Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Πέτρος Θεοτοκάτος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Στα “φτερά του έρωτα” είναι η σκηνή που τρώει στο κεφάλι τη ρομφαία ο πρωταγωνιστής και ξεκινάει το ταξίδι της ανακάλυψης του άλλου εγώ. Χαμογελαστός και ενθουσιώδης!!

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να συναντήσουν το μαγικό μέρος που θα τα μαγέψει, θα τα μετατρέψει σε πουλιά του Χίτσκοκ για να εκδικηθούν τους κακούς ανθρώπους..

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Αγαλματίδιο προτιμώ, αφιέρωμα επάνω στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, να χαζεύω τις ορδές των κουρασμένων νυσταγμένων διαδηλωτών…

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Οι χαραμάδες αυθαίρετα εμφανίστηκαν το 2000 π.χ. και έκτοτε παραβιάζονται συστηματικά από τα εξεγερμένα φωτόνια…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το hapygram, μια δική μου, προσωπική, εφεύρεση!

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Ξημέρωμα. Τα δειλινά με μελαγχολούν.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Γιατί στα σχολεία και στα σπίτια οι άνθρωποι μαθαίνουν την ίδια μη γλώσσα!! Στη συνέχεια χρειάζεται να κοπεί με βια για να μη γίνει αυτό που προβλέπει ο Ντεριντά, ο αφανισμός της..

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Που να ξεσηκώνεσαι τώρα, και να καταστρέψεις κάθε ασφάλεια.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο εξευτελισμός που θα φέρει η ανεργία, η πείνα, η φτωχοποίηση αυτού του τόπου. Ο εγκλωβισμός μας στα αδιέξοδα της οικονομικοτεχνικής εποχής.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ας το κάνουμε επιτέλους, μέσα στο φως το αρρωστημένο, ώσπου να γίνουμε Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

__________
Ο Πέτρος Θεοτοκάτος είναι τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργχός.

Τα επόμενα live του με τη μπάντα είναι:
Πα 20/12/2013 Hollywood, Λ. Βουλιαγμένης, Αθήνα μαζί με τα “σύννεφα με παντελόνια”.
Σα 21/12/2013 Μικρός Πρίγκιπας, Πάτρα
Σα 23/12/2013 τζαμάρει με τον Μπάμπη Στόκα στην Αρχιτεκτονική, Γκάζι
Πα 10/01/2014 Rockwood, Αθήνα

Αυτά κι άλλα πολλά ανακοινώνονται στο προσωπικό του blog και στη σελίδα του στο facebook.

Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι – Δημήτρης Σωτάκης

«Παρ’ όλα αυτά, είμαι σίγουρος ότι και εμείς κατά βάθος είμαστε έντομα, δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από το να σέρνουμε τα σώματά μας σε δυο τετραγωνικά μέτρα, μέχρι να αφήσουμε μια μέρα το κουφάρι μας σε μια γωνιά, άψυχο και παγωμένο. Μαζευόμαστε όλοι μαζί και γλείφουμε τις πληγές μας, μην μπορώντας λεπτό να μείνουμε μόνοι, θεατές της μικρότητας και της μοναξιάς που θα φέρει στην ψυχή μας η αποξένωση και η αιώνια ησυχία. Βολευόμαστε πάντα ο ένας δίπλα στον άλλο, ικανοποιημένοι που κάποιος κοιμάται τις νύχτες στο πλευρό μας και σχεδόν ευτυχισμένοι που το επόμενο πρωί βρίσκεται ακόμα εκεί, ονειρευόμαστε την αιώνια λιακάδα. Ζούμε μια λαμπερή ευτυχία πνιγμένη στις αγκαλιές και τα γέλια σαν παιδιά που προσμένουν το καλοκαίρι που δεν έρχεται ποτέ. Η αναμονή όμως είναι τόσο γλυκιά, που μας αποζημιώνει, μέχρι να ξεχάσουμε και το καλοκαίρι και το όνειρο, ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό. Είμαστε χωρίς αμφιβολία έντομα, με μυτερές μύτες και εξογκωμένα μάτια, μαζεμένοι όλοι κατά χιλιάδες σε σπίτια που δεν μας ανήκουν, περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα, μήπως και λυτρωθούμε απ’ την κατάρα ότι παραμένουμε βλαβεροί και άχρηστοι, με την ελπίδα να ξεφύγουμε από το ανθρωποκτόνο που παραμονεύει στην άλλη άκρη του δρόμου.»

 __________
σελ.186
Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι
Δημήτρης Σωτάκης

Εκδόσεις Κέδρος, 2007

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Δημήτρης Βαβλιάρας

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή; 
Επειδή μόλις διάβασα την ερώτηση μου ήρθε στο νου μου ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη θα παραθέσω την πρώτη μου σκέψη προσπερνώντας την σκηνή της ταινίας!
“Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ΄ένα τόσο ωραίο φεγγάρι…”

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Για να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχουν σύνορα, ούτε πατρίδες, παρά μονάχα μια κουκίδα στο σύμπαν που πρέπει να αφήσουμε πάνω της τα δημιουργικά μας σημάδια.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Σε μια κεντρική πλατεία για να βλέπω τι θα γράφουν πάνω μου με σπρέι οι πιτσιρικάδες!

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Από την χαραμάδα περνάει τόσο φως όσο αφήνει η καρδιά μας και ο νους μας να περάσει! Είναι και κάποιες καρδιές όμως καθάριες, που δεν ξέρουν από χαραμάδες, παρά μονάχα λούζονται μέσα στα χρώματα… Μέσα μας κρύβεται ο Άγιος κι ο Δαίμονας, μέσα μας ζυγιάζουμε το φως που θα αφήσουμε να περάσει από τις χαραμάδες. Μάλλον δεν χρειαζόμαστε τις χαραμάδες, κάποια στιγμή θα το μάθουμε…

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η φλόγα που κρατάει ο καθένας μέσα του άσβεστη για δημιουργία. Να ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί και να ξέρεις ότι έχεις προσθέσει κι εσύ ένα λιθαράκι σε τούτο το οικοδόμημα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δυσκολεύομαι να διαλέξω!

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ο Γόρδιος δεσμός είναι στον εγκέφαλο μερικών ανθρώπων (η γλώσσα περιμένει εντολές από τον εγκέφαλο). Στην αρχαιότητα τον έλυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, μα όσο κι αν η γοργόνα μας παραπλανεί, λέγοντας πως ζει ο Αλέξανδρος, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να τον λύσουμε μόνοι μας! Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε!

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Οι άνθρωποι που νηστεύουν τον έρωτα (σε όλες τις μορφές του), νηστεύουν την ίδια τους την ζωή. Τους χτυπάει την πόρτα κι αυτοί αγκαλιασμένοι με τον τριθέσιο ολοκαίνουργιο καναπέ τους (που χρωστάνε ακόμη με καναποδάνειο) φωνάζουνε: Το αφεντικό λείπει, θα γυρίσει αργότερα! Οπότε η απάντηση στο ερώτημα είναι το πόσο βολεύεται ο καθένας με αυτά που έχει. Προφανώς υπάρχουν και άνθρωποι που ο έρωτας τους χαλάει λίγο το σκοτεινό τους εσωτερικό σκηνικό που έφτιαξαν με κόπο.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το μέσο φυλάκισης μας είναι διαχρονικό, είναι πάντα ο ίδιος μας ο εαυτός.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Νομίζω πως ο Καββαδίας στο συγκεκριμένο ποίημα του, κάνει μια προσπάθεια περιγραφής της γυναικείας φύσης.
…Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία… Σύμφωνα με τον μύθο η Ιουδίθ σκότωσε αποκεφαλίζοντας τον στρατηγό Ολοφέρνη, αφού πρώτα τον ξελόγιασε με την ομορφιά της… Συμπέρασμα: μερικές φορές είναι επικίνδυνο να χορεύεις πάνω στο φτερό του καρχαρία…

__________
Ο Δημήτρης Βαβλιάρας είναι τραγουδιστής.  Επίσης, βρίσκεται στο τελικό στάδιο η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του που θα κυκλοφορήσει κυκλοφορεί από την εταιρία ‘’POLYTROPON’’. Μουσική και στίχους έχει επιμεληθεί ο ίδιος. Συμμετέχουν οι: Βασίλης Σκουλάς, Αργύρης Μπακιρτζής, Μανώλης Χατζημανώλης, Γιώργος Κοντορίκος.
Η φωτογραφία είναι από τον Γρηγόρη Δάλλη.

Οι κεραίες της εποχής μου – Ανταίος Χρυσοστομίδης

«Παρά το γεγονός ότι σήμερα οι νέοι συγγραφείς δεν πιστεύουν στην στρατευμένη λογοτεχνία, μολονότι θεωρούν ξεπερασμένο να πιστεύεις κανείς ότι μπορείς να αλλάξεις την Ιστορία με ένα βιβλίο και θεωρούν ότι η λογοτεχνία πρέπει να είναι μόνο ψυχαγωγία, εγώ εξακολουθώ να έχω διαφορετική άποψη. Η λογοτεχνία είναι κάτι περισσότερο από ψυχαγωγία. Όσοι έχουμε μολυνθεί από το μικρόβιο της καλής λογοτεχνίας, ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε και απολαμβάνουμε καλύτερα μια σειρά από πράγματα. Πιστεύω ότι αν έχεις διαβάσει καλή λογοτεχνία, ο τρόπος με τον οποίο βιώνεις π.χ. τον έρωτα είναι πιο πλούσιος σε σχέση με αυτόν που δεν έχει μια τέτοια εμπειρία. Όχι ότι ένα ποίημα θα προκαλέσει επανάσταση: όχι, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι. Όμως είμαι απόλυτα πεισμένος ότι η λογοτεχνία έχει αντίχτυπο στη ζωή μας, στο τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα: αναπτύσσουμε μια περισσότερο κριτική στάση απέναντι στον κόσμο, δεν μένουμε ικανοποιημένοι από τον αληθινό κόσμο, θέλουμε να τον αλλάξουμε. Γι’ αυτό και όλοι οι δικτάτορες, αριστεροί και δεξιοί, προσπαθούν πάντα να ελέγχουν την λογοτεχνία. Είναι καχύποπτοι απέναντί της, κι έχουν απόλυτο δίκαιο.
Από την άλλη, η κακή λογοτεχνία μπορεί να σου προσφέρει ένα είδος ψευδαίσθησης, αυτή όμως η ψευδαίσθηση δεν οδηγεί πουθενά. Αντίθετα, είναι μια ψευδαίσθηση που διαστρεβλώνει την αλήθεια των πραγμάτων. Αντί να κάνει πλουσιότερη την ευαισθησία σου, μπορεί να την καταστρέψει ολοκληρωτικά. Αν διαβάζεις ανοησίες, κι αυτές αποτελούν τη μόνη πνευματική τροφή, πιθανότατα θα γίνεις κι εσύ ανόητος. Αν όμως θέλεις να αναπτύξεις τη σκέψη σου, τις γνώμες σου, την ικανότητα να επικοινωνείς, χρειάζεται το όπλο της γλώσσας, την καλή γνώση της γλώσσας. Κι αυτή τη γνώση, σου την προσφέρει μόνο η καλή λογοτεχνία…»

 __________
Το παραπάνω κείμενο ανήκει στον Μάριο Βάργκας Λιόσα.
Ανταίος Χρυσοστομίδης – Οι κεραίες της εποχής μου
Ταξιδεύοντας με 33 διάσημους συγγραφείς σ’ ένα δωμάτιο
Εκδόσεις Καστανιώτη, 2012
http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5492-8

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γρηγόρης Κλιούμης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Fiddler On The Roof – If I Were A Rich Man ειδικά το φινάλε!!!

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Δεν αποδημούν όλα τα πουλιά, τα πιο επίμονα μένουν και παλεύουν.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Μακριά από το άγαλμα!!!!!

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Το φώς αποτελείται από πάρα πολύ μικρά σωματίδια. Χωράει παντού!!!!!

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η έλλειψη ταραχής, η αταραξία!

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Γιατί διαφέρουν;

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ελπίζω να μη λύνεται με τον ίδιο τρόπο!

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί είναι παχυντικός!

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Μετά την κατανάλωση; Μμμ! Δεν ξέρω, μάλλον θα πάμε κατευθείαν για εκτέλεση.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Νομίζω ότι γεννιόμαστε πάνω του αλλά δεν το καταλαβαίνουμε, μόλις το καταλάβουμε και φύγει το σοκ, ε! Τότε αρχίζει ο χορός.

__________
Ο Γρηγόρης Κλιούμης είναι ο τραγουδιστής των Υπογείων Ρευμάτων. Ακόμα είναι στιχουργός, συνθέτης.
Η φωτογραφία είναι από τον Γιάννη Ανθούλη.

Ποιήματα εν όλω – Κ. Π. Καβάφης

Μιας και η Αθήνα έχει γεμίσει με στιχάκια από τον Καβάφη, είπα και εγώ να αναρτήσω 3 ποιήματα του από την πολύ ωραία ποιητική συλλογή που έχουν φτιάξει οι “Μοντέρνοι καιροί”.  Διαβάστε & έπειτα διαδώστε την ποίηση όσο μπορείτε, έτσι κι αλλιώς είναι το καταφύγιο που φθονούμε…

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»

[1899]

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[1913]

ΗΔΟΝΗ

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

[1917]

 __________
ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ | 
ΣΕΙΡΑ: Λογοτεχνική λέσχη | Κ.Π ΚΑΒΑΦΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ | ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΝ ΟΛΩ | ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006

Οι στίχοι που κοσμούν του δρόμους της Αθήνας είναι οι εξής:
«Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι» (Το πρώτο σκαλί)
«Είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία» (Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.)
«Το σώμα μου στες ηδονές θα δώσω» (Τα επικίνδυνα)
«Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις» (Επέστρεφε)
«Ξένος εγώ ξένος πολύ» (Μύρης -Αλεξάνδρεια του 340 μ.Χ.)
«Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά» (Συμεών)
«Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός» (Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.)
«Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό» (Ένας νέος, της τέχνης του λόγου -στο 24ον έτος του)
«Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή» (Μάρτιαι Ειδοί)

Αλτσχάιμερ Trance – Στέργια Κάββαλου

«Εμπιστεύσου και λίγο το πρόσωπο. Άσ’το να δείχνει και όχι μόνο να φαίνεται. Σταμάτα να κοιτάς τις αυτιστικές σου φωτογραφίες που δείχνουν εσένα σε καθρέφτη. Όμορφη. Σταμάτα να παίρνεις τη δύναμη που σου λείπει από την ίδια σου τη σάρκα για να βγάλεις ίσα τη μέρα. Πήγαινε παρακάτω. Η ηδονή και όλες οι αυτοεκτιμήσεις είναι πέρα από το me vs me.
Βάλε και κανέναν άλλο στο παιχνίδι. Αντί να χώνεσαι στις γωνίες χαϊδεύοντας το κεφάλι σου για να απαλύνεις τον πόνο άσε και κάποιον άλλο να σου λούσει τα μαλλιά, να στα χτενίσει πλεξούδες και ας σε πονέσει. Βάλε το γδαρμένο σου χέρι μέσα στο δικό του και άφησέ τον να σε σηκώσει. Κι ας μην ξέρεις για πού είστε.
Άφησέ τον να σε κεράσει ένα κουτάλι ζάχαρη χωρίς να παλεύεις με τους λευκούς κόκκους που κολλάνε τη γλύκα μέσα τους. Σταμάτα να αφαιρείς πραγματικότητα και να προσθέτεις όνειρα. Πάψε να ζεις αντιστρόφως ανάλογα.»

 __________
σελ. 30-31
2009, Εκδόσεις Τετράγωνο
Στέργια Κάββαλου, Αλτσχάιμερ Trance
http://www.ekdoseistetragono.gr/books.php?id=38

Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε; – Χρόνης Μίσσιος

Δύο αποσπάσματα από το ομώνυμο βιβλίο.

Ποιά ζωή, ρε καρντάσια;
Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία.  Τουλάχιστον μ’ αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανά υπάρξουμε ποτέ. Και μείς τι την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την…  Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα… Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;
‘Ολο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ… Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια…

Όταν σας παρακαλούσα να σταματήσουμε κάπου, κάποια μέρα, να σκεφτούμε, να κοιτάξουμε κατάματα τη ζωή μας και να αναρωτηθούμε αν αυτή η αγωνία, αυτή η αυτοκτονική καθημερινότητα, αυτές οι από την αυγή δολοφονημένες μέρες, είναι δυνατόν να είναι ζωή, κάπου να σταματήσουμε, να κοιταχτούμε τρυφερά στα μάτια, ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, να κλάψουμε για τη ζωή που μας έκλεψαν, ν’ αγκαλιαστούμε, να πούμε λόγια αγάπης, να χαϊδευτούμε και να κάνουμε ερώτα…

__________
γράμματα, 1988
Χρόνης Μίσσιος
Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;

Η λογοτεχνία που πληγώναμε – Γιώργος Ευθυμίου

Ανάθεμα κι αν καταλάβαινα τι συνέβαινε με όλους αυτούς τους αυτοαποκαλούμενους ποιητές και πεζογράφους της γενιάς μου. Έλλειψη ταλέντου; Έλλειψη αντίληψης της εποχής; Μαϊντανοί κάθε είδους βαυκαλίζονταν με την επιθυμία να δουν τον εαυτό τους τυπωμένο σε παχύ χαρτί. Έτσι, εμπιστευόντουσαν τα γραπτά τους σε εκδοτικούς οίκους, σε οποιονδήποτε εκδοτικό οίκο, αρκεί ο τελευταίος να ήταν διατεθειμένος να σφραγίσει το μπροσθόφυλλο και το οπισθόφυλλο του ενδεχόμενου βιβλίου με το λογότυπο και την επιγραφή του. Και οι εκδοτικοί οίκοι ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα, αρκεί να πληρώνονταν για αυτό. Και πληρώνονταν πολύ καλά μάλιστα. Έπειτα τύπωναν καμιά πεντακοσιαριά αντίτυπα, τα διακόσια τα χάριζαν στους συγγραφείς, που τα είχαν πληρώσει διπλά και τετράδιπλα, και οι συγγραφείς με τη σειρά τους τα χάριζαν σε φίλους και σε άλλους επώνυμους-άσχετους, καθώς έτσι είθισται, που κατά κάποιον αυθαίρετο τρόπο θα μπορούσαν να ταΐσουν τη ματαιοδοξία τους. Ο εκδοτικός οίκος συνέχιζε το αλισβερίσι του πολύτιμου βιβλίου. Έστελνε περίπου εκατό αντίτυπα δεξιά και αριστερά για «λόγους προώθησης», και τα υπόλοιπα σκάρτα διακόσια αντίτυπα που απέμεναν, διανέμονταν στα ράφια των βιβλιοπωλείων για να καταλήξουν μετά από λίγο καιρό σε κάποιο πατάρι, κάτω από παχύ στρώμα σκόνης, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους τίτλους βιβλίων που στριμώχνονταν σε μεγάλες κούτες που έφεραν την επιγραφή «έλλειψη ζήτησης». Λίγο πολύ αυτή είναι η κατάσταση.

Αυτή και ταλέντο είχε και αντίληψη. Και ούτε την ανάγκη να εισχωρήσει τον εαυτό της σε κάποιον τίτλο. Ήθελε όμως με μανία να εκδίδει τα γραπτά της και ήταν διατεθειμένη να καταπιεί όλον τον καρκίνο από τις ωοθήκες της λογοτεχνίας, και να διασχίσει όλο αυτό το βούρκο που απαιτείται να διασχίσει κάποιος που επιθυμεί να εκδώσει το οτιδήποτε. Αρνούταν πεισματικά να δημοσιεύσει σε κάποιο άλλο μέσο. Αρνούταν να διοχετεύσει τα γραπτά της σε κάποιο ιστολόγιο, ή σε κάποιο περιοδικό ή σε οποιονδήποτε άλλο χώρο στο διαδίκτυο. Όχι, αυτή θα εξέδιδε! Όλους αυτούς που είχε αγαπήσει, και δεν ήταν και λίγοι (Πεσσόα, Κορταζάρ, Σελίν, Μπέρνχαρντ, Κέϊν, Τρακλ, Καραπάνου, Ιωάννου και άπειρους άλλους) τους είχε αγαπήσει μέσα απ’ τα βιβλία τους. Μόνο από τα βιβλία τους και από πουθενά αλλού. Αντιθέτως, δεν αγάπησε ποτέ κανέναν μπλόγκερ, ή κανέναν αρθρογράφο του Protagon, του Ποιείν ή του Toutestin. Κανέναν συντάκτη της lifo ή του Κουκουτσιού. Ούτε καν την ερέθιζαν. Κι αν την ερέθιζαν ήταν κάτι παροδικό. Το ερέθισμα έμοιαζε πρόστυχο, φτηνό και ανάρμοστο. Και δεν είχε και άδικο εδώ που τα λέμε, αν αναλογιστεί κανείς όλη αυτή την βία και αγωνία που συναντά κανείς στους παραπάνω χώρους που μάχονται και οδύρονται για να επιπλεύσουν σε μια φαύλα εικονική αναγνωρισιμότητα, για να μην τους καταπιεί ο ορυμαγδός της υπερπληροφόρησης. Όχι. Εκείνη ήθελε να εκδώσει το βιβλίο της. Την συνάρπαζε η ιδέα να αγαπηθεί από αγνώστους. Από αγνώστους, όχι επειδή δεν τους γνώριζε, αλλά επειδή δεν θα τους γνώριζε ποτέ. Η ιδέα ότι θα της αποδιδόταν μια άγνωστη αγάπη. Μια αγάπη για την οποία δεν θα γνώριζε τίποτα. Μια εντελώς παράδοξη αγάπη, τελείως ψεύτικη και τελείως αληθινή.

Πηγή:http://toutestin.com/2013/06/25/%CE%B7-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B5/

photographer: Ann Mansolino

Διαφορά στιχουργού με ποιητή

“Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά”
ΣτίχοιΚοραλία Αλιφραγκή

“Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το “τί” και το “έ””
ΠοίησηΟδυσσέας Ελύτης

Μιλώντας για το ίδιο πράγμα, με άλλη ιδιότητα.

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς “νοικοκυραίους” – Σοφία Σαρρή

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς ‘νοικοκυραίους’, και ‘απολιτικ’ και γενικώς ελληνάρες φίλους στο fb γιατί με σας τους 1,237 μικρούς Τσε και Μπακούνιν και Βιντγκενστάιν που έχω μπλέξει κάθε φορά που κάνω scroll down ρε παιδιά μου τσακίζετε το ηθικό και μου χαλάτε τη μέρα. Ο ένας με το αντιφασιστικό του πόνημα, ο άλλος το πιστεύει οτι θα νικήσουμε σύντροφοι αλλά η Χ.Α ανοίγει πλέον και δικά της κομμωτήρια απ’τα πολλά φράγκα που έχει, ο παράλλος ‘σώστε τα κουταβάκια απ’τις φόλες (με φωτο νεκρα κουταβάκια)’, όχι το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης γιατί σήμερα κλείσανε άλλες 56 καταλήψεις, ποιός έδειρε ποιόν καημένο μετανάστη (φωτό μετανάστη χωρίς κάτω σιαγόνα), υπέγραψε το τάδε petition για τον χρυσοπράσινο κορμοράνο της Βοημίας, πόσα κεφάλια ανοίξανε απ’τους μπάτσους στην τάδε πορεία (φωτό ανοιγμένα κεφάλια), πόσοι πεθάνανε απ’τον σεισμό στη Χονολουλού, πόσα παιδάκια βιάσανε οι αμερικάνοι στρατιώτες στο Ιράκ μεταξύ 2009-2012, πόσες τραβεστί κυνηγήσανε οι Διας για να φορέσουν στα κρυφά τα καλσόν τους… γαμώ τη μπαναγία. δεν μπορώ άλλο. θα φουντάρω στο τέλος. Πάω να κάω friend request στη lifo. και στον Γιώργο τον Νταλάρα. και σε κάποια καινούρια τηλεχαρουμενιά με τρέσες στο μαλλί.και στη Μόνικα. και στην Αντζελα Γκερέκου. και στο Μικρό μου Πόνυ Official. και στον ΠΑΟΥΛΟ γαμημένο ΚΟΕΛΙΟ.

https://www.facebook.com/kira.kitana/posts/10201285700056251?comment_id=5728257&offset=0&total_comments=17&ref=notif&notif_t=feed_comment_reply