Η συγγραφέας Στέργια Κάββαλου με τρεις νέες κυκλοφορίες (σχεδόν) ταυτόχρονα

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Με τη συλλογή διηγημάτων της “Αλτσχάιμερ trance” (εκδ.Τετράγωνο) ήταν υποψήφια στην κατηγορία ‘Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα’ του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού. Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το μυθιστόρημά της με τίτλο “Αντίστροφα-Love will tear us apart” (εκδ. Μελάνι) Με την ποιητική συλλογή της “Πλαστική άνοιξη” ήταν υποψήφια για το “Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014”.

Πες μου λίγα λόγια για εσένα.

  • Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 15 βιβλία μου.
  • Είμαι αφηρημένη και ακατάστατη αλλά όταν θέλω να γράψω πρέπει να υπάρχει μια τάξη γύρω μου.
  • Μ’ αρέσει το παγωτό μόκα.
  • Από τον καφέ μου πίνω 4-5 γουλιές μόνο αλλά τον χρειάζομαι.
  • Ενθουσιάζομαι εύκολα, ξεχνάω το ίδιο εύκολα.
  • Είμαι η μαμά της Μάντης που δεν είναι ούτε δύο αλλά ξέρει να λέει σκουληκομυρμηγκότρυπα.

Το πρώτο βιβλίο σου που κυκλοφόρησε χρονικά για φέτος, είναι «Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις», πες μου λίγα λόγια για αυτό.
Τον αγαπάω τον Κωστή γιατί φοβάται μη χάσει τις λέξεις του. Και εξηγώ. Ο μπαμπάς του αποφασίζει να μετακομίσει στην Αβινιόν της Γαλλίας γιατί εκεί βρήκε δουλειά ως οδοντίατρος. Δούλευε και στην Αθήνα όμως να, ήθελε αυτό το «κάτι καλύτερο» όχι μόνο για εκείνον αλλά για όλη την οικογένεια που περιλαμβάνει τη μαμά Κάση, τη μικρή Λητώ, τη γιαγιά Ιουλία και φυσικά τον Κωστή. Αφού ο πρωταγωνιστής μας δεν καταφέρνει να σταματήσει «το κακό που τους βρήκε» αποφασίζει να επινοήσει ένα δικό του παιχνίδι συγγραφής απλώνοντας τις λέξεις του σε όλη τη νέα του μικρή πόλη.

Άραγε, τα παιδιά μπορούν να αγαπήσουν την ελληνική γλώσσα μέσα από τα παιδικά βιβλία; Μπορούν να ασχοληθούν με τη λογοτεχνία μετέπειτα επειδή για παράδειγμα διάβασαν ένα βιβλίο στα οχτώ;
Υποθέτω ότι όσο πιο νωρίς γίνεις αναγνώστης, τόσο πιο πολύ γοητεύεσαι και το ψάχνεις αργότερα. Όμως υπάρχουν παιδιά που μένουν σε σπίτια όπου δεν υπάρχει κανένα βιβλίο, παιδιά δηλαδή που δεν έχουν το ερέθισμα, παιδιά που γίνονται ενήλικες και τότε ανακαλύπτουν αυτόν τον άλλο κόσμο του γραπτού λόγου. Η αγάπη αυτή μπορεί είτε να καλλιεργηθεί είτε να προκύψει ακαριαία. Και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο σημαντική και καθοριστική για τον τρόπο που τελικά ζούμε.

Περάσανε πέντε χρόνια για να ξαναγράψεις ποίηση, μιας και γράφεις αρκετά αυτοβιογραφικά, ο «Δρόμος από γάλα» χαρακτηρίζει τη σχέση που έχεις με την κόρη σου Μάντη; Η γέννηση ενός παιδιού δεν ενέχει ποίηση;
Έχεις δίκιο! Είναι ό,τι πιο δημιουργικό μού έχει συμβεί και υποθέτω ότι κάπως έτσι νιώθουν πολλές μαμάδες. Ενώ είχα πει πως δεν θα ξαναέγραφα ποίηση, ήρθε ξαφνικά αυτό το βιβλίο λόγω της μητρότητας και όλων όσων σου αποκαλύπτει. Ωστόσο στα 28 ποιήματα της συλλογής υπάρχουν και όσα συνοδεύουν την καθημερινότητα μιας μαμάς, γεγονότα, παρατηρήσεις, ασήμαντα ή σημαντικά βιώματα που έχουν μια παράλληλη δική τους ύπαρξη.

Όταν γράφουμε για ένα νέο βίωμα μας, το ζούμε καλύτερα ή μήπως από το πολύ γράψιμο μας μένει μόνο η ανάμνηση;
Το ζούμε όταν συμβαίνει, αναγκαστικά. Και του δίνουμε ένα άλλο βάθος και βάρος γράφοντάς το. Μπορεί καμιά φορά να γράφουμε και για να μην ξεχάσουμε. Μπορεί.

Τι συμβουλή θα έδινες στις νέες μανάδες που γράφουν;
Να ζητάνε βοήθεια για να βρουν τον χρόνο να γράψουν. Να μην νιώθουν άσχημα ότι έτσι αφήνουν το παιδάκι τους. Τα λέω για μένα αυτά περισσότερο που δεν έχω κατακτήσει ακόμα αυτή την ισορροπία.

Τι αποκόμισες από την μετάφραση που έκανες στο «Γαβγίζοντας στ’ αστέρια»;
Αγάπησα λίγο παραπάνω τον Τσέχοφ, τον Τουρκένιεφ και τα σκυλιά. Γνώρισα τη ρωσική επαρχία, έκλαψα με τις ιστορίες των ηρώων-οι ήρωες και στις πέντε ιστορίες είναι τα σκυλιά-και την ανιδιοτελή τους αγάπη.

Τέλος, «Κάτι κλαίει ακόμα», και διηγήματα μέσα στο 2018. Όσα δε χωρέσανε στο παιδικό και στην ποίηση γράφτηκαν εδώ; Ή μια διαφορετική οπτική στον κόσμο;
Τα διηγήματα είναι μια άλλη ιστορία. Άλλωστε από το διήγημα ξεκίνησα. Τον τίτλο για τη συγκεκριμένη συλλογή τον είχα από το 2015. Μου συμβαίνει να ξεκινάω από τον τίτλο. Αυτός καθόρισε και το περιεχόμενο το οποίο συγκεντρώθηκε σιγά σιγά. Οι ιστορίες μιλούν για αργές επιστροφές, ευχαριστήρια χαρτάκια, θαμμένους γονείς, παγωμένα χέρια, αντιφασιστικά λεωφορεία, κακά όνειρα, απλωμένα βρακιά, πρώτα μπλουζ και ποντικάκια που περπατάνε στο ταβάνι.

Γενικά, πως βλέπεις και πως αντιμετωπίζεις τη σημερινή πραγματικότητα;
Η κάθε εποχή έχει την τραγικότητά της. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω τέτοια ενέργεια και χαρά που το ξεχνάω. Αλλά δεν είναι πολλές.

Ποιο είναι το όνειρό σου στη λογοτεχνία;
Θα ήθελα να πειραματιστώ και σε άλλα είδη. Για μένα η συγγραφή είναι ένα παιχνίδι και ευτυχώς που είναι ατομικό γιατί με τα ομαδικά τα πάω χάλια.

_

Τα βιβλία της Στέργιας για το 2018:

Δρόμος από γάλα, Κέλευθος
Κάτι κλαίει ακόμα, Ο Μωβ Σκίουρος
Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις, Μεταίχμιο
Γαβγίζοντας στ’ αστέρια, Ποικίλη Στοά

Κάνω τις πιο περίεργες ερωτήσεις σε όλο το Διαδίκτυο -νομίζω

#1: Δως μου ένα URL που σε χαρακτηρίζει.
Με βαθιά την πίστη σε έναν πολιτισμό που οφείλουμε να είναι ανοικτός, χάνομαι συχνά – πυκνά στις σελίδες του www.openculture.com για να ξεθάψω λίγη έμπνευση.
Γιάννης Φαρσάρης

#2: Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή; 
Η γιορτή του Αη Γιώργη απ’ τον καρό των τσιγγάνων του Εμίρ Κουστουρίτσα.
Σταύρος Σιόλας

#3: Βλέπουμε ότι στα ελληνικά ακούσματά σου, το κυρίαρχο στοιχείο είναι αυτό της παράδοσης. Πόσο σημαντικό είναι οι καινούριοι καλλιτέχνες να φέρουν το στοιχείο αυτό στα τραγούδια τους;
Η παράδοση είναι μέσα μου γιατί τα πρώτα μου ακούσματα είναι παραδοσιακά. Ο τόπος μας έχει τόσες πολλές και διαφορετικές παραδόσεις που είναι κρίμα να χαθούν, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια στροφή από νέους καλλιτέχνες στο μείγμα παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής και αυτό είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό.
Ανδρέας, Κασετόφωνο

#4: Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Μας ξεγελάει η ελπίδα μας.
Νίκος Ερηνάκης

#5: Αν μπορούσες να αγοράσεις ένα hashtag και να το χρησιμοποιείς μόνο εσύ, ποιο θα ήταν αυτό;
Το #iremise για να μπορώ να αντιμετωπίσω το πόσο έξαλλος είναι ο μέσος Έλληνας χρήστης.
Κωνσταντίνος Μπελιάς

#6: Παλιότερα οι μουσικοί, οι τραγουδοποιοί γενικότερα συγκεντρωνόντουσαν σε μαγαζιά και μίλαγαν για δίσκους που άκουσαν, εσύ έχεις φίλους από το σινάφι σου; Μαζεύεστε για να “διαλογιστείτε” με τα τραγούδια; Ή οι ρυθμοί της κοινωνίας δεν το επιτρέπουν αυτό σήμερα;
Ευτυχώς με τις παρέες μου, που τυχαίνει να είμαστε και φίλοι και συνεργάτες, βρισκόμαστε πολύ συχνά και κάνουμε τέτοιου είδους κουβέντες. Πρέπει να βρίσκουμε όλοι μας χρόνο και να καθόμαστε με τους ανθρώπους μας όπως παλιά “γύρω από τη φωτιά”, να συζητάμε, να επικοινωνούμε. Αυτό θα μας κρατά ενωμένους.
Αργύρης Λούλατζης

#7: Άρα λοιπόν αν κοπεί αυτός ο “ομφάλιος λώρος” με τα όνειρα, από πού πρέπει να πιαστούμε;
Όταν ένα μωρό γεννιέται ο ομφάλιος λώρος κόβεται, όμως η μητέρα αποτελεί πάντα στήριγμα για το παιδί. Το όνειρο μας δίνει ζωή. Μας γεμίζει με επιθυμία, πείσμα και ελπίδα. Δε χρειάζεται όμως να κρεμόμαστε από αυτό. Δε χρειάζεται να νιώθουμε ότι πέφτουμε στο κενό όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε. Μπορούμε, ό,τι κι αν πάει στραβά, να πιαστούμε και πάλι από τα όνειρα μας τα οποία συνεχώς εξελίσσονται, όπως και εμείς οι ίδιοι. Τα όνειρα είναι η λυδία λίθος του χαρακτήρα μας και δε μας εγκαταλείπουν ποτέ. Γιατί να το κάνουμε εμείς;
Παντελής Κυραμαργιός

Processed with VSCOcam with g3 preset

Στέργια Κάββαλου, photo: Γιώργος Ιατρίδης

#8: Αν αύριο έκλεινε το facebook τι θα έκανες;
Πάρτι απεξάρτησης λόγω ανωτέρας βίας. Λίγη παραπάνω αυτοπειθαρχεία να είχα, θα έκλεινα το λογαριασμό μου και τέλος αλλά βλέπεις συντηρώ στο μυαλό μου την πεποίθηση ότι κρατάω το φέις σαν ζωντανό ημερολόγιο συγγραφικών δραστηριοτήτων και μόνο.
Στέργια Κάββαλου

 

#9: Πιστεύεις στον έρωτα με το πρώτο add;
Ναι και πάλι ναι. Άμα ρίξεις μια γερή ματιά στον τοίχο του άλλου, τότε ξέρεις. Άμα καθίσεις να διαβάσεις και όλα τα σχόλια που έχει γράψει, τότε όχι απλά ξέρεις. Κάνεις ανοικτά και πρόταση γάμου.
Γιάννης Φαρσάρης

#10: Αν είχες λίγο χρόνο μπροστά σου, μια και οι καιροί δεν μας επιτρέπουν να περνάμε πολύ χρόνο με την οικογένειά μας. Σε ποιο από τα δυο μέρη θα επέλεγες να πας τις κόρες σου; Σε ένα θέατρο σκιών όπου κυρίαρχο στοιχειό θα είναι ο πόνος ή σε ένα carousel για να διασκεδάσουν; Πάντα με επίκεντρο το τώρα, στις ηλικίες που είναι τώρα οι κόρες σου.
Και στα δύο. Το καθένα έχει άλλα πράγματα να δώσει. Το θέατρο καλλιεργεί το νου. Το καρουζέλ είναι μια καθαρή διασκέδαση, μια περιστροφή θα έλεγα γύρω από τον εαυτό σου, πράγμα αρκετά διασκεδαστικό αν δεν ζαλίζεσαι…
Δημήτρης Μητσοτάκης

#11: Στο “για σένα άλλαξα Θεό” παίζουν δύο ηθοποιοί όπου στη ουσία σε όλη τη διάρκεια του video clip δε βγάζουν άχνα. Γιατί εμείς οι άνθρωποι όμως θέλουμε συνέχεια να ακούμε πως μας αγαπάνε;
Αν το δούμε καθαρά με βάση της λογικής μάλλον αυτό πηγάζει από ένα ξεχειλισμένο εγωισμό και μια ανασφάλεια που έχουμε σαν «είδος». Φοβόμαστε την μοναξιά, την απόρριψη των άλλων, το γεγονός ότι μπορεί και να μην είμαστε μέρος μιας ομάδας. Ο Ταρκόφσκι σε μια συνέντευξη του όταν ερωτήθηκε πότε ήταν η τελευταία φορά που έκλαψε απάντησε «όταν πέθανε η μητέρα μου ένιωσα πολύ μόνος. Είχα χάσει τον πιο κοντινό μου άνθρωπο έστω κι αν ζούσαμε χώρια. Την τελευταία φορά που έκλαψα ήταν όταν πέθανε. Όχι από πόνο ή λύπη για το θάνατο της. Εξάλλου ήταν άρρωστη από καιρό και θα έπρεπε να χαρώ που ο θάνατος την απάλλαξε από τα βάσανα της. Όχι. Έκλαψα από εγωισμό. Επειδή ένιωθα μόνος. Ήταν δάκρυα εγωισμού.»
Ωστόσο αυτό συμβαίνει και για έναν άλλο λόγο. Γιατί η σχέση με τον άλλον άνθρωπο είναι επικοινωνία και αγάπη. Και αυτό είναι η νοηματοδότηση της ζωής.
Αθηνά Μουστάκα

308101_10150409506078153_2054398943_n

Ανθή Κύρκου, photo: Ilias Nikiforidis (snik fotograf)

#12: Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Επόμενο;! Αν υπάρξει και επόμενο, δε μένει παρά να μας κλείσουν σε κουτιά από plexiglass, -και να τελούμε υπό καθεστώς “κοιτάτε.. αλλά μην αγγίζετε”.
Ανθή Κύρκου

#13: Σε φοβίζει αυτή η εποχή; Σε φοβίζει που βλέπεις ανθρώπους που έχουν ταλέντο να μην προχωράνε;
Αν με φοβίζει κάτι είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν μιλάνε μεταξύ τους πια. Είναι κλεισμένοι στους εαυτούς τους και στο άγχος της επόμενης μέρας. Που χρόνος για όνειρα… πολυτέλεια έγινε κι αυτό. Το θέμα είναι ότι δεν ξεσηκώνεται και δεν ξεσπά αυτός ο άνθρωπος και βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος. Χάος στο νου και στην ψυχή. Αυτό μπορούμε να το αποφύγουμε. Τουλάχιστον μεταξύ μας πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη κι η ειλικρίνεια. Να συζητάμε, να ξεσπάμε και να μην πνίγουμε τα πάντα μέσα μας. Όπως είπα και παραπάνω πρέπει να μαζευόμαστε “γύρω από τη φωτιά”.
Αργύρης Λούλατζης

#14: Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
“Τίποτα δεν είδα απ’ την Ανάγκη πιο μεγαλοδύναμο.” λέει ο Ευριπίδης.
Μάρθα Φριντζήλα

#15: Ποια είναι η μονάδα μέτρησης των social δικτύων;
Το βαρόμετρο του Skout. Ή οι καφέδες της ημέρας. Ενίοτε, και το αλκοόλ.
Δημήτρης Αθηνάκης

#16: Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Αφού δεν είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι με ευτυχία, θαρρώ πως είναι η έλλειψη.
Γιώργος Ευθυμίου

#17: Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Σε μια κεντρική πλατεία για να βλέπω τι θα γράφουν πάνω μου με σπρέι οι πιτσιρικάδες!
Δημήτρης Βαβλιάρας

mitsotakis_2

Δημήτρης Μητσοτάκης

#18: Στην Ελλάδα του 2012 πιστεύεις πως ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ένα βιβλίο ή ένα θεατρικό, μπορούν να αλλάξουν λίγο τη μίζερη εικόνα της, μπορεί δηλαδή η τέχνη να αφυπνίσει τους κοιμώμενους πολίτες της;
Φυσικά! Αν δεν μπορεί, τότε δεν είναι τέχνη αληθινή. «Η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά μα σαν φακός να μεγεθύνει» έλεγε ο Μπρεχτ κι αυτό σημαίνει ότι η τέχνη έχει ένα στόχο, ένα σκοπό: να μας σηκώνει από τη νάρκη και να μας κάνει καλύτερους σαν άτομα και σαν κοινωνία. Ακόμα κι ένα ερωτικό τραγούδι μπορεί να έχει τέτοια δύναμη πάρτε για παράδειγμα το «Άσμα ασμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλη και του Θεοδωράκη.
Δημήτρης Μητσοτάκης

#19: Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Το μυστικό εκείνο σημείο στο οποίο η νύχτα παραδίνεται στη μέρα με γοητεύει, κι ας με δοκιμάζει η Καβαφική αγωνία, ποια καινούρια τυραννία θα φέρει το φως…
Μαρία Αναματερού

#20: Γιατί δίνουμε περισσότερα like, παρά αγκαλιές;
Και παλιά που δίναμε αγκαλιές τι άλλαξε; Η αγκαλιά έχει μεταλλαχθεί σε ελαφριά επαφή κεφαλιών πάνω από  οθόνες άρα ποτέ δεν σταματάμε να αγγιζόμαστε. Επιπλέον, κάνουμε ανακύκλωση.
Νικόλας Μοσχοβίτης

#21: Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί είναι παχυντικός!
Γρηγόρης Κλιούμης

#22: Πόσο όμορφο Κωνσταντίνε είναι να βλέπεις τη δουλειά σου να αλλάζει μορφή, να πλάθεται και να συγγενεύει με διαφορετικά είδη Τέχνης και τελικά να καταλήγει να γίνεται πάλι ένα.
Η δική μας τέχνη, η τέχνη του θεάτρου, είναι μια τέχνη που οφείλει να επικοινωνεί με όλα τα υπόλοιπα είδη τέχνης και να διαλέγεται συνεχώς μαζί τους. Ειδικότερα η τέχνη της μουσικής είναι αναπόσπαστο μέρος των δικών θεατρικών παραστάσεων όπως και όλων μας των θεατρικών πειραματισμών. Δίνει τον παλμό, τον ρυθμό, ορίζει τις ανάσες, τις εναλλαγές και ντύνει άλλοτε με γλυκιά αρμονία και άλλοτε με βίαιη ορμή τις συναισθηματικές εκφάνσεις που προκύπτουν. Παράλληλα οι εικαστικές τέχνες ορίζουν το πλαίσιο της ιστορίας που αφηγούμαστε κάθε φορά καθώς και τους αισθητικούς άξονες που διαπερνούν το θέαμα.
Κωνσταντίνος Μπιμπής

μαρια-παπαγεωργιου

Μαρία Παπαγεωργίου, photo: Χρήστος Τόλης

#23: Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί ξέρουν τι σημαίνει να μην ανήκεις πουθενά.
Μαρία Παπαγεωργίου

#24: Πόσο ζηλεύεις τη virtual ευτυχία των άλλων;
Καθόλου. Με εξαίρεση εκείνες τις φορές που πεινάω και ανεβάζουν οι άλλοι κανα σουβλάκι/πίτσα/μπέργκερ. Τότε τους ζηλεύω, τους μισώ,  ξέρω που μένουν θα τους κάνω κακό. Τουλάχιστον μέχρι να φάω. Μετά κάνω like με την καρδιά μου.
Βασίλης Μπίμπας

#25: Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί στα σχολεία και στα σπίτια οι άνθρωποι μαθαίνουν την ίδια μη γλώσσα!! Στη συνέχεια χρειάζεται να κοπεί με βια για να μη γίνει αυτό που προβλέπει ο Ντεριντά, ο αφανισμός της..
Πέτρος Θεοτοκάτος

#26: Τι θα έκανες αν αύριο σου τέλειωναν τα χρήματα, ξαφνικά, σαν την καλοκαιρινή μπόρα. Θα προσπαθούσες να ξαναγεννηθείς μέσα από την Τέχνη, θα έκανες κάτι διαφορετικό ή θα έψαχνες να βρεις φίλους για δανεικά;
Θα κατέβαινα στην Κρήτη, στο σπίτι των δικών μου και θα φρόντιζα τον κήπο. Θα πήγαινα και σε κανένα γάμο ως μουσικός για κανένα χαρτζιλίκι…
Δημήτρης Μητσοτάκης

#27: Τα status σου έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη ή εκφράζεις αβίαστα κάποια άποψη;
Αβίαστα αλλά όχι για τα πάντα, για τα πράγματα που ξέρω και με αγγίζουν. Αυτή η βλακεία να πρέπει να μιλάνε όλοι για όλα μέσα από τα social media έχει γίνει μάστιγα.
Εύα Θεοτοκάτου

Φάνης Παυλόπουλος

photo: Φάνης Παυλόπουλος

#28: Αν είχες την δυνατότητα να γράψεις ένα μόνο αλγόριθμο, τι από τα δύο θα διάλεγες. Να αποτινάξεις όλη τη μελαγχολία των ανθρώπων που έχει δημιουργηθεί από τα social networks, ή να ερωτευτείς παράφορα;
Ο έρωτας έτσι κι αλλιώς οδηγεί στη μελαγχολία μόλις τελειώσει οπότε δεν την γλιτώνεις. Θα έγραφα λοιπόν έναν αλγόριθμο για την εξάλειψη της μελαγχολίας μετά τον έρωτα.
Φάνης Παυλόπουλος

#29: Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Παντού μπορεί να χορέψει ο άνθρωπος αν ο νους του είναι ελεύθερος.
Γιάννης Κωσταρής

#30: Έτος 2025, πως φαντάζεσαι τα social media;
Πολύ διαφορετικά από ό,τι σήμερα, φανταστείτε ότι το 2005 πρακτικά δεν υπήρχε κανένα από όσα χρησιμοποιούμε τώρα. Νομίζω ότι σιγά σιγά ο κόσμος θα εγκαταλείπει το αόριστο και αφηρημένο lifecasting για τον ίδιο λόγο που εγκατέλειψε στην προηγούμενη φάση το blogging: Είναι χρονοβόρο, χρειάζεται επιμέλεια και κόπο. Ήδη οι υπηρεσίες messaging μεγαλώνουν πολύ πιο ραγδαία από ό,τι τα παραδοσιακά social media. Οπότε μάλλον οι υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε το 2025 θα είναι πιο άμεσες και προσωπικές. Πολύ σημαντικό παράγοντα, ωστόσο, που θα επηρεάσει τη μορφή τους, θα είναι και το hardware. Η αποτυχία του Google Glass και η μέχρι τώρα ανεπάρκεια των wearables δεν σημαίνουν ότι η τεχνολογία δεν θα συνεχίσει να γίνεται όλο και μικρότερη και να έρχεται όλο και πιο κοντά στο δέρμα και το μυαλό των ανθρώπινων όντων. Έτσι που λέτε. Με άλλα λόγια, θα έχουμε social media, αλλά θα είναι σα να μην έχουμε.
Θεοδωρής Γεωργακόπουλος

#30+1: Γράψε μας μια τελευταία κουβέντα.
Αὐτὴ τὴ μέρα ἄφησε νὰ σοῦ ἐμπιστευτῶ τὴν ἱστορία μου: Μελαγχολικός της ζωῆς ἄνεμος εἶμαι ποὺ νυχτώθηκα καὶ ἀπόμεινα σ᾿ ἕνα χθὲς ἀνάλγητο.
Ανδρέας, Κασετόφωνο

_

Στην αρχική photo: Δημήτρης Αθηνάκης

Η καλλιτεχνική κολεκτίβα “Πλέγμα”

Χαρά, συγκίνηση, δέος, ικανοποίηση όλα αυτά κι άλλα πολλά συναισθήματα μου γεννήθηκαν όταν άκουσα πρώτη φορά το τραγούδι από το συγκρότημα Πλέγμαγια σένα άλλαξα Θεό. Όμως, η μεγαλύτερη μου χαρά είναι που βλέπω νέα παιδιά να βγαίνουν προς τα έξω και να τα “λένε”. Με όποιο τρόπο κι αν διαθέτουν. Είτε με το τραγούδι, είτε με τη συγγραφή, είτε με τη ζωγραφική, είτε με την υποκριτική, είτε με το οτιδήποτε! Και το συγκεκριμένο τραγούδι, τα συνδυάζει όλα αυτά! 235 δευτερόλεπτα απόλυτης Τέχνης, συνεργασίας, ομαδικότητας και ελπίδας για το αύριο.
Πίσω όμως από τις σκηνές, τα φώτα, τα βιβλία και τις λέξεις κρύβονται άνθρωποι. Το Πλέγμα αποτελούν οι: Κώστας Γάκης, Παντελής Κυραμαργιό, Έυα Λαύκα, Σαβίνα Λίτση, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής. Με αφορμή λοιπόν τη γέννηση του γκρουπ, μου γεννήθηκαν κι εμένα μερικές ερωτήσεις. Όλα τα παιδιά προθυμοποιήθηκαν αμέσως να απαντήσουν, και έτσι βγήκε αυτό το αποτέλεσμα.

Πες μου λίγο Παντελή το χρονικό της μπάντας.
Π.Κ: Την άνοιξη που μας πέρασε βρεθήκαμε με την Εύα, με την οποία μας δένουν αρκετά χρόνια φιλίας, και φτιάξαμε μερικά τραγούδια. Την ίδια περίοδο έγραφα και κάποια διηγήματα με απώτερο σκοπό να εκδωθεί μια συλλογή με αυτά όταν θα έχουν συγκεντρωθεί αρκετά. Ένα από αυτά τα διηγήματα ταίριαζε κάπως με τους στίχους κάποιων τραγουδιών που είχε ερμηνεύσει η Εύα και σκέφτηκα να κάνουμε έναν δίσκο ολοκληρωμένο με concept αυτή την ιστορία. Έτσι γράφτηκαν περισσότερα τραγούδια και η ιστορία με τίτλο “ως την άκρη της κλωστής” άνοιξε ώστε να τα αγκαλιάσει. Στη συνέχεια πρότεινα στον Κώστα Γάκη, τον οποίο εκτιμώ και θαυμάζω ιδιαίτερα, να σκηνοθετήσει το πρώτο βίντεο κλιπ. Πάνω στην κουβέντα φτάσαμε να οραματιζόμαστε δέκα βίντεο, ένα για κάθε κομμάτι. Ο Γάκης τα τελευταία χρόνια δουλεύει μαζί με τους εξίσου ταλαντούχους Αθηνά Μουστάκα και Κωνσταντίνο Μπιμπή και αποτελούν μαζί τη θεατρική ομάδα “Ιδέα”. Έτσι η τιμή για την Εύα κι εμένα ήταν τριπλή. Μέσα στο καλοκαίρι που ακολούθησε κι ενώ τα τραγούδια και το διήγημα είχαν ολοκληρωθεί ήρθαμε σε επαφή με τη νεαρή ζωγράφο Σαβίνα Λίτση. Με τη Σαβίνα είχαμε συνεργαστεί λίγο καιρό πριν όταν έκανε την εικονογράφηση στο “παραμύθι της λήθης”, το πρώτο μου βιβλίο. Ήταν θετική στο να φιλοτεχνήσει δέκα πίνακες ζωγραφικής που σε κατάλληλη διάταξη να σχηματίζουν το πορτραίτο του κεντρικού ήρωα της ιστορίας. Έτσι συμπληρώθηκε η καλλιτεχνική μας κολεκτίβα και ξεκίνησε το ταξίδι της.

Συναντήσατε εμπόδια στην δημιουργία της κολεκτίβα σας; Κι αν ναι ποια;
Π.Κ: Προς το παρόν δεν έχουμε συναντήσει εμπόδια. Φαντάζομαι ότι όταν χρειαστεί να βρούμε κοινές ώρες για να δουλέψουμε μαζί, ίσως να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες μια και όλοι έχουμε πολύ φορτωμένο πρόγραμμα. Μέχρι τώρα όμως ανταλλάσσουμε ιδέες και ο καθένας δουλεύει ορίζοντας μόνος του τα πλαίσιά του.

Τι πραγματεύει το “ως την άκρη της κλωστής”;
Π.Κ: Στο διήγημα “ως την άκρη της κλωστής” κεντρικός ήρωας είναι ένας νεαρός, χαρισματικός και ανερχόμενος ζωγράφος ο οποίος ζει μόνος του στο κέντρο της Αθήνας και παλεύει διαρκώς με τους δαίμονες του παρελθόντος. Αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα ως πραγματική και ψάχνει την αλήθεια μέσα σε ένα δικό του κόσμο που οριοθετείται από τα όνειρά του. Όταν γνωρίζει για πρώτη φορά τον έρωτα συγκρούεται εσωτερικά αφού πρέπει να διαλέξει σε ποιον κόσμο θα ζήσει. Όμως δεν μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο των επιλογών του και μόλις η κλωστή που τον ενώνει με τον δικό του ονειρικό κόσμο κόβεται, εκείνος καταρρέει.

Άρα λοιπόν αν κοπεί αυτός ο “ομφάλιος λώρος” με τα όνειρα, από πού πρέπει να πιαστούμε;
Π.Κ: Όταν ένα μωρό γεννιέται ο ομφάλιος λώρος κόβεται, όμως η μητέρα αποτελεί πάντα στήριγμα για το παιδί. Το όνειρο μας δίνει ζωή. Μας γεμίζει με επιθυμία, πείσμα και ελπίδα. Δε χρειάζεται όμως να κρεμόμαστε από αυτό. Δε χρειάζεται να νιώθουμε ότι πέφτουμε στο κενό όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε. Μπορούμε, ό,τι κι αν πάει στραβά, να πιαστούμε και πάλι από τα όνειρα μας τα οποία συνεχώς εξελίσσονται, όπως και εμείς οι ίδιοι. Τα όνειρα είναι η λυδία λίθος του χαρακτήρα μας και δε μας εγκαταλείπουν ποτέ. Γιατί να το κάνουμε εμείς;

athina-moustakaΠόσο όμορφο Κωνσταντίνε είναι να βλέπεις τη δουλειά σου να αλλάζει μορφή, να πλάθεται και να συγγενεύει με διαφορετικά είδη Τέχνης και τελικά να καταλήγει να γίνεται πάλι ένα.
K.M: Η δική μας τέχνη, η τέχνη του θεάτρου, είναι μια τέχνη που οφείλει να επικοινωνεί με όλα τα υπόλοιπα είδη τέχνης και να διαλέγεται συνεχώς μαζί τους. Ειδικότερα η τέχνη της μουσικής είναι αναπόσπαστο μέρος των δικών θεατρικών παραστάσεων όπως και όλων μας των θεατρικών πειραματισμών. Δίνει τον παλμό, τον ρυθμό, ορίζει τις ανάσες, τις εναλλαγές και ντύνει άλλοτε με γλυκιά αρμονία και άλλοτε με βίαιη ορμή τις συναισθηματικές εκφάνσεις που προκύπτουν. Παράλληλα οι εικαστικές τέχνες ορίζουν το πλαίσιο της ιστορίας που αφηγούμαστε κάθε φορά καθώς και τους αισθητικούς άξονες που διαπερνούν το θέαμα.

Αλήθεια, βλέπετε ο ένας από τα μάτια του άλλου;
K.M: Σίγουρα όταν επικοινωνούν οι τέχνες μεταξύ τους σημαίνει ότι και οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι όμορφο. Ειδικά σ’αυτές τις αγχωμένα μοναχικές εποχές που ζούμε.

Τι σε φοβίζει από αυτή τη ζωή Εύα;
Ε.Λ: Αυτό που φοβάμαι περισσότερο νομίζω είναι μήπως δεν τη ζω αρκετά… Για πολλά χρόνια βασανιζόμουν μέσα μου με το θέμα του θανάτου και νόμιζα ότι φοβόμουν τον ίδιο το θάνατο. Διαπίστωσα, όμως, ότι το πρόβλημά μου ήταν η ζωή και όχι το τέλος της. Και τελικά βρέθηκα με αυτό το νέο ερώτημα να διέπει τις σκέψεις μου, την καθημερινότητα μου, την ύπαρξή μου εν γένει. Πως ζει κανείς τη ζωή του με τέτοιο τρόπο που να κοιτά πίσω και να νιώθει γεμάτος;

Αθηνά, στο “για σένα άλλαξα Θεό” παίζουν δύο ηθοποιοί όπου στη ουσία σε όλη τη διάρκεια του video clip δε βγάζουν άχνα. Γιατί εμείς οι άνθρωποι όμως θέλουμε συνέχεια να ακούμε πως μας αγαπάνε;
Α.Μ: Αν το δούμε καθαρά με βάση της λογικής μάλλον αυτό πηγάζει από ένα ξεχειλισμένο εγωισμό και μια ανασφάλεια που έχουμε σαν «είδος». Φοβόμαστε την μοναξιά, την απόρριψη των άλλων, το γεγονός ότι μπορεί και να μην είμαστε μέρος μιας ομάδας. Ο Ταρκόφσκι σε μια συνέντευξη του όταν ερωτήθηκε πότε ήταν η τελευταία φορά που έκλαψε απάντησε «όταν πέθανε η μητέρα μου ένιωσα πολύ μόνος. Είχα χάσει τον πιο κοντινό μου άνθρωπο έστω κι αν ζούσαμε χώρια. Την τελευταία φορά που έκλαψα ήταν όταν πέθανε. Όχι από πόνο ή λύπη για το θάνατο της. Εξάλλου ήταν άρρωστη από καιρό και θα έπρεπε να χαρώ που ο θάνατος την απάλλαξε από τα βάσανα της. Όχι. Έκλαψα από εγωισμό. Επειδή ένιωθα μόνος. Ήταν δάκρυα εγωισμού.»
Ωστόσο αυτό συμβαίνει και για έναν άλλο λόγο. Γιατί η σχέση με τον άλλον άνθρωπο είναι επικοινωνία και αγάπη. Και αυτό είναι η νοηματοδότηση της ζωής.

Μιας και όλοι ζείτε και δραστηριοποιείστε στην Αθήνα. Τι σου αρέσει από αυτή την πόλη;
Ε.Λ: Μου αρέσει πολύ η Αθήνα, γιατί είναι μία πόλη που ποτέ δεν κοιμάται. Υπάρχουν παντού μαγαζάκια, μπαράκια και κόσμος να κυκλοφορεί. Τουλάχιστον, στο μεγαλύτερο μέρος της. Και παρόλο που είναι γκρίζα και φωνακλάδικη, έχει ένα δικό της χαρακτήρα που μου είναι πολύ ελκυστικός. Μου αρέσει ιδιαίτερα να περπατάω στο κέντρο και στους πεζόδρομους από Ακρόπολη μέχρι το Γκάζι. Αυτά τα σημεία ειδικά έχουν κάτι το μοναδικό.

plegma-grΤι δεν σου αρέσει από την Αθήνα; Που έχουν πάει όλα τα χρώματα Σαβίνα;
Σ.Λ: Δεν μου αρέσει το ότι η πόλη είναι βρώμικη, απεριποίητη και ακαλαίσθητη. Οι άνθρωποι πλέον περπατούν κλεισμένοι στον εαυτό τους χωρίς να υπολογίζουν τον συνάνθρωπο. Όλοι βιάζονται να φτάσουν στον προορισμό τους και κανένας δεν φαίνεται να έχει φιλοσοφήσει τη ζωή. Η πόλη πλέον είναι απάνθρωπη, απρόσωπη και σκληρή. Κάποτε ακόμα και αυτό έχει μια γοητεία, αλλά πάλι δεν σταματά να με απογοητεύει αυτή η αδιαφορία και η παθητικότητα των Αθηναίων, που αντανακλάται παντού στους δρόμους και στα άδεια βλέμματα…

Υπάρχει χώρος και χρόνος στα σημερινά όνειρα;
Ε.Λ: Νομίζω ότι χώρος και χρόνος για όνειρα δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα. Μπορεί οι εποχές να ήταν άλλοτε ευνοϊκές και άλλοτε όχι, όπως συμβαίνει και σήμερα. Θεωρώ όμως ότι τον χώρο και τον χρόνο να ονειρεύεσαι, τον φτιάχνεις μόνος σου. Μπορεί αυτή η εποχή να μην χωράει τα όνειρά μας αλλά η απαίτηση η δική μας, η προσπάθειά μας να σπρώξουμε και να βρούμε λίγο χώρο είναι αυτή που θα τον δημιουργήσει. Μάλιστα ο χώρος αυτός θα είναι πιο σταθερός και δύσκολα θα υποχωρήσει, γιατί θα έχει κερδηθεί με κόπο και έτσι θα έχει πιο πολύ αξία.

Ποια είναι άραγε για εσάς η “άκρη της κλωστής”;
Σ.Λ: Η άκρη της κλωστής είναι εκείνη η στιγμή ή στιγμές στη ζωή μας, όταν νιώθουμε ότι έχει έρθει η ώρα για μια τομή, μια ριζική αλλαγή. Το ίδιο και σε συλλογικό επίπεδο. Η άκρη της κλωστής είναι ίσως το τέλος μιας διαδρομής που μπορεί πολλές φορές να βγάζει στο κενό. Μπορεί όμως να μας βγάλει σε έναν άλλο κόσμο, ονειρικό και ιδανικό, όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι η κοινωνία μας. Συνεπώς, γιατί να μην πούμε ότι αυτή η άκρη της κλωστής είναι μια τελευταία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, το χέρι που μας κρατά ζωντανούς και συνάμα ο γκρεμός από τον οποίο πρέπει να πέσουμε για να βγάλουμε φτερά;

«Κασετόφωνο» – Ανδρέας

Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα σχετικά καινούριο blog. Ένα blog που έφτασε τυχαία στα μάτια μου και στα αυτιά μου. Έτσι όπως δηλαδή έρχονται και τα ωραία πράγματα. Στην αρχική του σελίδα μας καλωσορίζει με ένα μινιμαλισμό, αλλά και με ένα ωραίο στίχο. «Τι τραγούδι να σου πω που να’ χει αέρα; Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που ‘χουν λιώσει» Οι Ενδελέχεια δηλαδή, ένα συγκρότημα που έχει πάψει να είναι μαζί, μας μαρτυράνε το project του ιστολόγιου. «Κασετόφωνο» λοιπόν, η ονομασία του. Από αυτά που η δική μου γενιά πρόλαβε και έκανε επανωτές εγγραφές σε κασέτες, αλλά και πρόχειρες ραδιοφωνικές εκπομπές. Αλλά και από αυτά που τώρα δεν υπάρχουν.

Τώρα που ο καιρός χαλάει, βρείτε ευκαιρία να καλέσετε στο σπίτι γνωστούς και φίλους, και ταξιδέψτε μαζί με το ψηφιακό κασετόφωνο. «Ήτανε αέρας», «Τα χάλκινα των Βαλκανίων», «Όμορφα κορίτσια», «Σαν παλιό σινεμά». «Into the wild» Και αυτές μερικές μόνο από της μεριές. Σε αντίθεση με τα παλιά κασετόφωνα, αυτό έχει άπειρο χώρο και επίσης μπορούν να το αναπαράγουν πολλά άτομα την ίδια χρονική στιγμή!
Ο Ανδρέας, δημιουργός του blog και λάτρης της μουσικής, θα προτιμούσε να μας συστηθεί πατώντας play και βάζοντας μας κάποιο τραγούδι, γιατί έτσι δεν εκφράζεται καλά, όπως λέει. Αλλά εξίσου καλά μας τα είπε και με λόγια!

Πες μας λίγα λόγια για εσένα;
Γεννήθηκα στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και μεγάλωσα σε ένα μικρό και ορεινό χωριό της ελληνικής περιφέρειας κι από μικρός θυμάμαι να ασχολούμαι και να αγαπάω δύο πράγματα, τη μουσική και τις γάτες. Μου άρεσε να ακούω τραγούδια, αλλά ήθελα τη μουσική που γνωρίζω να τη μάθουν οι φίλοι κι οι γνωστοί. Αρχικά γράφοντάς τους κασέτες και cd και τώρα πια προτρέποντάς τους να ακούσουν «Κασετόφωνο».

«Κασετόφωνο» (www.kasetophono.com), το blog σου. Πως προέκυψε ο τίτλος;
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός μουσικού blog υπήρχε στο μυαλό μου αρκετά χρόνια αλλά συνεχώς το ανέβαλα.  Το «Κασετόφωνο» προέκυψε πολύ απλά, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα καθώς ξεκαθάριζα τις εφηβικές κασέτες σε ελληνικές και ξένες ήρθε η ιδέα και μέσα στις επόμενες ώρες άρχισε να υλοποιείται.

Ηχογραφούσες και εσύ τραγούδια από το ράδιο;
Εννοείται πως ηχογραφούσα. Κάτι παρόμοιο κάνω και τώρα ακούω τραγούδια από το ράδιο , το Youtube ή από οπουδήποτε αλλού  και αντί να πατήσω το rec παίρνω τα τραγούδια και τα προσθέτω στις λίστες-κασέτες.

Επίσης το «Κασετόφωνο» αν κάποιος επιθυμεί μπορεί να το βρει και στο Facebook αλλά και στο Twitter. Πόσο καλά ή κακά έχει επηρεάσει η κοινωνική δικτύωση τις ζωές μας; 
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αναγκαίο κακό ή και καλό. Να σου πω   την αλήθεια δεν ήθελα να φτιάξω γωνιές Κασετόφωνου στο Facebook και στο twitter αλλά μετά από προτροπή φίλων έφτιαξα και τους ευχαριστώ πολύ που με έπεισαν να το κάνω, κι αυτό γιατί τα περισσότερα άτομα που το ακούν το έμαθαν μέσα από τη κοινωνική δικτύωση. Άρα στο blog έχει κάνει καλό.

Ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν υπάρχουν, καλοί δίσκοι δε βγαίνουν… Πως βλέπεις τις σημερινές εξελίξεις στο χώρο της μουσικής;
Ραδιοφωνικοί παραγωγοί υπάρχουν ελάχιστοι, αλλά τουλάχιστον τη θέση τους πήραν τα μουσικά blogs κι έτσι ο ακροατής μπορεί να ενημερώνεται εξίσου εύκολα από εκεί.   Ακούω τόσο όμορφες μουσικές καθημερινά που νομίζω πως αυτή η ψηφιακή εποχή έφερε μια άνθηση στη μουσική βιομηχανία σε Ελληνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι βγαίνουν τόσα πολλά τραγούδια που πλέον μια ζωή δε μας φτάνει να τα ακούσουμε. 

Πες μας έναν ελληνικό και ένα ξένο δίσκο που αγόρασες ή άκουσες τελευταία και σου άρεσε; 
Θα πω για αυτούς που αγόρασα αλλά όχι τελευταία, καθώς για να έχεις άποψη για ένα δίσκο στο σύνολο του πρέπει να περάσει πολύς καιρός ακούγοντάς τον. Ελληνικός είναι ο «Ελάχιστος Εαυτός» του Θανάση Παπακωνσταντίνου και ξένος ο «For Emma, Forever Ago» του Bon Iver. Και σαν συνέχεια της ερώτησης πιο πάνω, ίσως και γι’ αυτό ο κόσμος δεν μπορεί να ακούσει ένα ολόκληρο δίσκο γιατί βομβαρδίζεται από μουσικές και δεν προλαβαίνει. Παλιότερα η αγορά ενός δίσκου και το άκουσμά του ήταν σαν ιεροτελεστία. Καθόσουν και τον άκουγες για μήνες, τώρα ακούς ένα τραγούδι και σε 2 μέρες το βαριέσαι γιατί θα ακούσεις κάποιο άλλο που θα πάρει τη θέση του.

Συναυλία ή μαγαζί, τι προτιμάς από τα δύο;

Συναυλία.

Βλέπουμε ότι στα ελληνικά ακούσματά σου, το κυρίαρχο στοιχείο είναι αυτό της παράδοσης. Πόσο σημαντικό είναι οι καινούριοι καλλιτέχνες να φέρουν το στοιχείο αυτό στα τραγούδια τους;
Η παράδοση είναι μέσα μου γιατί τα πρώτα μου ακούσματα είναι παραδοσιακά. Ο τόπος μας έχει τόσες πολλές και διαφορετικές παραδόσεις που είναι κρίμα να χαθούν, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια στροφή από νέους καλλιτέχνες στο μείγμα παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής και αυτό είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό.

Πέρα από τους παραδοσιακούς, λαϊκούς και rock ρυθμούς, ακούς και άλλα είδη μουσικής; Όπως ηλεκτρονική, ή ραπ;
Ακούω οτιδήποτε ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά μου.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου μεριές; Ποια από αυτές ακούς συνέχεια;
Τρεις είναι οι αγαπημένες μου λίστες τις οποίες για ένα περίεργο λόγο δεν τις ακούει κανείς. «Into The Wild», «Dear Darkness» και τα «Ηλεκτρικά Ξημερώματα». Κι αυτή που δε βαριέμαι να ακούω είναι το « Synth».

Μπορώ να σου προτείνω θεματολογία; «Ποίηση». «Διασκευές». Τι γνώμη έχεις για την τελευταία; Οι δημιουργοί δεν έχουν έμπνευση να γράψουν κάτι καινούριο, θέλουν να επωφεληθούν από τα έτοιμα ή τι άλλο συμβαίνει;

Το να παίρνεις ένα τραγούδι και να το διασκευάζεις κατά την άποψη μου είναι δημιουργία. Είναι σαν να παίρνεις ένα παλιό έπιπλο και να το ξαναζωντανεύεις. Στη λίστα-κασέτα «Ρεμίξ» υπάρχουν διαλεγμένες διασκευές μέσα απ’ τις οποίες ξεχασμένα τραγούδια ξανάνιωσαν. 

Ελληνικά συγκροτήματα με ξένο στίχο. Ποια είναι η άποψή σου;

Είναι πιο εύκολο να γράψει κανείς τραγούδι με ξένο στίχο γιατί με τον Ελληνικό δυσκολεύουν τα πράγματα καθώς υπάρχουν πάρα πολλά μελοποιημένα ποιήματα και υποσυνείδητα  ο ακροατής συγκρίνει. Ωστόσο έχουν  βγει αρκετά σημαντικά συγκροτήματα με αγγλικό στίχο. Τελευταία άκουσα τους εξαιρετικούς  keep Shelly In Athens.

Μίλησε μας λίγο για την ενότητα «Καλλιτέχνες». 
Η ενότητα αυτή μπήκε επειδή θέλησα κάποιοι καλλιτέχνες οι οποίοι μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και δεν είναι αρκετά γνωστοί, να μπορέσουν να ακουστούν σε περισσότερα αυτιά. Για  παράδειγμα ο Δημήτρης Βαβλιάρας έβγαλε ένα δίσκο το «Κοίτα μακριά» τον οποίο και διανέμει δωρεάν. Για  μένα είναι μέσα στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας και στο διαδίκτυο υπάρχουν ελάχιστες αναφορές σ’ αυτόν. Τους «Your Hand In Mine»  τους είδα πριν μερικά χρόνια να παίζουν σε ένα μουσείο και μου ήταν αδιανόητο πως δύο άτομα μπορούν να παίξουν τόσα πολλά όργανα επί σκηνής και να προκαλέσουν τέτοιο συναίσθημα. Οι «Sailing tomatoes» είναι απλά το σάουντρακ της Θεσσαλονίκης. Όποιος κάνει μια βόλτα και τους πετύχει θα δει τη πόλη πιο όμορφη.

Πιστεύεις πως ένας μουσικός πρέπει να περνάει τις ώρες του στα ωδεία ή να προσπαθεί να ξεφύγει από τις φόρμες και να γράψει την δικιά του μουσική;
Τα ωδεία δημιουργούν καλούς μουσικούς. Οι καλλιτέχνες όμως και οι μουσικές δημιουργούνται από βιώματα.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια για το blog, θα το εμπλουτίσεις με νέες ενότητες, έχεις σκοπό να το κάνεις ενημερωτικό;
Προς το παρόν θα κάνω αυτό που ξέρω να κάνω, να ακούω μουσική και να φτιάχνω λίστες.

Γράψε μας μια τελευταία κουβέντα.

Αὐτὴ τὴ μέρα ἄφησε νὰ σοῦ ἐμπιστευτῶ τὴν ἱστορία μου: Μελαγχολικός της ζωῆς ἄνεμος εἶμαι ποὺ νυχτώθηκα καὶ ἀπόμεινα σ᾿ ἕνα χθὲς ἀνάλγητο.

kasetophono   www.kasetophono.com

 __________
Η συνέντευξη έγινε για λογαριασμό του Ορφέα, την 28.10.2012
Γιώργος Ιατρίδης