Για ένα τίποτα

Στίχοι: Αποστόλης Δημητρακόπουλος
Μουσική: Αποστόλης Δημητρακόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Το παρών κομμάτι προέρχεται από το δίσκο «Στάχυ», όπου κυκλοφόρησε το 2005. Ένας πολύ όμορφος δίσκος και πολύ δουλεμένος.

Την ρωτάω, με ρωτάει
απαντάω, απαντάει

…δείτε πόσο εύκολα μπορεί να αρχίσει κάποιος να γράφει ένα τραγούδι, ρήματα “πεταμένα” στο χαρτί…
κι έτσι πιάνουμε κουβέντα
για το τίποτα

…προσέξτε τη λέξη «τίποτα», καθ’ όλη την διάρκεια του κομματιού, προσέξτε τη χρήση της!
…και επίσης με ποια λέξη θα μπορούσαμε να την αντικαταστήσουμε, και να έχουμε το ίδιο νόημα;

Κι ο καφές όταν τελειώσει
φτιάχνουμε άλλη μία δόση

…τα σκηνικά του τραγουδιού μπορώ να πω ότι έχουν μπει, είναι σε κάποιο σπίτι!
“τι ‘ναι αγάπη μου η αγάπη”
λέει τίποτα!

Την χαϊδεύω, με χαϊδεύει
την μαγεύω, με μαγεύει

…δείτε πως λειτουργεί η δράση-αντίδραση, χρειάζεται απλά μια μικρή κίνηση, ένα χάδι, ένα άγγιγμα, μια κίνηση αγάπης και αυθορμητισμού για να ξεκινήσει μια σχέση, μια φιλία, οτιδήποτε• κάτι που ξεχνάμε τώρα τελευταία, αφού περιμένουμε τον έρωτα, μια δουλειά κλπ να μας έρθουν σαν μάννα εξ ουρανού!
κι έτσι φτάνουμε μαζί
…κι εδώ, όλα τα διπλά ρήματα ενώνονται σε μία λέξη, στο μαζί!
μπροστά στο τίποτα
η λέξη χρωματίζει ηχητικά τον στίχο και παράλληλα φορτίζει και το νόημα του τραγουδιού

Μα η βραδιά όταν τελειώσει
κάποιος πρέπει να πληρώσει
το δωμάτιο που χάνεται
στο τίποτα
…δε ξέρω αν αυτός ο στίχος μιλάει για μια πληρωμένη γυναίκα, αλλά αυτό μου έρχεται πρώτο στο μυαλό…
…μπορεί βέβαια να είναι μεταφορικό το ρήμα «πληρώνω», και να εννοεί ο Δημητρακόπουλος συναισθηματική πληρωμή και το δωμάτιο να είναι από ένα σπίτι όπως είπαμε

Μα στο τέλος συμφωνούμε
πως αν ψάξουμε θα βρούμε
μια ελπίδα γεννημένη
από το τίποτα

…αν ξαναδιαβάσετε τα πρώτα τρία κουπλέ και ύστερα τα τρία τελευταία θα καταλάβατε πως το νόημα χάνεται λίγο, η απλότητα που υπήρχε στα πρώτα τρία έχει εξαλειφτεί, το νόημα τώρα είναι λίγο μετέωρο
…όμως δε παύει να είναι ένα πολύ δυνατό κουπλέ το συγκεκριμένο!

Kι όμως, δίπλα στο πλευρό της
είμαι ένας στρατιώτης

…θα έλεγε κανείς πως το συγκεκριμένο είναι ερωτικό τραγούδι, αφού περιγράφει μια γνωριμία, πρώτα τα χάδια, μετά η αγάπη, τώρα ο στρατιώτης…
…με μια σύντομη επικοινωνία που είχα με τον δημιουργό του κομματιού όμως, μου αποκάλυψε το αντίθετο, δεν το έγραψε για ερωτικό κομμάτι

που τη μάχη πάει να δώσει
για ένα τίποτα

… η λέξη τίποτα που είπαμε στην αρχή, θα μπορούσε εύκολα να αντικατασταθεί με την λέξη πάντα! Θα είχε το ίδιο νόημα, άπλα στην Τέχνη ζωγραφίζουμε, παίζουμε θέατρο, γράφουμε μουσική για το λίγο, για το μικρό κοινό, για το τίποτα, για αυτό που δεν θα έρθει ποτέ, για αυτό που δε θα γνωρίσουμε ποτέ, για αυτό που ονειρευόμαστε και δεν είναι υπαρκτό, αλλά και για το τίποτα!
…τέλος, είναι ένα τραγούδι χωρίς ρεφρέν, όπως μου αρέσουν κι εμένα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα αναλύσουμε σε κάποιο άλλο κομμάτι, το αν δηλαδή χρειάζεται να υπάρχει ρεφρέν στα τραγούδια ή όχι. Σίγουρα θα πείτε πως χρειάζεται, αλλά αν προσέξετε υπάρχει μεγάλος αριθμός τραγουδιών που δεν έχει επωδό, όπως το λέγαμε παλιότερα.

Τα τραγούδια που αναρτώ σε αυτήν την στήλη δεν είναι τυχαία, δεν ξυπνάω μια μέρα και λέω αυτό θα επεξεργαστώ, είναι στίχοι που αν τους διαβάζεις έχουν ζουμί… τι εννοώ; Οι στίχοι έχουν λόγο, σχήμα, πρόσωπα, καταστάσεις… Ακόμα μου αρέσει να στηρίζω καλλιτέχνες που δεν έχουν τόσο μεγάλη αναγνώριση, που δεν παίζονται τα κομμάτια τους στο ραδιόφωνο, ούτε παίζουν σε μεγάλα μαγαζιά, και που πρέπει να ψάξεις αρκετά για να ακούσεις δείγματα δουλειάς τους.


_

Το άρθρο γράφτηκε 21.01.2014 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ιωσήφ Πρίντεζης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή. Νύχτα, περιμένοντας το δρομολόγιο των 00.00

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι βάσανο να’χεις φτερά.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην πλατεία Ερμούπολης, έξω απ΄τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, δίπλα στον Σουρή.
Να μου διηγείται ιστορίες και να πειράζουμε τους περαστικούς.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Πίσω απ΄τις μικρές τρύπες καταπιέζεται η ενέργεια. Εμείς βλέπουμε απλά την μεγαλειώδη έκρηξή της.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι τελευταίες σκέψεις πριν κλείσεις τα μάτια κάθε βράδυ.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό, καλοκαιρινό στην παραλία. Γιατί κάθε μα κάθε φορά είναι διαφορετικό.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δεν γίνεται να μιλάμε πάντα, ούτε να τα λέμε όλα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
 Εσείς ή εμείς;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο χρόνος, που ποτέ δεν φτάνει.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ο χορός είναι πιο αβίαστος και απολαυστικός όταν γνωρίζεις πως ίσως και να’ναι ο τελευταίος.

_

Ιδρυτικό μέλος τους χιπ χόπ σχήματος ΝΤΠ. (Νέα Τάξη Πραγμάτων) και των Βίων Παράλληλων με περισσότερες από 400 ζωντανές εμφανίσεις, τρείς ολοκληρωμένες δισκογραφικές κυκλοφορίες και πληθώρα digital singles. Αυτή την περίοδο συλλέγει στίχους και συνθέτει μουσικές, για το πρώτο προσωπικό του δισκογραφικό εγχείρημα.

Φωτιά μου

Στίχοι: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μουσική:
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση:
Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Η διάθεση μου για το νέο άρθρο ήταν λίγο διαφορετική από ότι τις άλλες φορές. Δεν ήθελα να αναλύσω στίχο-στίχο, αλλά να περιγράψω την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Νομίζω πως διεισδύεις το ίδιο καλά και με αυτό τον τρόπο. Αρχικά, ο ίδιος ο Μίλτος Πασχαλίδης αποκαλύπτει σε μια παλιότερη συνέντευξη πως γράφτηκε αυτό το κομμάτι: Είχε αποδεχτεί την πρόσκληση ενός φίλου του να πάνε σε ένα μαγαζί που είχε πολύ δυνατή μουσική, και με τους παραβρισκόμενους να χορεύουν πάνω στα τραπέζια, τα ποπ σκυλάδικα της εποχής. Ο φίλος του Μίλτου πέρναγε αρκετά καλά, αλλά εκείνος δεν καταλάβανε το γιατί. Σε μια στιγμή ο dj, βάζει το γνωστό σε όλους μας Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, του Μάνου Λοΐζου. Χαρακτηριστικά ο Πασχαλίδης είχε πει: «Το πλήθος ξενερώνει, τα κορίτσια κατεβαίνουν από τα τραπέζια εκτός από ένα. Ένα κορίτσι με μακριά μαύρα μαλλιά χορεύει την Ευδοκία. Η άτιμη χορεύει λεβέντικα, αντρίκια, σπάνιο να δεις γυναίκα να χορεύει καλά ζεϊμπέκικο, έμεινα να τη χαζεύω… Γι’ αυτό το κορίτσι που δεν το γνωρίζω και που ποτέ δεν το ξαναείδα, έφτιαξα το ίδιο βράδυ τη “Φωτιά μου”».

Με χάδια τρομαγμένα,
με διψασμένα χάδια

…όταν η επανάληψη γίνεται με ωραίο τρόπο δεν είναι καθόλου κουραστική, ίσα – ίσα που βοηθάει στην φόρτιση των συναισθημάτων, μιλάω για την λέξη «χάδια»
του νου μου τα σκοτάδια
απόψε ντύνομαι
…όμορφη παρομοίωση φυσικά

Λευκό πανί υψώνω
…αυτός ο στίχος μου θυμίζει τον μύθο του Θησέα, όπου ξέχασε να αλλάξει τις σημαίες και ο πατέρας του οδηγήθηκε στον γκρεμό
και πάω όπου με πάει
…και εδώ ακριβώς το ίδιο που λέγαμε πιο πριν με την επανάληψη, ο στιχουργός χρησιμοποιεί ένα ρήμα σε δύο διαφορετικά πρόσωπα, στον ίδιο στίχο!
αυτό που με σκορπάει,
σου παραδίνομαι
…μια δυνατή αντίθεση με πολύ νόημα

Μονάχη μες τους ξένους
και μες τους φίλους μόνη
…δύο στιχάκια που υμνούν την μοναξιά
…και εδώ πάλι η επαναληπτική διαδικασία, μονάχη – μόνη

να ‘ξερα τι σε σώνει
στον πόνο στη χαρά

…και επίσης ωραία συνέχεια μετά, και άλλη μία αντίθεση – ξανά

Γυαλί που δεν ραγίζει
…αυτό εδώ το στιχάκι μάλλον το έγραψε ο στιχουργός για τα ποτήρια και τα πιάτα που πετάμε πάνω στο κέφι μας, αλλά εκείνος ψάχνει για ένα γυαλί που είναι από τέτοιο υλικό, που δεν σπάει με τίποτα και ποτέ!
θα ‘βρισκα να σου τάξω
Πες μου πως να πετάξω
με δανεικά φτερά

…πώς να πετάξεις με δανεικά όνειρα, δανεικές ιδέες, ακόμα και δανεικά λεφτά;

Της φυλακής μου πόρτα
εσύ και αντικλείδι

…είσαι δηλαδή τα πάντα…
και γω μικρό στολίδι
…και εγώ ένα μικρό φυλαχτό, πολύ όμορφη αντίθεση
στον άσπρο σου λαιμό
…χαρακτηριστικό του κοριτσιού, χαρακτηριστικό της αθωότητας, αλλά και της απλότητας

Θα πω ένα τραγούδι
σήκω να το χορέψεις
Τα μάτια να μου κλέψεις
για πάντα πριν χαθώ

…το αγαπημένο μου μέρος του τραγουδιού, ειδικά στην ζωντανή ηχογράφηση με τον Θηβαίο, το τραγούδι απογειώνεται, και επίσης το τραγούδι δεν τελειώνει με το ρεφρέν, όπως γίνεται σε όλα τα τραγούδια!

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Τη φλόγα σου δώσ’ μου

…κι άλλο στοιχείο της αθωότητας, η φλόγα, η σπίθα…
και γίνε μου φως μου
χρυσόμαλλο δέρας

…δεύτερο στοιχείο από την μυθολογία

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Το γέλιο σου δώσ’ μου
και γίνε του κόσμου το πέρας

Ακόμα, κανένα γεγονός δεν είναι ολοκληρωτικά κακό ή ολοκληρωτικά καλό. Απλά έχουμε φτιάξει έτσι τα αντανακλαστικά μας, ώστε να λειτουργούμε με οργή σε ό,τι στραβό μας γίνεται, αλλά σε ό,τι ωραίο μας συμβαίνει, έχουμε συνηθίσει να το προσπερνάμε. Σαν να βγάζουμε αερόσακους στην ευτυχία, και να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να “τρακάρει” μαζί της, αλλά στην λύπη να πέφτουμε με τα μούτρα και χωρίς κράνος. Κάνω αυτό το σχόλιο, γιατί μερικές φορές η πρώτη εντύπωση που έχουμε για κάποιον ή για κάτι είναι λανθασμένη. Όπως ο Πασχαλίδης που αρχικά έδειχνε να μην περνάει καλά στο μαγαζί, αλλά στο τέλος έγραψε ένα υπέροχο κομμάτι.

Το δεύτερο σχόλιο που θα κάνω είναι για την μαγεία της λογοτεχνίας και της Τέχνης γενικότερα. Η Τέχνη δεν χρειάζεται φανφάρες για να δουλέψει, ούτε είναι ένα μηχάνημα που το βάζουμε στην πρίζα και πατάμε κάνα δύο κουμπιά και λειτουργεί. Ούτε το ετεροθαλή αδελφάκι της η έμπνευση χρειάζεται κάτι από όλα αυτά, το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια ανοιχτά! Το ωραίο είναι πως υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί για την έμπνευση. Το να γραφείς εν βρασμώ ψυχής, ή να αφήνεις ένα συναίσθημα να σε κυκλώσει, και ύστερα από πολύ καιρό να γράψεις. Ακόμα, όσον αναφορά το συναίσθημα, μπορείς να το αποτυπώσεις ως έχει, ή ως μια υπερβολή, να το μεγεθύνεις δηλαδή, ή να γράψεις την δικιά σου φαντασίωση, όπως π.χ. έκανε κι ο Μίλτος στο συγκεκριμένο τραγούδι. Πήρε μία κατάσταση και την διαμόρφωσε όπως εκείνος ήθελε, για να βγει αυτό το ωραίο αποτέλεσμα. Όπως είχε πει και ο ίδιος, το αγαπάει αυτό το τραγούδι, σαν να το είχε γράψει κάποιος άλλος…

_

Το άρθρο γράφτηκε 2.12.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μαρία Κρασοπούλου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Τριάντα ολόκληρα χρόνια μια σκηνή; Κι όλες αυτές οι κομεντί, τα δράματα κι οι ταινίες τρόμου ή τα παιδικά; Μια συρραφή ειδών θα ήταν πιο δίκαιη! Αν έπρεπε να επιλέξω μία σκηνή εντελώς τοποθετημένη στην κοινωνία και στον παραλογισμό που ξετυλίγονται αυτά τα τριάντα χρόνια θα ήταν από την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου “Με το βλέμμα του Οδυσσέα” όταν η φύση πήρε ένα μπισκότο γιατί στέκει μόνη της όπως κι άνθρωποι.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
-Γιατί αν έμεναν σε ένα μέρος θα ήξεραν τη μισή ιστορία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δεν προλαβαίνω ως αύριο να δεχτώ ότι θα είμαι άλαλη, ακίνητη, κάπως κρύα και θα με κουτσουλάει κάθε λογής πτηνό που δεν αποδήμησε!

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Αν το σκοτάδι είναι πολύ, ακόμα κι η φλόγα του κεριού φαντάζει κάπως μεγάλη.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η αγάπη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Μάλλον δειλινό. Έχεις ολόκληρη νύχτα μπροστά σου να ονειρευτείς.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί δε βρέθηκε κανένα “σπαθί” για να της μάθει την ματαιότητα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί κάποιος μας είπε πως υπάρχει αιώνιως ζωή. Τι ερωτήσεις τώρα είναι αυτές; Βοήθειά μας!

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το μέρος που τα κάγκελα θα τα έχουμε κάνει εμείς οι ίδιοι παραγγελία στον σιδερά.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Το ζήτημα δεν είναι αν μπορούμε. Το ζήτημα είναι ο καρχαρίας.

_

Η Μαρία Κρασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Το τραγούδι κι η γραφή την κέρδισαν από νωρίς. Δισκογραφικά έχει δύο στιγμές σε μουσική του Γρηγόρη Πολύζου ενώ κυκλοφορεί κι η πρώτη της ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις “Γαβριηλίδη”.

Το κοπερτί

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λένα Πλάτωνος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Παλαμίδας

Αρχικά, ας εξηγήσουμε την ερμηνεία του τίτλου, το “κοπερτί” είναι ένα από τα πολλά λαχνίσματα που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά. Λαχνίσματα ή κληρωσιές, ονομάζονται τα παιδικά τραγούδια που λέγονται πριν αρχίσει ένα παιχνίδι, όπως το κρυφτό, η τυφλόμυγα κ.α. Τα τραγούδια αυτά, που συνήθως είναι περιορισμένης έκτασης, ακούγονται προκειμένου να καθορίσουν την σειρά εκκίνησης του παιχνιδιού. Τον κλήρο αποτελεί η τελευταία συλλαβή των τραγουδιών αυτών και σε όποιον σταματήσει είναι η σειρά του να παίξει. Τα περισσότερα τραγούδια έχουν ακαταλαβίστικο νόημα, αλλά η χρησιμότητά τους είναι μεγάλη! Τα πιο γνωστά λαχνίσματα είναι το: “Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ..”, “Άκατα μάκατα σούκουτου μπε…”, “Είσαι κινεζάκι; Τρως πολύ ριζάκι;…”, “το παπούτσι σου βρωμάει, άλλαξε το” και άλλα πολλά εύθυμα τραγουδάκια.

Δεύτερον, ένα ακόμα ωραίο στοιχείο είναι πως το 2010, η Λένα Πλάτωνος πραγματοποίησε μια συναυλία στο Παλλάς, όπου μετέπειτα έγινε και δίσκος. Αυτό το τραγούδι το ερμήνευσε μαζί με τον φίλο της Γιάννη Παλαμίδα. Στο όλο παιδικό κλίμα του τραγουδιού, η Λένα επάνω στην σκηνή “τα βγάζει”, τραγουδάει δηλαδή το λάχνισμα και αυτός που θα “βγει”, θα πρέπει να τραγουδήσει το τραγούδι. Ο κλήρος τυχαίνει στον Γιάννη, όπου φυσικά αρχίζει να τραγουδάει.

Τρίτον και ίσως το σημαντικότερο όλων, σύμφωνα με τη Λένα Πλάτωνος σε μία συνέντευξη: «Το κοπερτί, το κοπερτί τάπι τάπι ρούσι, είναι ένα παιδικό παιχνίδι, που τα παιδιά κάνουν έναν κύκλο και στο τέλος κάθε γύρου αποχωρεί και ένα. Αυτό το παιχνίδι έφερνε μια μελαγχολία στη Μαριανίνα (Κριεζή) και ήθελε να το κάνει τραγούδι. Έτσι το Κοπερτί μεταφέρθηκε νοηματικά, στο πως μας αποχαιρετάνε αγαπημένα πρόσωπα, ένα – ένα, και φεύγουν από τη ζωή». Τέλος, σε μία σύντομη επικοινωνία που είχα μαζί της, μου αναφέρει επίσης πως το τραγούδι αυτό γράφτηκε για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα…

Και Κοπερτί το Κοπερτί
…μόνο με τη λέξη “κοπερτί”, από το τίτλο δηλαδή, με έχει κερδίσει, γιατί με βάζει στη διαδικασία να ψάξω, να ρωτήσω τι είναι στα αλήθεια αυτό το “κοπερτί”
…επίσης ο τίτλος σε ένα έργο είναι πολύ σημαντικός, αν είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος προσελκύει πολύ πιο εύκολα το κοινό
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

…όπως σε όλες τις σχέσεις –ή σχεδόν– έρχεται μετά από κάποιο διάστημα η συνήθεια, και η συνήθεια φέρνει μαρασμό και δυστυχία, χαρακτηριστικό στοιχείο της στιχουργού, αφού σε πολλά τραγούδια περιγράφει «το αδιέξοδο των σχέσεων και τη φθαρτότητα του ερώτα», όπως χαρακτηριστικά είχε γράψει ο Δημήτρης Βαγενάς σε ένα κείμενό του αφιερωμένο στη στιχουργό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε

…αυτός ο στίχος εκφράζει αθωότητα, μιας και τέτοιες λέξεις τις λέγαμε μικροί όταν παίζαμε, αλλά δε γελάγαμε αφού δεν ξέραμε πως ήταν κάποιο γραμματικό λάθος
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός
…πόση διάρκεια και πικρία βγάζει τούτο εδώ το στιχάκι;

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου

…εδώ θα ήθελα να σταθώ και να πω, πως γενιά με τη γενιά χάνουμε τις παραδόσεις μας, π.χ. αυτό το τραγούδι γράφτηκε πριν 36 χρόνια, γιατί άραγε δεν έχω ακούσει ένα ανάλογο τραγούδι που η εισαγωγή του να είναι ένα λάχνισμα;
…και δεύτερον, η ρομαντική εποχή μου φαίνεται πως τελείωσε, εγώ ευτυχώς την πρόλαβα στην κόψη, εμείς προλάβαμε δηλαδή να γράψουμε κάποια στιχάκια για τα κορίτσια που μας άρεσαν, τώρα τα σημερινά παιδιά έχουν αφοσιωθεί στον υλισμό και την υλικότητα και εκφράζουν την αγάπη τους μέσω του Instagram και του Facebook
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
…η ατμόσφαιρα θυμίζει παιδικό πάρτι και αυτό το λέω σαν ένα μεγάλο θετικό, μπορεί να φαίνεται πως τα τραγούδια της κ. Κριεζή είναι παιδικά, αλλά όχι αθώα
…ακόμα θα μπορούσε να είναι ένα παραμυθοτράγουδο, αλλά δεν είναι, για εμένα αποτελεί μια ερωτική ιστορία γραμμένη από ψυχή παιδιού!
όμως πάντα εσύ
θα ‘σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

…με απλά λόγια συμπληρώνει το τραγούδι, και αυτό το λέω πάλι για καλό!

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ’ άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

…σαν να σε συνεπαίρνει η μουσική από το πάρτι

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ’ άλλον αριθμό
…η αλήθεια είναι πως στο κομμάτι ακούγεται πολλές φορές η λέξη “κοπερτί”, αλλά η επανάληψη δεν κουράζει, αντίθετα, “μεγαλώνει” κι άλλο το κομμάτι, το φορτίζει συναισθηματικά!

Γεια σου Κοπερτί
…κοιτάξτε πως ο προφορικός και ο καθημερινός λόγος έχουν εισχωρήσει στον γραπτό λόγο, «γεια σου», πιο απλά δε γίνεται..
θυμάσαι τη φωνή μου
…μια πολύ καλή συνέχεια της προηγούμενης στροφής, αφού η φωνή συνδέεται με το τηλέφωνο
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί…

…μετά από τα «χίλια χρόνια» θα γεράσουμε και μαζί!

Η δημιουργός αυτού του τραγουδιού είναι Μαριανίνα Κριεζή, όπου μας έχει συνηθίσει όπως είπαμε, σε μια παιδική γραφή, χωρίς όμως οι στίχοι της να απευθύνονται σε παιδιά. Έτσι, 36 χρόνια μετά από την ολοκλήρωση του συγκεκριμένου δίσκου, τα τραγούδια της θεωρούνται σύγχρονα και προχωρημένα, και αντικείμενα προς μελέτη!

Τέλος, ένα άλλο ξεχωριστό ντουέτο είναι του Βασιλικού και της Δήμητρας Γαλανή.

_

Το άρθρο γράφτηκε 10.10.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Σταύρος Σταύρου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Here’s to the ones who dream… – “The fools who dream” – La La Land

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι σαν τους ανθρώπους, αλλά λίγο πιο τολμηρά από αυτούς: η μόνη τους πατρίδα είναι εκεί που χτυπάει η καρδιά τους…

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Κάπου με φως. Οι άνθρωποι, εξάλλου, είναι πιο όμορφοι στο φως.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Μάλλον τις χαραμάδες τις φτιάχνει το μυαλό όσο μεγάλες θέλει αυτό. Μπορεί και η ψυχή καμιά φορά…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι στιγμές.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Έτσι απλά γιατί πλησιάζει το επόμενο ξημέρωμα…

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Λένε ότι όταν δεν έχεις κάτι να πεις το τραγουδάς. Ίσως γι’ αυτό…

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Τον νηστεύουμε;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το σκοτάδι.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ναι. Φτάνει μετά να βουτήξουμε στη θάλασσα.

_

Ο Σταύρος Σταύρου είναι στιχουργός. Έχει γράψει τραγούδια για πολλούς ερμηνευτές, καθώς και στίχους για θεατρικές παραστάσεις, παιδικές και άλλες. Αυτό τον καιρό γράφει, γράφει, γράφει και ονειρεύεται.

Μια στάση εδώ

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Μια στάση εδώ να βγω στο δρόμο να χορέψω ένα ζεϊμπέκικο
…κατ’ αρχάς ο πρώτος στίχος τραβάει όλη την προσοχή μας, είναι ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα
…δεύτερον, χρειάζεται να κάνουμε «μια στάση» όπως ακριβώς το λέει και το κομμάτι, να πατήσουμε φρένο στους φρενήρης ρυθμούς της ζωής και να ξανά κοιταχτούμε, να ξανά γνωριστούμε, να ξανά αγκαλιαστούμε. Χρειάζεται δηλαδή ένας επαναπροσδιορισμός των σχέσεων μεταξύ μας, έχουμε χάσει τις ταυτότητές μας και δεν το ξέρουμε!
…και όσο αναφορά το δεύτερο μισό του στίχου, χρειάζεται να κάνουμε μερικές πράξεις γενναίες, πράξεις που τις νιώθουμε και που πιστεύουμε πως είναι σωστές, αδιαφορώντας τελείως για τη γνώμη των άλλων

πάνω στην άσφαλτο και συ με ύφος ψεύτικο
…τώρα εισάγει ένα β’ πρόσωπο, τη γυναίκα
να με κοιτάζεις τάχα πως με λογαριάζεις
να με κοιτάζεις τάχα πως με λογαριάζεις

…η εικόνα που μας έχει δώσει ο στιχουργός, στο πρώτο κουπλέ είναι μαγική, θυμίζει κάτι από τις ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου… ένα τρανζιστοράκι ή μια κομπανία να παίζει, και στη μέση του πουθενά κάποιος άντρας φορώντας τα καλά του ή γαμπρός και μια γυναίκα με κάποιο κόκκινο φουστάνι ή με το νυφικό της να τον κοιτάζει αδιάφορα που χορεύει

Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία

Μια στάση εδώ θέλω απόψε να με δεις σε δυο ξεσπάσματα
…το τραγούδι γίνεται ακόμα πιο θεατρικό, επίσης μας μαρτυράει στοιχεία του χαρακτήρα του ήρωά μας
να ξεχαστούνε της ζωής μας τα χαλάσματα
…ο πιο ωραίος στίχος του τραγουδιού, γιατί μέσα από τα χαλάσματα αναδύεται και χτίζεται κάτι καινούριο
να μ’ αντικρίζεις τάχα πως με υποστηρίζεις
να μ’ αντικρίζεις τάχα πως με υποστηρίζεις

…τραγούδι γραμμένο σε ίδιο μοτίβο, με πλούσιες ομοιοκαταληξίες και δυνατά νοήματα

Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου
…το ρεφρέν ουσιαστικά είναι λίγο πιο φορτισμένο συναισθηματικά από τα άλλα δύο κουπλέ
πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου
…όταν πραγματοποιούνται ερωτήσεις πάσης φύσεως, από ρωτορικές μέχρι πραγματικές, δυναμώνουν και “γεμίζουν” ένα τραγούδι
να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία
…και εδώ στοιχεία του χαρακτήρα, ίσως πολλοί νομίζουν πως ο ήρωας είναι νευρικός και οξύθυμος, αλλά εμένα μου αρέσει η αντίθετη εκδοχή, πως είναι κάποιος που απλά μαζεύει όλα αυτά που του έχουν συμβεί και στο τέλος ξεσπάει, φτάνει δηλαδή σε ένα σημείο να πει αυτό το “μπάστα”, “όπα”, κάτι πρέπει να αλλάξω…
για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία

…και στο τέλος μια κραυγή οργής

Τρία στάδια ακολουθώ για να γράψω πάνω σε ένα τραγούδι. Πρώτα το ακούω, μετά το βλέπω… και μετά το διαβάζω. Καταλαβαίνω πως το πιο σημαντικό σημείο του είναι ο τίτλος. «Μια στάση εδώ», νομίζω πως πρέπει να εντάξουμε αυτήν την μικρή φράση στο λεξιλόγιό μας και να την λέμε όσο πιο συχνά μπορούμε. Ναι, να σταματάμε κάθε τρεις και λίγο και να ζούμε τη στιγμή. Μόνο έτσι θα νομίζουμε πως σταματάμε το χρόνο! Μόνο έτσι θα μάθουμε τις διαφορετικές πτυχές του άλλου, αλλά και του εαυτού μας!
Τέλος, αν μπορούμε ας χορέψουμε και ένα ζεϊμπέκικο γι’ αυτόν που αγαπάμε, καλό κάνει, κακό δεν κάνει!


_

Το άρθρο γράφτηκε 3.9.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Μάγδα Βαρούχα

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Προσπαθώ αλλά δεν βρίσκω μια συγκεκριμένη. Σίγουρα πολλές ταινίες θα προδίδουν ένα περίπατο στη θάλασσα και ένα χορό μέχρι το πρωί στο κέντρο της πόλης.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι ελεύθερα. Γιατί δεν χαραμίζουν τα ταξίδια τους σε βαθυστόχαστε σκέψεις. Φεύγουν απλά. Γιατί μπορούν να πετάξουν. Αλλάζουν τόπους και σπίτια χωρίς τους περιορισμούς οποιασδήποτε δέσμευσης. Πάνε κάθε φορά εκεί που νομίζουν ότι ανήκουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Δεν με νοιάζει το σημείο. Αρκεί να έβλεπα θάλασσα από ψηλά. Όποια θάλασσα. Χωρίς αρχή και τέλος. Να είχα για «πάντα» στα μάτια μου το πιο δυνατό μέσο έμπνευσης και ζωής.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Φως μπαίνει και από μια κλειστή πόρτα. Η χαραμάδα σου δίνει όσο χρειάζεται για να το αναπαράγεις, το φώς, μέσα σου. “Και έξω σου”.  Σαν εικόνα είναι πολύ ερωτικό το θέαμα μιας ακτίνας φωτός που κυλάει στο πάτωμα. Κρύβεται και φανερώνεται.
Ό,τι δεν αφήνεις να μπει μέσα ολόκληρο, ξεχειλίζει κάποια στιγμή και σπάει όλες τις πόρτες τις κλειστές. Άρα, πίστεψε από την αρχή ότι η κάθε χαραμάδα προσφέρει όσο φως αντέχεις.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο άρρυθμος χτύπος της καρδιάς. Η αίσθηση του χρόνου που χάνεται. Είσαι ευτυχισμένος όταν κοιτάς το ρολόι και έχουν περάσει κοντά δυο χρόνια. Ή και τρία.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Ανοίγει μια πόρτα κάθε πρωί. Ανοίγει μια ελπίδα. Νέα όνειρα, νέα οράματα. Ξημέρωμα γιατί σημαίνει πως έχεις γευτεί ολόκληρη τη νύχτα που μόλις πέρασε.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί ο λόγος δεν μπορεί να δώσει πάντα τη λύση. Χρειαζόμαστε εικόνες για να «μιλήσουμε». Στιγμές. Και όχι εξηγήσεις.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί συνηθίσαμε να πεινάμε στη σκέψη ότι θα φάμε κάτι το οποίο θα κάτσει «βαρύ» ή θα είναι ακαταμάχητα νόστιμο για τα δεδομένα μας. Είναι βαρύς ο έρωτας αν έρθει. Και απολαυστικός παράλληλα.  Αν τολμήσεις σε μια μπουκιά του, δεν φεύγεις χωρίς να σκάσεις απ αυτόν. Νηστεύουμε τον έρωτα γιατί φοβόμαστε να γίνουμε υποχείριο μιας «γεύσης» που δεν θα θέλαμε να τελειώσει ποτέ.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η δυσπιστία. Ο φόβος. Τα ρίσκα που δεν πήραμε ποτέ. Στο χέρι μας είναι να μείνουμε φυλακισμένοι σε ότι νομίζουμε ότι μας κρατάει φυλακισμένους.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μπορούμε να αντισταθούμε στο να μην το τολμήσουμε;

_

Μάγδα Βαρούχα: Γεννήθηκε λίγο έξω από την Αθήνα. Γράφει στίχους μουσική και της αρέσει να ερμηνεύει κάθε λέξη όταν τραγουδάει. Αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στούντιο και γράφει τη πρώτη της ολοκληρωμένη προσωπική δισκογραφική δουλειά.

Ακόμα, την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου θα τη δούμε στη συναυλία στο Βεάκειο της Ματούλας Ζαμάνης όπου συμμετέχει με τον Εισβολέα και τον Νίκο Φάκαρο.

Η τιμή της αγάπης

Στίχοι: Τώνια Μαρκετάκη
Μουσική:
Ελένη Καραΐνδρου
Πρώτη εκτέλεση:
Δήμητρα Γαλάνη

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
…πώς θα μπορούσε;
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…πώς θα μπορούσε επίσης;!
Ποιος την πουλά, ποιος αγοράζει,
…μα κάτι θέλει να πει η στιχουργός, κάτι θα έχει στο μυαλό της
ποιος τήνε βγάζει στο σφυρί;
…εμένα μου έρχονται πολλά παραδείγματα και ένα εξ αυτών είναι η πορνεία

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…αξίες που θα έπρεπε να είναι δοσμένες απλόχερα στις ζωές μας, σε λίγο καιρό θα καταντήσουμε να τις αγοράζουμε από τα super market, με barcode και ΦΠΑ
Όποιος την έχει τήνε δίνει
με μια ματιά, μ’ ένα φιλί.

…τόσο απλά, με ένα βλέμμα ή με ένα αθώο φιλί

Αν έχεις λίγη αγάπη, δώσ’ μου
να μου γλυκάνεις τη ζωή.

…στους καιρούς που βασιλεύει η μισαλλοδοξία, η απογοήτευση και η μιζέρια, που βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, καλό θα ήταν, αν μας έχει απομείνει αγάπη, ή τέλος πάντων έστω κάτι που να θυμίζει αγάπη, να τη δίνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη
Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η τιμή.

…και εδώ ο κορυφαίος στίχος όλων, η κλιμάκωση, το αποκορύφωμα
…για ‘μένα αυτός ο στίχος έχει ανεκτίμητη αξία, για κάποιους βέβαια, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται

Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν λένε δέκα φορές το ρεφρέν.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ραδιόφωνα.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν χρησιμοποιούν δύσκολες λέξεις και έννοιες για να προκαλέσουν, που δε θυμίζουν ποιήματα, γιατί πολύ απλά είναι τραγούδια!
Αγαπήστε τα τραγούδια που σας φέρνουν εικόνες, που σας κάνουν να κλαίτε και που σας κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Αγαπήστε τα τραγούδια που τα λόγια, θα μπορούσε να τα έχει γράψει και ένα μικρό παιδί!

Το παρών τραγούδι ακούγεται στους τίτλους του τέλους της ομώνυμης ταινίας. Μια ταινία που μπορεί κάποιος να την δει μέσα από το YouTube. Επίσης, υπάρχουν 3-4 διαφορετικές εκτελέσεις, εγώ το αγάπησα από τη μικρή Μιρέλα Πάχου.

_

Το άρθρο γράφτηκε 15.07.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Παντελής Καλογεράκης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Cvalda – Björk (Dancer in the Dark)

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Διότι σε αντίθεση με αρκετούς από εμάς, δεν έχουν πάψει να ελπίζουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην γέφυρα του Καρόλου, στην Πράγα, φάτσα στο Μολδάβα.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Η χαραμάδα αδίκως θεωρείτε μικρή δίοδος. Έχω δει από χαραμάδες να ξεχειλίζουν ορμητικά, ποταμοί.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η πίστη.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Λιγότερα βλέμματα, περισσότερη αναμονή, λιγότερες αναστολές και μηδέν χρόνος για όνειρα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
«Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.»

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί κάνουμε οικονομία. Μαζεύουμε λεφτά για να αγοράσουμε καινούργιο iPhone.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η απόλυτη άγνοια. Είμαστε πολύ κοντά.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Γιατί όχι; Μπορούμε να χορέψουμε ακίνητοι, να φτιάξουμε το νέο μανιφέστο και να αλλάξουμε όλο τον κόσμο. Ευτυχώς η αρχή βρίσκεται μέσα μας και είναι προσωπική υπόθεση.

_

Σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μου άλμπουμ με τίτλο «Προσωπικό» από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος. Στις 30 Νοεμβρίου στο θέατρο Άλφα Ιδέα, η παρουσίαση του, μαζί μας η Μαρία Φαραντούρη.

Αναζητώντας την Αλάσκα – Τζoν Γκριν

Κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε, σκέφτηκα, κι αυτό ισχύει εξίσου για τα ποντίκια του αγρού και τα ποντίκια των υπολογιστών, την Αλάσκα το κορίτσι και την Αλάσκα το μέρος, γιατί τίποτα δε διαρκεί παντοτινά, ούτε καν η ίδια η Γη. Ο Βούδας είπε πως η δυστυχία προκαλούνταν από την επιθυμία, όπως είχαμε μάθει, και ότι η παύση της επιθυμίας σήμαινε την παύση της δυστυχίας. Όταν θα έπαυες να εύχεσαι να μην χάνονται τα διάφορα πράγματα, θα έπαυες να δυστυχείς όταν θα χάνονταν.

Κάποια μέρα κανείς δε θα θυμάται ότι υπήρξε καν η Αλάσκα, έγραψα στο σημειωματάριό μου, κι ύστερα ή ότι υπήρξα εγώ. Γιατί ακόμη και οι μνήμες κάποια στιγμή χάνονται. Και τότε δε σου απομένει τίποτα, ούτε ένα φάντασμα, παρά μονάχα η σκιά του. Στην αρχή με είχε στοιχειώσει, είχε στοιχειώσει τα όνειρά μου, όμως ήδη από τώρα, λίγες μόλις εβδομάδες αργότερα, είχε αρχίσει να χάνεται, να σβήνει από τη μνήμη μου κι από την μνήμη όλων των άλλων, να πεθαίνει ξανά.

_

Αναζητώντας την Αλάσκα, Τζoν Γκριν
Λιβάνης, 2005

Χαμένοι δρόμοι

Στίχοι: Λίνα Τουρκογιώργη
Μουσική: Αντώνης Τουρκογιώργης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Δρόμοι, που μεγάλωσα μαζί σας,
…με την πρώτη λέξη η στιχουργός μας ορίζει το θέμα, αλλά και τα γενικά πλαίσια ολόκληρου του τραγουδιού, μας ορίζει δηλαδή τις συντεταγμένες που θα ακολουθήσει, πράγμα δύσκολο, αφού σπάνια θα συναντήσεις με την πρώτη κιόλας λέξη να μπαίνεις στο νόημα του τραγουδιού
και τα όνειρα στις πέτρες σας, τα έκρυψα.
…έχεις αναρωτηθεί πόσο σημαντικοί είναι οι δρόμοι για τη ζωή σου;
…έχεις αναρωτηθεί πως χωρίς τους δρόμους δεν θα ταξίδευες πουθενά;
…φαντάσου ένα χωριό χωρίς καθόλου δρόμους, χωρίς καθόλου οδικό σύστημα, χωρίς καμία πινακίδα, θα πήγαινε ποτέ κανείς εκεί;
αυτοί οι τόνοι ασφάλτου έχουν τελικά σημασία…
Δρόμοι, που ματώθηκα με φίλους,
και σε μια αγκαλιά σας μέσα, μόνος έκλαψα.
…οι στίχοι αυτοί θυμίζουν χωριό, αλλά και μερικά χρόνια πίσω τις γειτονιές της Αθήνας, αφού μόνο πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά παίζανε ποδόσφαιρο στους δρόμους και στις αλάνες, φτιάχνοντας αυτοσχέδια τέρματα και νοητά σύνορα για τις εξωτερικές γραμμές, τώρα το μόνο ερώτημα που έχουν τα παιδιά είναι σε ποια κονσόλα θα “συναντηθούν”, και χωρίς να ιδρώσουν θα καταφέρνουν να πετύχουν τον στόχο τους…

Χαμένοι δρόμοι, όσο κι αν έψαξα να βρω,
κάτι παλιό, κάτι να μου θυμίζουνε.
…το τραγούδι αποκτά αυτόματα διπλή φόρτιση, πρώτον γιατί η στιχουργός βάζει απλά ένα επίθετο μπροστά από το τραγούδι
…και δεύτερον, γιατί το τραγούδι δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, μπορεί η ιδέα να έρχεται τυχαία, αλλά η καταγραφή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι
…το λέω αυτό γιατί όλα είναι μια ανάμνηση, κάτι δηλαδή που ζήσαμε πιο μικροί και κάποια στιγμή ευδοκίμησε και αυτό λέει ο συγκεκριμένος στίχος
…επίσης εξηγεί τα όσα γράψαμε παραπάνω, αφού οι σημερινοί δρόμοι δεν θυμίζουνε τίποτα αυτών των χωριών, αλλά ακόμα κι οι δρόμοι των χωριών έχουν αλλάξει κατά πολύ
Χαμένοι δρόμοι, πόσα θλιμμένα μυστικά,
πόσες ζωές, πόσα τραγούδια, ψιθυρίζουνε.
…καταλήγοντας μεγεθύνει όλη την δομή και την αξία που είχε δημιουργήσει, μας εξηγεί δηλαδή πόσοι άνθρωποι περάσανε και περπατήσανε από τους δρόμους, το περπάτημα για παράδειγμα κρύβει σκέψεις, όνειρα…
…με τη λέξη “ψιθυρίζουνε” ο νους μου πηγαίνει στα παγκάκια, εκεί που οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα γίνονται λέξεις και χαράζονται

Όλα μου λείπουνε, οι μυρωδιές απʼ τα παράθυρα τα ανοιγμένα,
όλα μου λείπουνε, τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα τα ανθισμένα.
Τα ροζ φουστάνια κι οι κορδέλες στα μαλλιά,
και το ραδιόφωνο να παίζει, τις Κυριακές τα λαϊκά.

Μόνος, μέσα στο σύννεφο το γκρι,
…σε αυτήν εδώ την στροφή η Λίνα αλλάζει το μέτρο
ψάχνω την παιδική αυλή, μα δεν τη βρίσκω.
…πάλι δόσεις από απωθημένα
Μόνος, με μια σημαία Ελληνική,
…αντίθεση, μιας και όταν κρατάμε την σημαία του κράτους μας, συνήθως έχουμε τριγύρω κόσμο, ενώ εδώ είμαστε μόνοι
την εθνική μας τη γιορτή, γιορτάζω σε μια ντίσκο.
…αυτός νομίζω είναι ο καλύτερος στίχος, αφού ένα από τα κύρια γνωρίσματα του καλού στίχου είναι να μπορεί να εναρμονίζεται με το “κάθε τώρα”

…ο στιχουργός εν γένει δεν πρέπει να είναι προφήτης, αυτήν την δουλειά την κάνουν τα μέντιουμ και οι αστρολόγοι, ο στιχουργός χρειάζεται να καταγράφει την εποχή του, αν ο στίχος είναι επίκαιρος και μετά από δέκα ή εκατό χρόνια τότε φταίμε εμείς…

Μόνος, βλέπω αεροπλάνα να περνούν,
και κάποιους να χειροκροτούν, μα ο ουρανός βουρκώνει.
…πόσο ωραία γίνεται η μεγέθυνση της αξίας!
Μόνος, κι έτσι όπως φτάσαμε ως εδώ,
…πόση απόγνωση και πόση αγανάκτηση κρύβει αυτός ο στίχος;
φοβάμαι αύριο τι θα δω, στου κόσμου την οθόνη.
…και εδώ πάλι, μιας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο βλέπουμε μία ίδια οθόνη όλοι μας, πάλι πολύ επίκαιρο, το κομμάτι γράφτηκε πριν 2ο χρόνια

Όλα μου λείπουνε, οι μυρωδιές απʼ τα παράθυρα τα ανοιγμένα,
…οι δρόμοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με αναμνήσεις, και σίγουρα αυτοί οι δρόμοι δεν είναι για κάποια αστική περιοχή
όλα μου λείπουνε, τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα τα ανθισμένα.
…ποια ήταν άραγε η τελευταία φορά που μύρισες λουλούδια, υπάρχουν λουλούδια στην Αθήνα; υπάρχουν λουλούδια στις μεγάλες πόλεις;
Τα ροζ φουστάνια κι οι κορδέλες στα μαλλιά,
και το ραδιόφωνο να παίζει, τις Κυριακές τα λαϊκά.
…εδώ  βάζει ακόμα μία εικόνα που τείνει να εξαφανιστεί, αφού η τελευταία φορά που “είδα” να φοράει κοπέλα ροζ φουστάνι και κορδέλα ήταν στο βιβλίο του Μ. Λουντέμη “Ένα παιδί μετράει τα άστρα”, ακόμα η εικόνα γίνεται τρισδιάστατη και αποκτάει άλλη μορφή, αφού μας μιλάει για ήχους, και τι ήχους; λαϊκούς…
…εγώ ήδη ακούω τη φωνή της Χαρούλας από κάποιο μισοχαλασμένο τρανζιστοράκι.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που αφήνει το τραγούδι όταν τελειώνει είναι εκπληκτική. Ο δρόμος του τραγουδιού μας βγάζει στο χωριό μας, ή σε κάποιο μέρος που περάσαμε και αγαπήσαμε την κάθε εικόνα. Ένα τοπίο όπου ζήσαμε κάποιο Πάσχα, και έτσι με το πασχαλινό αεράκι ερωτευτήκαμε την όμορφη του χωριού στον επιτάφιο…
Οι δρόμοι πάντως έχουν άπειρες άκρες. Αν μπορούμε να πούμε, ο ίδιος δρόμος ενώνει ένα χωριό της Ισπανίας με ένα χωριό της Ελλάδας. Ένας δρόμος οδηγεί στα δύο αυτά σημεία. Το ζήτημα είναι να πάρουμε την απόφαση και να ξεκινήσουμε το ταξίδι. Η απόσταση είναι μια ψευδαίσθηση, το κοντά και το μακριά είναι σχετικό. Για αυτόν που δεν παίρνει απόφαση να ξεκινήσει, ακόμα και η μία στάση λεωφορείου του φαίνεται βουνό. Και έτσι καταλήγει να είναι ένας χαμένος δρόμος. Ή ένα χαμένο τραγούδι.


_

Το άρθρο γράφτηκε 4.6.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.