Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μαρία Αναματερού

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Θα ήταν μια σκηνή από την ταινία «Αναχωρήσεις» του Γιοζίρο Τακίτα. Η σκηνή που ο ήρωας παίζει τσέλο, και περνάνε οι μνήμες…

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
…για να ’βρουν μια ζεστή αγκαλιά…
Τα αποδημητικά πουλιά γυρίζουν την πλάτη στους χειμώνες. Τούς αφήνουν σε αυτούς που φοβούνται να πετάξουν μακριά.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
…στην ανατολή.

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Όπως το «πολύ» κρύβεται στο «λίγο».

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Εγώ τη μετράω σε καθημερινές ανάσες που δεν μου στερούν το όνειρο.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Το μυστικό εκείνο σημείο στο οποίο η νύχτα παραδίνεται στη μέρα με γοητεύει, κι ας με δοκιμάζει η Καβαφική αγωνία, ποια καινούρια τυραννία θα φέρει το φως…

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Αυτή η συκοφαντική σιωπή μας, τα δεσμά μας. Και το κλειδί πάντα επάνω…

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί δε νηστεύουμε την επιβουλή… Λυπάμαι αυτούς που το κάνουν αλλά τους νιώθω… Που να τα βάλεις με την αληθινή δύναμη αυτού του κόσμου…;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Οι ενοχές μας.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μα… χορεύουμε ήδη «πάνω στο φτερό του καρχαρία» και μάλιστα με μουσικές οργής… που όμως δεν κάνουν την ισορροπία ανέφικτη.

__________
Η τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια Μαρία Αναματερού γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στη Νάξο. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της, τιτλοφορείται «Όπου αγαπάς και όπου γης», περιέχει τραγούδια δικά της αλλά και διασκευές κομματιών της Ελλάδας και του κόσμου. Ο δίσκος απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές, αγαπήθηκε και εξαντλήθηκε. Έχει στο ενεργητικό της πληθώρα συνεργασιών (Χρήστος Λεοντής,  Λουδοβίκος των Ανωγείων, Φίλιππος Πλιάτσικας, Αντώνης Μιτζέλος κ.α) και συμμετοχών σε δίσκους. Στην παράσταση που ανέβασε φέτος στον πολυχώρο Ροτα, Σόλωνος 124, τα Σάββατα του χειμώνα, πρότεινε ένα νέο είδος ψυχαγωγίας μπλέκοντας το δραματοποιημένο λόγο με τις μουσικές του κόσμου σε πρόζες από έργα του Ν.Καζαντζάκη αλλά και της ίδιας. Ένας καινούριος προσωπικός δίσκος–έκπληξη ετοιμάζεται ήδη, ενώ η καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «μια αστραπή η ζωή μας μα προλαβαίνουμε» ξεκινά τον Ιούνη και θα ολοκληρωθεί τέλη Σεπτέμβρη με αμέτρητους προορισμούς.

φωτογραφία: Μενέλαος Λιόντος

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μάρθα Φριντζήλα

Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η πρώτη σκηνή από τις Αρμονίες του Werckmeister του Bela Tarr.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
 Αποδημούν τα πουλιά που η ζωή τους κινδυνεύει από την στάση.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Θα προτιμήσω κάποια κεντρική πλατεία πρωτεύουσας: Σύνταγμα, Alexanderplatz, Times square, Place Vendôme, Plaza de la Revolución.

Πώς γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Φταίει και η χαραμάδα.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο ήλιος.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Και τα δύο, αρκεί να υπάρχει καφές.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
“Τίποτα δεν είδα απ’ την Ανάγκη πιο μεγαλοδύναμο.” λέει ο Ευριπίδης.

 -Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Δεν γνωρίζω. Αλλά έτσι όπως πάνε θα το φάνε το κεφάλι τους.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η τηλεκίνηση.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αν μάθουμε καλά την χορογραφία.

_________
Η Μάρθα Φριντζήλα σπούδασε θέατρο και τραγούδι. Διδάσκει υποκριτική στην σχολή του Εθνικού θεάτρου. Από το 1999 είναι σκηνοθέτης της ομάδας Δρόμος με δέντρα και μέλος του χώρου τέχνης Κρατήρας. Το 2010 δημιούργησε τον χώρο τέχνης και εκπαίδευσης Baumstrasse στην Αθήνα.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μαρία Παπαγεωργίου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Μην κοιτάξεις πίσω.. Στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξουμε πίσω.. αυτή η εικόνα παραμένει ως υπόσχεση… 

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί ξέρουν τι σημαίνει να μην ανήκεις πουθενά.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Έξω από το πατρικό μου σπίτι. Να βλέπω τις επόμενες γενιές ή τους επόμενους νοικιάρηδες ή το σπίτι μου να το γκρεμίζουν.

Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Πώς γίνεται και κάποιες φορές δεν το βλέπουμε;

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Δεν θυμάμαι. Το είχα διδαχθεί πολύ μικρή!

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Έχει μια αντίφαση για εμάς τους μουσικούς. Δηλώνει ξεκίνημα, μα το απολαμβάνουμε πριν πάμε για ύπνο. 

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί η νηστεία σημαίνει αποχή από αυτά στα οποία δύσκολα αντιστεκόμαστε.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το να νομίζουμε ότι είμαστε ικανοί να έχουμε άποψη για όλα.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μόνο αυτό μας έμεινε για να νιώθουμε ελεύθεροι. Να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα.

__________
Η τραγουδοποιός Μαρία Παπαγεωργίου γεννήθηκε στα Γρεβενά. Στο ενεργητικό της έχει 2 προσωπικούς δίσκους με τον τραγουδοποιό Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και πληθώρα συνεργασιών και συμμετοχών σε δίσκους γνωστών καλλιτεχνών (όπως ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, η Δανάη Παναγιωτοπούλου, ο Νίκος Χαλβατζής). Η παράσταση που ανέβασε φέτος στο Σταυρό του Νότου πήρε 2 φορές παράταση και ξανανεβαίνει για τρίτη φορά στις 31 Μαρτίου, 7 και 14 Απριλίου.

Φωτογραφία: Χρήστος Τόλης

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γιώργος Ευθυμίου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Μια οποιαδήποτε σκηνή από το Die Klage der Kaiserin της Pina Bausch
Ή
Η τελευταία σκηνή από το Mouchette του Bresson
Ή
Ο Balthazar του Bresson ξαπλωμένος στην πράσινη χλόη περιτριγυρισμένος απ’ ένα κοπάδι κουδουνίσματα
Ή
Μια οποιαδήποτε σκηνή βιασμού από το Der freie Wille
Ή
Η μηδενική ζυγαριά του Ki-Duk Kim στο 3-Iron
Ή
Να ήμουν γάλα και αυγό στη σακούλα της Adjani στο μετρό, στο Possession του Zulawski
Ή
Οι ατέλειωτες ράγες του Paris, Texas
Ή
Ο Οιδίποδας και η Μηδεία στην πρώτη σκηνή στο The Woman Who Brushed In Her Tears της Mitsevska
Ή
Μια σκηνή από την ταινία χωρίς ήχο και χωρίς εικόνα που προγραμματίζει να κάνει ο Kaurismaki
Μα ό,τι κι αν διάλεγα θα ήταν απλά μια μεγαλοστομία.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Επειδή δεν ανήκουν σε τόπο. Δεν τους ανήκει τόπος. Όπως συμβαίνει με όλα τα σπουδαία πράγματα• [τη μουσική, τον έρωτα, το θάνατο]. Δεν κατοικούν σε χώρο και χρόνο. Μόνο χρησιμοποιούν αυτά τα μεγέθη ως το μέσο και τη συχνότητα με την οποία διαιωνίζονται.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στο εσωτερικό ενός κινηματογράφου, αναμφίβολα. Όχι οποιουδήποτε.

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Οφείλεται στην σταθερή απώλεια των πραγμάτων. Που δεν είναι απώλεια. Μάλλον σ’ εκείνο το βλέμμα που τείνει να ‘ναι στραμμένο στο σημείο απ’ όπου ήρθαμε. Εκεί όλα διέρχονται απ’ οπουδήποτε, με μια ένταση ασύγκριτα πιο ισχυρή σε σχέση με το πραγματικό τους βάρος.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Αφού δεν είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι με ευτυχία, θαρρώ πως είναι η έλλειψη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Μου συμβαίνει ο χρόνος να μην έχει χρόνο.
Ήταν πρωί κάποτε.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δένεται αυτή, δένεται! Για να θυμόμαστε ότι δεν είναι το μόνο εκφραστικό μέσο.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Νομίζω ότι έχει να κάνει με την εκπαίδευση. Έχουμε μάθει να επενδύουμε πολύ περισσότερα στη λογική του σκοπού και σ’ αυτό που θέτουμε ως αναγκαιότητα, σε σχέση με αυτά που επενδύουμε στην ανώφελη αίσθηση και στα ακατάληπτα ρίγη των εσωτερικών φωνών.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Δεν ξέρω αν υπάρχει προηγούμενο, μεθεπόμενο και τα λοιπά. Πριν περίπου 35 χρόνια ο Κορνήλιος Καστοριάδης επεσήμανε στο «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΑ» ότι: «οι εξωτερικοί τρόποι κοινωνικοποίησης τείνουν, όλο και περισσότερο, να γίνουν τρόποι ‘εσωτερικής’ αποκοινωνικοποίησης. Πενήντα οικογένειες απομονωμένες καθεμιά στην κατοικία της παρακολουθώντας τηλεόραση εκπροσωπούν, συγχρόνως, την πιο προχωρημένη, απ’ όσες γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, ‘εξωτερική’ κοινωνικοποίηση και ‘εσωτερική’ αποκοινωνικοποίηση, την πιο ακραία ιδιωτικοποίηση.» Σήμερα, είναι ακόμα πιο φανερό, πως η ατομικότητά μας είναι το ισχυρότερο μέσο φυλάκισης. Και καθώς τα όρια του ατόμου και της μονάδας ενισχύονται διαρκώς, τόσο πιο ανίσχυροι γινόμαστε και τόσο πιο αναπόδραστα παγιδευμένοι σ’ αυτό που αποκαλούμε εαυτό.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αυτό έχει ήδη συμβεί.

__________

O Γιώργος Ευθυμίου aσχολείται με τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή όντας αυτοδίδακτος. Εργάζεται ως λογιστής. Δηλώνει διαρκώς συνεπαρμένος από το μυστήριο της αποκάλυψης που συντελείται στα οργανικά και τ’ ανόργανα τοπία που συναντάει.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Gautier

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η σκηνή από το Φόρεστ Γκάμπ, όταν ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να ξεκινήσει μια νέα δουλειά, από το πουθενά, χωρίς πρότερη εμπειρία, ψαρεύοντας γαρίδες κάπου έξω από την Αλαμπάμα -το είχε υποσχεθεί άλλωστε στον Μπάμπα.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Η απάντηση βρίσκεται στην ερώτηση: γιατί τα (αποδημητικά) πουλιά αποδημούν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Κάπου σε τροχιά κοντά σε κάποιον διαστημικό σταθμό… θα κοιτούσα τον Κόσμο όλο!

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Άμα είναι σκοτάδι στο δωμάτιο, ακόμη και η μικρή λωρίδα φωτός φαντάζει όαση.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Τα λεφτά… της ώρας που περνάμε με χαμόγελο.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Μ’αρέσει να το βλέπω…πριν κοιμηθώ.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
μπλ…μπ….μ…

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Ποιός τόλμησε τέτοια ιεροσυλία;;;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Υπάρχει ήδη: ο καταναλωτισμός.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Εγώ πάντως τους φοβάμαι τους καρχαρίες… και αυτούς του Αιγαίου και αυτούς της ξηράς.

__________

Ο Gautier Velissaris είναι τραγουδοποιός. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο του δίσκο “Babylon”. Το τραγούδι “Home” ξεχώρισε από νωρίς. Έχει παίξει στο Rockwave και σε πολλά Αθηναϊκά στέκια.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Στέργια Κάββαλου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Ο τελευταίος μονόλογος της Βερονικά στην ταινία του Ζαν Εστάς, «Η μαμά και η πουτάνα».

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι πιο έξυπνα από εμάς. Η προσαρμοστικότητα σαν ένστικτο είναι δείγμα εξυπνάδας και καλά θα κάνουμε να το ακονίσουμε κι εμείς.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Μπορώ να γίνω μάτια και όχι άγαλμα; Για να παρατηρώ όλα τα σημεία;

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Δεν περνάει και τόσο. Μην πιστεύεις σε αστικούς μύθους.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι παλμοί.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Όταν χαράζει. Είπαμε πως μας αρέσει να κόβουμε τις κόκκινες κορδέλες των μεταλλείων.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Κόμπο δένω, κόμπο λύνω. Inevitable καθημερινότητες.

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Επειδή είναι απάνθρωποι.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η εξαθλίωση της ανέχειας είναι το νέο τρεντ. Θα γίνει κάτι σαν little black dress. Διαχρονικό, αυτονόητο και σικ.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αφού καταφέραμε να βάλουμε τη φαντασιακή μας ελευθερία σε λέξεις, στο χορό θα τα χαλάσουμε;

__________

Η Στέργια Κάββαλου είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων & μεταφράστρια. Η επόμενη συλλογή διηγημάτων της «φαμιλιάλ» θα κυκλοφορήσει την Άνοιξη του ’14 από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.

φωτογραφία: Μαρία Καππάτου.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δημήτρης Αθηνάκης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Δεν ξέρω ποια• θα ήθελα όμως να είναι μια σκηνή, όποια να ’ναι, από αυτήν του Jean Jenet: «Un chant d’amour»

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Ο καθένας έχει το καλύτερό του• κι αυτά, νομίζω, αυτό ψάχνουν όλη την ώρα και δεν κάθονται στ’ αυγά τους (κυριολεκτικά).

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Σ’ ένα σπίτι ― όπου θα χωρούσα. Και να κρεμούν πάνω μου καπέλα, παλτό, φουλάρια, εσώρουχα. Αλλά σε σπίτι. Σε μουσείο, ας πούμε, θα βαριόμουν• δεν είμαι εγώ για «μην αγγίζετε».

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Να λέμε πάλι καλά που το φως παίρνει πρωτοβουλίες.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η σέσουλα, νομίζω.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα ― γιατί θα έχει περάσει η νύχτα. Κι η νύχτα είναι, πιστεύω, ωραία όταν την περνάς, όχι όταν την περιμένεις.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Μάλλον για να μην την καταπίνουμε εύκολα.

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
…προσδοκούν ανάστασιν νεκρών.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ποιο είναι το προηγούμενο;

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Δεν ξέρω• αυτός ο Καββαδίας όλη την ώρα έθετε καινούργια όρια στις δυνατότητές μας.

__________
Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι μεταφραστής και επιμελητής κειμένων, ενώ εργάζεται ως copy-conceptionist στον χώρο του online marketing. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές.
photo: Venthesikimi Soukoulis

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Πέτρος Θεοτοκάτος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Στα “φτερά του έρωτα” είναι η σκηνή που τρώει στο κεφάλι τη ρομφαία ο πρωταγωνιστής και ξεκινάει το ταξίδι της ανακάλυψης του άλλου εγώ. Χαμογελαστός και ενθουσιώδης!!

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να συναντήσουν το μαγικό μέρος που θα τα μαγέψει, θα τα μετατρέψει σε πουλιά του Χίτσκοκ για να εκδικηθούν τους κακούς ανθρώπους..

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Αγαλματίδιο προτιμώ, αφιέρωμα επάνω στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, να χαζεύω τις ορδές των κουρασμένων νυσταγμένων διαδηλωτών…

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Οι χαραμάδες αυθαίρετα εμφανίστηκαν το 2000 π.χ. και έκτοτε παραβιάζονται συστηματικά από τα εξεγερμένα φωτόνια…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το hapygram, μια δική μου, προσωπική, εφεύρεση!

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Τα δειλινά με μελαγχολούν.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί στα σχολεία και στα σπίτια οι άνθρωποι μαθαίνουν την ίδια μη γλώσσα!! Στη συνέχεια χρειάζεται να κοπεί με βια για να μη γίνει αυτό που προβλέπει ο Ντεριντά, ο αφανισμός της..

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Που να ξεσηκώνεσαι τώρα, και να καταστρέψεις κάθε ασφάλεια.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο εξευτελισμός που θα φέρει η ανεργία, η πείνα, η φτωχοποίηση αυτού του τόπου. Ο εγκλωβισμός μας στα αδιέξοδα της οικονομικοτεχνικής εποχής.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ας το κάνουμε επιτέλους, μέσα στο φως το αρρωστημένο, ώσπου να γίνουμε Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

__________
Ο Πέτρος Θεοτοκάτος είναι τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργχός.

Τα επόμενα live του με τη μπάντα είναι:
Πα 20/12/2013 Hollywood, Λ. Βουλιαγμένης, Αθήνα μαζί με τα “σύννεφα με παντελόνια”.
Σα 21/12/2013 Μικρός Πρίγκιπας, Πάτρα
Σα 23/12/2013 τζαμάρει με τον Μπάμπη Στόκα στην Αρχιτεκτονική, Γκάζι
Πα 10/01/2014 Rockwood, Αθήνα

Αυτά κι άλλα πολλά ανακοινώνονται στο προσωπικό του blog και στη σελίδα του στο facebook.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δημήτρης Βαβλιάρας

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή; 
Επειδή μόλις διάβασα την ερώτηση μου ήρθε στο νου μου ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη θα παραθέσω την πρώτη μου σκέψη προσπερνώντας την σκηνή της ταινίας!
“Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ΄ένα τόσο ωραίο φεγγάρι…”

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχουν σύνορα, ούτε πατρίδες, παρά μονάχα μια κουκίδα στο σύμπαν που πρέπει να αφήσουμε πάνω της τα δημιουργικά μας σημάδια.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Σε μια κεντρική πλατεία για να βλέπω τι θα γράφουν πάνω μου με σπρέι οι πιτσιρικάδες!

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Από την χαραμάδα περνάει τόσο φως όσο αφήνει η καρδιά μας και ο νους μας να περάσει! Είναι και κάποιες καρδιές όμως καθάριες, που δεν ξέρουν από χαραμάδες, παρά μονάχα λούζονται μέσα στα χρώματα… Μέσα μας κρύβεται ο Άγιος κι ο Δαίμονας, μέσα μας ζυγιάζουμε το φως που θα αφήσουμε να περάσει από τις χαραμάδες. Μάλλον δεν χρειαζόμαστε τις χαραμάδες, κάποια στιγμή θα το μάθουμε…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η φλόγα που κρατάει ο καθένας μέσα του άσβεστη για δημιουργία. Να ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί και να ξέρεις ότι έχεις προσθέσει κι εσύ ένα λιθαράκι σε τούτο το οικοδόμημα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δυσκολεύομαι να διαλέξω!

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ο Γόρδιος δεσμός είναι στον εγκέφαλο μερικών ανθρώπων (η γλώσσα περιμένει εντολές από τον εγκέφαλο). Στην αρχαιότητα τον έλυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, μα όσο κι αν η γοργόνα μας παραπλανεί, λέγοντας πως ζει ο Αλέξανδρος, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να τον λύσουμε μόνοι μας! Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε!

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Οι άνθρωποι που νηστεύουν τον έρωτα (σε όλες τις μορφές του), νηστεύουν την ίδια τους την ζωή. Τους χτυπάει την πόρτα κι αυτοί αγκαλιασμένοι με τον τριθέσιο ολοκαίνουργιο καναπέ τους (που χρωστάνε ακόμη με καναποδάνειο) φωνάζουνε: Το αφεντικό λείπει, θα γυρίσει αργότερα! Οπότε η απάντηση στο ερώτημα είναι το πόσο βολεύεται ο καθένας με αυτά που έχει. Προφανώς υπάρχουν και άνθρωποι που ο έρωτας τους χαλάει λίγο το σκοτεινό τους εσωτερικό σκηνικό που έφτιαξαν με κόπο.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το μέσο φυλάκισης μας είναι διαχρονικό, είναι πάντα ο ίδιος μας ο εαυτός.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Νομίζω πως ο Καββαδίας στο συγκεκριμένο ποίημα του, κάνει μια προσπάθεια περιγραφής της γυναικείας φύσης.
…Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία… Σύμφωνα με τον μύθο η Ιουδίθ σκότωσε αποκεφαλίζοντας τον στρατηγό Ολοφέρνη, αφού πρώτα τον ξελόγιασε με την ομορφιά της… Συμπέρασμα: μερικές φορές είναι επικίνδυνο να χορεύεις πάνω στο φτερό του καρχαρία…

__________
Ο Δημήτρης Βαβλιάρας είναι τραγουδιστής.  Επίσης, βρίσκεται στο τελικό στάδιο η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του που θα κυκλοφορήσει κυκλοφορεί από την εταιρία ‘’POLYTROPON’’. Μουσική και στίχους έχει επιμεληθεί ο ίδιος. Συμμετέχουν οι: Βασίλης Σκουλάς, Αργύρης Μπακιρτζής, Μανώλης Χατζημανώλης, Γιώργος Κοντορίκος.
Η φωτογραφία είναι από τον Γρηγόρη Δάλλη.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γρηγόρης Κλιούμης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Fiddler On The Roof – If I Were A Rich Man ειδικά το φινάλε!!!

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Δεν αποδημούν όλα τα πουλιά, τα πιο επίμονα μένουν και παλεύουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Μακριά από το άγαλμα!!!!!

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Το φώς αποτελείται από πάρα πολύ μικρά σωματίδια. Χωράει παντού!!!!!

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η έλλειψη ταραχής, η αταραξία!

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Γιατί διαφέρουν;

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ελπίζω να μη λύνεται με τον ίδιο τρόπο!

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί είναι παχυντικός!

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Μετά την κατανάλωση; Μμμ! Δεν ξέρω, μάλλον θα πάμε κατευθείαν για εκτέλεση.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Νομίζω ότι γεννιόμαστε πάνω του αλλά δεν το καταλαβαίνουμε, μόλις το καταλάβουμε και φύγει το σοκ, ε! Τότε αρχίζει ο χορός.

__________
Ο Γρηγόρης Κλιούμης είναι ο τραγουδιστής των Υπογείων Ρευμάτων. Ακόμα είναι στιχουργός, συνθέτης.
Η φωτογραφία είναι από τον Γιάννη Ανθούλη.