Η θεά και η τύχη

Είναι Σάββατο βράδυ, η θερμοκρασία στο Φάληρο είναι οχτώ βαθμούς Κελσίου, αλλά μέσα στη βιβλιοθήκη του Σταύρος Νιάρχος έχει μια αφόρητη ζέστη. Ιδανικός προορισμός το Νιάρχος τις μέρες των Χριστουγέννων, μιας και είναι τόσο όμορφα στολισμένος ο χώρος που νομίζεις πως βρίσκεσαι σε μία όμορφη πόλη του εξωτερικού. Η αλήθεια είναι πως όλα μοιάζουν πιο φωτεινά τα Χριστούγεννα, αλλά κάτω από τα λαμπάκια θα συναντήσεις τη μοναξιά, τη δυστυχία, αλλά και τη ανημπόρια των ανθρώπων. Άλλωστε, τόσα χρόνια έχουμε μάθει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πίσω από τα συναισθήματά μας, πίσω από τα ψέματά μας. Φωταγωγίζουμε μόνο την πλευρά που θέλουν να δουν οι άλλοι και τοποθετούμε το αστέρι τόσο ψηλά που ούτε οι ίδιοι δε το φτάνουμε, ούτε καν το βλέπουμε.

Ένα αγόρι, με καστανά μαλλιά, πράσινα μάτια, μεγάλα κοκάλινα γυαλιά και ελαφρώς αξύριστο μούσι κάθεται και διαβάζει για τη σχολή του, την ώρα που μια όμορφη κοπέλα, με μακριά μαλλιά, ωραίο σώμα πλησιάζει και κάθεται ακριβώς δίπλα του. Αφού συστήνονται με τα μάτια, καταλαβαίνουν και οι δύο πως μάλλον θα προκύψει κάτι ανάμεσά τους. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά κι η κοπέλα πήγε στο μπάνιο, μαζί με την τσάντα της· έβγαλε στην αρχή την μπλούζα, μετά το παντελόνι και τέλος το κορμάκι της. Αφού είχε μείνει γυμνή πήρε το κορμάκι και το τοποθέτησε μέσα σε ένα βιβλίο. Ύστερα ντύθηκε και ξαναπήγε στη θέση της, έσπρωξε το βιβλίο προς το μέρος του αγοριού και τον κοίταξε με πάθος. Εκείνος, η αλήθεια είναι δεν είχε πάρει είδηση τι γινόταν, απλά καταλάβαινε πως το βιβλίο είχε κάτι μέσα. Άνοιξε την επικειμένη σελίδα, που “όλως τυχαίως” ήταν στη σελίδα 69, και είδε το εσώρουχο της κοπέλας. Αν και σπάνια άλλαζε έκφραση το πρόσωπό του, τότε γελούσαν ακόμα και τα μουστάκια του. Ενθουσιάστηκε πάρα πολύ. Έπιασε το βιβλίο και το στερέωσε με τη ράχη του να ακουμπάει στην έδρα, έτσι, το βιβλίο σχημάτισε δύο αμβλείες γωνίες. Κατέβασε το κεφάλι του προς τις σελίδες και κλείνοντας τα μάτια του μύρισε το εσώρουχο της κοπέλας. Ο συνδυασμός από την μυρωδιά του σώματος της κοπέλας και από τις σελίδες του βιβλίου έφτιαξαν έναν όμορφο χαρμάνι που τον καύλωσαν.

Πήρε με τρόπο το μαύρο κορμάκι και το έβαλε μέσα στην τσάντα του. Ύστερα, έγραψε με μολύβι πάνω στο βιβλίο και την ρωτούσε να του πει το κινητό της. Αρκετά ρομαντικό για την περίσταση, αλλά αυτό του ήρθε. Ο χρόνος της αναμονής βοήθησε το αγόρι να επεξεργαστεί κι άλλο την ομορφιά της κοπέλας. Φινέτσα, κοφτερή ματιά, νάζι, ήταν μια θεά. Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια, τον έγδυσε από πάνω μέχρι κάτω και του έγραψε με κόκκινο στυλό το όνομά της στο Facebook. Εκείνος ίσα που κοίταξε το όνομά της και αμέσως σηκώθηκε μαζί με την τσάντα του προς το μπάνιο. Αρχικά, της έστειλε αίτημα φιλίας, ύστερα, στερέωσε το κινητό του στην τουαλέτα και άρχισε να πιάνει τον πούτσο του. Κάπου εκεί άρχισε να τραβάει βίντεο. Σκεφτόταν τη μυρωδιά, την κοπέλα, την στιγμή, τα Χριστούγεννα· ύστερα πήρε στα χέρια του το μικρό κορμάκι και το έβαλε ανάμεσα στον πούτσο του. Άρχισε να αυνανίζεται για πάρτι της. Ώσπου, τελείωσε μετά από λίγο. Ύστερα, πήγε να πιάσει θέση πλάι στην κοπέλα, αφού έκατσε, της έστειλε το βίντεο.

Το γυναίκειο ένστικτο είναι τόσο ανεπτυγμένο που εκείνη είχε καταλάβει ακριβώς τι θα έκανε το αγόρι. Το μόνο που έμενε να μάθει ήταν πόσο μεγάλο ήταν το πουλί του αγοριού. Αφού είδε λίγα δευτερόλεπτα πήρε το ίδιο χαμόγελο όπως και εκείνος όταν είδε το εσώρουχο. Αξίζει να πούμε πως φάνηκε ευχαριστημένη κι από το μέγεθος… Αφού είδε μέχρι τέλος το βίντεο, έκανε πίσω την καρέκλα της, σηκώθηκε ξαφνικά και περπάτησε γρήγορα προς την έξοδο. Το αγόρι σάστισε και δεν ήξερε τι να κάνει. Σηκώθηκε και εκείνος βιαστικά και άρχισε να την ακολουθάει. Το κορίτσι περπάταγε τόσο γρήγορα που κάποιες φορές ήταν δύσκολο να τη διακρίνει, επίσης, το Ίδρυμα είχε τόσο κόσμο τις μέρες των Χριστουγέννων που δυσκόλευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Το αγόρι τα έχασε τελείως, όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν είχε συνειδητοποιήσει τίποτα. Μετά από λίγο δεν μπορούσε να την διακρίνει καθόλου, την είχε χάσει οριστικά. Έκατσε ακίνητος για λίγο και κοιτούσε σαλεμένος το πλήθος. Δευτερόλεπτα μετά ήθελε να πάρει μια βαριοπούλα και να κοπανήσει το παγοδρόμιο που ήταν εκεί στημένο και ακόμα να ξεριζώσει τα γένια από όλους αυτούς τους αποκρουστικούς Αγιοβασίληδες και ακόμα να σύρει με έλκηθρο όλα τα καλικαντζαράκια που του χαμογελούσαν εριστικά.

Περάσανε τρείς μέρες από την συνάντηση των δύο παιδιών και κανείς από τους δύο δεν είχε δώσει το παραμικρό σημείο ζωής. Αν και, κανονικά, το κορίτσι θα έπρεπε να δώσει κάποια εξήγηση. Το αγόρι αποφάσισε τότε να της στείλει στο Messenger, έτσι, χωρίς να το πολύ σκεφτεί έγραψε: «Κακό δεν είναι να χωρίζουν δυο άνθρωποι, κακό είναι να μην ενώνονται ποτέ. Χρόνια σου πολλά!» Μιας και ήταν Χριστούγεννα εκείνη την ημέρα, είπε να δείξει καλός, έτσι, της ευχήθηκε κιόλας. Η ζωή μοιάζει με ένα ατέρμονο παιχνίδι. Στο παιχνίδι αυτό μπορούμε να αψηφήσουμε τους κανόνες, να φτιάξουμε δικούς μας κανόνες, μπορούμε να πάμε με το γράμμα του νόμου, μπορούμε να σταματήσουμε να παίζουμε, μπορούμε να παίζουμε μέχρι να χάσουν οι άλλοι, μπορούμε να παίζουμε μέχρι νικήσουμε εμείς και άλλοι τρόποι που καταλήγουν κυρίως να είναι τεχνάσματα δολοπλοκίας, συμφερόντων και επί παντός του επιστητού να ξεχνάμε να παίζουμε, να γελάμε, να ερωτευόμαστε.

«Δυο άνθρωποι συναντήθηκαν τυχαία, και….» ήταν η απάντηση του κοριτσιού δυο μέρες μετά τα Χριστούγεννα. Τότε το αγόρι άρχισε να σκέφτεται· αν υποθέσουμε πως όλα είναι ενέργεια τύχης και πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, τότε, πολύ απλά θα προσμένουμε ουρανοκατέβατες καταστάσεις να μας χαϊδέψουν το σώμα και τη ψυχή. Φυσικά και παίζει ρόλο η τύχη, αλλά ποιος έφτιαξε την τύχη, τα τείχη, την ανθρωπότητα, το Νιάρχος, τον αρχιτέκτονα του Νιάρχος; Προφανώς, όλα αυτά τα έφτιαξε ο άνθρωπος και αφού τα φτιάξαμε εμείς (οι προγενέστεροί μας δηλαδή) τότε έχουμε μερίδιο όλοι μας για τα τινά που μας συμβαίνουν. Είτε στα καλά, είτε στα κακά. Ακόμα, σκέφτηκε, πως ανάμεσα σε τρία εκατομμύρια πληθυσμό που έχει η Αθήνα, δεν γίνεται να συναντηθήκαμε τυχαία. Όχι μόνο εμείς, αλλά και όλα τα ζευγάρια που έχουν ή είχαν υπάρξει. Παίξαμε στο παιχνίδι, ακολουθήσαμε τους δρόμους μας, τις στρατηγικές μας, χάσαμε, νικήσαμε, ξαναχάσαμε, ξανανικήσαμε, ξαναοχυρωθήκαμε και φτου και από την αρχή. Αλώστε, αν είχαμε τύχη ως άνθρωποι, θα κερδίζαμε όλοι στο τζόκερ και στα άλλα τυχερά παιχνίδια, όμως, οι πιθανότητες είναι κατά μας.

«Δεν είμαι σίγουρος για το αν συναντηθήκαμε τυχαία ή όχι, είμαι σίγουρος όμως για την καρδιά μου. Η καρδιά έχει πάντα δίκαιο. Οι χτύποι της καρδιάς μας είναι ρυθμιστής μιας σχέσης. Η δικιά μου χτυπούσε και έτρεχε όπως ο Κεντέρης όταν τον κυνηγούσαν οι επτά μελαμψοί, με δυο σημαντικές σημειώσεις, η καρδιά μου δεν ήταν ντοπαρισμένη, και έτρεχε και πιο γρήγορα». Το κορίτσι μόλις είδε την απάντησή του συγκινήθηκε ελαφρώς και χαμογέλασε. Ήταν ίσως το καλύτερο μήνυμα που είχε λάβει ποτέ. Εκ των πραγμάτων, έπρεπε να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στο αγόρι. Αφήστε που ήταν και Χριστούγεννα και η εποχή από μόνη της σου βγάζει κάτι πολύ ερωτικό. Σαν να το βλέπει μπροστά της, να έχουν ανάψει φωτιά και να την παίρνει μπροστά στο τζάκι, ύστερα, να έχει χώσει το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια της και να τη γλύφει με μανία. «Αύριο θα είμαι στη βιβλιοθήκη, την ίδια ώρα, αν θες έλα…» 

Τα δύο παιδιά συναντήθηκαν ξανά εκεί. Στο ίδιο μέρος, στις ίδιες θέσεις. Μιλήσανε λίγο για το πως περάσανε τις γιορτές, αλλά και το τι είχαν σκοπό να κάνουν την Πρωτοχρονιά. Όσον αναφορά την αλλαγή του χρόνο το αφήσανε και οι δύο ελεύθερο, μάλλον για να πιστεύει ο ένας για τον άλλον πως θα κάνουν κάτι μαζί. Το κορίτσι μετά από λίγο άφησε το χέρι της στο αριστερό γόνατο του αγοριού. Τον ξάφνιασε αυτή η οικειότητα, αλλά του άρεσε παράλληλα. Τότε και εκείνος χάιδεψε το αριστερό της μπούτι. Εκείνη έκανε ακόμα πιο δεξιά και χάιδεψε το καβάλο του αγοριού. Εκείνος με τη σειρά του άρχισε να χαϊδεύει το μουνάκι της μέσα από το τζίν. Τα δύο παιδιά ήταν τελευταία στη σειρά του αναγνωστήριου, οπότε είχαν όλους τους άλλους μπροστά τους, άρα δύσκολα κάποιος θα καταλάβαινε τι κάνουν. Τότε το κορίτσι ξεκούμπωσε το φερμουάρ και άρχισε να παίζει με το πουλί του αγοριού. Εκείνος ένιωθε ωραία, αλλά έσφιγγε τα δόντια του μιας και θα προτιμούσε να είναι οπουδήποτε αλλού, έτσι ώστε να είναι μόνοι τους και να το ευχαριστηθούν καλύτερα. Το κορίτσι συνέχιζε με αμείωτο το ενδιαφέρον, μόνο που τώρα έσκυψε προς το μέρος του και άρχισε να του παίρνει πίπα μέσα στη βιβλιοθήκη. Το αγόρι δεν πίστευε στα μάτια του με την τόση άνεση, ευκολία και άγνοια κινδύνου του κοριτσιού. Όλο αυτό το κράμα, αλλά και επειδή ήξερε να την κάνει πολύ καλά τη διαδικασία έκαναν το αγόρι να χύσει σχεδόν άμεσα μέσα στο φλογερό στόμα της.

–Πιστεύεις ακόμα στην τύχη; Είπε το αγόρι καθώς κατηφορίζανε προς την έξοδο.
–Πιστεύω σε εσένα, είσαι καλό τυπάκι, μπορεί να τα βρούμε εμείς οι δύο. Είπε το κορίτσι με μια δόση υπαινιγμού, αλλά και αυθορμητισμού μαζί.
–Η τύχη για εμένα δεν υπάρχει, είναι όλα όσα δεν κάναμε και τα αφήσαμε στην τύχη. Η τύχη είναι η καλύτερη δικαιολογία για να μην προσπαθούμε.

Εκείνη δε μίλησε.

Λίγο πριν βγουν από το χώρο του Νιάρχος, το αγόρι έπιασε την κοπέλα από τη μέση και άρχισε να τη φιλάει με πάθος. Εκείνη φυσικά ενέδωσε. Ύστερα, το αγόρι την οδήγησε κάπου απομονωμένα, πάντα στον προαύλιο χώρο του Νιάρχος. Αφού σιγουρευτήκανε, ας πούμε, πως δεν τους παρακολουθεί κανείς, το αγόρι έγδυσε το κορίτσι. Μόνο τα κάτω ρούχα. Τώρα είχανε ξεχάσει το κρύο και απλά απολαμβάναμε τη στιγμή· πάντα με προφυλάξεις. Ο καυλωμένος πούτσος του αγοριού έμπαινε πολύ γρήγορα στο μουνάκι της κοπέλας και αυτό την τρέλανε. Ακόμα, είχε τελειώσει ήδη μία φορά σήμερα, οπότε θα άντεχε περισσότερο στην τρελά καυλωμένη μουνάρα της. Το αγόρι αποφάσισε να πάρει εκείνος το πρώτο λόγο στη γνωριμία τους, αποφάσισε στιγμιαία πως θέλει να τη γαμήσει από πίσω. Ήθελε να πάρει μια κάποια μορφή εκδίκησης από την κοπέλα για όσες μέρες δεν του είχε στείλει. Τώρα παραξενεύτηκε εκείνη ευχάριστα, αλλά ενθουσιάστηκε από τον αυθορμητισμό του αγοριού και έδειχνε να το απολαμβάνει. Το σφριγηλό κωλαράκι της κοπέλας έμοιαζε με πυρκαγιά στο Μαραθώνα τον μήνα Αύγουστο. Τελείωσε μέσα της χωρίς να τον νοιάζει κάτι. Ήταν τόσο καυλωμένος που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον εαυτό του.

Φεύγοντας από το Νιάρχος συνάντησαν τυχαία έναν λαχειοπώλη. Το κορίτσι έπεισε με τα πολλά το αγόρι να αγοράσουν δύο πρωτοχρονιάτικα λαχεία. Ένα που θα διάλεγε εκείνη και ένα που θα διάλεγε αυτός. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος, όπως είπαμε, δεν πίστευε στην τύχη, πίστευε στις δυνάμεις του ανθρώπου και στη λογική. Όμως, είχε περάσει τόσο καλά σήμερα που δε υπήρχε περίπτωση να της χαλάσει κάποιο χατίρι.

Το βράδυ της πρωτοχρονιάς το περάσανε μαζί· στο σπίτι της κοπέλας μαζί με φίλους. Από ότι φαίνεται ξαναπήρε τον έλεγχο το κορίτσι. Βέβαια, περάσανε πολύ όμορφα στο ρεβεγιόν, φάγανε, ήπιανε, γελάσανε, χορέψανε και φυσικά μετά για να πάει καλά ο χρόνος, κάνανε το καθιερωμένο sex. Εκείνη, φορούσε κόκκινα εσώρουχα, έτσι της είχε πει η γιαγιά της. Κάθε Πρωτοχρονιά να φοράς κόκκινα εσώρουχα για να έχεις τύχη όλη την χρονιά!

Την Πέμπτη, δύο μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου, θα πραγματοποιούταν η κλήρωση του λαϊκού κρατικού λαχείου. Μαντέψτε. Το κορίτσι κέρδισε το αμύθητο ποσό των 2.500.000€! Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά της κοπέλας; Όχι μόνο για το τεράστιο ποσό, αλλά και γιατί θα την έλεγε στο αγόρι! Πως όλα, μα όλα είναι ενέργεια τύχης! Εκείνος, με τη σειρά του, αφενός χαροποιήθηκε υπερβολικά, αλλά της ανέφερε πως εκείνο το βράδυ κάποιος της γάμαγε το κωλαράκι, οπότε, είχε κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα να την αποκαλεί κωλόφαρδη!

Μετά από λίγες μέρες τα δύο παιδιά βρεθήκανε σε ένα σαλέ στην Ελβετία, το κορίτσι ένιωθε πως πρέπει να ανταποδώσει με κάποιο τρόπο την ευμάρεια στο αγόρι. Κάπως έτσι όμως εκπληρώθηκε άλλη μία σκέψη της. Τώρα το κεφάλι του αγοριού βρισκόταν από κάτω της και της έγλυφε με μεγαλύτερη μανία –από ότι φανταζόταν– το μουνάκι, εξάλλου, τώρα ήταν και εκατομμυριούχος. Ύστερα, του ζήτησε να την τοποθετήσει κοντά στο παράθυρο και να την πάρει στα τέσσερα. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να βλέπει και τις Άλπεις.

Αυτό είναι που λέμε τύχη βουνό.

Η συγγραφέας Στέργια Κάββαλου με τρεις νέες κυκλοφορίες (σχεδόν) ταυτόχρονα

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Με τη συλλογή διηγημάτων της “Αλτσχάιμερ trance” (εκδ.Τετράγωνο) ήταν υποψήφια στην κατηγορία ‘Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα’ του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού. Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το μυθιστόρημά της με τίτλο “Αντίστροφα-Love will tear us apart” (εκδ. Μελάνι) Με την ποιητική συλλογή της “Πλαστική άνοιξη” ήταν υποψήφια για το “Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014”.

Πες μου λίγα λόγια για εσένα.

  • Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 15 βιβλία μου.
  • Είμαι αφηρημένη και ακατάστατη αλλά όταν θέλω να γράψω πρέπει να υπάρχει μια τάξη γύρω μου.
  • Μ’ αρέσει το παγωτό μόκα.
  • Από τον καφέ μου πίνω 4-5 γουλιές μόνο αλλά τον χρειάζομαι.
  • Ενθουσιάζομαι εύκολα, ξεχνάω το ίδιο εύκολα.
  • Είμαι η μαμά της Μάντης που δεν είναι ούτε δύο αλλά ξέρει να λέει σκουληκομυρμηγκότρυπα.

Το πρώτο βιβλίο σου που κυκλοφόρησε χρονικά για φέτος, είναι «Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις», πες μου λίγα λόγια για αυτό.
Τον αγαπάω τον Κωστή γιατί φοβάται μη χάσει τις λέξεις του. Και εξηγώ. Ο μπαμπάς του αποφασίζει να μετακομίσει στην Αβινιόν της Γαλλίας γιατί εκεί βρήκε δουλειά ως οδοντίατρος. Δούλευε και στην Αθήνα όμως να, ήθελε αυτό το «κάτι καλύτερο» όχι μόνο για εκείνον αλλά για όλη την οικογένεια που περιλαμβάνει τη μαμά Κάση, τη μικρή Λητώ, τη γιαγιά Ιουλία και φυσικά τον Κωστή. Αφού ο πρωταγωνιστής μας δεν καταφέρνει να σταματήσει «το κακό που τους βρήκε» αποφασίζει να επινοήσει ένα δικό του παιχνίδι συγγραφής απλώνοντας τις λέξεις του σε όλη τη νέα του μικρή πόλη.

Άραγε, τα παιδιά μπορούν να αγαπήσουν την ελληνική γλώσσα μέσα από τα παιδικά βιβλία; Μπορούν να ασχοληθούν με τη λογοτεχνία μετέπειτα επειδή για παράδειγμα διάβασαν ένα βιβλίο στα οχτώ;
Υποθέτω ότι όσο πιο νωρίς γίνεις αναγνώστης, τόσο πιο πολύ γοητεύεσαι και το ψάχνεις αργότερα. Όμως υπάρχουν παιδιά που μένουν σε σπίτια όπου δεν υπάρχει κανένα βιβλίο, παιδιά δηλαδή που δεν έχουν το ερέθισμα, παιδιά που γίνονται ενήλικες και τότε ανακαλύπτουν αυτόν τον άλλο κόσμο του γραπτού λόγου. Η αγάπη αυτή μπορεί είτε να καλλιεργηθεί είτε να προκύψει ακαριαία. Και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο σημαντική και καθοριστική για τον τρόπο που τελικά ζούμε.

Περάσανε πέντε χρόνια για να ξαναγράψεις ποίηση, μιας και γράφεις αρκετά αυτοβιογραφικά, ο «Δρόμος από γάλα» χαρακτηρίζει τη σχέση που έχεις με την κόρη σου Μάντη; Η γέννηση ενός παιδιού δεν ενέχει ποίηση;
Έχεις δίκιο! Είναι ό,τι πιο δημιουργικό μού έχει συμβεί και υποθέτω ότι κάπως έτσι νιώθουν πολλές μαμάδες. Ενώ είχα πει πως δεν θα ξαναέγραφα ποίηση, ήρθε ξαφνικά αυτό το βιβλίο λόγω της μητρότητας και όλων όσων σου αποκαλύπτει. Ωστόσο στα 28 ποιήματα της συλλογής υπάρχουν και όσα συνοδεύουν την καθημερινότητα μιας μαμάς, γεγονότα, παρατηρήσεις, ασήμαντα ή σημαντικά βιώματα που έχουν μια παράλληλη δική τους ύπαρξη.

Όταν γράφουμε για ένα νέο βίωμα μας, το ζούμε καλύτερα ή μήπως από το πολύ γράψιμο μας μένει μόνο η ανάμνηση;
Το ζούμε όταν συμβαίνει, αναγκαστικά. Και του δίνουμε ένα άλλο βάθος και βάρος γράφοντάς το. Μπορεί καμιά φορά να γράφουμε και για να μην ξεχάσουμε. Μπορεί.

Τι συμβουλή θα έδινες στις νέες μανάδες που γράφουν;
Να ζητάνε βοήθεια για να βρουν τον χρόνο να γράψουν. Να μην νιώθουν άσχημα ότι έτσι αφήνουν το παιδάκι τους. Τα λέω για μένα αυτά περισσότερο που δεν έχω κατακτήσει ακόμα αυτή την ισορροπία.

Τι αποκόμισες από την μετάφραση που έκανες στο «Γαβγίζοντας στ’ αστέρια»;
Αγάπησα λίγο παραπάνω τον Τσέχοφ, τον Τουρκένιεφ και τα σκυλιά. Γνώρισα τη ρωσική επαρχία, έκλαψα με τις ιστορίες των ηρώων-οι ήρωες και στις πέντε ιστορίες είναι τα σκυλιά-και την ανιδιοτελή τους αγάπη.

Τέλος, «Κάτι κλαίει ακόμα», και διηγήματα μέσα στο 2018. Όσα δε χωρέσανε στο παιδικό και στην ποίηση γράφτηκαν εδώ; Ή μια διαφορετική οπτική στον κόσμο;
Τα διηγήματα είναι μια άλλη ιστορία. Άλλωστε από το διήγημα ξεκίνησα. Τον τίτλο για τη συγκεκριμένη συλλογή τον είχα από το 2015. Μου συμβαίνει να ξεκινάω από τον τίτλο. Αυτός καθόρισε και το περιεχόμενο το οποίο συγκεντρώθηκε σιγά σιγά. Οι ιστορίες μιλούν για αργές επιστροφές, ευχαριστήρια χαρτάκια, θαμμένους γονείς, παγωμένα χέρια, αντιφασιστικά λεωφορεία, κακά όνειρα, απλωμένα βρακιά, πρώτα μπλουζ και ποντικάκια που περπατάνε στο ταβάνι.

Γενικά, πως βλέπεις και πως αντιμετωπίζεις τη σημερινή πραγματικότητα;
Η κάθε εποχή έχει την τραγικότητά της. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω τέτοια ενέργεια και χαρά που το ξεχνάω. Αλλά δεν είναι πολλές.

Ποιο είναι το όνειρό σου στη λογοτεχνία;
Θα ήθελα να πειραματιστώ και σε άλλα είδη. Για μένα η συγγραφή είναι ένα παιχνίδι και ευτυχώς που είναι ατομικό γιατί με τα ομαδικά τα πάω χάλια.

_

Τα βιβλία της Στέργιας για το 2018:

Δρόμος από γάλα, Κέλευθος
Κάτι κλαίει ακόμα, Ο Μωβ Σκίουρος
Ο Κωστής και οι χαμένες λέξεις, Μεταίχμιο
Γαβγίζοντας στ’ αστέρια, Ποικίλη Στοά

Πρωινό ή βραδινό γράψιμο;

Υπάρχει διαφορά στο να γράφουμε το πρωί ή το βράδυ; Αλλάζει η ψυχοσύνθεσή μας με το πόσο φως έχει έξω ο ουρανός;

ΠΡΩΙ
«Πάντα γράφω το πρωί. Το μυαλό, τότε, είναι πιο διαυγές και οι καλύτερες σκέψεις έρχονται μόλις σηκωθώ από το κρεβάτι ή μετά από έναν ευχάριστο περίπατο.» Tolstoy

Δεν μπορώ παρά να μην συμφωνήσω με τον Tolstoy, το πρωί το μυαλό έχει μια πιο διαυγή ματιά, μπορούμε να καταγράψουμε πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σκέψη μας και ίσως τότε να επικρατεί περισσότερο η λογική πάνω στα γραπτά μας. Η επιστήμη πάντως λέει, πως η ιδανική ώρα για γράψιμο, είναι νωρίς το πρωί, ύστερα από έναν περίπατο.

Ακόμα, αν θέλουμε να εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο στο θέμα, θα πούμε πως το πρωί ξεκινάει ο κόσμος, αρχίζει μία καινούργια μέρα, είναι ακόμα μία ευκαιρία να αποδείξουμε πως αξίζουμε. Έτσι, τα γραπτά μας έχουν μεγαλύτερη αισιοδοξία, μεγαλύτερη ελπίδα, και είναι ίσως πιο χαρούμενα. Τότε, όλες οι αισθήσεις μας είναι πιο ενεργές και ζητάμε από τον εαυτό μας να καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε χτες. Να προχωρήσει ακόμα ένα βήμα, είτε στο άρθρο που μας απασχολεί, είτε στο να βρούμε την κατάλληλη πλοκή, είτε να διαμορφώσει κατάλληλα τους χαρακτήρες.

ΒΡΑΔΥ
«Τη νύχτα, όταν ο κόσμος έχει γυρίσει πίσω στις σπηλιές του και οι ονειροπόλοι έχουν μείνει μόνοι τους, ξεδιπλώνονται εμπνεύσεις και δυνατότητες που θα ήταν αδύνατες σε οποιαδήποτε άλλη, λιγότερο ήσυχη ώρα.» HP Lovecraft

Όσον αναφορά το βράδυ, η γραφή μας μεταλλάσσεται σε πιο εσωτερική, σε πιο προσωπική, διεισδύουμε καλύτερα στα μύχια της ψυχής μας, έτσι, καταγράφουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που νιώθουμε, εν αντιθέσει, με το πρωί, που όπως είπαμε, καταγράφουμε καλύτερα αυτό που σκεφτόμαστε. Ίσως, το βράδυ να γινόμαστε και περισσότεροι κυνικοί, πιο ερωτικοί, πιο γενναίοι. Εξάλλου, όπως είπε και ο Lovecraft τότε οι μνήμες έρχονται και κάνουν παρέλαση μπροστά στα μάτια μας.

Το βράδυ συνεχίζουμε αυτό που αφήσαμε το πρωί· μετρώντας λάθη που κάναμε την ημέρα, και ίσως να γινόμαστε καλύτεροι. Καλύτεροι ως άνθρωποι, παρά ως γραφιάδες. Το βράδυ περισσότερο ονειροπολούμε, παρά γράφουμε. Ή για να το πούμε καλύτερα ονειροπολούμε γράφοντας. Η κούραση της ημέρας αποδομεί τη λογική, αυτό από μόνο του μας φέρνει πιο κοντά στην πλάνη και στην παράνοια. Γράφουμε χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο, γιατί πολύ απλά μπορεί να έχει πάει τόσο αργά, που να έχει έρθει ήδη το αύριο. Το βράδυ γράφουμε για το τώρα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τελικά όμως τι είναι καλύτερο; Σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερο ή χειρότερο. Αφού γράφουμε όλα πάνε καλά (ή μάλλον). Αν βέβαια πρέπει να απαντήσω σε αυτήν την κλειστή τύπου ερώτηση, θα έλεγα, πως ανάλογα με το τι θέλουμε να γράψουμε. Αν για παράδειγμα θέλουμε να γράψουμε ένα άρθρο ή ένα διήγημα καλυτέρα να επιλέξουμε πρωινή ώρα. Αν όμως θέλουμε να γράψουμε ένα ποίημα ή έναν στίχο καλύτερα να διαλέξουμε τη νύχτα. Αν πάλι θέλουμε να γράψουμε ένα βιβλίο καλύτερα να διαλέξουμε όλες τις ώρες της ημέρας, έτσι ώστε να έχουμε όλες τις εκφάνσεις και τις εκφράσεις της γραφής. Παρ΄ όλα αυτά, όλα καταργούνται με το πως εμείς λειτουργούμε καλύτερα.

Εσείς, αλήθεια, τι προτιμάτε;

Στιχουργοί, οι προφήτες των καιρών μας

Μοναξιά χιλιάδες φύλλα – 1992

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Ένα κλεμμένο ποδήλατο – 1992

Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
Προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
Στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα

Χαμένοι δρόμοι – 1998

Μόνος, βλέπω αεροπλάνα να περνούν,
και κάποιους να χειροκροτούν, μα ο ουρανός βουρκώνει
Μόνος, κι έτσι όπως φτάσαμε ως εδώ,
φοβάμαι αύριο τι θα δω, στου κόσμου την οθόνη

Στίχοι: Λίνα Τουρκογιώργη

Στην σχάση και στη φέξη

Σχεδιασμένο για την Ελλάδα, μου μάθανε στο σχολείο, αλλά όλα ήταν σχέδια επί χάρτου. Σαν σχέδιο μόδας έμοιαζε η θεωρία της σχετικότητας και σαν σχήμα λόγου το σχίσμα της Εκκλησίας. Κάπως έτσι σχεδίασα κι εγώ τη ζωή μου, ή μάλλον, σχεδόν την σχεδίασα. Έφτιαχνα σχετικά σχεδιαγράμματα τα οποία μετανάστευαν από εμένα σαν σε σχηματισμό πουλιών. Ύστερα, ήρθε η σχολή, το σχεδιαστήριο της ζωής! Σχετίστηκα με κόμματα, έκανα σχέσεις, αλλά δεν μπόρεσα να σχηματίσω το δρόμο μου. Ο δρόμος μου έμοιαζε με σχοινοβασία κι εγώ σχιζοφρενής δολοφόνος. Στην σχάση και στη φέξη ήμουν. Όπου κι αν βρισκόμουν άκουγα τα σχολιανά μου, από σχολαστικούς τύπους που με σχολιάζανε. Αυτή η σχιζοειδής κατάσταση με ξέβρασε εδώ, στη σχισμή του δρόμου να κρατώ μια «σχεδία».

_

Αυτή η μικρή ιστορία γράφτηκε με αφορμή έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό με θέμα τη “σχεδία“. Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ.

Γιώργος Ιατρίδης, Μία από τα ίδια e-book

Η ιδέα έγινε κείμενο, το κείμενο έγινε στήλη και η στήλη e-book.

Το «Μία από τα ίδια» ξεκίνησε σαν μία στήλη στο inner.gr. Από τις 29 Οκτωβρίου μέχρι και τις 4 Νοεμβρίου 2018 δημοσιεύτηκαν ηλεκτρονικά 7 κείμενα. Το κάθε ένα από αυτά εμπεριείχε 24 προτάσεις, όσες δηλαδή και οι ώρες της ημέρας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτυπώνει τη ζωή ενός ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος και αγκιστρωμένος στην καθημερινότητά του. Ουσιαστικά, κάθε ώρα εκτελεί προκαθορισμένες διεργασίες, έπειτα, επαναλαμβάνει τις διεργασίες αυτές επί εβδομαδιαία βάση και κάπως έτσι πιστεύει πως ζει. Το μόνο όμως που γεύεται είναι ένας ατέρμονος κύκλος γεγονότων και καταστάσεων που δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, κάθε άλλο, τoν γεμίζουν με μια ασφυκτική μοναξιά. Καμία αλλαγή, καμία εναλλαγή, καμία έκπληξη, ούτε καν δυσάρεστη. Άραγε, θα ξεφύγει από τον εαυτό του;

Για να κατεβάσεις το e-book, κάνε κλικ στο εικονίδιο:

Για να το διαβάσεις τώρα, πάτα εδώ.

Μία από τα ίδια, Γιώργος Ιατρίδης – Αθήνα, 2018

Επιμέλεια έκδοσης / Μακέτα εξωφύλλου: Γιώργος Ιατρίδης
Εκδόσεις: inner.gr
Emailinfo@inner.gr

Το έργο “Μία από τα ίδια” διατίθεται υπό την Άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές.

Λίγα λόγα για εμένα:
Γράφω, φωτογραφίζω, αρθρογραφώ, και επίσης μου αρέσει να φτιάχνω κοιτίδες πολιτισμού στο internet. Αυτό τον καιρό γράφω στο blog μου, αλλά και στο inner.

Μία από τα ίδια, Δευτέρα – Κυριακή

Θα ξυπνήσεις
Θα πεις πάλι Δευτέρα, αλλά θα ξυπνήσεις
Θα σηκωθείς
Θα κοιταχτείς στον καθρέφτη
Θα πεις «μία από τα ίδια»
Θα ετοιμαστείς
Θα πας στη δουλειά
Στο δρόμο θα έχεις ήδη χάσει και τη λίγη ενέργεια
Θα πας στη δουλειά όμως
Θα ανεβάσεις story στο Instagram
Θα δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα φύγεις από τη δουλειά
Στο δρόμο θα σκέφτεσαι τον απογευματινό ύπνο
Θα φας
Θα κοιμηθείς
Θα ξυπνήσεις
Θα φας γλυκό
Θα δεις ποιος είδε το story στο Instagram
Θα ξανά φας γλυκό
Θα ονειρευτείς μία καλύτερη ζωή
Θα κοιταχτείς στον καθρέφτη
Θα πεις «μία από τα ίδια»

_

Αυτή η στήλη θα διαρκέσει για μία εβδομάδα (29/10-4/11). Κάθε μέρα θα δημοσιεύεται και ένα νέο κείμενο στο inner.gr. Το κάθε κείμενο θα περιέχει 24 προτάσεις, όσες και οι ώρες.

Αποσπάσματα, Το φαινόμενο της πεταλούδας

ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136
Video – editing – φωνή: Γιώργος Ιατρίδης

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό.

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ:
http://updot.gr/2015/01/23/book/

Εναλλακτικά επικοινώνησε στο giorgos.iatridis@gmail.com

Η ανελέητη εξωστρέφεια στα μίντια, αλλά η βαθιά θλίψη μέσα μας

Όσο περισσότερο περνάνε τα χρόνια, τόσο η ανάγκη μας μεγαλώνει για προβολή. Μέχρι, να φτάσουμε σε ένα σημείο και να σιχαθούμε τον εαυτό μας. Αυτό βέβαια αργεί, οπότε ας αναλύσουμε λίγο το κομμάτι της προβολής και της δημοσίευσης. Έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί ανεβάζουμε μία φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα; Ποιοι είναι οι λόγοι δηλαδή που μας ωθούν να δημοσιεύσουμε;

Πρώτον, όταν ανεβάζουμε μία φωτογραφία νιώθουμε την ανάγκη να εκφραστούμε. Είτε για να το δει όσος περισσότερος κόσμος, είτε για να το δει ένα άτομο συγκεκριμένα. Σίγουρα, τίποτα από αυτά δεν είναι κατακριτέα, αλλά στην πρώτη περίπτωση όπου θέλουμε να έχουμε όσον το δυνατόν μεγάλη απήχηση, “πουλάμε” τον εαυτό μας. Είτε στην περιγραφή, είτε ως περιεχόμενο, είτε ως γυμνό περιεχόμενο. Στην δεύτερη περίπτωση, που η δημοσίευση, κυρίως, αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, έχει να κάνει με τη θλίψη που έχουμε μέσα μας. Όσο μακριά κι αν είναι ο άλλος, καμία δημοσίευση και ποτέ, δεν ήταν αρκετή για να μας ενώσει. Οπότε, προτιμότερο είναι να πάμε σε αυτόν που σκεφτόμαστε και να του τα πούμε κατ’ ευθείαν κι από κοντά ή στο κάτω κάτω, να του δείξουμε το περιεχόμενο που θα ανεβάζαμε για εκείνον…

Δεύτερον, όταν ανεβάζουμε μία φωτογραφία και εν συνεχεία δεχόμαστε like, αποδεδειγμένα, νιώθουμε χαρά. Νιώθουμε πως έχουμε πέραση, δύναμη, ο λόγος μας μετράει, αλλά και το θέαμα που προβάλαμε έχει ουσία. Η κάθε μας ανάρτηση σχετίζεται με την ντοπαμίνη. Όταν ένας άνθρωπος μας πατάει «like» και ειδικότερα οι άνθρωποι που θέλουμε να μας πατήσουνε «like», τότε εκκρίνεται στον εγκέφαλό μας λίγη δόση ντοπαμίνης. Όλο αυτό βέβαια έγκειται στον απαράμιλλο ενθουσιασμό που έχουμε δείξει τα τελευταία χρόνια στα social media, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις έχει γίνει μάστιγα και εθισμός. Άρα, αντί να νιώθουμε διονυσιασμό με άλλα συναισθήματα στη ζωή, την “ακούμε” με ένα μάτσο like.

Τρίτον, τα social media μας έφεραν πολύ κοντά τις ζωές των star του Hollywood, στους εγχώριους καλλιτέχνες και εν γένει με ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε από το γυαλί της τηλεόρασης. Με τα κοινωνικά δίκτυα μπορούμε να συνομιλήσουμε και μαζί τους. Αυτή η αμεσότητα όμως εγκυμονεί κινδύνους, πλέον, με τον καλλιτέχνη που πρώτα θαυμάζαμε, τώρα θέλουμε να αντιγράψουμε τη ζωή του, να γίνουμε κι εμείς ίδιοι, ολόιδιοι με εκείνον. Σκεφτείτε λίγο την Εξερεύνηση του Instagram και τις πληροφορίες που δεχόμαστε εν ριπή μιας στιγμής και πίσω ένα φόντο μιας τραμπάλας. Σταδιακά ανεβαίνουν οι επιρροές και αυτά που επιζητάμε, αλλά από την άλλη όσο γίνεται αυτό κατεβαίνει η προθυμία μας, αλλά και η δίψα μας για ζωή. Το λοιπόν, κάθε φορά που πάμε να ανεβάσουμε μια φωτογραφία, αφενός προσπαθούμε να αντιγράψουμε κάτι ξενικό, αλλά και αφετέρου μια δημοσίευση δε μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε, ίσα ίσα που μας πηγαίνει και πίσω.

Τέταρτον, η αμεσότητα έγινε ευκολία. Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω μας ξέβρασε σε ένα σημείο να θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι από τα κοινωνικά δίκτυα και φυσικά να μεγαλώσουμε τους αριθμούς των follower και των φίλων μας, με κάθε τίμημα. Ακόμα και με την ίδια μας τη ζωή. Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που έκαναν κάτι επικίνδυνο ρισκάροντας τη ζωή τους για λίγη δόξα και μερικούς συνδρομητές. Οπότε ναι, κάθε φορά που θέλουμε να δημοσιεύσουμε κάτι έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως θα μας πλησιάσει κάποιος χορηγός, πως θα βγάλουμε χρήματα, πως τα στατιστικά μας θα μεγαλώσουν. Τώρα, φέρτε στο νου σας πάλι την τραμπάλα. Όσο περισσότερο γουστάρουμε τα κοινωνικά δίκτυα, τόσο λιγότερο γουστάρουμε τη ζωή. Αναπόφευκτα συμβαίνει αυτό. Δεν μας νοιάζει να ζήσουμε τη στιγμή, αλλά να την καταγράψουμε.

Μείνετε συντονισμένοι, στο επόμενο κείμενο θα γράφουμε και για τους τρόπους απεξάρτησης… Εδώ που φτάσαμε, μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο “Η Πόλη Ζει
photo: Banksy

10+1 λόγοι για να γράψεις στο inner.gr

  1. Δημοσίευσε άμεσα και την πιο εσωτερική σου σκέψη

Με την ειδικά διαμορφωμένη φόρμα μπορείς να ανεβάσεις άμεσα και εύκολα αυτό που σκέφτεσαι. Χωρίς να λογοκριθεί, χωρίς να μπει κάποια σφραγίδα από κάποια εταιρία, χωρίς να μπει κάποια διαφήμιση στο πλάι. Ακόμα, η θεματολογία είναι τελείως ελεύθερη, οπότε δεν υπάρχει κανένας απολυτός περιορισμός!

  1. Είσαι ο εκδότης του εαυτού σου

Το inner.gr μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα blog που θα καταθέτεις τις απόψεις σου, ή σαν ένα ημερολόγιο που θα καταγράφεις την καθημερινότητά σου, ή κι ακόμα σαν επαγγελματική σελίδα που θα ανεβάζεις τα άρθρα σου. Για παράδειγμα, μπορείς να ανεβάσεις κείμενα απόλυτα προσωπικά ή και ακόμα μια επαγγελματική ιδέα που χρήζει συζήτηση.

  1. Το ελληνικό social media

Δύο είναι οι βασικά χαρακτηριστικά του inner. Το πρώτο όπως ήδη αναφέραμε είναι πως μπορείς να εκφραστείς και να δημοσιεύσεις το κείμενό σου. Το δεύτερο είναι πως μπορείς να αποκτήσεις ακόλουθους, αλλά και να ακολουθήσεις εσύ ο ίδιος τους φίλους σου ή τους ανθρώπους που θαυμάζεις ή και ακόμα ανθρώπους που πιστεύεις πως έχεις κοινά σημεία. Άρα, εστιάσαμε πάρα πολύ και θα εστιάσουμε για να γίνουμε καλύτεροι στο να φτιάξουμε ένα κοινωνικό δίκτυο που θα μπορείς να συνδεθείς με άλλους.

  1. Αύξηση κοινού

Μιας και βασιζόμαστε πολύ στις ενότητες-κατηγορίες μας, ο κάθε επισκέπτης που θα μπει στο inner.gr μπορεί να ανακαλύψει γρήγορα το περιεχόμενο που τον ενδιαφέρει. Με αυτόν τον τρόπο φυσικά μεγαλώνει το κοινό όσων γράφουν. Αλλά είναι στοχευμένο κοινό. Κοινό που μπορεί ο συγγραφέας να αλληλοεπιδράσει μαζί του και να χτίσει μια διαπροσωπική σχέση.

  1. Σύστημα επιβράβευσης

Χτίζοντας λοιπόν ακόλουθους και θαυμαστές, αλλά και όλα τα μέλη που εντάσσονται στο δίκτυο του inner έχουν τη δυνατότητα να σε επιβραβεύουν. Αυτό γίνεται μέσα από την ενότητα Μέλη. Εν συνεχεία εμείς σαν inner προσμετράμε τις κριτικές που έχεις λάβει, τις κοινοποιήσεις στα social media, αλλά και διάφορους άλλους παράγοντες και σε επιβραβεύουμε. Θα δουλέψουμε πάνω σε αυτό και εν καιρώ θα σε ενημερώσουμε με ειδικό κείμενο.

  1. Μη φοβάσαι να εκτεθείς

Από τη στιγμή που δημοσιεύεται ένα κείμενο πλέει ελεύθερο στον ωκεανό του internet. Το κατά πόσο μακριά θα πάει αυτό θα το “κρίνει” το κοινό, αλλά και πόσο καλό είναι. Πολλές φορές ένα κείμενο αρκεί για να αποκτήσουμε μεγάλο κοινό. Οπότε μη φοβάσαι να κοινοποιείς τις σκέψεις σου.

  1. Διαμόρφωση κειμένων

Όπως είπαμε, με την φόρμα δημοσίευσης κειμένου, μπορείς να ντύσεις το κείμενό σου με ωραίες φωτογραφίες, να δώσεις έμφαση σε προτάσεις και εν γένει να διαμορφώσεις όπως εσύ θες το άρθρο σου! Στοχεύουμε στις λέξεις και για αυτό το λόγο δημιουργήσαμε όμορφες γραμματοσειρές για να επικεντρώνεται ο αναγνώστης στην ουσία.

  1. Οι καλύτερες ιστορίες ανταμείβονται

Οι ιστορίες που έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα, αλλά παράλληλα αξίζει να διαδοθούν τις ανεβάζουμε και στα δικά μας social media. Άλλος ένας λόγος που αξίζει να δημοσιεύσεις στο inner· μπορείς δηλαδή άμεσα να επεκτείνεις κι άλλο το κοινό σου. Ακόμα, αν κάποιο κείμενο είναι καλογραμμένο και θεωρούμε πως αξίζει να διαβαστεί το τοποθετούμε στην κεντρική σελίδα μας (slider).

  1. Μοναδικό κράμα όμορφων ιδεών

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως όταν πολλά όμορφα πράγματα συνδυάζονται συνθέτουν ένα πολύ καλό και μοναδικό αποτέλεσμα; Εμείς πιστεύουμε πολύ σε αυτό, στα καλά κείμενα, στις καλές ιδέες, στα καλά project. Από τα σπάργανα που βρισκόμαστε τώρα ως inner επιθυμούμε να δημιουργήσουμε κοιτίδες πολιτισμού που θα αντέξουν στο χρόνο.

  1. Inner, όπως ενδόμυχο

Κλείνοντας το δεκάλογο, ο τελευταίος λόγος αλλά όχι έσχατος είναι η ίδια η ερμηνεία της λέξης inner. inner σημαίνει ενδότερο, ενδόμυχο, αυτό δηλαδή που βρίσκεται στο βάθος της συνείδησης, της ψυχής, το μύχιο. Ας εκφράσουμε λοιπόν και τις πιο εσωτερικές μας σκέψεις απελευθερώνοντας τα συναισθήματά μας.

  1.  Η δική σου αφορμή

Αν χρησιμοποιείς το inner καθημερινά είμαστε σίγουροι πως θα βρεις ακόμα έναν λόγο ή και λόγους για γράφεις. Πιστεύουμε στη δημιουργικότητα, στην ομαδικότητα, στην έμπνευση, στην καλαισθησία. Θέλουμε να κάνουμε πιο εύκολη και πιο απλή τη ζωή. Για αυτό άλλωστε δημιουργήσαμε το inner.

Γιατί γράφεις;

–Γιατί γράφεις; (ρώτησε το κορίτσι)
–Γράφω για να πολεμήσω αυτά που δεν μου δίνει η ζωή (απάντησε το αγόρι)
–Αν παίζαμε χαρτοπόλεμο τότε θα νικούσες…
–Ξέρεις, υπάρχουν αρκετά που πιστεύω πως δεν μπορώ να τα λύσω χωρίς το χαρτί
–Μα κοίταξε τους ανθρώπους τριγύρω σου, αυτοί γράφουν;
–Και ποιος σου είπε πως είναι στα καλά τους;
–Ωραία, πες μου τότε κάτι που έχεις λύσει μέσα από τη γραφή
–Με μία πρόταση θα μπορούσα να σου πω, πως έχω έρθει πιο κοντά σε αυτό που λέμε αγάπη
–Δηλαδή…
–Δηλαδή, όλοι οι άνθρωποι, γύρω μας, όπως είπες κι εσύ, νιώθω πως νηστεύουν την αγάπη, για κάποιο λόγο την κρατάνε τόσο πολύ μέσα τους που κάποια στιγμή σαν ηφαίστειο σκάει και γίνεται πρόβλημα, αρρώστια, καταπίεση και άλλα χίλια δυο
–Όσοι γράφουν είναι ανώτερα όντα δηλαδή; (ρώτησε με υπαινιγμό το κορίτσι)
–Όχι, απλά κυνηγάνε τα όνειρά τους, αυτό ίσως να είναι ένα δείγμα όχι ανωτερότητας, αλλά δημιουργικότητας
–Όλα τα κείμενά σου είναι θλιμμένα όμως
–Ε, όχι κι όλα… (είπε χαμογελώντας το αγόρι)
–Σχεδόν όλα τότε…
–Εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία της λογοτεχνίας, αν ήμουν καλά δε θα έγραφα, γράφω για να θρέψω τις πληγές μου
–Μα τις πληγές αυτές τις ανοίγεις εσύ ο ίδιος
–Τις ανοίγω, αλλά όταν τις κλείνω γίνομαι καλύτερος
–Ξέρεις πόσες φορές ήρθαμε τόσο κοντά και νόμιζα πως θα με φιλήσεις…
–Το κατάλαβα κι εγώ, αλλά εκ των υστέρων
–Οπότε δεν μπορείς να μου μιλάς για αγάπη
–Αν απλά θέλεις ένα φιλί και λίγο sex, τότε ναι, δεν μπορώ να μιλάω για αγάπη

(Τα δύο παιδιά σωπάσανε για λίγο)

–Νύχτωσε (είπε το κορίτσι)
–Ας φύγουμε (αποκρίθηκε το αγόρι)

Τo ξενοδοχείο η «Ελλάς»

Ένα ξενοδοχείο είναι η ζωή –μας– και μάλιστα από τα πιο φτηνά. Παρ΄ όλα αυτά, για όσο μένουμε εδώ θα πρέπει να είμαστε εντάξει με εμάς, με τους γείτονες, αλλά και με αυτούς που μας το νοικιάζουν. Ναι, μας νοικιάζουν τη ζωή και τα όνειρα, από εκεί και έπειτα είναι δικό μας πρόβλημα αν θα ζούμε μια ζωή στο νοίκι ή θα αγοράσουμε κάτι δικό μας ή θα χτίσουμε ένα αυθαίρετο πάνω στα βράχια.

Στο ξενοδοχείο επικρατεί μια δυσανεξία, μια δυστοπία, μια αναφυλαξία· πάντα κάτι συμβαίνει και κλέβει το χαμόγελο των κατοίκων. Στις φρουτιέρες τα φρούτα είναι πλαστικά και η θέα που φαίνεται στα παράθυρα είναι ζωγραφισμένη. Δέντρα και λουλούδια δεν υπάρχουν γιατί καήκαν όλα. Το ξενοδοχείο βρέχεται από θάλασσα μόνο στο χάρτη, γιατί στην πραγματικότητα βρέχεται από εγωισμό και μισαλλοδοξία. Τα δωμάτια δεν τα βλέπει ούτε καν ο ήλιος –όπως λένε–, δεν εισβάλει ούτε κάποιο μισερό φως.

Στους διαδρόμους των δωματίων θα βρεις πεταμένα χάπια για την κατάθλιψη, φάρμακα για τους γονείς που τα παιδιά τους φύγανε για έξω και βελόνες για να φουσκώσουμε τα βυζιά μας με ορμόνες. Βέβαια, σπάνια θα συναντήσεις κάποιον να διασχίζει το διάδρομο, όλοι οι ένοικοι παραμένουν αγκιστρωμένοι και κλεισμένοι στα δωμάτια τους, στα κελιά τους, στα σπίτια που δουλέψανε δυόμιση ζωές για να τα αποκτήσουν. Ακόμα, κανείς δεν ξέρει τον απέναντι, σαν να έχουν κάνει όλοι μια συμφωνία με όλους να μην μιλάνε, κατά συνέπεια να μην γελάνε, και κατά συνέπεια να μην ερωτεύονται.

Τρυπώνοντας στα δωμάτια θα αντικρύσεις μια λιγοστή αγάπη που έχει μετουσιωθεί σε έπιπλα, σε συσκευές και σε ακριβά εδέσματα. Θα αντικρύσεις ανθρώπους χωμένους σε ηλεκτρονικές συσκευές, καθάρματα να μηχανορραφούν για το πώς θα κάνουν κακό στο διπλανό τους και μπασμένους μες στα πλυντήρια να πλένουν τη δυστυχία τους, αλλά η δυστυχία τους να μην βγαίνει από το δέρμα τους γιατί είναι βαλμένη κατάσαρκα. Μακάρι στα συρτάρια να βρισκόντουσαν βιβλία, αλλά τα συρτάρια είναι κενά όπως και εκείνοι. Στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν με κομοδίνα.

Το πρόβλημα βέβαια έγκειται στα κουφώματα, στα μπετά, στα μύχια του ξενοδοχείου. Και ανάθεμα αν κάποιος ξέρει τη λύση. Τουλάχιστον μάθαμε ποιοι δεν την γνωρίζουν. Τώρα, η λάμπα από το δωμάτιο στριφογυρνάει από τη μοναξιά, από τις αναθυμιάσεις, αλλά και από τις μνήμες. Μόνο κάποιοι πλασιέ περνάνε ανά στιγμές και αυτοί αφήνουν κάτι φυλλάδια στα γερμανικά… Λίγο πιο μακριά από τα δωμάτια υπάρχει μία λιμνούλα, κάπου εκεί στα λιμνάζοντα νερά υπάρχουν μερικοί ζωντανοί οργανισμοί, ίσως αυτοί οι μικροοργανισμοί να είναι τα μόνα εναπομείναντα ζωντανά κύτταρα ολόκληρου του ξενοδοχείου.

_

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής