Στο νέο εργοτάξιο του ΤΡΑΜ

Είναι ωραίο να είναι Σάββατο και να δύει ο ήλιος. Και να περπατάς σε ένα μέρος που δίπλα σου υπάρχουν δέντρα, θάλασσα, γλάροι και ανέμελοι άνθρωποι. Για να φτάσεις όμως σε ένα μέρος, χρειάζεται να μετακινηθείς. Να πας προς τα εκεί. Το πιο ωραίο χαρακτηριστικό που διαθέτει το -αργό- ΤΡΑΜ είναι τα μεγάλα τζάμια, τα τζάμια που βλέπουν όμορφα τοπία. Το δρομολόγιο που εκτείνεται επί της Ποσειδώνος σου δίνει την αίσθηση πως είσαι σε κάποιο εξωτικό νησί. Όπου τώρα επεκτείνεται για να μας προσφέρει ακόμα πιο όμορφες εικόνες.

Το ΤΡΑΜ είναι ίσως το μόνο μέσο που θα ταίριαζε από τα ηχεία του να παίζει κάποια μουσική, μια κλασική κιθάρα, ή και ένα πιάνο θα ταίριαζαν απόλυτα με την όμορφη θέα. Αντί για αυτό, μπορεί κάποιος να βάλει μερικά αγαπημένα τραγούδια στο κινητό ή σε κάποια άλλη συσκευή, να κάτσει αναπαυτικά και να απολαύσει το ταξίδι.

Η διαδρομή προς Πειραιά θα περιλαμβάνει 7 νέες στάσεις με έκταση 3,1 χιλιόμετρα: Γήπεδο Καραϊσκάκη, Μ. Ασίας, Λαμπράκη, Ευαγγελίστρια, Πλ. Δεληγιάννη, Δημαρχείο, Ακτή Ποσειδώνος. Κι η διαδρομή από Πειραιά θα περιλαμβάνει 5 νέες στάσεις: Αγ. Τριάδα, Πλ. Ιπποδαμείας, 34ου Συντάγματος, Ανδρούτσου, Ομ. Σκυλίτση με έκταση 2,3 χιλιόμετρα.

Το συγκεκριμένο εργοτάξιο ξεκίνησε να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2013, με καταλυτική ημερομηνία λήψης μετά από 25 μήνες. Βέβαια, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες παραμένει ανυπέρβλητος στόχος η ολοκλήρωση των διαδικασιών πριν από τον Οκτώβριο.

Διάβασε ολόκληρο το άρθρο στο ΓΚΡΕΚΑ.

Το πιο όμορφο εγκαταλελειμμένο

Παλιότερα, το οίκημα αυτό -όπως μας καλωσορίζει και η πινακίδα- ήταν λεβητοποιείο. Από τις φωτογραφίες μπορούμε να καταλάβουμε πως ήταν ένας βιομηχανικός οργανισμός που μόνο μικρός δεν μπορεί να θεωρηθεί. Πάνω από 30 δωμάτια και χώροι που σήμερα δείχνουν εγκαταλελειμμένα και αφημένα εδώ και αρκετά χρόνια. Βέβαια, μερικοί από αυτούς τους χώρους έχουν γίνει το καταφύγιο κάποιων περαστικών που κοιμήθηκαν εδώ για ένα βράδυ, ή ακόμα και η στέγη τους για πολλούς μήνες.

Εκεί που άλλοτε υπήρχαν ακριβά μηχανήματα για να διαμορφώνουν λαμαρίνες, σήμερα υπάρχουν μπάζα και σκουπίδια, σπασμένα παιχνίδια, διαλυμένα έπιπλα, ξεχαρβαλωμένα καδρόνια. Ένα κτήριο που, όπως λέει και η φωτογραφία, μετράει 120 χρόνια ζωής.

Πέρα όμως από την εγκατάλειψη, το πρώην κτήριο λεβητοποιίας μοιάζει να είναι ένας πολυχώρος που ενδείκνυται για φωτογραφίσεις, για video clip και για ό,τι άλλο φανταστεί κάποιος! Το κάθε δωμάτιο έχει και το δικό του ενδιαφέρον και ο κάθε τοίχος ένα ξεχωριστό φόντο. Μια αχανής έκταση που μέσα από τα σκουπίδια και τη βρωμιά αναδύεται κάτι ξεχωριστό.

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε για λογαριασμό του ΓΚΡΕΚΑ.

#25thHourProject

Η παραγωγή της 25ης ώρας μεγαλώνει κι άλλο! Τώρα έρχεται συνεργασία και με το Instagram! Αν σου αρέσει λοιπόν να τραβάς φωτογραφίες, μπορείς να μας προβάλεις τις δικές σου. Αν έχεις έμπνευση στείλε μας όπως φαντάζεσαι εσύ φωτογραφικά την έννοια της 25ης ώρας. Πως; Με την χρήση ενός απλού hashtag #25thHourProject

Βήματα:

1. Χρειάζεται να έχεις λογαριασμό στο Instagram.
2. Φωτογράφησε το θέμα που ταιριάζει με το concept της 25ης ώρας.
3. Ανάρτησε την φωτογραφία με την ένδειξη #25thHourProject.
4. Μπες στον τοίχο της 25ης ώρας, και δες την photo σου.

Σημείωση: για να μπορούν οι φωτογραφίες να προβληθούν πρέπει ο λογαριασμός σου να είναι ανοιχτός, αλλιώς προβάλλονται μόνο σε όσους έχεις σαν ακόλουθους.

Γράφοντας στο ΑΝ, με τους Dubwise Hi-Fi

Το Dubwise hi-fi Soundsystem γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2007 στην Αθήνα από την αγάπη μιας παρέας ανθρώπων για την roots και dub μουσική. Μια μουσική που δεν ακούγεται απλά, παρά μόνο βιώνεται, μέσα από την κουλτούρα του soundsystem.

Ορμώμενη από την Jamaica, η μουσική αυτή κουλτούρα ξεπερνάει τα όρια του μικρού νησιού της Καραϊβικής με τα πρώτα κύματα μετανάστευσης προς την “μητέρα Αγγλία”, πρώτα με τους ήχους της calypso και της ska, και αργότερα με roots, την dancehall και την dub.

Κυρίως στο δυτικό και νότιο Λονδίνο, αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις της Αγγλίας, οι δεύτερης γενιάς μετανάστες από τις δυτικές Ινδίες συνέχισαν να “χτίζουν” soundsystems, και κράτησαν ζωντανό το στοιχείο της reggae στην Αγγλία. Προσδίδοντας του όμως μια πιο βαριά και “militant” χροιά, η reggae ήταν πλέον μουσική της δυτικής μεγαλούπολης.

Τα soundsystems μεταφέρουν και σήμερα τους ήχους της roots, στην Αγγλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, με την μουσική σταδιακά να αλλάζει, αλλά τα vibes να παραμένουν ίδια: mash down Babylon με βαριά μπάσα και κοφτερά πρίμα.

Την πλούσια αυτή μουσική κουλτούρα κουβαλάει σήμερα στην Αθήνα το crew του Dubwise Hi-Fi. Pre-Amps, Boxes, Scoops, Sirens, πολλοί δίσκοι.

Ηardware και ηχεία κατασκευασμένα από την ίδια την ομάδα, bass-heavy παραγωγές και conscious selections με guest vocalists όπως οι άγγλοι Κenny Κnotts, Echo Ranks, Faye Simon και ο αθηναίος Radical Gee αποτελούν το έργο του crew, ένα έργο που έχει ως μοναδικό σκοπό να αποδοθεί η μουσική έτσι όπως πρέπει να ακούγεται· με δυνατό low end.

Η ομάδα αποτελείται από τους selectors Mashdown45 και Mistaoperator, τους παραγωγούς Amp Outernational, aka Atiko Minus Project, ενώ πλαισιώνεται μουσικά-και-μη από ανθρώπους όπως η Anna Mystic και ο Skitlab.

Φωτογραφίες: Giorgos Iatridis © 2013

Πηγή κειμένου: www.paranoiseradio.com/index.php/events/we-support/dubwise-hi-fi-xmas-special/

Facebook page: www.facebook.com/DubwiseHiFi

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

This slideshow requires JavaScript.

Η ιδέα για το ΚΠΙΣΝ άρχισε να διαμορφώνεται το 1998, με την απόφαση του Ιδρύματος να χρηματοδοτήσει την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων για την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (ΕΒΕ). Το σχέδιο ήταν συνεπές με την εκτεταμένη και συνεχή υποστήριξη πολλαπλών εκπαιδευτικών πρωτοβουλιών παγκοσμίως, εκ μέρους του Ιδρύματος. Η αρχική ιδέα ήταν να μην περιοριστεί το έργο στη συγχώνευση των συλλογών της Βιβλιοθήκης, αλλά να γίνει επίσης εκτεταμένη αναβάθμιση των εγκαταστάσεών της και, κατά συνέπεια να αναδειχθεί η παρουσία της ως πραγματική εθνική βιβλιοθήκη . Το όραμα για τη νέα Εθνική Βιβλιοθήκη ήταν όραμα για ένα δημόσιο θεσμό που θα παρέχει πρόσβαση στον κόσμο της γνώσης και της πληροφορίας σε κοινό όλων των ηλικιών, θα προσφέρει ένα ευρύ φάσμα ερευνητικών και ενημερωτικών πηγών και θα συνδέεται με άλλες ελληνικές αλλά και εθνικές βιβλιοθήκες. Η πρόταση παρουσιάστηκε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία εξέφρασε την υποστήριξή της.

Παράλληλα και ανεξάρτητα από την παραπάνω πρωτοβουλία, το Ίδρυμα εξέταζε πρόταση ενίσχυσης της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ), έναν οργανισμό που έχρηζε επίσης μεγάλης φυσικής και ως εκ τούτου οργανωτικής αναβάθμισης. Από τα δύο αυτά σχέδια αναδείχθηκε μία συναρπαστική προοπτική, η οποία αποτελούσε την ιδανική σύνθεση της αποστολής και της δέσμευσης του Ιδρύματος στην Ελλάδα, με μακροχρόνιες αναμορφωτικές προοπτικές. Το σχέδιο οραματίστηκε τη συνύπαρξη της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και ενός εκπαιδευτικού και πολιτιστικού Πάρκου σε έναν ενιαίο χώρο, δωρίζοντας στην χώρα ένα πολύ σημαντικό αστικό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό και περιβαλλοντικό τοπόσημο, διεθνούς εμβέλειας. Το 2006, δέκα χρόνια μετά την έναρξη της κοινωφελούς του δράσης, το Ίδρυμα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προχωρήσει στη μεγαλύτερη δωρεά στην ιστορία του, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Πηγή: http://www.snfcc.org/?lang=el
Δείτε ένα time lapse video: Shots taken from 08/01/13 to 11/30/13 – Created by Yiorgis Yerolymbos
Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από εμένα την Παρασκευή 6/12/2013.

Γιατί φωτογραφίζουμε;

Γιατί άραγε φωτογραφίζουμε;

Γιατί με τόσο πάθος θέλουμε να απαθανατίσουμε την στιγμή;
Αφού όλοι λένε ζήσε την στιγμή, γιατί εμείς θέλουμε την στιγμή φωτογραφία;
6 από του πιο αγαπημένους μου Έλληνες-νίδες φωτογράφους κλίθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση του τίτλου.

“Γιατί όχι?”
Charalampos Kydonakis (dirty harrry)
flickr | site

“Ίσως γιατί ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος μέσα από μία φωτογραφία”
Mixalis Koulieris
flickr

“Φωτογραφίζουμε γιατί είναι ένας ωραίος τρόπος να ξεκινάς μία ιστορία, την οποία στη συνέχεια ο καθένας θα διηγηθεί όπως θέλει στο κεφάλι του.”
612gr
flickr | blog

“Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.”
Maria Kappatou
flickr

“Φωτογραφίζω γιατί μέσω της φωτογραφίας γνώρισα ένα κόσμο διαφορετικό και δεν μπορώ πλέον μακριά του.”
Dimitris Makrygiannakis (ngravity)
flickr

“Φωτογραφίζω κυρίως για να κρατήσω την στιγμή και να την ξαναζώ κατά βούληση!”
John D. Carnessiotis (aster-oid)
flickr 
blog