Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ελένη Φωτάκη

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Ένα κλάμα, ένα στροβίλισμα κι ένας τάφος. Και γέλια. Πολλά γέλια. Μέσα και πάνω και γύρω από τον τάφο. Σαν σπουργίτια. – η σκηνή είναι δική μου κι η ταινία δεν υπάρχει.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Δεν αποδημούν όλα τα πουλιά. Αποδημούν εκείνα για τα οποία η μη αποδημία ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Έξω από την πόρτα εκείνου που αγαπάω. Αυτός είναι ο μόνος κόσμος. Μόνο που δεν τελειώνει εδώ. Μετά από καιρό, εγώ θα είμαι ένα γκρίζο άγαλμα, λερωμένο από μαρκαδόρους, κατουρημένο απ’ τα πουλιά, αυτός θα έχει πεθάνει και στο σπίτι του θα ζουν άλλοι.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Στο σημείο αυτό, ας τιμήσουμε με ένα βαθύ χειροκρότημα, το “Μαύρο Φόντο”.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το σταγονόμετρο. Δεν μετράς κάτι που δεν υπάρχει. Η ησυχία και η ανησυχία σε αναλογία που αναγεννά.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Γιατί είναι πιο λευκό.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δεν έχω απάντηση. Κρίμα για μένα ίσως, αλλά μιλάω. Εκτός αν το θεωρήσω μάταιο. Αλλά το μάταιο, δεν είναι γόρδιος δεσμός.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Δεν νηστεύω τον έρωτα. Αντίθετα, ο έρωτας νηστεύει εμένα.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η βασιλεύουσα βλακεία. Αυτό ήταν και το προηγούμενο.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Κι αυτό, όπως το θέτετε, απόπειρα αυτοκτονίας είναι. Αίμα στο νερό και μετά μόνο νερό. Γι’ αυτό, παράκληση, μη βγάζετε τους ωραίους στίχους έξω από τα σπίτια τους.

_

Η Ελένη Φωτάκη είναι στιχουργός. Τελευταίοι της ολοκληρωμένοι δίσκοι: Το άσπρο μαμά νοσταλγώ, Μ’ αγαπούσες κι άνθιζε, Είδα του τρελού τα κλάματα, με τους Άγγελο Τριανταφύλλου και Μίνω Μάτσα αντίστοιχα. φωτογραφία: Μάρθα Ζμέη, με την επιμέλεια της Ευαγγελίας Θωμάκου

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Κυριάκος Γιαλένιος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή εδώ.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί έχουν δει την ομορφιά του κόσμου απο ψηλά και δεν μπορούν ν΄αποφασίσουν ποιο μέρος να απολαύσουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στο σημείο που έπαιζα χιονοπόλεμο με τον αδερφό μου όταν είμασταν  παιδιά.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Γιατί τις περισσότερες φορες μέσα από τις χαραμαδές μπορείς να δεις τον Παράδεισο.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Τα αγγίγματα. 

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Το δειλινό είναι η γραμμή αφετηρίας και το ξημέρωμα ο τερματισμός. Ανάμεσα τους έχουν γραφτεί τα τα πιο ωραία ποιήματα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί η καρδιά διψά συνεχώς για ακονισμένες λάμες.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Δεν ξέρω. Θα πρέπει να ρωτήσεις αυτούς που νηστεύουν.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
 Η ληθαργική αποδοχή της αποκτήνωσης.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Εγώ δεν μπορώ να χορέψω ούτε σε γήπεδο ποδοσφαίρο χωρίς να μπερδέψω τα πόδια μου. Αλλά δεν παύω να θαυμάζω την ισσοροπία των άλλων.

Συγγραφέας δύο βιβλίων:
-Η Νόσος των εραστών, εκδ. Μελάνι, 2011, εκδ. Ψυχογιός 2018
-Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα, εκδ. Ψυχογιός 2015

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ζαχαρούλα Βαλαβάνη

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Funeral Monologue from Synecdoche, New York.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Λέγεται πως το κάνουν για την ανεύρεση τροφής. Μην τους πιστεύετε. Έκανε κίνημα ο «γλάρος Ιωνάθαν» και τους άνοιξε τα μάτια.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Σε ένα μαγικό διάφανο σύννεφο που θα έκανε τον γύρο του κόσμου ξανά και ξανά.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Η χαραμάδα προέρχεται από φθορά και κακή κατασκευή.
Πρώτα η καρδιά σπάει, μετά ανοίγει. Το φως είναι πάντα εκεί και μας περιμένει.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η στιγμή που ζει μέσα στο άχρονο.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Η ψυχή μου θα σου πει ξημέρωμα. Το σώμα μου θα σου πει δειλινό. Αυτά που φαινομενικά μοιάζουν δύο, είναι ένα.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Η γλώσσα ακολουθεί την σκέψη. Αν οι σκέψεις είναι χαοτικές όλη η ζωή μοιάζει με γόρδιο δεσμό.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Φοβόμαστε να χάσουμε τον έλεγχο και ξεχνάμε πως ο έλεγχος είναι μια ψευδαίσθηση για να νιώθουμε ασφαλείς. Που και η ασφάλεια μεγάλο ψέμα είναι.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το ίδιο που μας στοιχειώνει πάντα. Ηλιθιότητα. Η λήθη του ήλιου δηλαδή. Ξεχάσαμε το φως. Συνηθίσαμε τόσο την σκιά που την πιστέψαμε για αλήθεια.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Θα σου απαντήσω με λόγια του αγαπημένου μου Καζαντζάκη:
«Κατάλαβα πως, όταν φοβάσαι ένα πράμα, θες λιοντάρι είναι αυτό, θες άνθρωπος, θες φάντασμα, να πέφτεις απάνω του με τα μούτρα, και θα δεις, φεύγει ευτύς από πάνω σου ο φόβος.  Αυτό ’ναι όλο το μυστικό».

_

Η Ζαχαρούλα Βαλαβάνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Εύβοια. Ζει στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο στη δραματική σχολή του Γεώργιου Αρμένη και συμβουλευτική στο κολλέγιο ανθρωπιστικών επιστημών ICPS. Είναι ηθοποιός, αρθρογράφος, συγγραφέας και σύμβουλος ψυχικής υγείας. Το 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, μια ποιητική συλλογή με τίτλο «Ιερή γνωριμία» και το 2018 εξέδωσε το δεύτερο βιβλίο της «Έξω από τη λήθη», μια νουβέλα μυστηρίου και φαντασίας από τις εκδόσεις Άνιμα.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Θοδωρής Κοτονιάς

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
The Blues Brothers – Rawhide scene

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Ίσως επειδή δεν έχουν σκέψη και φόβο, από ελευθερία να αναζητούν την Άνοιξη. Μπορεί και να μην μπορούν να κελαηδούν αν δε νοσταλγήσουν. Μου έρχονται στο νου δυο μαντινάδες από τις ποιο όμορφες που έχω ακούσει, είναι του Μιχάλη Σταυρακάκη και Γιώργου Βιτώρου:

”Μηδέ πουλί, μηδέ φωλιά και το κλαδί ξερό είναι
ότι κι αν χτίσω το χαλάς ανάθεμά σε χρόνε!
Στην γκρεμισμένη τους φωλιά απάνω κελαηδούνε
γι’ αυτό ζηλεύγω των πουλιών κι όχι γιατί πετούνε”

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στη πλατεία Συντάγματος με ανοιχτές αγκάλες.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Αρκεί μια μικρή χαραμάδα για τον ήλιο, αρκεί να έχεις χώρο ανοιχτό, κενό, για να τον φωτίσει…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η στιγμή. Οι στιγμές που υπάρχουμε με τη καρδιά ανάμεσα στους χτύπους. Η γαλήνη της παύσης ανάμεσα στις νότες.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα… Έχεις όλη τη μέρα μπροστά σου, προλαβαίνεις.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Μονολογεί ο νους και δε την αφήνει εύκολα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί γίνανε όλα κρέας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η λήθη. Ο κορεσμός από την εύκολη ψευτοϊκανοποίηση σε παραδεισένια 3D κρατητήρια.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Σημαντικό είναι ακόμα και αν φοβάσαι να μη δειλιάζεις.
Μπορούμε.

_

Τραγουδοποιός, τραγουδιστής και εμπνευστής της ανοιχτής μουσικής παρέας ”Μακρινά ξαδέρφια” ξεκίνησε τη ”δράση” του λίγο πριν το 2000 ως καταθέτοντας ως σήμερα πολλά τραγούδια, κυκλοφορώντας δίσκους, όπως «Αποδοχή κληρονομιάς» (2003), «Περιμένοντας το Θείο» (2004), «Καλό ταξίδι» (2007), και «Τα κλειδιά» (2014).
Έκπληξη στο δίσκο «Καλό ταξίδι» ήταν η διασκευή του τραγουδιού των Monthy Pythons, από την ταινία “Life of Brian”, “ALWAYS LOOK AT THE BRIGHT SIDE OF LIFE”, σε ελληνική απόδοση “Η φωτεινή πλευρά της ζωής” να το τραγουδούν μαζί με τον Θοδωρή Κοτονιά οι ηθοποιοί Θοδωρής Αθερίδης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Σπύρος Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Ψαριανός.
Πολλά από τα τραγούδια του έχουν ήδη ταξιδέψει ραδιοφωνικά με μεγάλη επιτυχία, όπως το τραγούδι “Τα κλειδιά” από την συμμετοχή του Θοδωρή Κοτονιά στον τελικό των αγώνων τραγουδιού της στέγης γραμμάτων και τεχνών το 2011. Δίνοντας πάντα το παρών κάθε χρόνο με αρκετές παραστάσεις σε πολλές μουσικές σκηνές, εντός κι εκτός Αθήνας, συνεργάστηκε με καταξιωμένους καλλιτέχνες, Ψαραντώνη, Χάικ Γιαζιτζιάν, Γιώργο Νταλάρα, Μάνο Αχαλινωτόπουλο, Σοφία Παπάζογλου, Μελίνα Κανά, Γλυκερία, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δημήτρη Ζερβουδάκη, και πολλούς άλλους.
Το ύφος της συνθετικής του γραφής και της ερμηνείας συναντάει τις φόρμες του παραδοσιακού ήχου και το λυρισμό της μπαλάντας μέσα από ροκ.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γρηγόρης Πολύζος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αν το ήξερα θα ήξερα και την συνέχεια και αυτό δεν το θέλω με τίποτα.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί δεν συμβιβάζονται. Θέλουν κάθε φορά να ζήσουν στο έπακρο. Καλά κάνουν!

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην πλατεία Μοναστηρακίου, γιατί βλέπεις τους πάντες και τα πάντα.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Γιατί η θέληση και η ψυχική δύναμη  μετράνε περισσότερο από τα όποια εμπόδια.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το πόσο αναπολούμε το παρελθόν και περιμένουμε το μέλλον.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό, για τα χρώματα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Μάθαμε γραμματική, συντακτικό, ανάγνωση αλλά όχι αληθινή επικοινωνία.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί φοβόμαστε να “εκτεθούμε”.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η εικόνα του εαυτού μας που προβάλουμε στο social media.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Κάθε μέρα αυτό δεν κάνουμε;

_

Είμαι 31 χρόνων, συνθέτης και καθηγητής μουσικής. Έχω 2 προσωπικούς δίσκους στον χώρο του έντεχνου τραγουδιού με συνεργασίες τις οποίες καμαρώνω. Τώρα ετοιμάζω την τρίτη μου δουλειά. Παράλληλα γράφω και έργα κλασικής μουσικής.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Σπύρος Παρασκευάκος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Φαίνεται σκληρό αλλά κάθε βράδυ συνηθίζω να κάνω έναν εμμονικό απολογισμό. Κοιτάω τη ζωή στο πρόσωπο. Μηδενίζω και πάλι απ’ την αρχή. (η τελευταία σκηνή από τις Ώρες)

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Όλη η ζωή. Όλων των ειδών, έχει έναν σκοπό. Την επιβίωση. Όταν νιώθεις την απειλή στο άμεσο σου περιβάλλον, απλά φεύγεις.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στη Μυτιλήνη, κάπου μπροστά στο λιμάνι, να κοιτάζω το Αιγαίο.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Η ελπίδα γεννιέται πάντα από τις πληγές σου. Αν συνηθίσεις το σκοτάδι, και η πιο μικρή ποσότητα φωτός είναι τεράστια υπόσχεση.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο Έρωτας. Αυτό το ακατανόητο συναίσθημα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Γιατί αγαπώ τη νύχτα. Γιατί τότε μετράς τη μέρα σου. Γιατί θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό και ύστερα στο Νησί κάτι ήλιους που πέφτανε στη θάλασσα.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ποτέ μου δε θα μάθω πως είναι να θέλεις και να μη μιλάς.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί αν υποθέσουμε πως η νηστεία είναι η αποχή από τους πειρασμούς, υπάρχει μεγαλύτερος; Γιατί φοβόμαστε. Γιατί ο έρωτας είναι άλλος θεός, άλλη θρησκεία και η πίστη είναι πολύ δύσκολο πράγμα.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η άνοια Η αφαίρεση της μνήμης εννοώ. Η γνώση του ποιος είσαι. Τού τι ήσουν και τι έγινες.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Το φτερό του καρχαρία είναι για τους τολμηρούς. Για αυτούς που δε φοβούνται να κυνηγήσουν το άπιαστο και να παλέψουν για αυτό. Για αυτούς που μπορούν να προσπαθούν και να επιμένουν, να περιμένουν, να πιστεύουν και να κινδυνεύουν άφοβα.

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Ναι μπορούμε.

_

Άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική στα 19 μου παρότι έγραφα στίχους από τα 10 μου. Κυκλοφόρησα τον πρώτο μου δίσκο “Απ’ το μηδέν” με ερμηνευτή τον Ζαχαρία Καρούνη και φέτος τον δεύτερο δίσκο μου “Τρίτη έξοδος” σε στίχους του Γιάννη Βασιλόπουλου και ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Σελεμίδου καθώς τη πρώτη μου ποιητική συλλογή “Μικρά καρφιά” από τις εκδόσεις “Μικρή Άρκτος”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ιωσήφ Πρίντεζης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή. Νύχτα, περιμένοντας το δρομολόγιο των 00.00

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι βάσανο να’χεις φτερά.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην πλατεία Ερμούπολης, έξω απ΄τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, δίπλα στον Σουρή.
Να μου διηγείται ιστορίες και να πειράζουμε τους περαστικούς.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Πίσω απ΄τις μικρές τρύπες καταπιέζεται η ενέργεια. Εμείς βλέπουμε απλά την μεγαλειώδη έκρηξή της.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι τελευταίες σκέψεις πριν κλείσεις τα μάτια κάθε βράδυ.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό, καλοκαιρινό στην παραλία. Γιατί κάθε μα κάθε φορά είναι διαφορετικό.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δεν γίνεται να μιλάμε πάντα, ούτε να τα λέμε όλα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
 Εσείς ή εμείς;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο χρόνος, που ποτέ δεν φτάνει.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ο χορός είναι πιο αβίαστος και απολαυστικός όταν γνωρίζεις πως ίσως και να’ναι ο τελευταίος.

_

Ιδρυτικό μέλος τους χιπ χόπ σχήματος ΝΤΠ. (Νέα Τάξη Πραγμάτων) και των Βίων Παράλληλων με περισσότερες από 400 ζωντανές εμφανίσεις, τρείς ολοκληρωμένες δισκογραφικές κυκλοφορίες και πληθώρα digital singles. Αυτή την περίοδο συλλέγει στίχους και συνθέτει μουσικές, για το πρώτο προσωπικό του δισκογραφικό εγχείρημα.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μαρία Κρασοπούλου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Τριάντα ολόκληρα χρόνια μια σκηνή; Κι όλες αυτές οι κομεντί, τα δράματα κι οι ταινίες τρόμου ή τα παιδικά; Μια συρραφή ειδών θα ήταν πιο δίκαιη! Αν έπρεπε να επιλέξω μία σκηνή εντελώς τοποθετημένη στην κοινωνία και στον παραλογισμό που ξετυλίγονται αυτά τα τριάντα χρόνια θα ήταν από την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου “Με το βλέμμα του Οδυσσέα” όταν η φύση πήρε ένα μπισκότο γιατί στέκει μόνη της όπως κι άνθρωποι.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
-Γιατί αν έμεναν σε ένα μέρος θα ήξεραν τη μισή ιστορία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δεν προλαβαίνω ως αύριο να δεχτώ ότι θα είμαι άλαλη, ακίνητη, κάπως κρύα και θα με κουτσουλάει κάθε λογής πτηνό που δεν αποδήμησε!

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Αν το σκοτάδι είναι πολύ, ακόμα κι η φλόγα του κεριού φαντάζει κάπως μεγάλη.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η αγάπη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Μάλλον δειλινό. Έχεις ολόκληρη νύχτα μπροστά σου να ονειρευτείς.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί δε βρέθηκε κανένα “σπαθί” για να της μάθει την ματαιότητα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί κάποιος μας είπε πως υπάρχει αιώνιως ζωή. Τι ερωτήσεις τώρα είναι αυτές; Βοήθειά μας!

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το μέρος που τα κάγκελα θα τα έχουμε κάνει εμείς οι ίδιοι παραγγελία στον σιδερά.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Το ζήτημα δεν είναι αν μπορούμε. Το ζήτημα είναι ο καρχαρίας.

_

Η Μαρία Κρασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Το τραγούδι κι η γραφή την κέρδισαν από νωρίς. Δισκογραφικά έχει δύο στιγμές σε μουσική του Γρηγόρη Πολύζου ενώ κυκλοφορεί κι η πρώτη της ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις “Γαβριηλίδη”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Σταύρος Σταύρου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Here’s to the ones who dream… – “The fools who dream” – La La Land

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι σαν τους ανθρώπους, αλλά λίγο πιο τολμηρά από αυτούς: η μόνη τους πατρίδα είναι εκεί που χτυπάει η καρδιά τους…

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Κάπου με φως. Οι άνθρωποι, εξάλλου, είναι πιο όμορφοι στο φως.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Μάλλον τις χαραμάδες τις φτιάχνει το μυαλό όσο μεγάλες θέλει αυτό. Μπορεί και η ψυχή καμιά φορά…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι στιγμές.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Έτσι απλά γιατί πλησιάζει το επόμενο ξημέρωμα…

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Λένε ότι όταν δεν έχεις κάτι να πεις το τραγουδάς. Ίσως γι’ αυτό…

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Τον νηστεύουμε;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το σκοτάδι.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ναι. Φτάνει μετά να βουτήξουμε στη θάλασσα.

_

Ο Σταύρος Σταύρου είναι στιχουργός. Έχει γράψει τραγούδια για πολλούς ερμηνευτές, καθώς και στίχους για θεατρικές παραστάσεις, παιδικές και άλλες. Αυτό τον καιρό γράφει, γράφει, γράφει και ονειρεύεται.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μάγδα Βαρούχα

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Προσπαθώ αλλά δεν βρίσκω μια συγκεκριμένη. Σίγουρα πολλές ταινίες θα προδίδουν ένα περίπατο στη θάλασσα και ένα χορό μέχρι το πρωί στο κέντρο της πόλης.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι ελεύθερα. Γιατί δεν χαραμίζουν τα ταξίδια τους σε βαθυστόχαστε σκέψεις. Φεύγουν απλά. Γιατί μπορούν να πετάξουν. Αλλάζουν τόπους και σπίτια χωρίς τους περιορισμούς οποιασδήποτε δέσμευσης. Πάνε κάθε φορά εκεί που νομίζουν ότι ανήκουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δεν με νοιάζει το σημείο. Αρκεί να έβλεπα θάλασσα από ψηλά. Όποια θάλασσα. Χωρίς αρχή και τέλος. Να είχα για «πάντα» στα μάτια μου το πιο δυνατό μέσο έμπνευσης και ζωής.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Φως μπαίνει και από μια κλειστή πόρτα. Η χαραμάδα σου δίνει όσο χρειάζεται για να το αναπαράγεις, το φώς, μέσα σου. “Και έξω σου”.  Σαν εικόνα είναι πολύ ερωτικό το θέαμα μιας ακτίνας φωτός που κυλάει στο πάτωμα. Κρύβεται και φανερώνεται.
Ό,τι δεν αφήνεις να μπει μέσα ολόκληρο, ξεχειλίζει κάποια στιγμή και σπάει όλες τις πόρτες τις κλειστές. Άρα, πίστεψε από την αρχή ότι η κάθε χαραμάδα προσφέρει όσο φως αντέχεις.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο άρρυθμος χτύπος της καρδιάς. Η αίσθηση του χρόνου που χάνεται. Είσαι ευτυχισμένος όταν κοιτάς το ρολόι και έχουν περάσει κοντά δυο χρόνια. Ή και τρία.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Ανοίγει μια πόρτα κάθε πρωί. Ανοίγει μια ελπίδα. Νέα όνειρα, νέα οράματα. Ξημέρωμα γιατί σημαίνει πως έχεις γευτεί ολόκληρη τη νύχτα που μόλις πέρασε.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί ο λόγος δεν μπορεί να δώσει πάντα τη λύση. Χρειαζόμαστε εικόνες για να «μιλήσουμε». Στιγμές. Και όχι εξηγήσεις.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί συνηθίσαμε να πεινάμε στη σκέψη ότι θα φάμε κάτι το οποίο θα κάτσει «βαρύ» ή θα είναι ακαταμάχητα νόστιμο για τα δεδομένα μας. Είναι βαρύς ο έρωτας αν έρθει. Και απολαυστικός παράλληλα.  Αν τολμήσεις σε μια μπουκιά του, δεν φεύγεις χωρίς να σκάσεις απ αυτόν. Νηστεύουμε τον έρωτα γιατί φοβόμαστε να γίνουμε υποχείριο μιας «γεύσης» που δεν θα θέλαμε να τελειώσει ποτέ.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η δυσπιστία. Ο φόβος. Τα ρίσκα που δεν πήραμε ποτέ. Στο χέρι μας είναι να μείνουμε φυλακισμένοι σε ότι νομίζουμε ότι μας κρατάει φυλακισμένους.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μπορούμε να αντισταθούμε στο να μην το τολμήσουμε;

_

Μάγδα Βαρούχα: Γεννήθηκε λίγο έξω από την Αθήνα. Γράφει στίχους μουσική και της αρέσει να ερμηνεύει κάθε λέξη όταν τραγουδάει. Αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στούντιο και γράφει τη πρώτη της ολοκληρωμένη προσωπική δισκογραφική δουλειά.

Ακόμα, την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου θα τη δούμε στη συναυλία στο Βεάκειο της Ματούλας Ζαμάνης όπου συμμετέχει με τον Εισβολέα και τον Νίκο Φάκαρο.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Παντελής Καλογεράκης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Cvalda – Björk (Dancer in the Dark)

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Διότι σε αντίθεση με αρκετούς από εμάς, δεν έχουν πάψει να ελπίζουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην γέφυρα του Καρόλου, στην Πράγα, φάτσα στο Μολδάβα.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Η χαραμάδα αδίκως θεωρείτε μικρή δίοδος. Έχω δει από χαραμάδες να ξεχειλίζουν ορμητικά, ποταμοί.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η πίστη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Λιγότερα βλέμματα, περισσότερη αναμονή, λιγότερες αναστολές και μηδέν χρόνος για όνειρα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
«Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.»

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί κάνουμε οικονομία. Μαζεύουμε λεφτά για να αγοράσουμε καινούργιο iPhone.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η απόλυτη άγνοια. Είμαστε πολύ κοντά.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Γιατί όχι; Μπορούμε να χορέψουμε ακίνητοι, να φτιάξουμε το νέο μανιφέστο και να αλλάξουμε όλο τον κόσμο. Ευτυχώς η αρχή βρίσκεται μέσα μας και είναι προσωπική υπόθεση.

_

Σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μου άλμπουμ με τίτλο «Προσωπικό» από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος. Στις 30 Νοεμβρίου στο θέατρο Άλφα Ιδέα, η παρουσίαση του, μαζί μας η Μαρία Φαραντούρη.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γιώργος Ανδρέου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Το τελευταίο πλάνο από την ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ του Ταρκόφσκι-η ρωσική ντάτσα κι ο Ρωμανικός ναός που την “περιέχει”. Μου θυμίζουν το ανακάτεμα, το δημιουργικό μπέρδεμα μνήμης, ζωής και Τέχνης.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Επειδή δεν φοβούνται να πετούν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Οπουδήποτε στο Μανχάταν. Και θα ήθελα να είμαι σε ουρανοξύστη, στον 42ο όροφο πχ και να κοιτώ τον ουρανό εκεί που γίνεται ένα με τον ορίζοντα και τη θάλασσα.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Επειδή το φως είναι ενέργεια. Κι η ενέργεια δυναμώνει όταν εμποδίζεται.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η μνήμη, αλλά είναι αναξιόπιστη, επειδή προσπαθεί να διορθώσει επιλεκτικά το παρελθόν (πολλές φορές προς το χειρότερο τελικά).

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Μέχρι τα τριάντα πέντε προτιμούσα το δειλινό.
Από εκεί και δώθε το ξημέρωμα. Επειδή, μεγαλώνοντας, η ιδέα του θανάτου και η σκιά του γίνονται οριστικές και μας συνοδεύουν, θέλουμε δεν θέλουμε.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Επειδή επιθυμούμε αλλά συγχρόνως τρέμουμε την αλήθεια, τη μέσα μας φωνή που ξέρει. Και χρόνο το χρόνο ο κόμπος δυσκολεύει. Γι’ αυτό γίνεται γόρδιος και κόβεται μόνο με…μαχαίρι. Δεν λύνεται με αναλύσεις και φλυαρίες ναρκισσιστικές.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Μάλλον έχουμε βαρυστομαχιάσει. Από τον σωσία του.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η οθόνη. Συμβαίνει ήδη. Το προφήτεψε ο Κώστας Τριπολίτης: “Έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα…”

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
“Το μονοπάτι της ζωής σ’ ένα γκρεμό τελειώνει-
Ο που ´χει στην ψυχή φτερά, τ’ ανοίγει και γλυτώνει”.
Λέει μια παλιά, σοφή, Κρητική μαντινάδα.

_

Γεννήθηκε στις Σέρρες. Σπούδασε μουσική στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει γράψει τραγούδια, έχει συνθέσει μουσικές για το θέατρο και το σινεμά. Έχει γράψει δυο βιβλία. Ως συνθέτης, στιχουργός, μουσικός, ενορχηστρωτής, καλλιτεχνικός επιμελητής ηχογράφησης κλπ έχει συνεργαστεί με το σύνολο σχεδόν δημιουργών, μουσικών και ερμηνευτών του συγχρόνου Ελληνικού μουσικού τοπίου.

“Στουρνάρα και Πατησίων γωνία”: Μουσικοθεατρική παράσταση που ξεκινήσαμε με τον Θοδωρή Γκόνη και ερμηνευτές την Ελένη Τσαλιγοπούλου, την Ελένη Κοκκίδου, την Γιώτα Νέγκα, την Κορίνα Λεγάκη και την Μυρτώ Γκόνη.

10 και 11 Μαρτίου παίζουμε στον ΙΑΝΟ με τον Γιώργο Καζαντζή.
Ερμηνεύει η Κορίνα Λεγάκη.
Ως συμβολή στην γιορτή της Ποίησης, την Παρασκευή καλώ τον Διονύση Καρατζά και το Σάββατο ο Καζαντζής την Κική Δημουλά.
Ένα κομμάτι της συναυλίας θα είναι αφιερωμένο στην συνεργασία του Καζαντζή και την δική μου με τους δυο εξαιρετικούς ποιητές.