Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γιώργος Χρονάς

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Με σχολική τσάντα πάω δημοτικό στις Σχολές Αυγέρη στην Αγιά Σοφιά του Πειραιά. Όλα μου φαίνονται ερείπιο. Και θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί θέλουν να ζήσουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στον Πειραιά. Εκεί που ήταν το Ρολόι. Οι πειραιώτες ξέρουν.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Γιατί αποκλείεται από παντού.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο έρωτας. Ο ύπνος. Η σιωπή.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα γιατί έχω κοιμηθεί καλά. Χωρίς τύψεις. Δειλινό γιατί ηρεμώ και κάνω εργένικες δουλειές στο σπίτι μου με ταλέντο.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Αν λέει ψέματα. Και γλείφει τέρατα. Για καλοπέραση και ελληνικές τράκες.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί δεν είναι τόσο εύκολα προσφερόμενος. Αναζητείται πάντοτε.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισής μας;
Η έλλειψη χρόνου. Η αναμονή λεωφορείου για να γυρίσουμε σπίτι μας. Σάββατο ή Κυριακή. Ή γιορτή.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μπορούμε να χορέψουμε. Αν δεν τον υπολογίσουμε. Τον αγνοήσουμε. Με δύναμη Χριστού.

_

Ο Γιώργος Χρονάς γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1948 στον Πειραιά. Έχει εκδώσει 24 βιβλία. Είναι ποιητής, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας, εκδότης, στιχουργός, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός – από το 1979. Εκδίδει, από το 1981, το Περιοδικό και τις Εκδόσεις Οδός Πανός και τις Εκδόσεις Σιγαρέτα που μετρούν, ο 2016, 500 βιβλία και 173 τεύχη.

Τώρα παρουσιάζει το έργο του «Το όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 9.00 μ.μ.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ειρήνη Καραγιαννίδου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Όλες αυτές που ανασταίνονται σε υπέρυθρα τοπωνύμια Χιονάτες ανεπιστρεπτί κι ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί τα σύννεφα είναι τίμια στις προθέσεις τους, φιλάνθρωπα σαν άνω τελεία και τα χέρια κουράστηκαν να γράφουν ποιήματα.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην χρονική εκείνη στιγμή που μου βγάζει την μπλουζα και μ´αφήνει όπως είμαι δερμάτινη.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Σε κάποιον πρέπει να χωράς όταν δεν περισσεύεις.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το εκατό. Να τα φυλάς και να βγαίνει.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Γιατί υπάρχει πάντα κάτι από ´κεινον που ανακαινίζει το φως τη στιγμή της ταφής του.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Αφήνοντας ξεκρέμαστες χειρονομίες.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί μας απέμεινε μόνο ο βήχας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Να θαφτούμε στα κόμματα και στα κομμάτια μας.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αναπόφευκτη υπεροχή, ο χορός στο ταψί.

_

Η Ειρήνη Καραγιαννίδου κάνει πως γράφει και απεχθάνεται τα βιογραφικά.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δήμητρα-Βασιλεία Κοκκόρη

 -Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Το τέλος της ταινίας love me if you dare.
Το μπετό -και το για πάντα- που φοβόμαστε.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Και εμείς αποδημητικά είμαστε.
Άλλης εμβέλειας βέβαια.
Αν είχες φτερά, δε θα έφευγες;

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Θεωρώ οδυνηρά επώδυνη τη στασιμότητα των αγαλμάτων.
Πόσο ανώφελη αυτή η μνήμη;
Δε θα ήθελα να ήμουν άγαλμα.
Και ας κοιτούσα το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Δε βλέπουμε όλοι το ίδιο φως.
Ούτε μπορούμε να προσδιορίσουμε το πολύ και το λίγο- υποκειμενικά πράγματα.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι όλοι αποζητούμε κάποια χαραμάδα στη ζωή μας, που θα περάσει λίγο ή πολύ το φως, και θα μπορέσουμε να δούμε όσα δεν είναι  ικανή να ερμηνεύσει η αφή.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Δε μετριέται η ευτυχία.
Θα ήμουν δυστυχισμένη εάν έβρισκα τρόπο να τη μετρήσω.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα.
Γιατί κατάφερες να ζήσεις ακόμα ένα δειλινό.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Συνήθως η γλώσσα μας «δένεται» όταν δε βρίσκονται λέξεις που να έχουν τη δύναμη να τη λύσουν.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Από συνήθεια. Ξεκάθαρα πράγματα.
Συνηθίσαμε στο λίγο και στους περιορισμούς.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο καθένας χτίζει τη φυλακή του.
Πάντως σίγουρα, πάντα θα βρίσκουμε τρόπο να φυλακιζόμαστε με νέα δεσμά.
Κάθε φορά που θα αγγίζουμε λίγη ελευθερία.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Έχω χορέψει πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Όλοι μπορούμε.
Ανάλογα τις θάλασσες που κολυμπάμε.

_

Ονομάζομαι Δήμητρα-Βασιλεία Κοκκόρη ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την ποίηση έχοντας εκδώσει την ποιητική συλλογή “Δακρυγόνο” και ετοιμάζοντας την επόμενη.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δημήτρης Μητσοτάκης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
The cook the thief his wife and her lover” του Peter Greenaway και ειδικά η τελευταία σκηνή.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί δεν συσσωρεύουν περιουσία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στο παλιό λιμάνι στα Χανιά.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Με τον ίδιο τρόπο που μια φωνή συγκλονίζει τον κόσμο.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Τα χιλιόμετρα στα ταξίδια και την αγάπη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Εξαρτάται από την ώρα που ξυπνάς…

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Έχουν φροντίσει για αυτό οι γονείς και οι δάσκαλοι.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί είμαστε παχύσαρκοι.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο άτολμος εαυτός.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Με πολλή μεγαλύτερη άνεση απ’ ότι στο αυτί του γουρουνιού.

_

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 28 Απρίλη του 1967. 
Μεγάλωσε και σπούδασε στην Καλλιθέα και ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε ως μουσικός και το 1994 δημιούργησε, και συμμετείχε ως στιχουργός, συνθέτης και ντράμερ, το συγκρότημα ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ με το οποίο και κυκλοφόρησε 9 δισκογραφικές δουλειές ως τη διάλυση του, τον Απρίλη του 2009. Έχει εκδώσει 3 λογοτεχνικά βιβλία ΚΑΥΤΗ ΣΟΥΠΑ (Ελλην. Γράμματα 2007), Η ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ (Τόπος 2009), ΥΠΟΓΕΙΟΣ (με συνδημιουργό τον Αλ. Σικιαρίδη – Τόπος 2013) και 3 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣ (Λύρα 2010), Ο ΜΠΕΡΝΤΕΣ (Universal 2012), “KATΡΑΚΥΛΕΣ” (Όγδοο 2015, με Γρ. Κλιούμη). Το 2013 δημιούργησε την ρεμπέτικη κομπανία “Ρε Καντίνι” και παρουσιάζει μουσικά αφιερώματα στο ρεμπέτικο τραγούδι. Εργάζεται ως μουσικός επιμορφωτής στο ΚΕΘΕΑ Διάβαση από το 1994 και συνεργάζεται ως μουσικός επιμελητής και δάσκαλος με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει παρουσιάσει μουσικές παραγωγές στο ραδιόφωνο.

21 Απρίλη 2016 συναυλία “Όταν οι Ενδελέχεια συναντούν τα Υπόγεια Ρεύματα” στο Μπαράκι της Διδότου 3 με Γρ. Κλιούμη
21 Μαΐου 2016 συναυλία “Ρεμπέτικο Γλέντι” με Ρε Καντίνι στις 1002 Νύχτες.
Παρασκευές 3 και 17 του Ιούνη “Όταν οι Ενδελέχεια συναντούν τα Υπόγεια Ρεύματα” στο Μπαράκι της Διδότου 3 με Γρ. Κλιούμη

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δημήτρης Γκιούλος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η γενιά μας, είχε ως όνειρο να ζήσει τις ζωές της (γιατί σιγά μη ζούσαμε μόνο από μία), κινηματογραφικά. Έλα που όπως ήρθαν τα πράγματα και ο πόνος στην οθόνη, είναι σχεδόν ανεπαίσθητος σε σχέση με αυτή της ζωής. Όταν χάνομαι, νιώθω να μονολογώ σαν τον πρωταγωνιστή του Godard, στο «2-3 πράγματα που ξέρω για κείνη».

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Οι φίλοι μου, τα πουλιά κι οι εξαθλιωμένοι στα σύνορα, όλοι ψάχνουν ζωή. Καθείς με τα μέτρα και τα σταθμά του, για τον εαυτό του ή τα παιδιά του. Πρόσφυγες είμαστε όλοι, μείνουμε ή φύγουμε.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δε μου πάνε εμένα τα αγάλματα. Με τρομάζει η σκέψη.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Υπάρχουν εκείνοι που έχουν ταχθεί στο να την κρατάνε πάντα ανοικτή.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Να μπορείς να νιώθεις ζωντανός κι ευτυχής, μόνο όταν είναι και οι γύρω σου.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ο καπιταλισμός μας έφτιαξε τη νοσταλγία των δειλινών, μας έκανε να μισήσουμε τα πρωινά (άλλη μια μέρα δουλειάς). Το λέει ο Μίσσιος καλύτερα από μένα:

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε! Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Αλλά και πάλι, ποτέ δεν είχα τις καλύτερες των σχέσεων με τα ρολόγια μου.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Η ασφάλεια της σιωπής. Αλλά μη φοβάσαι, όταν έρθει η ώρα, θα τις κόψουμε κι αυτές.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Δεν θα έπρεπε. Καμιά στέρηση.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Συμβαίνει ήδη.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ας ισορροπήσουμε πρώτα. Είμαστε φτιαγμένοι για να χορεύουμε παντού και πάντα, όμως.

_

Ο Δημήτρης Γκιούλος γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1984, πρόωρα, σε νοσοκομείο της Λαμίας. Μεγάλωσε στην Άμφισσα και μετοίκησε στην Πάτρα όπου και δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο μαθηματικό. Σπούδασε μετάφραση (meta/φράση school of translation), ασχολήθηκε με σεμινάρια φωτογραφίας και κινηματογράφου, ενώ κάνει μαθήμτα δημιουργικής γραφής και ενίοτε τον ραδιοφωνικό παραγωγό, υπάλληλο βιβλιοπωλείου, «δημοσιογράφο» και τον συνεργάτη σε διάφορα sites. Οι περισσότερες δουλειές που έχει κάνει είναι αμιγώς προλεταριακές, παρόλα αυτά.

Έχει εκδώσει 3 βιβλία μέχρι στιγμής.
Τη συλλογή διηγημάτων “Δι Άρλεκιν Πάροντι και άλλες καταστάσεις”, Χαραμάδα 2011.
Το σπονδυλωτό αφήγημα “12 ΚΑΡΕ”, ο Κήπος με τις Λέξεις 2012
Τη νουβέλα “Ο Τροχός της Τύχης”, Χαραμάδα 2015.
Διατηρεί το μπλογκ beingparanoidandroid.blogspot.com
Τη σελίδα https://www.facebook.com/D.Gkioulos/
Συνεργάζεται με τον λογοτεχνικό ιστότοπο yris.gr
Τον βρίσκετε στο δρόμο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ονειρεύεται ακόμα.
Για το 2016, έχει έτοιμα στα σκαριά 2 τουλάχιστον πρότζεκτ.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Χρήστος Νινιός

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Το “The Fisher King” του Terry Gilliam όλη η ταινία…

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Φυσική κλιματολογική ανάγκη επιβίωσης…

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στο Πάρκο Ελευθερίας στην παραλία του Λουτρακίου… είναι γεμάτο μικρά παιδιά που παίζουν, βλέπεις αθώα βλέμματα και ακούς τα γέλια τους..

-Πώς γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Άλλο ένα μεγαλείο της φύσης που αποδεικνύει το πόσο μικροί είμαστε.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι φίλοι…

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα… δεν υπάρχει πιο όμορφη εικόνα από αυτή της καινούργιας μέρας.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Είμαστε εγωιστές και λέμε πολλά… την πατάμε και τσουπ…

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Για να θυμηθεί το σώμα μας την απόλαυση που στερείται.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ας βγούμε από αυτό που είμαστε και βλέπουμε για το επόμενο..

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ο πιο όμορφος χορός είναι στα χέρια μιας Γυναίκας… οπότε ναι, μπορούμε.

_

Ο Χρήστος Νινιός γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λουτράκι. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήρθε στη δευτέρα λυκείου με μια δανεική δεξιόχειρη κιθάρα.

Το 2002 ξεκινάει σπουδές ηχοληψίας, ενώ παράλληλα κάνει την πρακτική του στα City Studios, δίπλα στον εξαιρετικό ηχολήπτη Γιάννη Τούντα. Το 2004 εργάζεται ως ηχολήπτης στην εταιρεία παραγωγής FS Productions, και δουλεύει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ζάππειο Μέγαρο.

Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τον Κώστα Φέρρη και συνεργάζονται για την Ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού κάνοντας τις πολυκάναλες ηχογραφήσεις και μίξεις σε ζωντανές εμφανίσεις των συγκροτημάτων «Το Καφέ Αμάν» του Κώστα Φέρρη και Το Ρεμπέτικο στου Θωμά στη Βαρβάκειο αγορά και στο Χαμάμ.

Παράλληλα με την ηχοληψία, ο Χρήστος συνέχισε τις ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορους χώρους της Αθήνας και της επαρχίας. Κάνει την πρώτη του δισκογραφική απόπειρα ως τραγουδοποιός το 2009  και μας συστήνεται με το άλμπουμ «11+». Τον Ιανουάριο του 2012 κυκλοφορεί το digital single με τίτλο «Δεν καταλαβαίνω τι μου λες», που παρουσιάζει ζωντανά στο Ράδιο Αρβύλα και στο Amstel Live. Το 2014 κυκλοφορεί το single «Γράμμα στο Θεό», ενώ στις 4 Μαΐου του 2015, κυκλοφόρησε και το ομότιτλο νέο του άλμπουμ.

Ακόμα, την Κυριακή 28 Φλεβάρη θα είναι guest του Λευτέρη Μέρου στον Σταυρό του Νότου. Τέλος, προγραμματίζει κάποιες εμφανίσεις άμεσα, όλα τα τελευταία νέα μπορείς να τα μαθαίνεις από τη σελίδα του στο facebook.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γιάννης Σγουρούδης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η σκηνή από την ταινία “Dead poet society” θα ήμουν ο Nolan που θα έδινε ένα ελάχιστο φόρο τίμης στον άνθρωπο που τον έκανε να εκφράσει τα συναισθήματά του.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Αποδημούν για να νοιώσουν την ελευθερία στο έπακρο.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Θα τρόμαζα να είμαι ακίνητος, θα ήθελα να περιφέρομαι μέσα στο πλήθος.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Το φως είναι η ελπίδα και η αναγέννηση, ευτυχώς που την προσπερνά.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η αυθεντικότητα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό γιατί δικαιολογεί την μελαγχολία και την όμορφη θέα.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Κάπως πρέπει να προστατεύτει και αυτή.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Η νηστεία είναι ένας τρόπος να τεστάρουμε τις αντοχές μας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το επόμενο; Έχουμε απόλυτη ελευθερία; Μόνοι μας φυλακίζουμε τους εαυτούς μας.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Θα χορέψουμε μόνο όταν του δείξουμε την ευαίσθητη πλεύρα μας.

_

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Από μικρός λάτρευα τις λέξεις, έχω γράψει 2 ποιητικές συλλογές.
Την Κυριακή 24/1 20.00 θα γίνει η παρούσιαση της δεύτερης ποιητικής συλλογής μου, περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ευτυχία Μητρίτσα

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Είναι πολλές. Η ταινία όμως που νόμιζα πως ο σεναριογράφος μου έκανε πλάκα, είναι το “Still Alice”, ως κόρη μητέρας με Alzheimer. Δε υπάρχει λόγος να διαλέξω μία σκηνή. Όλη η ταινία είναι μέρος της ζωής μου. Ακούγεται δύσκολο, ωστόσο ήταν παρηγορητικό, γιατί έβλεπά πως κι άλλοι είναι σαν κι εμένα. Τόσοι μάλιστα ώστε ένα θέμα που αισθανόμουν πολύ προσωπικό, να φτάνει να γίνεται σενάριο ταινίας.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί δε θέλουν να ανήκουν πουθενά. Δεν το ζηλεύω να σου πω την αλήθεια. Έχω την ανάγκη να επιστρέφω. Κι αυτά επιστρέφουν αλλά δεν ξέρεις αν επιστρέφουν εδώ ή εκεί. Μου θυμίζουν το τραγούδι του Δημήτρη Σέμση που λέει:
Και ο πόθος μου επέρασε και ήρθα στην πατρίδα
γι’ αυτήν που ονειροπόλαγα και είχα κρυφή ελπίδα.
Αλλά και πάλι βλαστημώ και είμαι μετανιωμένος
την ξενιτιά επιθυμώ που ζούσα ευτυχισμένος.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δίπλα σε μια παιδική χαρά. Για να βλέπω τα καινούρια παιδιά, τις καινούριες γενιές.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Το φως έχει ανάστημα ακόμα κι αν περνάει από την πιο μικρή σχισμή. Το ανάστημά του το κάνει μεγάλο.
Φτάνει να έχουμε τα μάτια να το δούμε.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Με αντίθετο πρόσημο, η απόσταση που μας χωρίζει από την ψυχή μας.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Έχει καλύτερο soundtrack, καλύτερη παρέα και το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Μου συμβαίνει όταν μιλάω από μέσα μου με μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι φωναχτά. Το σύστημα κρασάρει. Ένα ποτήρι κρασί βοηθάει σ᾽αυτές τις περιπτώσεις.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Αν είναι έρωτας δε μπορείς παρά να πας με το ρεύμα του. Αν δεν είναι, μπορείς και να μείνεις στην ακτή. Το ξόδεμα έχει κάτι αγοραίο όταν μιλάμε για τους έρωτες πάσης φύσεως.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο,τιδήποτε κάνουμε επειδή το κάνουν όλοι. Στην εποχή μας είναι σίγουρα τα social media.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αν είσαι ψυχωμένος ναι. Δε θέλει να ξέρεις τα βήματα. Αρκεί να νιώθεις νέος και να ξέρεις γιατί το κάνεις. Το πώς θα το βρεις.

_

Η Ευτυχία Μητρίτσα είναι τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έχει ως τώρα δύο προσωπικά album, με παραγωγό τον Γιώργο Ανδρέου: Μυστικός Προορισμός (Sony Akti 2010), με τραγούδια που έγραψε η ίδια και Σωσίβιο (Μικρός Ήρως 2014), σε μουσικές του Κώστα Μπουντούρη και στίχους Πόλυ Κυριάκου, Οδυσσέα Ιωάννου, Λάμπρου Μπαλού και δικούς της.

Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=xZh8UVkyTL4, https://www.youtube.com/watch?v=LFG1SRQ8PpM, μπορείτε να ακούσετε δύο τραγούδια που ξεχώρισαν, από το Σωσίβιο.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές, τραγουδοποιούς και συνθέτες όπως τον Γιώργο Νταλάρα, Χρήστο Θηβαίο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μίλτο Πασχαλίδη, Νίκο Πορτοκάλογλου, Μανώλη Λιδάκη, Νίκο Μαμαγκάκη, Γιώργο Ανδρέου κ.α.

Το διάστημα αυτό συνεργάζεται με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και τον Σταμάτη Χατζηευσταθίου. Ξεκίνησαν την περιοδεία τους από την επαρχία. Οι τρεις τους θα εμφανιστούν στην Αθήνα, στο Γυάλινο Upstage, για τέσσερα Σάββατα μέσα στον Δεκέμβρη και τον Γενάρη: 19/12, 26/12, 2/1, 9/1.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Απόστολος Καλτσάς

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η τελευταία σκηνή του ‘Απέραντου γαλάζιου’ όπου ο δύτης με τη φαινομενική άπνοια, ο Ζακ Μαγιόλ, απογοητευμένος από τις συμβάσεις  της κοσμικής ζωής κάνει μια ύστατη βουτιά στη θάλασσα, στην αγκάλη της οποίας ένιωθε πάντα έτσι κι αλλιώς στο φυσικό του χώρο, ακολουθώντας ένα δελφίνι. Καταβυθίζεται όλο και πιο βαθιά -στη θάλασσα-μήτρα; στο κέντρο της ύπαρξής του; – μέχρι που χάνεται από το κάδρο. Ποτέ δε μαθαίνουμε αν ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Η σκηνή κινείται σ’ ένα αλληγορικό επίπεδο. Εγώ πιστεύω πως κάποτε αναδύεται αναγεννημένος αλλά πολύ μακριά, ίσως σε κάποιο άλλο πέλαγος.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να χλευάσουν τους κυνηγούς. Γιατί όσο κι αν τα σκοτώνουν αυτά εξακολουθούν να έχουν φτερά και να συνεχίζουν το θαύμα της ζωής, σε αντίθεση με εκείνους που θα μένουν για πάντα καθηλωμένοι στο έδαφος και στο μικρόκοσμό τους. Επίσης για να μας διδάξουν ότι η μετανάστευση είναι εγγεγραμμένη στο μηχανισμό επιβίωσης των έμβιων όντων όταν οι εξωτερικές συνθήκες γίνονται αντίξοες. Γι αυτό πρέπει να μαστε πολύ αλληλέγγυοι με τους μετανάστες όπου γης, γιατί ως Έλληνες έχουμε υπάρξει ήδη και ποιος ξέρει αν δεν υπάρξουμε ξανά μετανάστες.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Οποιοδήποτε σημείο και να διάλεγα θα αισθανόμουν δυστυχισμένος. Η στατικότητα, ακόμα και με θέα στο πιο θαυμαστό τοπίο της γης, θα γινόταν πολύ σύντομα η κόλασή μου. Ο κόσμος κινείται ακατάπαυστα και μόνο αν κινείσαι και εσύ μαζί του μπορείς να τον καταλάβεις και να τον χαρείς.

-Πώς γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Όπως γίνεται από τη μικρή οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή να ξεπηδάει τόσο σκοτάδι… Η Γνώση είναι το φως και μεταδίδεται αστραπιαία, σαν σκέψη, με δύναμη κοσμογονική, για αυτό και η αυταρχική Εξουσία πολεμάει πάντα τη Γνώση.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Νιώθω πραγματικά ανέμελος όταν από επιλογή περπατάω ξυπόλητος σε δημόσιους χώρους, π.χ. στην αμμουδιά, σε πάρκα, σε επαρχιακούς παραθαλάσσιους δρόμους, σε καλοκαιρινά παράκτια μπαράκια και ταβέρνες. Λένε ότι είναι ευεργετικό να περπατάμε χωρίς παπούτσια γιατί το αρνητικό φορτίο του σώματός μας εξουδετερώνεται από το θετικό φορτίο του εδάφους. Συνεπώς θα έλεγα ότι μονάδα μέτρησης της ευτυχίας είναι τα χιλιόμετρα ανά ζωή που διανύουμε ξυπόλητοι.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα γιατί ό,τι κι αν έχει προηγηθεί σου προσφέρει μια καινούρια θέαση του κόσμου και της ζωής, μια αφορμή να προσπαθήσεις Ξανά. Ένα καινούριο Ξεκίνημα, ένα θεαματικό Ξύπνημα της Φύσης, ειδικά όταν έχεις μείνει Ξάγρυπνος για να το αντικρύσεις!…Τελικά ίσως το προτιμώ γιατί αρχίζει με το γράμμα Ξ!

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί αυτοί που την έδεσαν υποβαθμίζοντάς την συνειδητά, σκέφτηκαν ότι με αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει πιθανότητα να εμφανιστεί πάλι κάποιος Αλέξανδρος για να λύσει το δεσμό. Και φοβούμαι πως αυτή τη φορά δε θα διαψευστούν…

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί έχουμε θυσιάσει το συγκλονιστικά αβέβαιο, το άγνωστο και το ρίσκο που ενέχει ο αληθινός, ο ανυπόταχτος Έρωτας για χάρη της ‘ασφάλειας’ και της πληκτικής γραφειοκρατίας μιας ‘σχέσης’. Η μεγαλύτερη παγίδα είναι η βολή μας και ως κοινωνία έχουμε χυδαία συνηθίσει σε αυτήν.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η χρήση προφυλακτικού για όλα τα υπόλοιπα όργανα αισθήσεων: Τη γλώσσα, τη μύτη, τα μάτια, τα χέρια μας. Όταν όλα πια γύρω μας θα είναι ‘μολυσματικά’.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Για να μπορέσουμε να χορέψουμε πάνω στο φτερό του πιο αδάμαστου, του πιο αρχαίου θηλαστικού πάνω στη γη-που σημαίνει: να κάνουμε την υπέρβασή μας, να κατακτήσουμε το αδύνατο-δεν αρκούν τίτλοι σπουδών, τεχνικές, πανάκριβα κινητά και ακίνητα ,κι ό,τι μετριέται σε αριθμούς. Χρειάζονται άλλου είδους δυνάμεις. Καθώς είμαι φανατικός οπαδός της Ποίησης και για μένα η Αλήθεια βρίσκεται μόνο στο Λόγο των μεγάλων Ποιητών, πιστεύω ότι μονάχα αν τους διαβάσουμε με ζήλο και αναπτύξουμε ένα είδος ‘ποιητικής΄ νοημοσύνης θα δαμάσουμε το αδύνατο. Όπως ακριβώς αυτοί κατάφεραν να εκφράσουν το ανείπωτο.

_

Ο Απόστολος Καλτσάς είναι θεατρολόγος και μουσικός-συνθέτης. Ως μπασίστας έχει εμφανιστεί με πολλούς καλλιτέχνες σε πολυάριθμες συναυλίες και φεστιβάλ σε Ελλάδα, Ευρώπη και Η.Π.Α. Το 2005 εκδόθηκε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά, η μουσική για το παιδικό παραμύθι ‘Το ασημένιο ρομποτάκι’ σε στίχους Στρατή Πασχάλη, το 2010 η ‘Μυθοτοπία’ με τραγούδια σε δικούς του στίχους και μουσική και  τη συμμετοχή πολλών γνωστών ερμηνευτών και μουσικών, το 2014 η ¨Μικρόγειος’ όπου μελοποίησε άλλους έξι στιχουργούς. Παράλληλα έχει συνθέσει μουσική για θεατρικές παραστάσεις, έχει εργαστεί  στη Δημόσια Εκπαίδευση ενώ τα τελευταία χρόνια διδάσκει στη δραματική σχολή ΄Το Θέατρο Των Αλλαγών’.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μανίνα Ζουμπουλάκη

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Μία σκηνή; Η ζωή μου; Είναι 152 ταινίες μαζί… ας πούμε ένα χορευτικό από το “All that jazz”, από την αρχή της ταινίας, όχι προς το τέλος που γίνεται ντραμάτικ…

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να μη ψοφήσουν από πλήξη.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Στριμώχνεται το φως. Και απλώνεται μόλις του δώσεις μια ευκαιρία…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Υγεία. Κλισέ, αλλά σόρι: και γρίππη να έχεις περάσει, το καταλαβαίνεις ότι ισχύει με χίλια.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Το ξημέρωμα είμαι πάντα κομμάτια, παρόλο που μου αρέσει σαν ιδέα. Δειλινό – έρχεται η νύχτα, και θα γράψω κάτι, ότι να΄ναι…

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δε ξέρω, η δικιά μου σπάνια δένεται. Στο γράψιμο, ποτέ των ποτών.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Από φόβο.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Τα σόσιαλ μήντια.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ναι, μέχρι τα 25. Μετά κατεβαίνουμε. Αν δεν μας χάψει ο καρχαρίας, προχωράμε.

_

Γράφω από παιδί, και στα περιοδικά χίλια χρόνια. Έχω εκδώσει δώδεκα βιβλία, μερικά μπεστ σέλερ, μερικά όχι. Δύο σενάρια μου έγιναν ταινίες μεγάλου μήκους, δούλεψα δύο σενάρια σήριαλ και ένα τηλεταινίας, ένα θεατρικό μου ανέβηκε για δύο σαιζόν… κι ένας σκασμός θεατρικά, μιούζικαλ και σενάρια περιμένουν στο ντέσκτοπ μου.
Το τελευταίο μου μυθιστόρημα «Αόρατα κορίτσια» (εκδόσεις Παπαδόπουλος) κυκλοφορεί Νοέμβριο του 2015. Είναι η ιστορία μιας γιαγιάς, από το 1922, και της εγγονής της στο σήμερα – και οι δύο δουλεύουν στις ελληνικές σώου μπίζνες, και οι δύο παλεύουν με την γυναικεία ταυτότητα, την προσφυγιά (που είναι χάλια λέξη αλλά αυτήν έχουμε) την νοσταλγία, την εξέλιξη… την ζωή γενικά, καθώς και την σημασία του να είσαι Ελληνίδα, χθες και σήμερα…

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Παντελής Σπύρου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Σίγουρα μια μικρού μήκους, μικρού προϋπολογισμού και ίσως να είχα τον ρόλο κομπάρσου!

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν; Αϊντε με αυτά τα πουλιά… πέρα δώθε, πέρα δώθε!

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Όπου και να έστηνα το άγαλμα μου, θα έβλεπα την κατάντια που μας διακατέχει και μας κυβερνά, οπότε είναι ελεύθερη επιλογή.

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Αυτή η χαραμάδα είναι η αιτία του κακού για το φως;

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Κοτζάμ;

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα ίσως… να πάμε για ύπνο, κοιμόμαστε όρθιοι!

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί δεν την βουτάμε στο μυαλό μας να λυθεί!

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί προφανώς ξεχνάμε να αγαπάμε!

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Κάτσε να ξεμπερδέψουμε με αυτό που είμαστε ήδη και βλέπουμε για το άλλο!

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αν μπορούμε λέει; Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει!

_

Ελπίζω μέσα στον Οκτώβριο 2015 να κυκλοφορήσει η 1η μου δισκογραφική μου δουλειά με τίτλο «ΔΑΙΜΩΝ ΕΑΥΤΟΣ» όλοι έχουμε έναν ΔΑΙΜΩΝ και έναν δαίμονα επιλέγουμε με ποιον θα μπούμε στην μάχη του εαυτού μας!

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γεράσιμος Ευαγγελάτος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή. Κλασικά.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να τα νοσταλγούμε.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Υποθέτω κάπου ψηλά.

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Περνάει ακριβώς όσο της αντιστοιχεί.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το νανοσεκόντ.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Μου πάνε και τα δυο. Γιατί είναι οι δυο στιγμές που η μέρα είναι αναποφάσιστη.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Λέμε πολλά και μπλέκεται.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Για να κοινωνήσουμε την ησυχία μας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Σταθερά ο εαυτός μας. Όλα τ’ άλλα είναι ψέμα.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αν τον εξημερώσουμε.

_

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος γράφει στίχους και ψαχνει το νόημα της ζωής. Ενίοτε συνδυαστικά.