

«Τότε δεν μπορείτε να τον δείτε», του κάνει ευγενικά ο άλλος.

«Αν δεν τον δω, δεν πρόκειται να φύγω. Θα με βγάλετε σηκωτό», του απαντάει με τη γνωστή φλόγα στο μάτι ο Τζομπς.

Σε λίγο ο ρεσεψιονίστ παίρνει τη γραμματέα του προέδρου.

«Έχω έναν τρελό εδώ που θέλει να δει τον πρόεδρο». Σε λίγη ώρα ο πρόεδρος τον είδε. Και φυσικά τον προσέλαβε. Ο Τζομπς εκείνη τη μέρα πήγε να πάρει τη δουλειά. Ήταν κάθετος. Δεν είχε plan b. Αυτό σημαίνει να ‘σαι δεσμευμένος. «Ή ταν ή επί τας» το έλεγαν οι πρόγονοί μας.

Όταν τους ακούς να λένε «θα προσπαθήσω», «ελπίζω», «θα ήθελα» και κάτι τέτοια ψόφια να μην το αγοράζεις. Δε θα το κάνουν. Όταν τον ακούς να λέει «θα φέρω τον κόσμος ανάποδα», «είναι θέμα ζωής και θανάτου να πετύχω», αυτός θα το κάνει. Με χλιαρό νερό δε βράζει το αβγό. Πρέπει να κοχλάζει. Πρέπει να κοχλάζει η ψυχή σου κάθε μέρα για τ’ όνειρό σου. Και φυσικά να στρώσεις κώλο.

Τότε θα ‘χεις ό,τι θες στη ζωή σου.

Το ‘πε κι αυτό η μικρή μου κόρη.

«Καταλάβατε, ρε κορίτσια, τι θα πει δέσμευση;» τους κάνω μετά την ιστορία με τον Τζομπς.

«Εγώ κατάλαβα, μπαμπά».

«Για πες».

«Να υποσχεθείς στον εαυτό σου

ότι δε θα τα παρατήσεις ποτέ».

Να ζήσεις, αγάπη μου….

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ελένη Φωτάκη

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Ένα κλάμα, ένα στροβίλισμα κι ένας τάφος. Και γέλια. Πολλά γέλια. Μέσα και πάνω και γύρω από τον τάφο. Σαν σπουργίτια. – η σκηνή είναι δική μου κι η ταινία δεν υπάρχει.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Δεν αποδημούν όλα τα πουλιά. Αποδημούν εκείνα για τα οποία η μη αποδημία ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Έξω από την πόρτα εκείνου που αγαπάω. Αυτός είναι ο μόνος κόσμος. Μόνο που δεν τελειώνει εδώ. Μετά από καιρό, εγώ θα είμαι ένα γκρίζο άγαλμα, λερωμένο από μαρκαδόρους, κατουρημένο απ’ τα πουλιά, αυτός θα έχει πεθάνει και στο σπίτι του θα ζουν άλλοι.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Στο σημείο αυτό, ας τιμήσουμε με ένα βαθύ χειροκρότημα, το “Μαύρο Φόντο”.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το σταγονόμετρο. Δεν μετράς κάτι που δεν υπάρχει. Η ησυχία και η ανησυχία σε αναλογία που αναγεννά.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Γιατί είναι πιο λευκό.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δεν έχω απάντηση. Κρίμα για μένα ίσως, αλλά μιλάω. Εκτός αν το θεωρήσω μάταιο. Αλλά το μάταιο, δεν είναι γόρδιος δεσμός.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Δεν νηστεύω τον έρωτα. Αντίθετα, ο έρωτας νηστεύει εμένα.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η βασιλεύουσα βλακεία. Αυτό ήταν και το προηγούμενο.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Κι αυτό, όπως το θέτετε, απόπειρα αυτοκτονίας είναι. Αίμα στο νερό και μετά μόνο νερό. Γι’ αυτό, παράκληση, μη βγάζετε τους ωραίους στίχους έξω από τα σπίτια τους.

_

Η Ελένη Φωτάκη είναι στιχουργός. Τελευταίοι της ολοκληρωμένοι δίσκοι: Το άσπρο μαμά νοσταλγώ, Μ’ αγαπούσες κι άνθιζε, Είδα του τρελού τα κλάματα, με τους Άγγελο Τριανταφύλλου και Μίνω Μάτσα αντίστοιχα. φωτογραφία: Μάρθα Ζμέη, με την επιμέλεια της Ευαγγελίας Θωμάκου

Το δίκιο μου

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώτα Νέγκα

Όταν ακούω για πρώτη φορά ένα τραγούδι, είτε αυτό είναι στο ραδιόφωνο, είτε κάπου αλλού, κατά ένα μεγάλο ποσοστό μπορώ να καταλάβω ποιος το έχει γράψει. Αυτό μπορεί το διακρίνει κάποιος από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο κάθε στιχουργός, από το μέτρο, και φυσικά από τον εκάστοτε ερμηνευτή, από τις τυχόν συνεργασίες δηλαδή που είχε στο παρελθόν.
Στο συγκεκριμένο τραγούδι όμως έπεσα έξω. Δεν είχα τον Οδυσσέα Ιωάννου για ένα τόσο λαϊκό κομμάτι, και για ένα τόσο λαϊκό στίχο. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη όταν έμαθα ότι εκείνος έγραψες τους στίχους! Είχε λίγο καιρό να γράψει κάτι που να μου αρέσει και αυτό ήταν και είναι μια καλή ανάσα! Φυσικά και κατά καιρούς γράφει ωραία λαϊκά κομμάτια, αλλά αυτό είναι το κάτι άλλο!

Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο

…ένα από τα γνωρίσματα των λαϊκών τραγουδιών είναι πως τα λένε “φάτσα φόρα”, πολύ ωραίο ξεκίνημα, σαν να σε πιάνει από το λαιμό
νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά

…και επίσης μια πολύ καλή συνέχεια του προηγούμενου στίχου
μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο
…στο πρώτο μισό του στίχου φαίνεται το στοιχείο της μοναξιάς, και στο δεύτερο μισό, το στοιχείο πως όλοι μας σε αυτήν τη ζωή έστω και για μια στιγμή έχουμε παίξει κάποιο ρόλο, έχουμε υποδυθεί δηλαδή κάποιον έξω από εμάς, χωρίς να βρισκόμαστε στο θέατρο, αλλά στη ζωή
κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά
…μια πολύ ωραία αντίθεση, μιας και αυτό –λογικά– δεν γίνεται, αλλά δεν παύει να είναι ακόμα ένας ωραίος στίχος

Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο

…επίσης η ομοιοκαταληξία που μοιάζει από πριν, δηλαδή το “όλο”, “ρόλο” και τώρα το “μόνο” δυναμώνει ακόμα περισσότερα το τραγούδι μελωδικά
η σκούφια μου κρατά απ’ το
πουθενά
…πάρ’ τη σκούφια σου και βάρα με, ένα πράγμα.. είναι πολύ προφορικό το τραγούδι, τις λέξεις αυτές μπορούμε να τις ακούσουμε οπουδήποτε
κι εσένα που σε ήξερε κι η πέτρα που σηκώνω
τρομάζεις όταν έρχομαι κοντά

…για να αναλυθεί αυτός ο στίχος πρέπει να διαβαστεί όλος μαζί, στην μεν τραγουδίστρια, στην γυναίκα στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν την ξέρει κανένας και στον δε “εσύ” τον ξέρουν όλοι, μα όταν πλησιάζει η “άγνωστη” φεύγει μακριά, μου θυμίζει το όλο σκηνικό σενάριο από ελληνική ταινία, ασπρόμαυρη κιόλας, όπου εκεί οι διαφορές μεταξύ φτωχού και πλούσιου ήταν ακόμα μεγαλύτερες

Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα
…πολύ οπτικός αυτός ο στίχος, σαν να τον βλέπεις και σαν να τον ακούς, μιας και τα ρέστα άρα τα νομίσματα έχουν ήχο
ανοίγω και δε βλέπω ουρανό

…και αυτός πολύ καλός στίχος, μιας και όλοι μας δικαιούμαστε να βλέπουμε τον ουρανό, τα αστέρια, αλλά υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που δεν μας το επιτρέπουν
εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη
Αθήνα
…αυτό το “σου” είναι ολόκληρος κόσμος! Καλά να βλέπεις πολύ καλή θέα και να την έχει πιάτο την Αθήνα, αλλά και στο ακριβό σου πιάτο μέσα;
ανοίγεις και χαζεύεις το κενό
…είναι τρομερές οι αντιθέσεις που δημιουργούνται σε αυτό το τραγούδι, μέσα σε δέκα συλλαβές όλη η ζωή

Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο
νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά
μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο
κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά

Εμένα με φιλήσανε στο στόμα οι ανάγκες
…μου είπαν έλα εδώ εσύ μικρή, έλα να γνωρίσεις και εμάς, τη μοναξιά, τη δυστυχία και αφού μας γνωρίσεις τόσο θα σε φιλήσουμε κιόλας!
την έκανα τη βόλτα στα βαθιά
…συνεχίζει μεστά η αμεσότητα και η λαϊκότητα
κι εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες
νομίζεις ότι πήγες μακριά
…νομίζω πως η φράση “δυο καρφωμένες ράγες” είναι η καλύτερη του τραγουδιού! Επιτυγχάνεται για ακόμη μια φορά η αντίθεση, αλλά και η κλιμάκωση, όσο προχωράει και κυλάει το τραγούδι γίνεται ακόμα πιο έντονο, πιο δυνατό!

Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα
ανοίγω και δε βλέπω ουρανό
εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη Αθήνα
ανοίγεις και χαζεύεις το κενό
…θα το ξαναπώ για ακόμη μια φορά, θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι κάποιο soundtrack από μια παλιά ελληνική ταινία, έχει όλα τα στοιχεία, τον πόθο, την φτώχεια, την αντίθεση, την μιζέρια, την κακοπέραση, αλλά και την ελπίδα. Φυσικά, είναι κι ένα τραγούδι με πολιτική χροιά και με πολλά πολιτικά μηνύματα. Όμως, όλα γυρίζουν γύρω από την αγάπη. Πολλές φορές δεν αρκεί μόνο η αγάπη, υπάρχουν και άλλα ζητήματα, όπως εδώ, που μας φέρνει αντιμέτωπους αρχικά με τον εαυτό μας και πιο μετά με την κοινωνία και τις ταξικές διαφορές.

Θα κλείσω με μία ευχή, ας μη ψάχνουμε για δίκαιο και άδικο, ας είναι το αυτονόητο η καλύτερη λύση και να μην πάψουμε να προσπαθούμε ποτέ για αυτό που θέλουμε.

_

Το άρθρο γράφτηκε 3.9.2014 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η θεά και η τύχη

Είναι Σάββατο βράδυ, η θερμοκρασία στο Φάληρο είναι οχτώ βαθμούς Κελσίου, αλλά μέσα στη βιβλιοθήκη του Σταύρος Νιάρχος έχει μια αφόρητη ζέστη. Ιδανικός προορισμός το Νιάρχος τις μέρες των Χριστουγέννων, μιας και είναι τόσο όμορφα στολισμένος ο χώρος που νομίζεις πως βρίσκεσαι σε μία όμορφη πόλη του εξωτερικού. Η αλήθεια είναι πως όλα μοιάζουν πιο φωτεινά τα Χριστούγεννα, αλλά κάτω από τα λαμπάκια θα συναντήσεις τη μοναξιά, τη δυστυχία, αλλά και τη ανημπόρια των ανθρώπων. Άλλωστε, τόσα χρόνια έχουμε μάθει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πίσω από τα συναισθήματά μας, πίσω από τα ψέματά μας. Φωταγωγίζουμε μόνο την πλευρά που θέλουν να δουν οι άλλοι και τοποθετούμε το αστέρι τόσο ψηλά που ούτε οι ίδιοι δε το φτάνουμε, ούτε καν το βλέπουμε.

Ένα αγόρι, με καστανά μαλλιά, πράσινα μάτια, μεγάλα κοκάλινα γυαλιά και ελαφρώς αξύριστο μούσι κάθεται και διαβάζει για τη σχολή του, την ώρα που μια όμορφη κοπέλα, με μακριά μαλλιά, ωραίο σώμα πλησιάζει και κάθεται ακριβώς δίπλα του. Αφού συστήνονται με τα μάτια, καταλαβαίνουν και οι δύο πως μάλλον θα προκύψει κάτι ανάμεσά τους. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά κι η κοπέλα πήγε στο μπάνιο, μαζί με την τσάντα της· έβγαλε στην αρχή την μπλούζα, μετά το παντελόνι και τέλος το κορμάκι της. Αφού είχε μείνει γυμνή πήρε το κορμάκι και το τοποθέτησε μέσα σε ένα βιβλίο. Ύστερα ντύθηκε και ξαναπήγε στη θέση της, έσπρωξε το βιβλίο προς το μέρος του αγοριού και τον κοίταξε με πάθος. Εκείνος, η αλήθεια είναι δεν είχε πάρει είδηση τι γινόταν, απλά καταλάβαινε πως το βιβλίο είχε κάτι μέσα. Άνοιξε την επικειμένη σελίδα, που “όλως τυχαίως” ήταν στη σελίδα 69, και είδε το εσώρουχο της κοπέλας. Αν και σπάνια άλλαζε έκφραση το πρόσωπό του, τότε γελούσαν ακόμα και τα μουστάκια του. Ενθουσιάστηκε πάρα πολύ. Έπιασε το βιβλίο και το στερέωσε με τη ράχη του να ακουμπάει στην έδρα, έτσι, το βιβλίο σχημάτισε δύο αμβλείες γωνίες. Κατέβασε το κεφάλι του προς τις σελίδες και κλείνοντας τα μάτια του μύρισε το εσώρουχο της κοπέλας. Ο συνδυασμός από την μυρωδιά του σώματος της κοπέλας και από τις σελίδες του βιβλίου έφτιαξαν έναν όμορφο χαρμάνι που τον καύλωσαν.

Πήρε με τρόπο το μαύρο κορμάκι και το έβαλε μέσα στην τσάντα του. Ύστερα, έγραψε με μολύβι πάνω στο βιβλίο και την ρωτούσε να του πει το κινητό της. Αρκετά ρομαντικό για την περίσταση, αλλά αυτό του ήρθε. Ο χρόνος της αναμονής βοήθησε το αγόρι να επεξεργαστεί κι άλλο την ομορφιά της κοπέλας. Φινέτσα, κοφτερή ματιά, νάζι, ήταν μια θεά. Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια, τον έγδυσε από πάνω μέχρι κάτω και του έγραψε με κόκκινο στυλό το όνομά της στο Facebook. Εκείνος ίσα που κοίταξε το όνομά της και αμέσως σηκώθηκε μαζί με την τσάντα του προς το μπάνιο. Αρχικά, της έστειλε αίτημα φιλίας, ύστερα, στερέωσε το κινητό του στην τουαλέτα και άρχισε να πιάνει τον πούτσο του. Κάπου εκεί άρχισε να τραβάει βίντεο. Σκεφτόταν τη μυρωδιά, την κοπέλα, την στιγμή, τα Χριστούγεννα· ύστερα πήρε στα χέρια του το μικρό κορμάκι και το έβαλε ανάμεσα στον πούτσο του. Άρχισε να αυνανίζεται για πάρτι της. Ώσπου, τελείωσε μετά από λίγο. Ύστερα, πήγε να πιάσει θέση πλάι στην κοπέλα, αφού έκατσε, της έστειλε το βίντεο.

Το γυναίκειο ένστικτο είναι τόσο ανεπτυγμένο που εκείνη είχε καταλάβει ακριβώς τι θα έκανε το αγόρι. Το μόνο που έμενε να μάθει ήταν πόσο μεγάλο ήταν το πουλί του αγοριού. Αφού είδε λίγα δευτερόλεπτα πήρε το ίδιο χαμόγελο όπως και εκείνος όταν είδε το εσώρουχο. Αξίζει να πούμε πως φάνηκε ευχαριστημένη κι από το μέγεθος… Αφού είδε μέχρι τέλος το βίντεο, έκανε πίσω την καρέκλα της, σηκώθηκε ξαφνικά και περπάτησε γρήγορα προς την έξοδο. Το αγόρι σάστισε και δεν ήξερε τι να κάνει. Σηκώθηκε και εκείνος βιαστικά και άρχισε να την ακολουθάει. Το κορίτσι περπάταγε τόσο γρήγορα που κάποιες φορές ήταν δύσκολο να τη διακρίνει, επίσης, το Ίδρυμα είχε τόσο κόσμο τις μέρες των Χριστουγέννων που δυσκόλευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Το αγόρι τα έχασε τελείως, όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν είχε συνειδητοποιήσει τίποτα. Μετά από λίγο δεν μπορούσε να την διακρίνει καθόλου, την είχε χάσει οριστικά. Έκατσε ακίνητος για λίγο και κοιτούσε σαλεμένος το πλήθος. Δευτερόλεπτα μετά ήθελε να πάρει μια βαριοπούλα και να κοπανήσει το παγοδρόμιο που ήταν εκεί στημένο και ακόμα να ξεριζώσει τα γένια από όλους αυτούς τους αποκρουστικούς Αγιοβασίληδες και ακόμα να σύρει με έλκηθρο όλα τα καλικαντζαράκια που του χαμογελούσαν εριστικά.

Περάσανε τρείς μέρες από την συνάντηση των δύο παιδιών και κανείς από τους δύο δεν είχε δώσει το παραμικρό σημείο ζωής. Αν και, κανονικά, το κορίτσι θα έπρεπε να δώσει κάποια εξήγηση. Το αγόρι αποφάσισε τότε να της στείλει στο Messenger, έτσι, χωρίς να το πολύ σκεφτεί έγραψε: «Κακό δεν είναι να χωρίζουν δυο άνθρωποι, κακό είναι να μην ενώνονται ποτέ. Χρόνια σου πολλά!» Μιας και ήταν Χριστούγεννα εκείνη την ημέρα, είπε να δείξει καλός, έτσι, της ευχήθηκε κιόλας. Η ζωή μοιάζει με ένα ατέρμονο παιχνίδι. Στο παιχνίδι αυτό μπορούμε να αψηφήσουμε τους κανόνες, να φτιάξουμε δικούς μας κανόνες, μπορούμε να πάμε με το γράμμα του νόμου, μπορούμε να σταματήσουμε να παίζουμε, μπορούμε να παίζουμε μέχρι να χάσουν οι άλλοι, μπορούμε να παίζουμε μέχρι νικήσουμε εμείς και άλλοι τρόποι που καταλήγουν κυρίως να είναι τεχνάσματα δολοπλοκίας, συμφερόντων και επί παντός του επιστητού να ξεχνάμε να παίζουμε, να γελάμε, να ερωτευόμαστε.

«Δυο άνθρωποι συναντήθηκαν τυχαία, και….» ήταν η απάντηση του κοριτσιού δυο μέρες μετά τα Χριστούγεννα. Τότε το αγόρι άρχισε να σκέφτεται· αν υποθέσουμε πως όλα είναι ενέργεια τύχης και πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, τότε, πολύ απλά θα προσμένουμε ουρανοκατέβατες καταστάσεις να μας χαϊδέψουν το σώμα και τη ψυχή. Φυσικά και παίζει ρόλο η τύχη, αλλά ποιος έφτιαξε την τύχη, τα τείχη, την ανθρωπότητα, το Νιάρχος, τον αρχιτέκτονα του Νιάρχος; Προφανώς, όλα αυτά τα έφτιαξε ο άνθρωπος και αφού τα φτιάξαμε εμείς (οι προγενέστεροί μας δηλαδή) τότε έχουμε μερίδιο όλοι μας για τα τινά που μας συμβαίνουν. Είτε στα καλά, είτε στα κακά. Ακόμα, σκέφτηκε, πως ανάμεσα σε τρία εκατομμύρια πληθυσμό που έχει η Αθήνα, δεν γίνεται να συναντηθήκαμε τυχαία. Όχι μόνο εμείς, αλλά και όλα τα ζευγάρια που έχουν ή είχαν υπάρξει. Παίξαμε στο παιχνίδι, ακολουθήσαμε τους δρόμους μας, τις στρατηγικές μας, χάσαμε, νικήσαμε, ξαναχάσαμε, ξανανικήσαμε, ξαναοχυρωθήκαμε και φτου και από την αρχή. Αλώστε, αν είχαμε τύχη ως άνθρωποι, θα κερδίζαμε όλοι στο τζόκερ και στα άλλα τυχερά παιχνίδια, όμως, οι πιθανότητες είναι κατά μας.

«Δεν είμαι σίγουρος για το αν συναντηθήκαμε τυχαία ή όχι, είμαι σίγουρος όμως για την καρδιά μου. Η καρδιά έχει πάντα δίκαιο. Οι χτύποι της καρδιάς μας είναι ρυθμιστής μιας σχέσης. Η δικιά μου χτυπούσε και έτρεχε όπως ο Κεντέρης όταν τον κυνηγούσαν οι επτά μελαμψοί, με δυο σημαντικές σημειώσεις, η καρδιά μου δεν ήταν ντοπαρισμένη, και έτρεχε και πιο γρήγορα». Το κορίτσι μόλις είδε την απάντησή του συγκινήθηκε ελαφρώς και χαμογέλασε. Ήταν ίσως το καλύτερο μήνυμα που είχε λάβει ποτέ. Εκ των πραγμάτων, έπρεπε να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στο αγόρι. Αφήστε που ήταν και Χριστούγεννα και η εποχή από μόνη της σου βγάζει κάτι πολύ ερωτικό. Σαν να το βλέπει μπροστά της, να έχουν ανάψει φωτιά και να την παίρνει μπροστά στο τζάκι, ύστερα, να έχει χώσει το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια της και να τη γλύφει με μανία. «Αύριο θα είμαι στη βιβλιοθήκη, την ίδια ώρα, αν θες έλα…» 

Τα δύο παιδιά συναντήθηκαν ξανά εκεί. Στο ίδιο μέρος, στις ίδιες θέσεις. Μιλήσανε λίγο για το πως περάσανε τις γιορτές, αλλά και το τι είχαν σκοπό να κάνουν την Πρωτοχρονιά. Όσον αναφορά την αλλαγή του χρόνο το αφήσανε και οι δύο ελεύθερο, μάλλον για να πιστεύει ο ένας για τον άλλον πως θα κάνουν κάτι μαζί. Το κορίτσι μετά από λίγο άφησε το χέρι της στο αριστερό γόνατο του αγοριού. Τον ξάφνιασε αυτή η οικειότητα, αλλά του άρεσε παράλληλα. Τότε και εκείνος χάιδεψε το αριστερό της μπούτι. Εκείνη έκανε ακόμα πιο δεξιά και χάιδεψε το καβάλο του αγοριού. Εκείνος με τη σειρά του άρχισε να χαϊδεύει το μουνάκι της μέσα από το τζίν. Τα δύο παιδιά ήταν τελευταία στη σειρά του αναγνωστήριου, οπότε είχαν όλους τους άλλους μπροστά τους, άρα δύσκολα κάποιος θα καταλάβαινε τι κάνουν. Τότε το κορίτσι ξεκούμπωσε το φερμουάρ και άρχισε να παίζει με το πουλί του αγοριού. Εκείνος ένιωθε ωραία, αλλά έσφιγγε τα δόντια του μιας και θα προτιμούσε να είναι οπουδήποτε αλλού, έτσι ώστε να είναι μόνοι τους και να το ευχαριστηθούν καλύτερα. Το κορίτσι συνέχιζε με αμείωτο το ενδιαφέρον, μόνο που τώρα έσκυψε προς το μέρος του και άρχισε να του παίρνει πίπα μέσα στη βιβλιοθήκη. Το αγόρι δεν πίστευε στα μάτια του με την τόση άνεση, ευκολία και άγνοια κινδύνου του κοριτσιού. Όλο αυτό το κράμα, αλλά και επειδή ήξερε να την κάνει πολύ καλά τη διαδικασία έκαναν το αγόρι να χύσει σχεδόν άμεσα μέσα στο φλογερό στόμα της.

–Πιστεύεις ακόμα στην τύχη; Είπε το αγόρι καθώς κατηφορίζανε προς την έξοδο.
–Πιστεύω σε εσένα, είσαι καλό τυπάκι, μπορεί να τα βρούμε εμείς οι δύο. Είπε το κορίτσι με μια δόση υπαινιγμού, αλλά και αυθορμητισμού μαζί.
–Η τύχη για εμένα δεν υπάρχει, είναι όλα όσα δεν κάναμε και τα αφήσαμε στην τύχη. Η τύχη είναι η καλύτερη δικαιολογία για να μην προσπαθούμε.

Εκείνη δε μίλησε.

Λίγο πριν βγουν από το χώρο του Νιάρχος, το αγόρι έπιασε την κοπέλα από τη μέση και άρχισε να τη φιλάει με πάθος. Εκείνη φυσικά ενέδωσε. Ύστερα, το αγόρι την οδήγησε κάπου απομονωμένα, πάντα στον προαύλιο χώρο του Νιάρχος. Αφού σιγουρευτήκανε, ας πούμε, πως δεν τους παρακολουθεί κανείς, το αγόρι έγδυσε το κορίτσι. Μόνο τα κάτω ρούχα. Τώρα είχανε ξεχάσει το κρύο και απλά απολαμβάναμε τη στιγμή· πάντα με προφυλάξεις. Ο καυλωμένος πούτσος του αγοριού έμπαινε πολύ γρήγορα στο μουνάκι της κοπέλας και αυτό την τρέλανε. Ακόμα, είχε τελειώσει ήδη μία φορά σήμερα, οπότε θα άντεχε περισσότερο στην τρελά καυλωμένη μουνάρα της. Το αγόρι αποφάσισε να πάρει εκείνος το πρώτο λόγο στη γνωριμία τους, αποφάσισε στιγμιαία πως θέλει να τη γαμήσει από πίσω. Ήθελε να πάρει μια κάποια μορφή εκδίκησης από την κοπέλα για όσες μέρες δεν του είχε στείλει. Τώρα παραξενεύτηκε εκείνη ευχάριστα, αλλά ενθουσιάστηκε από τον αυθορμητισμό του αγοριού και έδειχνε να το απολαμβάνει. Το σφριγηλό κωλαράκι της κοπέλας έμοιαζε με πυρκαγιά στο Μαραθώνα τον μήνα Αύγουστο. Τελείωσε μέσα της χωρίς να τον νοιάζει κάτι. Ήταν τόσο καυλωμένος που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον εαυτό του.

Φεύγοντας από το Νιάρχος συνάντησαν τυχαία έναν λαχειοπώλη. Το κορίτσι έπεισε με τα πολλά το αγόρι να αγοράσουν δύο πρωτοχρονιάτικα λαχεία. Ένα που θα διάλεγε εκείνη και ένα που θα διάλεγε αυτός. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος, όπως είπαμε, δεν πίστευε στην τύχη, πίστευε στις δυνάμεις του ανθρώπου και στη λογική. Όμως, είχε περάσει τόσο καλά σήμερα που δε υπήρχε περίπτωση να της χαλάσει κάποιο χατίρι.

Το βράδυ της πρωτοχρονιάς το περάσανε μαζί· στο σπίτι της κοπέλας μαζί με φίλους. Από ότι φαίνεται ξαναπήρε τον έλεγχο το κορίτσι. Βέβαια, περάσανε πολύ όμορφα στο ρεβεγιόν, φάγανε, ήπιανε, γελάσανε, χορέψανε και φυσικά μετά για να πάει καλά ο χρόνος, κάνανε το καθιερωμένο sex. Εκείνη, φορούσε κόκκινα εσώρουχα, έτσι της είχε πει η γιαγιά της. Κάθε Πρωτοχρονιά να φοράς κόκκινα εσώρουχα για να έχεις τύχη όλη την χρονιά!

Την Πέμπτη, δύο μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου, θα πραγματοποιούταν η κλήρωση του λαϊκού κρατικού λαχείου. Μαντέψτε. Το κορίτσι κέρδισε το αμύθητο ποσό των 2.500.000€! Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά της κοπέλας; Όχι μόνο για το τεράστιο ποσό, αλλά και γιατί θα την έλεγε στο αγόρι! Πως όλα, μα όλα είναι ενέργεια τύχης! Εκείνος, με τη σειρά του, αφενός χαροποιήθηκε υπερβολικά, αλλά της ανέφερε πως εκείνο το βράδυ κάποιος της γάμαγε το κωλαράκι, οπότε, είχε κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα να την αποκαλεί κωλόφαρδη!

Μετά από λίγες μέρες τα δύο παιδιά βρεθήκανε σε ένα σαλέ στην Ελβετία, το κορίτσι ένιωθε πως πρέπει να ανταποδώσει με κάποιο τρόπο την ευμάρεια στο αγόρι. Κάπως έτσι όμως εκπληρώθηκε άλλη μία σκέψη της. Τώρα το κεφάλι του αγοριού βρισκόταν από κάτω της και της έγλυφε με μεγαλύτερη μανία –από ότι φανταζόταν– το μουνάκι, εξάλλου, τώρα ήταν και εκατομμυριούχος. Ύστερα, του ζήτησε να την τοποθετήσει κοντά στο παράθυρο και να την πάρει στα τέσσερα. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να βλέπει και τις Άλπεις.

Αυτό είναι που λέμε τύχη βουνό.

Η συγγραφέας Στέργια Κάββαλου με τρεις νέες κυκλοφορίες (σχεδόν) ταυτόχρονα

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Με τη συλλογή διηγημάτων της “Αλτσχάιμερ trance” (εκδ.Τετράγωνο) ήταν υποψήφια στην κατηγορία ‘Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα’ του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού. Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το μυθιστόρημά της με τίτλο “Αντίστροφα-Love will tear us apart” (εκδ. Μελάνι) Με την ποιητική συλλογή της “Πλαστική άνοιξη” ήταν υποψήφια για το “Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014”.

Πες μου λίγα λόγια για εσένα.

  • Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 15 βιβλία μου.
  • Είμαι αφηρημένη και ακατάστατη αλλά όταν θέλω να γράψω πρέπει να υπάρχει μια τάξη γύρω μου.
  • Μ’ αρέσει το παγωτό μόκα.
  • Από τον καφέ μου πίνω 4-5 γουλιές μόνο αλλά τον χρειάζομαι.
  • Ενθουσιάζομαι εύκολα, ξεχνάω το ίδιο εύκολα.
  • Είμαι η μαμά της Μάντης που δεν είναι ούτε δύο αλλά ξέρει να λέει σκουληκομυρμηγκότρυπα.

Το πρώτο βιβλίο σου που κυκλοφόρησε χρονικά για φέτος, είναι «Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις», πες μου λίγα λόγια για αυτό.
Τον αγαπάω τον Κωστή γιατί φοβάται μη χάσει τις λέξεις του. Και εξηγώ. Ο μπαμπάς του αποφασίζει να μετακομίσει στην Αβινιόν της Γαλλίας γιατί εκεί βρήκε δουλειά ως οδοντίατρος. Δούλευε και στην Αθήνα όμως να, ήθελε αυτό το «κάτι καλύτερο» όχι μόνο για εκείνον αλλά για όλη την οικογένεια που περιλαμβάνει τη μαμά Κάση, τη μικρή Λητώ, τη γιαγιά Ιουλία και φυσικά τον Κωστή. Αφού ο πρωταγωνιστής μας δεν καταφέρνει να σταματήσει «το κακό που τους βρήκε» αποφασίζει να επινοήσει ένα δικό του παιχνίδι συγγραφής απλώνοντας τις λέξεις του σε όλη τη νέα του μικρή πόλη.

Άραγε, τα παιδιά μπορούν να αγαπήσουν την ελληνική γλώσσα μέσα από τα παιδικά βιβλία; Μπορούν να ασχοληθούν με τη λογοτεχνία μετέπειτα επειδή για παράδειγμα διάβασαν ένα βιβλίο στα οχτώ;
Υποθέτω ότι όσο πιο νωρίς γίνεις αναγνώστης, τόσο πιο πολύ γοητεύεσαι και το ψάχνεις αργότερα. Όμως υπάρχουν παιδιά που μένουν σε σπίτια όπου δεν υπάρχει κανένα βιβλίο, παιδιά δηλαδή που δεν έχουν το ερέθισμα, παιδιά που γίνονται ενήλικες και τότε ανακαλύπτουν αυτόν τον άλλο κόσμο του γραπτού λόγου. Η αγάπη αυτή μπορεί είτε να καλλιεργηθεί είτε να προκύψει ακαριαία. Και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο σημαντική και καθοριστική για τον τρόπο που τελικά ζούμε.

Περάσανε πέντε χρόνια για να ξαναγράψεις ποίηση, μιας και γράφεις αρκετά αυτοβιογραφικά, ο «Δρόμος από γάλα» χαρακτηρίζει τη σχέση που έχεις με την κόρη σου Μάντη; Η γέννηση ενός παιδιού δεν ενέχει ποίηση;
Έχεις δίκιο! Είναι ό,τι πιο δημιουργικό μού έχει συμβεί και υποθέτω ότι κάπως έτσι νιώθουν πολλές μαμάδες. Ενώ είχα πει πως δεν θα ξαναέγραφα ποίηση, ήρθε ξαφνικά αυτό το βιβλίο λόγω της μητρότητας και όλων όσων σου αποκαλύπτει. Ωστόσο στα 28 ποιήματα της συλλογής υπάρχουν και όσα συνοδεύουν την καθημερινότητα μιας μαμάς, γεγονότα, παρατηρήσεις, ασήμαντα ή σημαντικά βιώματα που έχουν μια παράλληλη δική τους ύπαρξη.

Όταν γράφουμε για ένα νέο βίωμα μας, το ζούμε καλύτερα ή μήπως από το πολύ γράψιμο μας μένει μόνο η ανάμνηση;
Το ζούμε όταν συμβαίνει, αναγκαστικά. Και του δίνουμε ένα άλλο βάθος και βάρος γράφοντάς το. Μπορεί καμιά φορά να γράφουμε και για να μην ξεχάσουμε. Μπορεί.

Τι συμβουλή θα έδινες στις νέες μανάδες που γράφουν;
Να ζητάνε βοήθεια για να βρουν τον χρόνο να γράψουν. Να μην νιώθουν άσχημα ότι έτσι αφήνουν το παιδάκι τους. Τα λέω για μένα αυτά περισσότερο που δεν έχω κατακτήσει ακόμα αυτή την ισορροπία.

Τι αποκόμισες από την μετάφραση που έκανες στο «Γαβγίζοντας στ’ αστέρια»;
Αγάπησα λίγο παραπάνω τον Τσέχοφ, τον Τουρκένιεφ και τα σκυλιά. Γνώρισα τη ρωσική επαρχία, έκλαψα με τις ιστορίες των ηρώων-οι ήρωες και στις πέντε ιστορίες είναι τα σκυλιά-και την ανιδιοτελή τους αγάπη.

Τέλος, «Κάτι κλαίει ακόμα», και διηγήματα μέσα στο 2018. Όσα δε χωρέσανε στο παιδικό και στην ποίηση γράφτηκαν εδώ; Ή μια διαφορετική οπτική στον κόσμο;
Τα διηγήματα είναι μια άλλη ιστορία. Άλλωστε από το διήγημα ξεκίνησα. Τον τίτλο για τη συγκεκριμένη συλλογή τον είχα από το 2015. Μου συμβαίνει να ξεκινάω από τον τίτλο. Αυτός καθόρισε και το περιεχόμενο το οποίο συγκεντρώθηκε σιγά σιγά. Οι ιστορίες μιλούν για αργές επιστροφές, ευχαριστήρια χαρτάκια, θαμμένους γονείς, παγωμένα χέρια, αντιφασιστικά λεωφορεία, κακά όνειρα, απλωμένα βρακιά, πρώτα μπλουζ και ποντικάκια που περπατάνε στο ταβάνι.

Γενικά, πως βλέπεις και πως αντιμετωπίζεις τη σημερινή πραγματικότητα;
Η κάθε εποχή έχει την τραγικότητά της. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω τέτοια ενέργεια και χαρά που το ξεχνάω. Αλλά δεν είναι πολλές.

Ποιο είναι το όνειρό σου στη λογοτεχνία;
Θα ήθελα να πειραματιστώ και σε άλλα είδη. Για μένα η συγγραφή είναι ένα παιχνίδι και ευτυχώς που είναι ατομικό γιατί με τα ομαδικά τα πάω χάλια.

_

Τα βιβλία της Στέργιας για το 2018:

Δρόμος από γάλα, Κέλευθος
Κάτι κλαίει ακόμα, Ο Μωβ Σκίουρος
Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις, Μεταίχμιο
Γαβγίζοντας στ’ αστέρια, Ποικίλη Στοά

Πρωινό ή βραδινό γράψιμο;

Υπάρχει διαφορά στο να γράφουμε το πρωί ή το βράδυ; Αλλάζει η ψυχοσύνθεσή μας με το πόσο φως έχει έξω ο ουρανός;

ΠΡΩΙ
«Πάντα γράφω το πρωί. Το μυαλό, τότε, είναι πιο διαυγές και οι καλύτερες σκέψεις έρχονται μόλις σηκωθώ από το κρεβάτι ή μετά από έναν ευχάριστο περίπατο.» Tolstoy

Δεν μπορώ παρά να μην συμφωνήσω με τον Tolstoy, το πρωί το μυαλό έχει μια πιο διαυγή ματιά, μπορούμε να καταγράψουμε πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σκέψη μας και ίσως τότε να επικρατεί περισσότερο η λογική πάνω στα γραπτά μας. Η επιστήμη πάντως λέει, πως η ιδανική ώρα για γράψιμο, είναι νωρίς το πρωί, ύστερα από έναν περίπατο.

Ακόμα, αν θέλουμε να εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο στο θέμα, θα πούμε πως το πρωί ξεκινάει ο κόσμος, αρχίζει μία καινούργια μέρα, είναι ακόμα μία ευκαιρία να αποδείξουμε πως αξίζουμε. Έτσι, τα γραπτά μας έχουν μεγαλύτερη αισιοδοξία, μεγαλύτερη ελπίδα, και είναι ίσως πιο χαρούμενα. Τότε, όλες οι αισθήσεις μας είναι πιο ενεργές και ζητάμε από τον εαυτό μας να καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε χτες. Να προχωρήσει ακόμα ένα βήμα, είτε στο άρθρο που μας απασχολεί, είτε στο να βρούμε την κατάλληλη πλοκή, είτε να διαμορφώσει κατάλληλα τους χαρακτήρες.

ΒΡΑΔΥ
«Τη νύχτα, όταν ο κόσμος έχει γυρίσει πίσω στις σπηλιές του και οι ονειροπόλοι έχουν μείνει μόνοι τους, ξεδιπλώνονται εμπνεύσεις και δυνατότητες που θα ήταν αδύνατες σε οποιαδήποτε άλλη, λιγότερο ήσυχη ώρα.» HP Lovecraft

Όσον αναφορά το βράδυ, η γραφή μας μεταλλάσσεται σε πιο εσωτερική, σε πιο προσωπική, διεισδύουμε καλύτερα στα μύχια της ψυχής μας, έτσι, καταγράφουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που νιώθουμε, εν αντιθέσει, με το πρωί, που όπως είπαμε, καταγράφουμε καλύτερα αυτό που σκεφτόμαστε. Ίσως, το βράδυ να γινόμαστε και περισσότεροι κυνικοί, πιο ερωτικοί, πιο γενναίοι. Εξάλλου, όπως είπε και ο Lovecraft τότε οι μνήμες έρχονται και κάνουν παρέλαση μπροστά στα μάτια μας.

Το βράδυ συνεχίζουμε αυτό που αφήσαμε το πρωί· μετρώντας λάθη που κάναμε την ημέρα, και ίσως να γινόμαστε καλύτεροι. Καλύτεροι ως άνθρωποι, παρά ως γραφιάδες. Το βράδυ περισσότερο ονειροπολούμε, παρά γράφουμε. Ή για να το πούμε καλύτερα ονειροπολούμε γράφοντας. Η κούραση της ημέρας αποδομεί τη λογική, αυτό από μόνο του μας φέρνει πιο κοντά στην πλάνη και στην παράνοια. Γράφουμε χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο, γιατί πολύ απλά μπορεί να έχει πάει τόσο αργά, που να έχει έρθει ήδη το αύριο. Το βράδυ γράφουμε για το τώρα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τελικά όμως τι είναι καλύτερο; Σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερο ή χειρότερο. Αφού γράφουμε όλα πάνε καλά (ή μάλλον). Αν βέβαια πρέπει να απαντήσω σε αυτήν την κλειστή τύπου ερώτηση, θα έλεγα, πως ανάλογα με το τι θέλουμε να γράψουμε. Αν για παράδειγμα θέλουμε να γράψουμε ένα άρθρο ή ένα διήγημα καλυτέρα να επιλέξουμε πρωινή ώρα. Αν όμως θέλουμε να γράψουμε ένα ποίημα ή έναν στίχο καλύτερα να διαλέξουμε τη νύχτα. Αν πάλι θέλουμε να γράψουμε ένα βιβλίο καλύτερα να διαλέξουμε όλες τις ώρες της ημέρας, έτσι ώστε να έχουμε όλες τις εκφάνσεις και τις εκφράσεις της γραφής. Παρ΄ όλα αυτά, όλα καταργούνται με το πως εμείς λειτουργούμε καλύτερα.

Εσείς, αλήθεια, τι προτιμάτε;

Στιχουργοί, οι προφήτες των καιρών μας

Μοναξιά χιλιάδες φύλλα – 1992

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Ένα κλεμμένο ποδήλατο – 1992

Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
Προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
Στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα

Χαμένοι δρόμοι – 1998

Μόνος, βλέπω αεροπλάνα να περνούν,
και κάποιους να χειροκροτούν, μα ο ουρανός βουρκώνει
Μόνος, κι έτσι όπως φτάσαμε ως εδώ,
φοβάμαι αύριο τι θα δω, στου κόσμου την οθόνη

Στίχοι: Λίνα Τουρκογιώργη

Στην σχάση και στη φέξη

Σχεδιασμένο για την Ελλάδα, μου μάθανε στο σχολείο, αλλά όλα ήταν σχέδια επί χάρτου. Σαν σχέδιο μόδας έμοιαζε η θεωρία της σχετικότητας και σαν σχήμα λόγου το σχίσμα της Εκκλησίας. Κάπως έτσι σχεδίασα κι εγώ τη ζωή μου, ή μάλλον, σχεδόν την σχεδίασα. Έφτιαχνα σχετικά σχεδιαγράμματα τα οποία μετανάστευαν από εμένα σαν σε σχηματισμό πουλιών. Ύστερα, ήρθε η σχολή, το σχεδιαστήριο της ζωής! Σχετίστηκα με κόμματα, έκανα σχέσεις, αλλά δεν μπόρεσα να σχηματίσω το δρόμο μου. Ο δρόμος μου έμοιαζε με σχοινοβασία κι εγώ σχιζοφρενής δολοφόνος. Στην σχάση και στη φέξη ήμουν. Όπου κι αν βρισκόμουν άκουγα τα σχολιανά μου, από σχολαστικούς τύπους που με σχολιάζανε. Αυτή η σχιζοειδής κατάσταση με ξέβρασε εδώ, στη σχισμή του δρόμου να κρατώ μια «σχεδία».

_

Αυτή η μικρή ιστορία γράφτηκε με αφορμή έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα τη “σχεδία“. Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ.

Γιώργος Ιατρίδης, Μία από τα ίδια e-book

Η ιδέα έγινε κείμενο, το κείμενο έγινε στήλη και η στήλη e-book.

Το «Μία από τα ίδια» ξεκίνησε σαν μία στήλη στο inner.gr. Από τις 29 Οκτωβρίου μέχρι και τις 4 Νοεμβρίου 2018 δημοσιεύτηκαν ηλεκτρονικά 7 κείμενα. Το κάθε ένα από αυτά εμπεριείχε 24 προτάσεις, όσες δηλαδή και οι ώρες της ημέρας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτυπώνει τη ζωή ενός ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος και αγκιστρωμένος στην καθημερινότητά του. Ουσιαστικά, κάθε ώρα εκτελεί προκαθορισμένες διεργασίες, έπειτα, επαναλαμβάνει τις διεργασίες αυτές επί εβδομαδιαία βάση και κάπως έτσι πιστεύει πως ζει. Το μόνο όμως που γεύεται είναι ένας ατέρμονος κύκλος γεγονότων και καταστάσεων που δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, κάθε άλλο, τoν γεμίζουν με μια ασφυκτική μοναξιά. Καμία αλλαγή, καμία εναλλαγή, καμία έκπληξη, ούτε καν δυσάρεστη. Άραγε, θα ξεφύγει από τον εαυτό του;

Για να κατεβάσεις το e-book, κάνε κλικ στο εικονίδιο:

Για να το διαβάσεις τώρα, πάτα εδώ.

Μία από τα ίδια, Γιώργος Ιατρίδης – Αθήνα, 2018

Επιμέλεια έκδοσης / Μακέτα εξωφύλλου: Γιώργος Ιατρίδης
Εκδόσεις: inner.gr
Emailinfo@inner.gr

Το έργο “Μία από τα ίδια” διατίθεται υπό την Άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές.

Λίγα λόγα για εμένα:
Γράφω, φωτογραφίζω, αρθρογραφώ, και επίσης μου αρέσει να φτιάχνω κοιτίδες πολιτισμού στο internet. Αυτό τον καιρό γράφω στο blog μου, αλλά και στο inner.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Κυριάκος Γιαλένιος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή εδώ.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί έχουν δει την ομορφιά του κόσμου απο ψηλά και δεν μπορούν ν΄αποφασίσουν ποιο μέρος να απολαύσουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στο σημείο που έπαιζα χιονοπόλεμο με τον αδερφό μου όταν είμασταν  παιδιά.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Γιατί τις περισσότερες φορες μέσα από τις χαραμαδές μπορείς να δεις τον Παράδεισο.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Τα αγγίγματα. 

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Το δειλινό είναι η γραμμή αφετηρίας και το ξημέρωμα ο τερματισμός. Ανάμεσα τους έχουν γραφτεί τα τα πιο ωραία ποιήματα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί η καρδιά διψά συνεχώς για ακονισμένες λάμες.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Δεν ξέρω. Θα πρέπει να ρωτήσεις αυτούς που νηστεύουν.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
 Η ληθαργική αποδοχή της αποκτήνωσης.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Εγώ δεν μπορώ να χορέψω ούτε σε γήπεδο ποδοσφαίρο χωρίς να μπερδέψω τα πόδια μου. Αλλά δεν παύω να θαυμάζω την ισσοροπία των άλλων.

Συγγραφέας δύο βιβλίων:
-Η Νόσος των εραστών, εκδ. Μελάνι, 2011, εκδ. Ψυχογιός 2018
-Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα, εκδ. Ψυχογιός 2015

Μία από τα ίδια, Δευτέρα – Κυριακή

Θα ξυπνήσεις
Θα πεις πάλι Δευτέρα, αλλά θα ξυπνήσεις
Θα σηκωθείς
Θα κοιταχτείς στον καθρέφτη
Θα πεις «μία από τα ίδια»
Θα ετοιμαστείς
Θα πας στη δουλειά
Στο δρόμο θα έχεις ήδη χάσει και τη λίγη ενέργεια
Θα πας στη δουλειά όμως
Θα ανεβάσεις story στο Instagram
Θα δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα φύγεις από τη δουλειά
Στο δρόμο θα σκέφτεσαι τον απογευματινό ύπνο
Θα φας
Θα κοιμηθείς
Θα ξυπνήσεις
Θα φας γλυκό
Θα δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά φας γλυκό
Θα ονειρευτείς μία καλύτερη ζωή
Θα κοιταχτείς στον καθρέφτη
Θα πεις «μία από τα ίδια»

_

Αυτή η στήλη θα διαρκέσει για μία εβδομάδα (29/10-4/11). Κάθε μέρα θα δημοσιεύεται και ένα νέο κείμενο στο inner.gr. Το κάθε κείμενο θα περιέχει 24 προτάσεις, όσες και οι ώρες.

Αποσπάσματα, Το φαινόμενο της πεταλούδας

ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136
Video – editing – φωνή: Γιώργος Ιατρίδης

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό.

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ:
http://updot.gr/2015/01/23/book/

Εναλλακτικά επικοινώνησε στο giorgos.iatridis@gmail.com