Γιώργος Ιατρίδης, Μία από τα ίδια e-book

Η ιδέα έγινε κείμενο, το κείμενο έγινε στήλη και η στήλη e-book.

Το «Μία από τα ίδια» ξεκίνησε σαν μία στήλη στο inner.gr. Από τις 29 Οκτωβρίου μέχρι και τις 4 Νοεμβρίου 2018 δημοσιεύτηκαν ηλεκτρονικά 7 κείμενα. Το κάθε ένα από αυτά εμπεριείχε 24 προτάσεις, όσες δηλαδή και οι ώρες της ημέρας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτυπώνει τη ζωή ενός ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος και αγκιστρωμένος στην καθημερινότητά του. Ουσιαστικά, κάθε ώρα εκτελεί προκαθορισμένες διεργασίες, έπειτα, επαναλαμβάνει τις διεργασίες αυτές επί εβδομαδιαία βάση και κάπως έτσι πιστεύει πως ζει. Το μόνο όμως που γεύεται είναι ένας ατέρμονος κύκλος γεγονότων και καταστάσεων που δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα, κάθε άλλο, τoν γεμίζουν με μια ασφυκτική μοναξιά. Καμία αλλαγή, καμία εναλλαγή, καμία έκπληξη, ούτε καν δυσάρεστη. Άραγε, θα ξεφύγει από τον εαυτό του;

Για να κατεβάσεις το e-book, κάνε κλικ στο εικονίδιο:

Για να το διαβάσεις τώρα, πάτα εδώ.

Μία από τα ίδια, Γιώργος Ιατρίδης – Αθήνα, 2018

Επιμέλεια έκδοσης / Μακέτα εξωφύλλου: Γιώργος Ιατρίδης
Εκδόσεις: inner.gr
Emailinfo@inner.gr

Το έργο “Μία από τα ίδια” διατίθεται υπό την Άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές.

Λίγα λόγα για εμένα:
Γράφω, φωτογραφίζω, αρθρογραφώ, και επίσης μου αρέσει να φτιάχνω κοιτίδες πολιτισμού στο internet. Αυτό τον καιρό γράφω στο blog μου, αλλά και στο inner.

“25th hour” project

“25th hourproject  365 συμμετοχές

Το “25th hour” project ήταν ένα λογοτεχνικό εγχείρημα που διήρκησε για έναν ολόκληρο χρόνο. Η διάθεση του project αυτού ήταν να ανεβαίνει κάθε μία μέρα και ένα κείμενο από διαφορετικό συγγραφέα. Υπήρχε μόνο μία βασική προϋπόθεση, πως ο τίτλος θα είναι ίδιος για όλους: “25η ώρα”. Γράφτηκαν δηλαδή 365 κείμενα για μια “έννοια” που ουσιαστικά δεν υπάρχει! Από τις 15 Μαΐου 2014 που ανέβηκε το πρώτο κείμενο, μέχρι και τις 14 Μαΐου 2015 που ανέβηκε το τελευταίο, αναρτήθηκαν αδιαλείπτως συμμετοχές στο ειδικά διαμορφωμένο blog.

Ιδέα – επιμέλεια έκδοσης:
Γιώργος Ιατρίδης

Εκδόσεις:
updot.gr
ISBN: 978-960-93-7626-6

Το e-book διανέμεται δωρεάν με άδεια Creative Commons:
by-nc-10

 

Κατεβάστε δωρεάν το e-book:
1457292199_pdfs

 

 

Διαβάστε on line το e-book:

Έγραψαν για το e-book:

Καλλιθέα | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Τα δάκρυα είχανε μείνει στο πρόσωπό του, όπως μένει το νερό πάνω σε ένα στεγνό ποτάμι, όμως αυτή τη στιγμή δεν είχανε τόσο πικρή γεύση. Ο χρόνος για να φτάσει στον επόμενο σταθμό είχε ημερεύσει την οργή του και ο πόνος που ένιωθε ήταν λιγότερος. Τα δάκρυα του έκαναν καλό, και τώρα ένιωθε καλύτερα από όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Μέσα του είχε ησυχάσει, είχε ηρεμήσει. Αναλογιζόταν βουβά, πως έζησε την πιο πρωτόγνωρη εμπειρία της ζωής του και πως για να πει αυτή τη φράση, έπρεπε να ασπρίσουν τα μαλλιά του και τα γένια του… και πως του γεννηθήκαν ένα σωρό συναισθήματα, βγαίνοντας απλά και μόνο για να περπατήσει…

Το βλέμμα του έπεσε στα φτερά της πεταλούδας, ήταν τόσο υπέροχο αυτό το απειροελάχιστο τετραγωνικό θέας που καταλάμβανε πάνω στη γη! Όμως, ένα μέρος από το αριστερό της φτερό είχε κοπεί. Αναρωτήθηκε πώς και από πού να κόπηκε, μα ύστερα σκέφτηκε πως έχει πετάξει τόσο πολύ σήμερα, κάπου θα σκάλωσε και θα τραυματίστηκε. Παρ’ όλα αυτά, και με κομμένα τα φτερά, μπορούσε να πετάξει!

Τις τελευταίες οχτώ ώρες έζησε την Αθήνα έτσι όπως δεν την είχε ζήσει εβδομήντα χρόνια, έμαθε τις κρυφές πτυχές, αλλά και τους δρόμους που δε θα έβλεπε αν είχε κάνει την ίδια διαδρομή με αμάξι, ή ακόμα και κολλημένος στο παράθυρο του τρένου. Υπολόγισε με το μυαλό του πως το δρομολόγιο Καλλιθέα–Μοσχάτο το τρένο το κάνει περίπου δυόμισι λεπτά και αυτός για να φτάσει στο Μοσχάτο με τα πόδια, χρειάζεται κάπου στη μιάμιση ώρα. Ο κάθε άνθρωπος θα έλεγε πως έχασε τον χρόνο του, αλλά για τον ίδιο κάθε άλλο παρά χαμένος μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος. Αναρωτιόταν πάλι, αν έχει μείνει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έξω από το σπίτι του· αλλά και πόσες ανατροπές μπορούν να χωρέσουν σε μια μονάχα μέρα. Θυμόταν πως τους νότιους σταθμούς τους είχε φωτογραφίσει παλιότερα και δεν έκανε πάνω από δύο-τρείς ώρες έξω από το σπίτι και πως τα γεγονότα που του συνέβαιναν δε ξεπερνούσαν το ένα την ημέρα,  τώρα όμως το ένα “χτύπημα” διαδεχόταν το άλλο.

—Όλη η ζωή βρίσκεται εδώ, ανάμεσα στις ράγες του τρένου. Οι σταθμοί λένε ψέματα, εκεί το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι είναι να κοιτάζουν πότε θα έρθει το επόμενο δρομολόγιο και να προσπαθούν να υπολογίσουν σε ποιο βαγόνι θα καθίσουν, έτσι ώστε να βρεθούν πιο κοντά στην έξοδο. Γιατί να μην ονόμαζαν τους σταθμούς με ονόματα από αισθήματα; Μόνο στη σκέψη, αλλά και στη προφορά, θα αισθανόσουν καλύτερα. Επόμενη στάση Αγάπη, Έρωτας, Ευτυχία, Χαρά, Συμπόνια, Γαλήνη, Αρμονία· τι ειρωνεία, ο ένας εκ των δύο σταθμών που είναι ονοματισμένος με κάποιο αίσθημα να είναι ο σταθμός της Ομόνοιας… Πόσο αξίζει μια αγκαλιά Θεέ μου; Ένα φιλί στο μάγουλο από έναν άνθρωπο που αγαπάς; Για πολλούς είναι ρουτίνα, αλλά για όσους δεν το έχουν είναι χρυσός…

Όλα αυτά μοιάζουν με ένα δρομολόγιο που καλείται να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος, όχι όμως την ώρα που πρέπει να ζητήσει βοήθεια, αλλά την ώρα που είναι απόλυτα ευτυχισμένος και δεν του λείπει τίποτα. Πάνω σε εκείνη τη στιγμή, αν μπορέσει να χτίσει μία μικρή φωλιά, όλη η ζωή του θα αλλάξει προς το καλύτερο. Σε αυτό το μοιραίο λάθος υπέπεσε και αυτός, και με την ανάγνωση του άρθρου και με τη γυναίκα του. Δεν του έλειπε κάτι για να την αγαπήσει ή δε χρειαζόταν κάτι ακόμα για να ξεκινήσει τη διαδρομή, τα είχε όλα μπροστά του και αυτός έψαχνε τρόπους πίσω του.

—Γιατί χρειάζεται να πάθει κάποιος καρκίνο για να καταλάβει πως η ζωή είναι μικρή; Γιατί πρέπει να χάσει κάποιον δικό του άνθρωπο για να τον αγαπήσει; Γιατί πρέπει να πονέσουμε για να δούμε τον μέσα μας εαυτό; Οι όμορφες στιγμές της ζωής είναι λίγες και μικρές, τόσο μικρές όσο και οι κόκκοι της άμμου ή οι νιφάδες του χιονιού ή οι στάλες της βροχής.

Στράφηκε λίγο στην πεταλούδα, καθώς εκείνη πετούσε ανέμελη. Του φαινόταν υπέροχο να τη βλέπει μόνο να πετάει!

—Μα στ’ αλήθεια, αυτό είναι. Ξεχάσαμε να αγαπάμε το απλό. Το κοίταγμα. Το τίναγμα των φτερών της, αυτή η φαινομενικά ασήμαντη κίνηση, αυτή η κίνηση που εκφράζει την καθημερινότητα και τη συνήθεια, αυτή η κίνηση μπορεί να γίνει η αιτία για τις μεγαλύτερες αλλαγές, αν επιλέξουμε στη ζωή μας να μας αρέσει το απλό, όχι το λίγο, αλλά το απλό, το αβίαστο και το αυθόρμητο.
_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Η Συλλογή των Διακριθέντων Διηγημάτων του Ηλεκτρονικού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Κρίσης»

Η Συλλογή των Διακριθέντων Διηγημάτων του Ηλεκτρονικού Λογοτεχνικού Διαγωνισμού «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Κρίσης», κυκλοφορεί ως ebook από τις εκδόσεις Μίνωας.

Ο  Τζωρτζ  Όργουελ δήλωσε ότι: «Ένας συγγραφέας δεν είναι υποχρεωμένος να γράφει σχετιζόμενος άμεσα με την ιστορία της εποχής του, αλλά ένας συγγραφέας που παραβλέπει τα κυριότερα γεγονότα της είναι είτε άξεστος είτε απλά χαζός».  Τo Literature.gr, με την επιθυμία να δώσει την ευκαιρία έκφρασης σε όσους αγαπούν τη λογοτεχνία, μη παραβλέποντας τις συνθήκες που όλοι βιώνουμε, αποφάσισε να προκηρύξει έναν ηλεκτρονικό λογοτεχνικό διαγωνισμό για ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της λογοτεχνίας, τον έρωτα.  Βιώνεται η οικονομική κρίση ως αίσθηση προσωπικής αποτυχίας;  Επηρεάζει συνολικά τις εκφράσεις στις προσωπικές μας σχέσεις; Έχει καταφέρει να ισοπεδώσει τον έρωτα αφαιρώντας το νόημα από τη ζωή μας ή τελικά είναι προσωπική απόφαση του καθενός μας ο τρόπος αντιμετώπισή της;   Τα δέκα καλύτερα διηγήματα ανήκουν στους: Μαριάννα Γλιαρμή, Μιχάλη Γριβέα, Γιώργο Ιατρίδη, Μαριάνθη Μάνη, Θωμά Μυλωνά, Νίκο Μπόβολο, Βαγγέλη Ντελή, Βασιλική Ρηγάτου, Λίνα Ρόκου και Νεκτάριο Τσάκλα. Στην Λίνα Ρόκου απονεμήθηκε το 1ο βραβείο του καλύτερου διηγήματος.

Το δικό μου διήγημα αρχίζει κάπως έτσι:

iatridis-ebook

Οι νικητές με αλφαβητική σειρά και τίτλος διηγήματος:
ΜΑΡΙΑΝΝΑ  ΓΛΙΑΡΜΗ  «Αέναοι, αιώνιοι, σχεδόν θεϊκοί»
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΙΒΕΑΣ   «Η Νύφη με το τεμαχισμένο πρόσωπο»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΑΤΡΙΔΗΣ   «Η πολυκατοικία»
ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΜΑΝΗ   «Ασκήσεις επί χάρτου»
ΘΩΜΑΣ ΜΥΛΩΝΑΣ    «Ασανσέρ»
ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΒΟΛΟΣ   «Γιατί Παππού;»
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΕΛΗΣ   «Το πορτρέτο»
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΡΗΓΑΤΟΥ    «Η Γέφυρα»
ΛΙΝΑ ΡΟΚΟΥ   «Επιτάφιος»
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΣΑΚΛΑΣ   «29/3»

Μπορείτε να το αποκτήσετε εδώ.

_

Πηγή: literature.gr

Μαρούσι | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Σε αυτό το σταθμό άρχισε να συναντάει τους πρώτους ανθρώπους. Σκέφτηκε πως είναι περίεργο να τον δουν μαζί με την πεταλούδα, αλλά αυτόματα έδιωξε τη σκέψη αυτή. Οι άνθρωποι είναι τελείως αδιάφοροι, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με σκυμμένο το κεφάλι και σχεδόν ποτέ δε σε κοιτούν στα μάτια. Είναι τόσο αναίσθητοι που ακόμα κι αν έχεις πέσει καταμεσής του δρόμου, δε θα σπεύσουν να σε σηκώσουν. Πέρασε μέσα από αρκετές παρέες και πράγματι, κανείς δεν τους κοίταξε, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Όλοι σε ένα μοναχικό περίβλημα που φτιάξανε για να προστατεύονται, μόνο που από την πολύ προσπάθεια ξέχασαν να βάλουν ένα μικρό παράθυρο, ή έστω μια σχισμή για να βλέπουν προς τα έξω. Καθώς περνάγανε και έβλεπε πως κανείς δεν τους έδινε την παραμικρή σημασία, του ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό που είχε ζήσει στα Χανιά.

Ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν είχε επισκεφτεί το νησί για να κάνει μερικά μπάνια και να δει τους συγγενείς του. Το ημερολόγιο έδειχνε 16 Αυγούστου και ήταν από τα πιο ζεστά καλοκαίρια που είχε βιώσει το νησί, μα και ολόκληρη η χώρα. Το διηγήθηκε έτσι στην πεταλούδα.

—Εκεί που έκανα μπάνιο πάτησα με το πόδι μου ένα τεράστιο κοχύλι, τέτοιο πράγμα δεν είχα ξανά δει σε όλη μου τη ζωή. Είχε μελαχρινό κέλυφος κι ένα ζωντανό οργανισμό μέσα του. Το έβγαλα έξω στην άμμο και άρχισα να το κοιτάω επίμονα για να δω τις αντιδράσεις του. Για μια στιγμή σκέφτηκα να το αφήσω στη θάλασσα, αλλά είπα πως ο επόμενος που θα το βρει θα το κρατήσει και θα το κάνει μεζέ στο μεσημεριανό του ούζο και έτσι προτίμησα να το πάρω μαζί μου στο ξενοδοχείο που διέμενα. Το δωμάτιο μου απείχε περίπου δέκα λεπτά από την παραλία, προχώρησα έτσι κατά μήκος της ακτής γεμάτος περηφάνια με το όστρακο στο χέρι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής κανείς δε με ρώτησε για το μεγάλο κοχύλι. Λες και ήταν η πιο συνηθισμένη θέα στον κόσμο! Αυτή τη φορά το κοιτάζανε, αλλά φοβισμένα και ντροπαλά, κλεισμένος ο κάθε άνθρωπος στο δικό του κέλυφος, στη δικιά του φυλακή. Μόνο μερικά παιδιά πήγαν να αντιδράσουν, αλλά κρατηθήκαν σφικτά από τα χέρια των γονιών τους. Ήθελα τόσο πολύ να μοιραστώ με κάποιον, έστω και με έναν, όμως εγώ τους κοίταζα με χαρά και αυτοί με κοίταζαν με φόβο. Τότε κατάλαβα πως ο εγωισμός έχει γίνει προτέρημα και η σιωπή η μόνη μελωδία που ακούνε τα αυτιά τους. Στο τέλος, έμεινα μόνος με το κοχύλι και αντί να είμαι χαρούμενος για αυτή μου την ανακάλυψη, ένιωθα μοναξιά κάθε φορά που το κοίταζα.

[…]

Η πεταλούδα πέταγε πάντα λίγα μέτρα μπροστά του, λες και ήξερε από πριν ποια διαδρομή θα ακολουθήσουν. Σε αυτό το σημείο ανέβαιναν ένα πολύ όμορφο δρόμο, είχαν για θέα τα πολύχρωμα μικρά φωτάκια που αγκάλιαζαν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ο τρίτος σταθμός έλαβε τέλος, τέταρτος εν όψει.

_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

120 λέξεις

Έγραψα ένα κειμενάκι 119 λέξεις, τις ξανά μέτρησα, έβγαιναν 121. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Πρόσθεσα, έσβησα έπρεπε να γράψω 120 ακριβώς. Τι δηλαδή, αν δεν έγραφα θα παίρνανε κεφάλια; Όχι, αλλά αυτό λένε οι ιεροί κανόνες του project αυτού. 120 λέξεις, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο, τίποτα χαμένο. Όλες οι λέξεις με ουσία, τουλάχιστον προσπάθησα, και βγήκαν. Ιδού:

120lekseis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το παρόν βιβλίο διατίθεται ελεύθερα στο Διαδίκτυο σε ηλεκτρονική μορφή με άδεια Creative Commons και αποτελεί σύνοψη των Flash Fiction ιστοριών σε 120 λέξεις που γράφτηκαν στο 120lekseis.com, από τον Σεπτέμβρη του 2014 έως και τον Φλεβάρη του 2015.

Κατέβασμα: https://120lekseis.files.wordpress.com/2015/02/120-cebbceadcebeceb5ceb9cf82-cf83cf85cebbcebbcebfceb3ceae-flash-fiction.pdf

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
updot.gr/2014/11/03/to-fainomeno-tis-petaloudas/

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ: Τιμή 10,65€
Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

TRAILER:

Το φαινόμενο της πεταλούδας – Γιώργος Ιατρίδης [Προδημοσίευση]

Προδημοσίευση

Θησείο

Ίσως το πιο όμορφο κομμάτι ολόκληρης της διαδρομής να είχε μόλις αρχίσει. Του άρεσε πάρα πολύ αυτό το μέρος, του θύμιζε κάτι από την παλιά όμορφη Αθήνα. Τα σοκάκια, τα μαγαζιά και πάνω από όλα οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι στην ουσία διαμορφώνουν έναν τόπο κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους. Δεν πα’ να βρίσκεσαι στους κρεμαστούς κήπους ή στο RCM* αν δεν υπάρχει αυτή η ζεστασιά και η συμπόνια για τον συνάνθρωπο, δε σου μένει ένα μέρος. Εδώ οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, είναι λίγο πιο αυθόρμητοι, μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια, δίχως να φοβούνται. Αυτό είναι που έχει μείνει στο Θησείο, η αμεσότητα. Εδώ δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, κάποιοι μάλιστα θα σε χαιρετήσουν κι ας είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Πράγματι, περιπλανήθηκε ανάμεσα στα σοκάκια, ξεχνώντας λίγο την κούραση που είχε. Αντάλλαξε κουβέντες με περαστικούς και απάνταγε στις ερωτήσεις των ανθρώπων για την πεταλούδα. Ναι, συνάντησε ανθρώπους, κυρίως μεγάλους σε ηλικία, που ρωτούσαν για αυτήν, για τα τρία στάδια της, για το είδος της, για τη διάρκεια ζωής της, αλλά και για “το φαινόμενο της πεταλούδας”. Άλλοι τους βγάζανε φωτογραφία ή έδιναν στον κ. Ασημένιο το κινητό για τους τραβήξει εκείνος. Ένα ήταν σίγουρο, δε θα είχαν ξαναδεί ποτέ τόσο υπάκουη πεταλούδα.

Αν και η ώρα ήταν περασμένη, για τον έρωτα δεν ήτανε ποτέ. Παντού έβλεπες ζευγαράκια, καθισμένα στα παγκάκια, να σιγοψιθυρίζουν και να ανταλλάσσουν συνεχόμενα φιλιά. Εδώ του κύλησε ένα δάκρυ. Όσο κι αν προσπαθούσε να βγάλει από το μυαλό του την απουσία της γυναίκας του, η προσπάθεια τον έκανε να τη θυμάται πιο πολύ. Το πρόσωπό της ερχόταν ολόκληρο στην ισχνή μνήμη του και μαζί με το χαμόγελό της, τον έκαναν να χαμογελάει κι εκείνος.

Κάθισε λίγο πιο μακριά από τα ζευγαράκια. Η ψυχική και η σωματική του κούραση τον έκανε να ξεχαστεί και να παίξει το παιχνίδι της μνήμης. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, τα χέρια του έφυγαν από τα γόνατα και έπεσαν βαριά και άδεια. Με ανοιχτά τα μάτια άρχισε να θυμάται στιγμές που περάσανε μαζί. Θυμήθηκε το πρώτο κοίταγμα, την πρώτη φορά που την αντίκρισε. Είχε γράψει δεκάδες τραγούδια για αυτή μόνο τη στιγμή. Μετά που βρήκε θάρρος της μίλησε. Ήρθε το πρώτο φιλί. Εκεί πια η έμπνευσή του δε χωρούσε σε κανένα τραγούδι και σε καμία παρτιτούρα, απλά ζούσε τις όμορφες στιγμές που περνούσαν μαζί. Ύστερα ήρθε ο γάμος. Κρητικός παραδοσιακός γάμος με τα όλα του. Μαντινάδες, τσικουδιές, μπαλωθιές, χοροί μέχρι πρωίας, γλέντι τρικούβερτο… Οι μνήμες κόντευαν να πεταχτούν από τα μάτια και να γίνουν αληθινές, μα δε γινόντουσαν!

Κοίταξε αριστερά, προς την πεταλούδα, προσπαθώντας να ξεφύγει από το διονυσιασμό. Οι όμορφες αυτές στιγμές τον έκαναν να χαμογελάει πρόσκαιρα, για μια στιγμή, και μετά έφευγαν, γέμιζε συναισθήματα και την ίδια ώρα άδειαζε. Βαθιά μέσα του ήξερε πως έπρεπε να σταματήσει εδώ, να μην κάνει άλλες σκέψεις από το παρελθόν. Δεν μπορούσε όμως, ήταν αρκετά εξαντλημένος, οι εικόνες της θύμησης έγλυφαν τις πληγές του. Την έβλεπε γυμνή, στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, τότε που το απαλό της σώμα άγγιζε το δικό του και ανατρίχιαζε. Το κάθε της χάδι γινόταν αφορμή για μία νότα κι η κάθε της λέξη στίχος. Όλα μαζί δημιουργούσαν ένα χαμηλόφωνο τραγούδι, μια σερενάτα* που έπαιζε για όσο καιρό ήταν παντρεμένοι.

Η απάντηση του ουρανού σε όλα αυτά ήταν μια βροχή. Αυτό τον έκανε να ξυπνήσει λίγο από τη ραστώνη που βρισκόταν, αλλά και να τον ανησυχήσει μήπως και η βροχή δυναμώσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να περπατάει ξανά. Δεν έκανε πολλά μέτρα και αντίκρισε τσιγγάνους μικροπωλητές. Η ώρα ήταν περασμένη, αλλά για εκείνους τώρα άρχιζε η μέρα. Το ψιλόβροχο δεν τους τάραξε ιδιαίτερα, ίσα ίσα που τους κρατούσε συντροφιά. Καθώς περνούσαν απαρατήρητοι οι δύο τους, -μιας και οι τσιγγάνοι ήταν απασχολημένοι με την τοποθέτηση της πραμάτειας- του ήρθε μια σκέψη, «πως ότι για εμάς θεωρείται ασήμαντο για αυτούς είναι σημαντικό, αλλά και αυτά που για εμάς είναι τα σημαντικά για αυτούς είναι ασήμαντα». Για παράδειγμα, μερικοί από αυτούς μαζεύουν γυάλινα μπουκάλια για να επιζήσουν, κάτι που για εμάς είναι το πλέον ασήμαντο. Για εμάς πάλι, σημαντικό είναι μια τηλεόραση πολλών ιντσών ή μια πισίνα, για αυτούς όμως, είναι τελείως ασήμαντα, αφού δεν έχουν ρεύμα ή νερό.

Μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό, εκείνη ακριβώς την ώρα και λίγο πιο δίπλα, στην Ιερά Οδό και στην Πειραιώς, γέμιζαν και τα κέντρα διασκεδάσεως ή μπουζούκια, όπως λέγονται. Εκεί φαίνεται η διαφορά των δύο πλευρών. Οι μεν κάνουν σαν τρελοί να βρουν ένα κομμάτι από γυαλί και οι δε κάνουν σαν τρελοί για να το σπάσουν. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως η μία πλευρά αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, ή μάλλον κάνει πως την αγνοεί, αν και βρίσκονται τόσο κοντά.

*Royal College of Music = Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής, σχολή που σπούδασε.
*Ερωτικό τραγούδι που τραγουδιέται νύχτα κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης.

_

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Εκδόσεις: updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Η παρούσα φωτογραφία δεν αποτελεί το εξώφυλλο του βιβλίου.

Μια εικόνα… Χίλιες λέξεις!, το e-book

Στις αρχές της χρονιάς που διανύουμε, ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net προσκάλεσε όσους επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη συγγραφή μιας ιστορίας ή ποιήματος εμπνευσμένοι από επιλεγμένες εικόνες. Το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε και η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις!

Οι ιστορίες και τα ποιήματα, γραμμένα με το ξεχωριστό στυλ του καθενός, έχουν συνθέσει ένα ενδιαφέρον λογοτεχνικό παζλ. Ιστορίες ανθρώπινες, σοβαρές αλλά και χιουμοριστικές, μικρές ή μεγάλες, που προβληματίζουν και κάνουν τον αναγνώστη να μπαίνει στη θέση των πρωταγωνιστών, ποιήματα για την καθημερινότητα, για αισθήσεις κι αισθήματα, που αναφέρονται στο σήμερα, το χθες αλλά και το μέλλον, είναι το αποτέλεσμα της δράσης αυτής του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net.

Μελετώντας τον πεζό αλλά και τον ποιητικό λόγο των συμμετεχόντων, εκείνο που θα διαπιστώσει κανείς είναι το γεγονός πως όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, έχουν καταφέρει να σκιαγραφήσουν την Ελλάδα του χθες αλλά και του σήμερα, τις παραδόσεις, τα πιστεύω αλλά και τις επιθυμίες και τους προβληματισμούς του Έλληνα, χωρίς βεβαίως να λείπουν και οι αναφορές σε άλλη θεματολογία.

61 συγγραφείς και ποιητές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ιστοτόπου τοβιβλίο.net και μέχρι την 31η Μαΐου του 2014 συγκεντρώθηκαν 100 έργα που αποτέλεσαν και το περιεχόμενο των 428 σελίδων του α΄ τόμου του e-book.

Δωρεάν κατέβασμα από εδώ:
http://tovivlio.net/μια-εικόνα-χίλιες-λέξεις-το-e-book/

download_64px

 

εκδόσεις: τοβιβλίο | είδος: συλλογικό | σελίδες: 428

εκδοτική επιμέλεια: Δήμος Χλωπτσιούδης | επιμέλεια εξωφύλλου: Κώστας Θερμογιάννης

ISBN: 978-618-81129-8-8

Ο Δεκέμβρης

Ο Δεκέμβρης ήταν πολύ μοναχικός και κρύος. Το μόνο του φωτεινό σημείο ήταν κάποια μικρά λαμπάκια που φόραγε στις γιορτές… Είχε χιόνια μέσα στην καρδιά του! Κι επιπλέον, δεν είχε ερωτευτεί ποτέ του! Ώσπου, εντελώς ξαφνικά, είδε ένα καλαντάρι! Άρχισε να το ξεφυλλίζει, κι όταν πήγε στην όγδοη φωτογραφία σταμάτησε.

Εκεί είδε την Αυγουστία! Αυτό ήταν! Την ερωτεύτηκε! Τα χρώματά της ήταν τόσο λαμπερά κι ωραία! Η ομορφιά της ξεχείλιζε, έστω κι από μια μικρή φωτογραφία. Είχε χυθεί όλη η θάλασσα στα δυο της μάτια, το σώμα της είχε τόση αλμύρα, που πραγματικά, όλο το χιόνι του κόσμου, έλιωνε στα βλέφαρά της!

Στον Γενάρη και στον Φλεβάρη –στους δυο του φίλους– μίλαγε συνέχεια για εκείνη, μπορεί να μην την είχε γνωρίσει, αλλά η φωτογραφία τον έκανε να φτιάχνει τόσα πολλά όνειρα… Μίλαγε και έχανε τα λογικά του, κόμπιαζε… Ακόμα και τις στιγμές που δεν είχαν τι να πουν, δεν μίλαγαν για το τι καιρό θα κάνουν, αλλά για τα μαλλιά και τα μάτια της Αυγουστίας.

—Πώς θα γίνει να την συναντήσω; Είπε ο Δεκέμβρης.

—Μα αυτό είναι φύση αδύνατο, μένει πολύ μακριά, μένει επτά μήνες μακριά μου! Είπε ο Γενάρης.

Ο Φλεβάρης όμως είχε διαφορετική άποψη, δεν ήταν τόσο πολύ μονόχνοτος όπως οι άλλοι δύο. Ήξερε να διασκεδάζει και να χορεύει, έστω και κουτσός… επίσης, ήθελε να “εκδικηθεί” την Αυγουστία, γιατί του έκλεψε μία μέρα…

—Λοιπόν το βρήκα, του είπε. Για να συναντήσεις την κοπέλα, πρέπει να πας στο άλλο ημισφαίριο, στον κάτω κόσμο δηλαδή!

—Μα αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, αν δεν ξαναγυρίσει τι θα γίνει ο κόσμος; Πετάχτηκε ο Γενάρης.

—Ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη τις μέρες του Δεκέμβρη, έτσι κι αλλιώς, γκρίζες είναι όλες! Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από αγάπη, αν χαθεί αυτό, θα χαθούμε κι εμείς, κι ο κόσμος, και όλα! Λοιπόν φίλε μου θα πας;

—Φυσικά και θα πάω! Θα περιμένω πρώτα να τελειώσει η βάρδιά μου και μετά θα πάω. Πρωτομηνιά θα φύγω.

Έτσι κι έγινε! Έδωσε την σκυτάλη στον φίλο του και έφυγε για το άλλο ημισφαίριο. Εκεί όπου θα συναντούσε την Αυγουστία. Ταξίδεψε για αρκετό καιρό μέχρι που έφτασε στον άλλο κόσμο. Άρχισε να ψάχνει παντού, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να τη βρει. Τελικά, τη βρήκε, ένα ζεστό βράδυ να περπατάει μόνη σε μια άδεια παραλία.

—Γεια, είμαι ο Δεκέμβρης.

—Γεια σου, είμαι η Αυγουστία.

—Δεν περίμενα να είσαι τόσο λυπημένη…

—Ζω πολύ καιρό σε αυτό το τοπίο, δεν με πλησιάζουν, φοβούνται, ντρέπονται, μόνο την ημέρα που βγάζω το φεγγάρι έρχονται όλοι πλάι μου…

—Μα αυτό είναι πολύ χαζό, να σε αγαπούν για μία ημέρα μόνο, ενώ θα μπορούσαν τριανταμία!

—Ναι, είναι.

Ο Δεκέμβρης έπρεπε να δράσει γρήγορα, δεν τον σήκωνε η εποχή… ένιωθε να τον λούζει κρύος ιδρώτας, αλλά δεν ήξερε αν φταίει το κλίμα, ή επειδή στέκεται δίπλα της…

Πήγε προς στο μέρος της και τη φίλησε.

—Δεν μπορώ να κάτσω παραπάνω, αν κάτσω παραπάνω δεν θα σε ξανά δω ποτέ, θα έρχομαι όμως κάθε χρόνο την ίδια μέρα.

—Καταλαβαίνω! Ο έρωτας κρατάει για μια στιγμή. Είπε εκείνη.

Μετά από αυτό, ο Δεκέμβρης γλύκαινε ολοένα τον καιρό του…

_

To «eyelands» και οι εκδόσεις «Παράξενες Μέρες» ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα του 2ου διαγωνισμού σύντομου διηγήματος της ιστοσελίδας eyelands. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν: «Χειμώνας». Τριάντα δύο διηγήματα θα συμπεριληφθούν στην έκδοση που θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο. Ο Δεκέμβρης ήταν ένα εξ αυτών.

#TWEET_STORIES: Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες

#TWEET_STORIES: Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες
[ Συλλογή 371 μικροδιηγημάτων ]

Η πρωτοποριακή συλλογή 371 μικροδιηγημάτων της Open Book κυκλοφόρησε! Κατεβάστε την εντελώς δωρεάν και μοιραστείτε την ελεύθερα. Κάπου εκεί βρίσκεται και η δικιά μου.

Μπορείτε να το κάνετε από τον παρακάτω σύνδεσμο.
http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html