Skip to content →

Category: ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ

Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο – Δημήτρης Σωτάκης

Πάντως, τόσο μεγάλος ήταν ο πόθος μου για την Ιονέλα, που κατά τη διάρκεια του ταξιδιού δεν έχανα ευκαιρία να την κοιτάω με μια αχόρταγη πείνα και να της χαϊδεύω την πλάτη, ακόμη και τα πόδια, κρυφά από τα βλέμματα των άλλων.

Άφησε σχόλιο

Αναζητώντας την Αλάσκα – Τζoν Γκριν

Κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε, σκέφτηκα, κι αυτό ισχύει εξίσου για τα ποντίκια του αγρού και τα ποντίκια των υπολογιστών, την Αλάσκα το κορίτσι και την Αλάσκα το μέρος, γιατί τίποτα δε διαρκεί παντοτινά, ούτε καν η ίδια η Γη.

Άφησε σχόλιο

Χρυσόσκονη στα γένια του Μαγγελάνου – Δημήτρης Καλοκύρης

Το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά

Άφησε σχόλιο

Φόβος κανένας – Γιάννης Φαρσάρης

Ένα ξενοδοχείο με 29 δωμάτια. Το ξενοδοχείο λέγεται “Φόβος κανένας”. Παρ’ όλα αυτά, όλοι οι κάτοικοι του ξενοδοχείου φοβούνται, φοβούνται πολύ.

Άφησε σχόλιο

Τα σχόλια του Τρίτου – Μάνος Χατζιδάκις

Ο ΛΑΧΕΙΟΠΩΛΗΣ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ …Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή…

Άφησε σχόλιο

Η τέλεια ζωή του Γουίλιαμ Σίντις – Μόρτεν Μπρασκ

Σιωπή. Η σιωπή απλώνεται στα πρόσωπα των καθηγητών. Δε σαλεύουν, δεν αναπνέουν, η αίθουσα η ίδια δεν αναπνέει· κάθονται τυλιγμένοι στη σιωπή τους και παρατηρούν τον Γουίλιαμ. Ο Γουίλιαμ είναι μόνος του, ξέρεις πως αυτή τη στιγμή είναι τόσο μόνος του, που κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Ούτε ο…

Άφησε σχόλιο

Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον – Δημήτρης Σωτάκης

Εμείς δεν ήμασταν έτσι· ήμασταν παιδιά, δυο ανόητες υπάρξεις γεμάτες ερωτηματικά και τρόμο για όσα συνέβαιναν γύρω τους. Και ό,τι κάναμε το κάναμε γιατί απ’ αυτό τι υλικό ήμασταν φτιαγμένοι: απ’ το εύθραυστο υλικό που φτιάχνονται τα έμβρυα –γιατί ποιος λογικός άνθρωπος δε βλέπει ότι ποτέ δεν αποκοπήκαμε από τον…

Άφησε σχόλιο

Πλαστική άνοιξη – Στέργια Κάββαλου + ένα podcast

Η “πλαστική άνοιξη” κινείται στο υπερρεαλιστικό φάσμα με άνεση, αποδίδοντας εικόνες από μνήμες του παρελθόντος με μια νέα οπτική που καλείται να αποτινάξει την προυπάρχουσα φρίκη και τον σκιώδη τρόμο του είναι, με σκοπό να τονώσει την ελπίδα και την προοπτική υλοποίησης του ονείρου. Ο ρυθμός γρήγορος, σταράτος, ο στίχος…

Άφησε σχόλιο
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: