Αντίο, κύριε Μάνο Ελευθερίου

Ο Μάνος Ελευθερίου αφενός μας έδωσε το αλφαβητάρι, αλλά αφετέρου μας ξεκαθάρισε πως η ζωή θα είναι δίκοπη. Θα έχει ένδοξα Παρίσια, αλλά και φάρμακα στις ντουλάπες, στα μπαούλα και στα σκρίνια. Θα έχει ατέλειωτες εκδρομές, αλλά και στιγμές που θα πρέπει να δώσουμε παράσταση σε άδειο θέατρο. Τα χρόνια μας θα είναι σαν τριαντάφυλλα ξερά μες στα βιβλία και τα τραγούδια μας θα έχουν παραπονεμένα λόγια. Θα ξεκινήσουμε χωρίς βαλίτσα και παλτό να προλάβουμε το τρένο για την Κατερίνη, αλλά το τρένο ήταν στα όνειρά μας. Βέβαια, στο δρόμο μας θα συναντήσουμε τον Άμλετ της βροχής, τον Άγιο Φεβρουάριο, τους Αργοναύτες, την Ρόζα Λούξεμπουργκ, τον Σταμάτη Κομνηνότον κουρέα άλλων χρόνων, τους σταθμάρχες, αλλά και τους φίλους μας… Όμως, επειδή πάντα κάτι μένει στα χρόνια της υπομονής, θα προσπαθήσουμε με νύχια και με δόντια να μην είμαστε άλλοι, να τα βάλουμε με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια, με τα ρολόγια και να βρούμε τελικά ποιος τις ζωές μας κυνηγά. Παρ’ όλα αυτά, κάπου θα υπάρχει ένα νησί, κάπου μεταξύ του σπιτιού τη σάλα, κάτω απ’ τη μαρκίζα και στον αγγέλων τα μπουζούκιαΕλεύθεροι και ωραίοι όπως θα είμαστε, θα επιβεβαιώσουμε τον στίχο από έναν από τους μεγαλύτερους σοφούς που είχε αυτός εδώ ο τόπος: τα τραγούδια που ‘χω γράψει τα φοβάμαι μήπως βγούνε κάποια μέρα αληθινά.

Ο δεκάλογος της σημερινής γενιάς

Παρακάτω γράφω δέκα διαφορετικές αγωνίες, πεποιθήσεις, αντιλήψεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Λίγο ο εαυτό μας, λίγο τα social media, λίγο η πολιτική κατάσταση, λίγο ο καιρός που είναι μουντός δεν μας αφήνουν να ζήσουμε στο έπακρο. Αντ’ αυτού, προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να στενέψουμε τη ζωή μας.

  1. Μέσα στην καρδιά μας φυτρώνει βία πολιτική, πολιτιστική, γεωγραφική, μίσος για τον συνάνθρωπο, γενικώς δεν κοιτάζουμε πως θα αγκαλιαστούμε, αλλά με την πρώτη ευκαιρία να τσακωθούμε. Όλο αυτό όμως ξεκινάει από την έλλειψη επικοινωνίας, συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι των σπηλαίων όταν κάποιος προσπαθήσει να μας βοηθήσει, και επίσης δεν έχουμε μάθει να ακούμε τον ακροατή μας. Συνεπώς, αυτό που δεχόμαστε, αυτό παράγουμε.
  1. Μία άλλη βασική μας αγωνία, είναι πως φοβόμαστε μήπως ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας, μας σβήσει από το Facebook. Είναι τραγικό να ζούμε με αυτό το άγχος, αλλά οι σχέσεις σήμερα είναι τόσο πλαστικοποιημένες που μας απασχολεί και αυτό. Ακόμα, δεν είναι μόνο η ενέργεια ότι τρέμουμε αν θα μας σβήσει ο φίλος μας από κάποιο social media, αλλά και το αποτέλεσμα, δηλαδή, είναι ακόμα πιο τραγικό ότι θα πέσουμε σε κατάθλιψη αν μας διαγράψει.
  1. Έχουμε σταματήσει να μιλάμε. Είμαστε τόσο κλεισμένοι και τόσο αμίλητοι εμείς οι άνθρωποι στον εαυτό μας που ακόμα και η θάλασσα φοβάται τη σιωπή μας, ακόμα και το κινητό που έχουμε στο αθόρυβο βγάζει έναν ήχο, μια δόνηση, κάτι τέλος πάντων. Υπεύθυνοι παράγοντες, πέραν φυσικά από τον εαυτό μας, είναι: η έξαρση της τεχνολογίας, το άγχος, η ανασφάλεια, η κρίση και άλλοι πολλοί λόγοι.
  1. Νιώθουμε πως είμαστε πολύ μακριά από τα reality που δείχνει η τηλεόραση, αλλά το δυστύχημα είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε reality. Η ζωή μας κυλάει πιο αργά από τους παίχτες που παίρνουν μέρος, γιατί φυσικά εμείς την αφήνουμε, και επίσης είμαστε πιο καλωδιωμένοι από αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε το θράσος και τους σχολιάζουμε. Είναι φυσικά πιο εύκολο και πιο ανώδυνο να σχολιάζουμε τους άλλους παρά τη δικιά μας καμπούρα τέλεια πλάτη.
  1. Μας έχουν κουρδίσει για να μας νοιάζει το φαίνεσθαι, παρά το είναι. Ολόκληρη η κοινωνία είναι καλουπωμένη σε αυτή τη φράση. Από τα σπάργανα μέχρι και το μεγάλο σήμερα. Είναι τραγικό να μας νοιάζει περισσότερο η εικόνα που προβάλλουμε προς τα έξω, παρά ο εσωτερικός μας εαυτός. Βέβαια, αυτό συμφέρει πάρα πολύ τους πλαστικούς χειρούργους! Καθοριστικός παράγοντας και με μεγάλη διαφορά από όλα τα άλλα, η τηλεόραση!
  1. Τα social media και ο βωμός της αριθμολογίας! Μας αρέσουν τα social όχι γιατί καταφέρνουμε να επικοινωνούμε με άλλους ή επειδή φέρνουν την πληροφορία πιο κοντά, αλλά επειδή μας αρέσει να παρακολουθούμε τους αριθμούς μας να μεγαλώνουν και να αυξάνονται. Είναι σαν να “ψηλώνουμε” κι εμείς όταν φτάνουμε τους 1000 followers στο Instagram ή τους 5000 στο Facebook. Ακόμα, μας αρέσουν τα κοινωνικά δίκτυα γιατί εκεί ζούμε μια δεύτερη ζωή, είναι σαν να βιώνουμε μια δεύτερη ενηλικίωση!
  1. Δεν έχουμε καταλάβει πως μία τρίχα από τα μαλλιά της/του έχει ανεκτίμητη αξία, γιατί ποτέ δεν χαϊδέψαμε τον δίπλα μας πραγματικά. Θεωρώ, πως αν το είχαμε κάνει, δεν θα είχαμε τόσα άγχη, τόσες φοβίες και τόσες αναστολές. Ένα φιλί με πάθος, όχι απλά ένα χαζό φιλί, ένα φιλί με δίψα και έρωτα στον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας είναι μια κορυφαία πράξη, μια πράξη που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη. Άλλες φορές όμως φιλιόμαστε και ταυτόχρονα βάφουμε τα νύχια μας, παίζουμε στο tablet, μιλάμε στο κινητό…
  1. Τα status μας είναι τα τατουάζ που δεν τολμήσαμε να χαράξουμε, οι κραυγές που δεν τολμήσαμε ποτέ να βγάλουμε, αλλά και τα τραγούδια που δεν τραγουδήσαμε και δε χορέψαμε ποτέ στο δρόμο – ενώ τόσο πολύ θα θέλαμε να κάνουμε. Μέσα στο δεκάλογο συναντάμε ξανά και ξανά τα κοινωνικά δίκτυα, γιατί η αλήθεια είναι πως μας έχουν απορροφήσει τη καθημερινότητα. Προφανώς και τα social media έχουν καλές πλευρές, αλλά αυτές τις παραγκωνίζουμε.
  1. Μας αρέσει να γαμάμε αυτό που αγαπάμε. Μεγαλώνοντας τείνουμε με γραμμική ακρίβεια στις ιδιότητες του σκορπιού. Μπορούμε δηλαδή να πονέσουμε τον εαυτό μας –μέχρι και να τον σκοτώσουμε– σκορπίζοντας ό,τι καλό είχαμε φτιάξει με κόπο και με κούραση. Σαν πεφταστέρια μοιάζουμε σε μια ανέφελη μέρα. Καθοριστικός παράγοντας βέβαια για αυτό, όλοι οι προηγούμενοι παράγοντες.
  1. Περιμένουμε με τρομακτική αγωνία –κυριολεκτικά– τη ζωή που ονειρευόμαστε να λάβει σάρκα και οστά, αλλά δεν κουνάμε ρούπι από τα συνηθισμένα και τα προκαθορισμένα που κάνουμε κάθε μέρα. Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα πάντα, ό,τι κι αν σκεφτούμε να το κάνουμε πράξη, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Από την πιο μικρή ιδέα μέχρι τη μεγαλύτερη έξαρση ονείρου! Παρ’ όλα αυτά, νιώθω πως περιμένουμε από το υπερπέραν κάποιο e-mail, με θέμα: «Follow Your Dreams», να κλικάρουμε στο σύνδεσμο επιβεβαίωσης και να μας μεταφέρει εύκολα και γρήγορα σε έναν άλλον κόσμο.

Κάποιες φορές τα έχεις όλα Γιώργο, ξέρεις ανά πάσα στιγμή να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, να επιλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, αλλά είτε διαλέγεις το λάθος, είτε δεν διαλέγεις τίποτα, είτε διαλέγουν άλλοι για εσένα. Πώς θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα λοιπόν;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στην “Εναλλακτική δράση“.

10+1 τρόποι για να γίνεις viral

  1. Φτιάξε ένα video με αυτό που θες να κάνεις, μπορείς και μόνος σου, εξάντλησε τις πιθανότητες να το κάνεις μόνος σου, αλλιώς ζήτα βοήθεια από κάποιον φίλο σου
  2. Κόλλα αυτοκόλλητα με την ιδέα σου παντού, παντού όμως
  3. “Χτύπα” ένα τατουάζ με αυτό που πρεσβεύεις
  4. Ανέβα στην σκηνή μιας συναυλίας και φώναξε αυτό που θες, φυσικά κάποιος πρέπει να σε βιντεοσκοπεί
  5. Πήγαινε σε πλατείες και μοίραζε φυλλάδια με την ιδέα σου
  6. Ρώτα ανθρώπους για το αν σε ξέρουν, αν όχι, πες τους ποιος είσαι, τι κάνεις και πού μπορούν να σε βρουν
  7. Δείξε σε “διάσημους” Έλληνες την ιδέα σου, μετά πάρε τους συνέντευξη για το πώς τους φαίνεται, δημοσίευσε αυτό το υλικό στα κοινωνικά σου δίκτυα
  8. Γράψε τον τίτλο του project σου σε ένα βαγόνι τραίνου, ύστερα φωτογράφισέ το και πιο μετά ανέβασέ το
  9. Πάρε ένα αεροπλάνο για οπουδήποτε, βρες ξένους ανθρώπους που ασχολούνται με το αντικείμενό σου και ζήτα τους συμβουλές
  10. Κάνε ένα extreme sport και φώναζε την ιδέα σου, μία κάμερα από δίπλα θα ήταν αρκετά χρήσιμη
  11. Η μεγαλύτερη τρέλα είναι να παλεύεις για τα όνειρά σου, άκου την καρδιά σου και εκείνη θα σου δείξει τον τρόπο και για να γίνεις viral, αλλά κυρίως να βελτιωθείς μέσα σου

Επιπλέουμε

Πέλαγος είναι η ζωή και εμείς μηνύματα σε μπουκάλια. Σχεδόν από τη μήτρα πλέουμε σε θάλασσες αγωνίας μέχρι να συναντήσουμε μια στεριά. Μια στεριά που να μπορούμε ελεύθερα να διαβάσουμε αυτό που έχουμε γράψει. Το μήνυμα μπορεί να είναι μερικοί στίχοι για αυτόν που αγαπάμε, ραβασάκια στον εαυτό μας, ακόμα και τζάμια που θα καταπιούμε από το μπουκάλι. Η αλήθεια είναι, πως επιπλέουμε στον αέρα του μπουκαλιού· όσα κι αν κάνουμε σε αυτήν τη ζωή θα παραμείνουν θρύψαλα, αλλά όσα δεν κάνουμε θα μας κόβουν κάθε μέρα. Πέλαγος είναι η ψυχή και εμείς ακόμα να γίνουμε μηνύματα σε μπουκάλια.

_

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού “100 λέξεις σε 24 ώρες”, ένας διαγωνισμός μικρομυθοπλασίας που διοργάνωσε το fractal και το openbook.gr

Μια αδημοσίευτη συνέντευξη

  • Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής.
    Χαραμάδα.
  • Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα.
    Είμαι η ευχή του μετανάστη
    και του φασίστα ένα tattoo.
    Είμαι το αποκλίνον άστυ
    του έρωτα ένα Χαϊκού.
    “Τα Προς Το Ζην”, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
  • Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει.
    “…κάπου να σταματήσουμε, να κοιταχτούμε τρυφερά στα μάτια, ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, να κλάψουμε για τη ζωή που μας έκλεψαν, ν’ αγκαλιαστούμε, να πούμε λόγια αγάπης, να χαϊδευτούμε και να κάνουμε έρωτα…”
    “Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;”, Χρόνης Μίσσιος
  • Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος.
    Στο “The Theory of Everything”.
  • Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση.
    Αγάπη μόνο.
  • Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
    Για να δουλεύω από το σπίτι.
  • Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
    Το τελευταίο μου εισιτήριο είναι από το Τραμ, ατσαλάκωτο σαν να μην μπήκα πότε μέσα…
  • Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
    Συμπεριφορές.
  • Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
    Να ζω σε ένα παραθαλάσσιο μέρος με ανθρώπους που αγαπώ.
  • Κάτι που νοσταλγείς από την προ Μνημονίου εποχή;
    Τις περισσότερες ευκαιρίες.
  • Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί…
    Η αλήθεια είναι πως έχω μια σχέση αγάπης-μίσους, γράφω πάρα πολύ συχνά για αυτά με τα χειρότερα λόγια, αλλά κατά βάθος τα συμπαθώ.
  • Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
    Για να παίξω Pokémon με τους φίλους μου και να μας ενώνει ένα καλώδιο, κι όχι ασύρματες συνδέσεις.
  • Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
    Μου αρέσει πάρα πολύ να κοιτάζω κάθε είδους στατιστικών.
  • Ένα ψέμα που λες συχνά…
    Δεν λέω.
  • Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσό τους;
    Ο έρωτας είναι ένα καράβι, η αγάπη το νησί και ανάμεσά τους υπάρχει θάλασσα.
  • Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest starστο πάρτι γενεθλίων σου.
    Θα φώναζα τον Ντόναλντ για να μας κάνει γκριμάτσες και να μας πει τα νέα της Λιμνούπολης.
  • Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει.
    Να πετάω νεράντζια στις απέναντι πολυκατοικίες.
  • Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει.
    “Geo”.
  • Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς.
    Άδωνης.
  • Μία αθώα βρισιά.
    Χαζός.
  • Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
    Οι φίλοι μου και το “Κουλούρι”.
  • Τι σε θυμώνει;
    Οι Έλληνες οδηγοί.
  • Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
    Με κάθε είδους γυμναστική. Τρέξιμο, ποδήλατο, μπάλα.
  • Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
    Λίγο πιο μεγάλος από αυτό που είμαι τώρα.
  • Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
    Ο κ. Ασημένιος είναι 75 πάντως.

_

Η παραπάνω συνέντευξη ήταν να δημοσιευτεί τον Γενάρη του 2016 στο woman toc. Για κάποιο λόγο δεν ανέβηκε στο site, οπότε τη δημοσιεύω αυτούσια στο blog 🙂

Σ’ εκδικήθηκα

Τα Χριστούγεννα είναι η κατάλληλη εποχή ή για να ερωτευτείς παράφορα ή για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Η Έλενα στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μόνη. Μια μόνη τραγουδίστρια σε ένα συγκρότημα στην Ελλάδα. Ήταν είκοσι έξι χρονών, είχε όμορφα γλυκά μελιά μάτια και καστανά μαλλιά. Αδύνατη, όμως με πιασίματα και ένα διαπεραστικό ύφος που μαγνήτιζε. Οι σπουδές της στην μουσική ήταν αρκετές, αλλά συγκριτικά με την πορεία της θα περίμενε κάποιος κάτι καλύτερο. Παρ’ όλα αυτά, οι «Otherside», όπως λεγόντουσαν, αποτελούνταν από την Έλενα στη φωνή και άλλα τρία μέλη. Το συγκρότημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα pop dance group με αρκετό φανατικό κοινό.

Στις 25 Δεκεμβρίου, σε δύο μέρες δηλαδή, οι Otherside θα συμπλήρωναν πέντε χρόνια στο μουσικό στερέωμα και για αυτό το λόγο θα πραγματοποιούσαν μια επετειακή χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Γκάζι. Τα μηνύματα από τους followers ήταν χιλιάδες, οπότε περίμεναν και την ανάλογη ανταπόκριση στα εισιτήρια. Πολλοί μάλιστα ήταν εκείνοι που είχαν στείλει στην Έλενα για να την ρωτήσουν για το live, αλλά εκείνη ως γνήσια star τους αγνοούσε επιδεικτικά. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν τι θα φορέσει τη μέρα της συναυλίας. Ήθελε να φορέσει ό,τι πιο sexy γινόταν. Έτσι κι αλλιώς γυναίκα ήταν και ήθελε να τραβήξει όσο περισσότερα βλέμματα μπορούσε. Ήθελε να διαλέξει τα δύο πιο ασυναγώνιστα φορέματα. Ήθελε να κοιτάζουν μόνο εκείνη.

Όλα αρχίσανε κανονικά στη συναυλία. Ο κόσμος ήταν υπερβολικά πολύς και η θερμοκρασία είχε ανέβει κατακόρυφα. Ένας λόγος ήταν και το φόρεμα της Έλενας… Το πρώτο φόρεμα ήταν ένα κολλητό μαύρο γκρι ολόσωμο κορμάκι που άφηνε σχεδόν όλο το μπούστο ακάλυπτο. Βασικά, ενωνόταν από την μία άκρη στην άλλη με πολύ μικρά χρυσά κορδονάκια. Το φόρεμα το είχε συνδυάσει με ψηλοτάκουνες ανοιχτές κίτρινες γόβες και τα μαλλιά της ήταν χτενισμένα κάτω. Το ολόσωμο αυτό φόρεμα αναδείκνυε τέλεια τους γοφούς της, αλλά και το όμορφο στήθος της που ξεπεταγόταν σαν λαχταριστά λευκά σοκολατένια μελομακάρονα.

Όταν λοιπόν πραγματοποιήθηκε το πρώτο break η Έλενα πήγε στο καμαρίνι της να αλλάξει. Είχε περίπου δέκα λεπτά στη διάθεσή της, άλλαζε όμως γρήγορα, οπότε μπορούσε να ξεκλέψει λίγο χρόνο για να χαλαρώσει. Έβγαλε με νάζι το φόρεμα –λες και την κοιτούσε κάποιος– και κατευθύνθηκε προς αυτό που θα φόραγε για το τελευταίο πρόγραμμα. Όταν είδε όμως το σώμα της ολόγυμνο στον καθρέφτη –μιας και δε φόραγε καθόλου εσώρουχα κατά τη διάρκεια της συναυλίας– αναστατώθηκε. Κάτι φούντωσε στιγμιαία τόσο που αυτή η φλόγα δεν έσβηνε ούτε με όλο το νερό του Μαραθώνα.

Άρχισε να τρίβεται και να βάζει δάχτυλο στο αιδοίο της, σκεφτόταν το κοινό να την κοιτάζει και εκείνη να βρίσκεται πάνω στην σκηνή, να γεμίζει με ηδονή όλη τη σκηνή και οι άντρες να… Ώσπου άκουσε έναν θόρυβο, κάτι ακούστηκε σαν βήματα, αλλά δεν ήταν απόλυτα σίγουρη. Αυτό όμως το θεώρησε για καλό, μιας και σε δύο λεπτά έπρεπε να είναι πάνω στη σκηνή και να ερμηνεύει. Έβαλε αυτή τη φορά ένα μικροσκοπικό κόκκινο δαντελωτό εσώρουχο και ύστερα φόρεσε ένα κόκκινο καυτό μίνι που ήταν από γυαλιστερό υλικό και ακόμα κόκκινες γόβες. Ελαφρώς αλαφιασμένη, βγήκε στην σκηνή.

Η Έλενα ήταν αφοσιωμένη στη δουλειά της, ήταν επαγγελματίας. Είχε βέβαια τα ελαττώματα μιας ντίβας, αλλά ήθελε πάντα να ξεχωρίζει, να πρωταγωνιστεί. Καθώς τραγουδούσε δε σκέφτηκε ούτε για ένα δευτερόλεπτο την προσωπική στιγμή που είχε στο καμαρίνι της, έμεινε απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτό που έκανε. Τα τραγούδια της πέρα από την ερμηνεία, απαιτούσαν και σκηνική παρουσία, οπότε χρειαζόταν να είναι πολύ συγκεντρωμένη. Όμως, για να είναι συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνει, ήταν και πολύ αγχωμένη. Δεν έβγαινε, δεν πέρναγε πολλές ώρες με τους φίλους της, κατά συνέπεια δεν διασκέδαζε. Όλο αυτό της δημιουργούσε ένα στρες, αλλά δεν είχε και χρόνο για να κάνει κάτι άλλο. Ούτε λίγο για να περάσει καλά… Μόνη της ή με κάποιον άλλον…

Καθώς η συναυλία έφτανε προς το τέλος, παρατήρησε στον κόσμο έναν άντρα να την κοιτάει επίμονα, υπερβολικά επίμονα λες και ήθελε να της πει κάτι. Εκείνη ανταπέδιδε στο βλέμμα του άγνωστου και κάθε φορά που τέλειωνε ένα τραγούδι κοίταζε προς τα εκεί. Από ότι κατάλαβε, ήταν ψηλός, γεροδεμένος, με μαύρα μαλλιά και μούσι, είχε ωραίο ντύσιμο και το βλέμμα του ήταν αποφασισμένο για όλα. Παρ’ όλα αυτά δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα, οπότε δεν έκανε κάποιο νεύμα ή κάποιο σημάδι αποδοχής. Αφού τελείωσε η συναυλία η Έλενα κατευθύνθηκε προς το καμαρίνι της. Η σειρά του προγράμματος τώρα ήταν να αλλάξει, να έρθουν οι fan της για selfie και αυτόγραφα και πιο μετά να δειπνήσει κάπου με τα παιδιά από το συγκρότημα. Κάπου εκεί όταν πήγε να βγάλει το κόκκινο μίνι σκέφτηκε τον άντρα που την κοίταζε. Από ότι παρατήρησε έφυγε ένα τραγούδι πριν τελειώσει η συναυλία, όχι όμως για έξω…

Τα λαμπάκια από το καμαρίνι φώτιζαν την Έλενα καθώς ξεκούμπωνε τα παπούτσια της, εκείνη την στιγμή όμως μπήκε ο άντρας μέσα στο καμαρίνι. Ήταν σαν να χίμηξε κάποιο άγριο ζώο προς το θήραμα του. Εκείνος κλείδωσε την πόρτα βιαστικά και λίγο άτσαλα και της είπε «γεια σου». Σοκαρισμένη η Έλενα, ανταπέδωσε με «γεια σου». «Δεν ήθελα να σε τρομάξω, ήθελα απλά να σε δω», είπε ο άγνωστος άντρας. Εντωμεταξύ η Έλενα ήταν σχεδόν γυμνή, γυμνή από τη μέση και πάνω και σχεδόν γυμνή από τη μέση και κάτω μιας και φόραγε μόνο το κόκκινο εσώρουχο της. Πέρασε ένα δευτερόλεπτο και η Έλενα άφησε το βλέμμα της ελεύθερο να κινηθεί στον άντρα. Η αλήθεια είναι πως της πήρε παραπάνω χρόνο από ότι περίμενε, μιας και ήταν αρκετά ψηλός, είχε βέβαια και ωραία χαρακτηριστικά, της άρεσαν πολύ τα μάτια του. Εδώ παίνευσε λίγο τον εαυτό της μιας και διέκρινε από πολύ μακριά και στο σκοτάδι πως ο άντρας είναι ωραίος. Της άρεσε ο άντρας, αρκετά, αλλά επειδή ήταν γυναίκα έπρεπε να το παίξει λίγο δύσκολη, –έστω και αν φόραγε ένα εσώρουχο– αυτό της ήρθε πρώτο στο μυαλό. Έτσι ψέλλισε, «απαγορεύεται να είσαι εδώ».

Ο άντρας όμως ήξερε και πως απαγορεύεται, και πως ήταν Χριστούγεννα, και πως έχουμε και ένα πάθος παραπάνω τέτοιες μέρες. Έπεσε σχεδόν στα γόνατα και άρχισε να την χαϊδεύει στο αριστερό πόδι. Μετά να τη μυρίζει με το στόμα, και να την φυλάει με τη μύτη. Το σώμα της Έλενας έμοιαζε ταυτόχρονα με βελούδο, αλλά και με λευκή σάρκα που ήθελε να κατασπαράξει. Χωρίς να το πολύ σκεφτεί ο άντρας –έτσι κι αλλιώς είχε πιει ήδη τέσσερα ποτά– ξεκούμπωσε με θράσος το παντελόνι του. Την γύρισε πλευρά, την έβαλε στα τέσσερα και παραμέρισε ελάχιστα το εσώρουχό της. Άρχισε να τη γαμάει, να τη γαμάει πολύ δυνατά. Εκείνη δεν έφερνε κάποιο δισταγμό. Έβγαλε τη ζώνη του και άρχισε να της ρίχνει στα οπίσθια. Εκείνη ανταποκρινόταν και ενέδιδε στα χτυπήματά του. Ύστερα, την σήκωσε με το ένα χέρι και με το άλλο πέταξε όλα τα καλλυντικά της πάνω στην τουαλέτα της. Την έστησε εκεί και άρχισε να τη γαμάει, παράλληλα της κράταγε ελαφριά το λαιμό με τη ζώνη του. Όσο βίαια της φερόταν ο άντρας τόσο πιο πολύ ενέδιδε η Έλενα. Πάντα ήθελε έστω και για μία φορά να τη βιάσουν. Η όλη πράξη κράτησε δέκα λεπτά. Ο άντρας άφησε το δικό του “αυτόγραφο” στην Έλενα, αλλά και στις φωτογραφίες της που ήταν πάνω από τον καθρέφτη. Αμέσως μετά της άφησε ένα χαρτάκι και έφυγε μέσα στη νύχτα.

Την επόμενη των Χριστουγέννων, η Έλενα ξύπνησε με τόσο όμορφη διάθεση που ήθελε να φτιάξει κουραμπιέδες και μελομακάρονα ενώ στην πραγματικότητα δεν ήξερε καθόλου να μαγειρεύει… Αντί αυτού έφτιαξε καφέ και αναλογίστηκε αυτά που συμβήκανε χτες, όχι στο πως παίξανε σαν μπάντα, αλλά στο πως έπαιξε εκείνη με τον άγνωστο άντρα. Ήταν το καλύτερο που είχε κάνει ποτέ. Μακράν το καλύτερο, τα συνδύαζε όλα. Ξαφνικό, ερωτικό, απολαυστικό, παθιασμένο, ωραίος βιασμός, σε χώρο που δε φανταζόταν ποτέ να γίνει, και άλλα πολλά… Τώρα ήταν η ώρα να πάει προς την τσάντα της και να ανοίξει το χαρτάκι που πέταξε ο άντρας. Δεν το είχε ανοίξει τόση ώρα μιας και έλεγε πως θα ήταν το τηλέφωνό του… Ο άντρας όμως πρωτοτύπησε και σε αυτό, το χαρτάκι ήταν κενό. Δεν είχε τίποτα μα τίποτα σημειωμένο. Η Έλενα έπαθε σοκ, δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό, αλλά και ούτε τι έπρεπε να κάνει.

Αφού ήπιε αρκετούς καφέδες, αλλά ακόμα δεν είχε βρει λύση στο πρόβλημά της αποφάσισε να κάτσει αναπαυτικά στον καναπέ της. Με μόνη πια παρέα τα έτοιμα μελομακάρονα, τις έτοιμες δίπλες, αλλά και το κινητό της. Όσο έτρωγε τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα και χάζευε στο Instagram είδε τυχαία το άγνωστο άντρα. Βασικά το πρώτο που αντίκρυσε ήταν ένα εικονίδιο που του έμοιαζε, αμέσως πάτησε και τελικά ήταν αυτός. Της είχε στείλει δεκάδες μηνύματα που γράφανε να συναντηθούν, αλλά εκείνη δεν τα είχε δει καθόλου. Ξανά έπαθε σοκ, αλλά τώρα ανακουφίστηκε ελάχιστα, μιας και τώρα είχε κάποια στοιχεία για αυτόν. Αμέσως του έστειλε μήνυμα, αλλά το μήνυμα δεν παραδόθηκε ποτέ. Άρχισε να αγχώνεται. Δοκίμασε λίγο πιο μετά, όμως πάλι δεν έγινε κάτι. Δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Ήταν τότε σαν να εξάντλησε τα αποθέματα της για την εύρεσή του.

Για τις επόμενες τέσσερις μέρες η Έλενα ακολουθούσε ένα ίδιο μοτίβο, έβλεπε τηλεόραση, κοιμόταν, έπαιζε με το κινητό της. Ο άντρας πάλι δεν είχε δώσει το παραμικρό σημείο ζωής, ούτε και είχε ανεβάσει κάποια φωτογραφία. Στην πραγματικότητα είχε κλείσει το κινητό του από τη στιγμή που έκλεισε με δύναμη την πόρτα στο καμαρίνι της Έλενας. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να πάρει μια μορφή εκδίκησης. Δεν του άρεσε καθόλου που της έστελνε μηνύματα και δεν του απαντούσε. Προτιμούσε να του πει όχι, παρά να αδιαφορεί. Μερικές ώρες όμως πριν αλλάξει ο χρόνος, άνοιξε το κινητό του και αμέσως αντίκρισε αυτό που περίμενε, ειδοποιήσεις από την Έλενα. Ήξερε, πως τόσο καιρό μόνη στο σπίτι θα διάβασε σίγουρα τα παλιότερα μηνύματά της και έτσι θα έβλεπε και τα δικά του μηνύματα. Ο άντρας δεν έχασε χρόνο, την ρώτησε απλά τι κάνει και πού μένει.

Ο άντρας έφτασε στο σπίτι της Έλενας λίγο πριν την αλλαγή του νέου έτους, μιλήσανε με τα βλέμματα και κάτσανε στο εορταστικό τραπέζι που το είχε κάνει εξολοκλήρου εκείνη! Φάγανε κάτι ελαφρύ, ήπιαν μερικές γουλιές σαμπάνια και ύστερα μεταφέρθηκαν στην κρεβατοκάμαρα. Οι σκηνές που ακολούθησαν δύσκολα μπορούν να περιγραφούν με λόγια, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν πολύ καλύτερο σε σχέση με το καμαρίνι, και με περισσότερες φορές. Ο άντρας μοίραζε “αυτόγραφα” σε όλο το σώμα της Έλενας και εκείνη με τη σειρά της γέμιζε με ηδονή το κρεβάτι. Ο νέος χρόνος του βρήκε αγκαλιά. Αυτή τη φορά ο άντρας δεν έφυγε.

10 τρόποι για να εξελίξεις τη γραφή σου

Σήμερα θα πούμε μερικούς τρόπους-τεχνικές για να γίνεις καλύτερος γραφιάς. Οι τρόποι που εμφανίζονται πάνω πάνω στη λίστα είναι ομολογουμένως πιο εύκολοι και πιο απλοί, έναντι των τελευταίων. Τους έχω αριθμήσει έτσι ώστε ο επόμενος να έχει μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας από τον προηγούμενο.

1. Να διαβάζεις βιβλία

Ο πιο εύκολος τρόπος για να διεισδύσεις στο χώρο του βιβλίου και παράλληλα της γραφής είναι να διαβάζεις βιβλία. Θα κερδίσεις αναρίθμητα καλά, μεταξύ άλλων, να μην κάνεις ορθογραφικά, να έχεις σωστή σύνταξη, να παρατηρείς τη ροή του γραπτού λόγου, ακόμα και να εμπνέεσαι. Είναι πάρα πολλά τα θετικά που κερδίζεις ανοίγοντας ένα βιβλίο, προσοχή όμως, δεν χρειάζεται να διαβάσεις και πάρα πολλά, γιατί μετά υπάρχει κίνδυνος να μπλοκάρεις την έμπνευσή σου.

2. Να μη φοβάσαι να λερώσεις την άσπρη κόλλα

Μια συχνή δικαιολογία όσων δεν καταφέρνουν να γράψουν κάτι, είναι πως φοβούνται να λερώσουν την άσπρη κόλλα. Μήπως θεωρούν πως θα πληγωθεί το χαρτί αν γράψουν κάτι που δεν είναι καλό; Μα αν δε το γράψουν δεν θα βγει τίποτα! Καλό λοιπόν είναι, ό,τι κι αν ιδέα σου κατέβει στο κεφάλι, αρχικά να τη γράψεις και έπειτα να μη τη σβήσεις ποτέ. Ύστερα, με δεδομένο αυτήν τη μικρή ιδέα να στύψεις το μυαλό σου και να γράψεις μέχρι όπου σε πάει. Να θυμάσαι, το χαρτί θέλει παρέα και η παρέα του είναι οι λέξεις.

3. Να παίρνεις μέρος σε διαγωνισμούς

Αρκετά συχνά site-blog δημιουργούν εγχειρήματα που ο κάθε ένας από εμάς, μπορεί να στείλει το δικό του κείμενο. Με τη διαδικασία αυτή επιτυγχάνεις, να γράψεις για μια θεματική που δεν έχεις βάλει εσύ στον εαυτό σου, αλλά κάποιος άλλος. Οπότε, δοκιμάζεσαι σε κάτι ξένο. Ακόμα, βάζεις deadline, κοινώς προθεσμία στο γραπτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να διαχειρίζεσαι σωστά τον χρόνο. Όταν καταφέρεις να ολοκληρώσεις ένα κείμενο πριν τη λήξη της προθεσμίας, αρχικά σε κατατάσσει επαγγελματία, δεύτερον σε βοηθάει να γράψεις περισσότερα κείμενα.

4. Να γράφεις σε κάποιο blog/site

Υπάρχουν πολλά site, αμέτρητα θα έλεγα, όπου μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις. Μπαίνοντας σε μια ομάδα, αφενός γνωρίζεις κόσμο, αφετέρου παίρνεις στοιχεία από άλλους συντάκτες που έχετε περίπου ίδια ενδιαφέροντα. Η αλληλεπίδραση αυτή σου αποφέρει νέες εμπειρίες, αλλά και προβολή, άρα, μεγαλώνει ο κύκλος σου. Στην αρχή μπορείς να το κάνεις δωρεάν και αποκτώντας τα απαραίτητα στοιχεία να επιδιώξεις κάτι καλύτερο. Αν δε βρεις κάποια διαδικτιακή στέγη, μπορείς να δημιουργήσεις το δικό σου blog.

5. Να γράφεις κάθε μέρα

Να ακολουθείς πρόγραμμα στη γραφή σου. Να γράφεις σχεδόν την ίδια ώρα κάθε μέρα και να αφήνεις εκκρεμότητες για την επόμενη. Έτσι, θα μπει το μυαλό σου σε μια διαδικασία να σκέφτεται για το επόμενο γραπτό, αλλά και να προγραμματίζει παράλληλα. Όμως, μην κρατάς πολλά πράγματα στο συρτάρι, να γράφεις και να δημοσιεύεις. Αν κρατάς πολλά πράγματα, αυτά σε αφήνουν πίσω. Οι καλύτεροι συγγραφείς παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα γράφανε/γράφουν καθημερινά!

6. Να δουλεύεις ξανά παλιότερα κείμενά σου

Οι τρόποι και οι τεχνικές όσο μεγαλώνει η λίστα δυσκολεύουν. Για τους περισσότερους μια δύσκολη τεχνική για να βελτιώσουν τη γραφή τους, είναι, να εργάζονται στα παλιότερα κείμενά τους. Για παράδειγμα, όταν έχεις γράψει ένα κείμενο πριν τρεις μήνες και το ξανά πιάσεις από την αρχή, μπορείς σαν τεχνική να κρατήσεις μόνο τα καλά σημεία και να γράψεις κάτι νέο. Με την τεχνική αυτή μπορείς να ανά-γεννήσεις τέλεια κείμενα!

7. Να ξεκινήσεις σήμερα να γράψεις ένα βιβλίο

Αν δεν έχεις γράψει κάποιο να ξεκινήσεις και αν έχεις γράψει ήδη να αρχίσεις ένα νέο. Βρες μια καλή θεματολογία και εξέλιξέ το, μπορεί να μη σε οδηγήσει πουθενά, αλλά χρειάζεται να πάρεις αυτόν το δρόμο για να κερδίσεις κάτι άλλο μετέπειτα. Η συγγραφή ενός βιβλίου προϋποθέτει –σχεδόν– όλους τους προηγούμενους τρόπος. Οπότε, αν θες να εξελιχθείς πραγματικά, είναι μια καλή δοκιμασία.

8. Μην δηλώνεις συγγραφέας

Ένα από τα χειρότερά μου είναι να βλέπω ανθρώπους να δηλώνουν είτε προφορικά, είτε στα social media, είτε να έχουν φτιάξει δικά τους καρτελάκια και να δηλώνουν συγγραφείς. Αυτό από μόνο του σε υποβαθμίζει, μιας και αν σε κάτι είσαι πολύ καλός δε θες να το βγάζεις προς τα έξω. Λογικά, σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι κάτι σημαντικό, για να δηλώνουν συγγραφείς. Ρίξε τον εγωισμό σου στα τάρταρα, ακόμα και αν γράφεις πολύ και για πολλά χρόνια μη δηλώνεις συγγραφέας, άσε να σε κρίνουν οι άλλοι για το τι είσαι.

9. Να έχεις τις αποτυχίες για παράσημα

Όλα τα άκυρα που θα λάβεις από site, από εκδοτικούς, από συμμετοχές σε διαγωνισμούς, από φίλους σου, να τα κρατήσεις και να προσπαθήσεις περισσότερο. Ο δρόμος της λογοτεχνίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια. Μάζεψε τις αποτυχίες, “φόρεσέ” τες και μην σταματάς να προσπαθείς μέχρι να τα καταφέρεις! Δεν είναι ουτοπικό αυτό που λέω, είναι απόλυτα ρεαλιστικό• για να πειστείς όμως πρέπει να το δοκιμάσεις. Κάθε εμπόδιο όχι μόνο για καλό, αλλά για το καλύτερο!

10. Να κυνηγάς το άφταστο

Βάλε τους πιο δύσκολους στόχους, ονειρέψου, βγες στο δρόμο, ζήσε, γράψε, γεύσου με τη γλώσσα όλα αυτά που θα “γευόσουν” με τα χέρια. Μάζεψε δηλαδή εμπειρίες. Κυνήγα αυτό που δεν μπορεί να γίνει. Πολλοί κάνουν αυτό το λάθος, νομίζουν πως καθισμένοι στο γραφείο τους με τις ώρες θα γράψουν το καλύτερο βιβλίο. Το καλύτερο βιβλίο το γράφεις όμως έξω, στο μυαλό σου, ύστερα πηγαίνεις σπίτι και απλά το αποτυπώνεις.

Δεν είμαι ειδικός, έχω κάνει πολύ λίγα πράγματα στη λογοτεχνία, αλλά η ανάγκη μου για έκφραση είναι πολύ πιο δυνατή από την απειρία μου στη λογοτεχνία, έτσι, με οδήγησε να γράψω αυτό.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.

Το ασανσέρ

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε την ίδια ώρα. Τελικά κατέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «εννιά», εκεί σταματάω για να πάω στη δουλειά.

Κάθε φορά που μπαίνω σε ασανσέρ, σκέφτομαι, πως αυτός εδώ ο χώρος έχει δύο όψεις. Είναι ένα καλό απομονωτήριο, αλλά και το μέρος που μπορείς πολύ εύκολα να γνωρίσεις κόσμο. Αρχικά, είναι ένα ησυχαστήριο γιατί κανείς δε θα σε ενοχλήσει. Οι άνθρωποι στο ασανσέρ ξύνονται, παίζουν με τα μαλλιά τους, με το κινητό τους, κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά ποτέ δε μιλάνε σε κάποιον άγνωστο – αυτό μοιάζει σαν άγραφη συμφωνία που έχουμε υπογράψει όλοι πριν μπούμε σε έναν ανελκυστήρα. Τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά. Η άλλη όψη βέβαια του ασανσέρ είναι πολύ καλύτερη, μιας, και μυρίζεις τον άλλον, αισθάνεσαι το άγχος του, τον κοιτάς στα μάτια, κι αν τύχει και ξυπνήσεις εσύ καλά, ο άλλος καλά, τα ζώδια σας να είναι σε τροχιά γνωριμιών, τότε, υπάρχει μια πιθανότητα ο ένας από τους δύο να ξεστομίσει ένα «γεια».

Το ασανσέρ είναι ο καλύτερος καθρέφτης της εγκόσμιας ζωής μας. Όπως συμπεριφερόμαστε μέσα σε ένα ασανσέρ έτσι ακριβώς δράμε και στη ζωή. Επιζητάμε δηλαδή με απόγνωση να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε καθρέφτες, έπειτα να τον θαυμάσουμε, ύστερα να τον φωτογραφίσουμε και τέλος να δημοσιεύσουμε το είδωλό μας. Όμως, αυτή η διαδικασία υποσυνείδητα, αλλά και συνειδήτα, μας κλείνει ακόμα περισσότερο, για αυτό και τις φορές που βρίσκεται κάποιος δίπλα μας δεν του μιλάμε. Άλλες φορές βέβαια, όταν είμαστε μόνοι στο ασανσέρ θα κοιτάξουμε προς το μέρος των παπουτσιών μας, δείγμα πως δε πιστεύουμε στον εαυτό μας, ενώ όταν περιτριγυριζόμαστε από άλλους θα ψιλώσουμε λίγο για να φαινόμαστε πιο ψηλοί. Άρα, όταν μπαίνουμε σε έναν ασανσέρ εμφανίζουμε ένα ανεξήγητο σύνδρομο διπροσωπίας.

Το ασανσέρ είναι καθρέφτης και της ψυχή μας, με μεγαλύτερη ευκολία θα πατήσουμε το κουμπί «stop» ή το κουμπί με το κουδούνι, παρά το κουμπί για να πάμε σε κάποιον άλλον όροφο από αυτό που δουλεύουμε. Βρε αδελφέ, για να δούμε μια διαφορετική εικόνα, πώς άραγε τα περνάνε στο κάτω πάτωμα ή πώς μοιάζουν οι άνθρωποι στο πάνω επίπεδο. Αυτό φυσικά υποδηλώνει πόσο κουρασμένες είναι οι ζωές μας, πόσο ρουτινιασμένες είναι, αλλά και πόσο ενδιαφερόμαστε για να ανακαλύψουμε κάτι καινούργιο. Το κουμπί της ταράτσας βέβαια, ούτε κατά διάνοια, η υψοφοβία της καρδιάς μας δεν μας αφήνει να “ψηλώσουμε” λίγο ακόμα. Μία μέρα όμως, έχουμε-δεν έχουμε κόσμο δίπλα μας, κι αν έχουμε τα κότσια βέβαια, μπορούμε να κάνουμε αυτό. Να πατήσουμε με οργή το «stop», να σταματήσουμε την κυκλοφορία και τη ροή της καθημερινότητας και να χαζέψουμε λίγο έξω από το παράθυρο, ίσως, έτσι νιώσουμε λιγάκι ελευθερία, έστω για μια στιγμή.

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε πάλι την ίδια ώρα. Τελικά ανέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «μηδέν», εκεί σταματάω για να πάω στο σπίτι.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.

Χρόνια σαν τριαντάφυλλα

Μια φορά κι έναν κακό καιρό, σε μια παραθαλάσσια επαρχία όλοι οι κάτοικοι ζούσαν γονατιστοί. Δεν είχαν πολλά ενδιαφέροντα, ούτε και πολλές σκοτούρες, το μόνο που πραγματικά τους ένοιαζε ήταν πότε θα πεθάνουν για να γίνουν αγάλματα. Τους ενθουσίαζε τόσο πολύ η ιδέα ενός τριαντάφυλλου που μέσα σε λίγες μέρες ξεραινόταν, που θέλανε να κάνουν το ίδιο και στο σώμα τους. Θέλανε δηλαδή τόσο πολύ να αποξηράνουν τη ψυχή τους. Βέβαια, για να γίνει αυτό, αντί για μέρες έπρεπε να περάσουν χρόνια και μέσα σε αυτά τα χρόνια έπρεπε να αποφεύγουν τη βροχή, το νερό, το γέλιο, την ελπίδα, την αγάπη. Πράγμα δύσκολο για κάποιους, μιας και αγαπάγανε παράφορα το μίσος, τη μισαλλοδοξία, τη βία. Με νομοτέλεια όμως καταφέρανε το στόχο τους. Γίνανε αγάλματα σε πλατείες και μουσειακά είδη σε ψαροταβέρνες. Καταφέρανε να μαρμαρώσουν τα συναισθήματά τους επίγεια, αλλά και επουράνια. Παρ’ όλα αυτά, οι επιγραφές πάνω στις πλάκες δεν έγραφαν τίποτα, ούτε καν τα ονόματά τους…

_

Εμπνευσμένο από το τραγούδι: Χρόνια σαν τριαντάφυλλα 
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης

Εάν τα social media ήταν στιχάκια από τραγούδια

Η φαντασία σε άλλο επίπεδο. Ύστερα από το “εάν τα social media ήταν παροιμίες“, σκέφτηκα να κάνω κάτι με τα κοινωνικά δίκτυα και τα τραγούδια. Μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο να αποτυπωθεί με μόνο ένα στιχάκι;

 

0-tKB1dsE-awg-MjPA

Facebook

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων,
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων

 

0-ZQxH1Bqd2lZ-mVEE

Twitter

Oι πρώτες λέξεις θα κυλήσουν σα νερό
Κι εσύ θα τρέξεις στο ποτάμι να τις πιάσεις
Πολύ σ’ αγάπησα, μα φτάνει ως εδώ
Πάντα με κέρδιζες, μα τώρα πια θα χάσεις

 

Instagram

Φαντάζομαι τις έγχρωμες γυαλιστερές γυναίκες
στον τελευταίο τους χορό μ’ ένα στο χέρι κέρμα
Να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ, να με περιγελάνε
κι όλο να μου επιστρέφουν το ματαιωμένο σπέρμα

 

0-hx3Ql4o41xvr3oE3

Pinterest

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, καραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα κόλλα

 

1458103715_circle-tumblr

Tumblr

Τι τραγούδι να σου πω που να’ χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που `χουν λιώσει
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ’ έχουν νιώσει
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν

 

0-aDrUu2hL6p2VZGPp

Snapchat

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

 

0-ygd6tCa9Z1hZNL0X

Tinder

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

 

1458103579_youtube

YouTube

Ζαλίζομαι απ’ το πολύ ποτό,
τα χείλη σου μυρίζουν αλκοόλ
Μα δεν με νοιάζει, δεν με πειράζει,
απλώς θέλω να τα γευτώ.
Τίκα, τάκα, τίκα, τακ…

 

1458104108_vinevimeo

Vimeo

Τι παραξενη κοπέλα εισαι ΄συ
δε μ΄αρέσει η ζωή αυτή που κάνεις
ασε πλέον τις ταβέρνες το κρασί
σου το λέω πως στη ψάθα θα πεθάνεις

 

0-hR8QFq8F-VdCnR6X

LinkedIn

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

 

g+138

Google+

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγω

 

1458103740_flickr

Flickr

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ’το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή

 

1458103731_spotify

Spotify

Σου χρωστώ κάποια τραγούδια
Τώρα που ‘σαι εδώ μαζί μου
Δείχνουν όλα τα ρολόγια
Πως απόψε θα στα πω

 

1458103957_whatsapp

WhatsApp

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

 

0-nOW9DW23Qg0hXfoM

Foursquare

Θέλω βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά,
να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά.
Θέλω στην παραλία ν’ανάψω φωτιά,
κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά

 

0-RPNhIDAOBSNfOSZj

Skype

Κουράγιο φιλαράκια μου η μπόρα θα περάσει
Εμείς βέβαια θα ‘χουμε γεράσει
Θα βλέπω τα εγγόνια σας και θα σας κάνω like
Κι αγάπη θα σας στέλνω απ’ το skype

 

1458103943_viber

Viber

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς

 

1458104218_goodreads

Goodreads

Tζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία

 

1458103747_dropbox

Dropbox

Λύνονται οι κάβοι, σαλπάρουν οι ψυχές
Ο χώρος είναι σιωπή και φως μονάχα

 

0-qG3BIveS66P91s_6

Evernote

Γέρικος λύκος και τυφλός
Η μνήμη όταν πεινάσει
Με τρώει σαν άγριος πυρετός
Με πίνει όταν διψάσει

 

1458103963_soundcloud

SoundCloud

Ένα τραγούδι ακόμα θα σου γράψω
ένα τραγούδι ακόμα και θα πάψω άλλο να σε θυμάμαι
και τις νύχτες ήσυχος να κοιμάμαι

 

_

Όσον αφορά το YouTube, φυσικά η επιλογή μου είναι αστεία. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι το τραγούδι με τις περισσότερες προβολές στην Ελλάδα.

5 μπλε ιστορίες

Τι άραγε είναι οι “μπλε ιστορίες”;

Οι μπλε ιστορίες είναι πολύ μικρές ιστορίες που συνήθως εμπεριέχουν κάποιο θάνατο, κάποιο αποτρόπαιο γεγονός, κάποιο γρίφο που πρέπει να λυθεί. Για να παίξεις μπλε ιστορίες χρειάζονται από δύο άτομα μέχρι και όσα άτομα θες! Ο ένας διαβάζει την ιστορία και οι υπόλοιποι πραγματοποιούν ερωτήσεις μέχρι να φτάσουν τελικός στην λύση τις ιστορίας – αν φτάσουν. Αυτός που διαβάζει την ιστορία, εν συνεχεία βλέπει και την λύση, έτσι ώστε να απαντήσει με ένα “ναι” ή “όχι” ή “δε μας ενδιαφέρει για την έκβαση της πλοκής”.

Στις περισσότερες από αυτές τις ιστορίες, τίποτα, μα τίποτα δεν είναι συμβατικό, χρειάζεται να σκεφτείς έξω από το συνηθισμένο. Ενδεχομένως να παίζει ρόλο ο καιρός ή κάποια ιστορική αναφορά ή πως ο Μήτσος είναι σαλιγκάρι. Σε κάθε περίπτωση οι μπλε ιστορίες σου κρατάνε ωραία συντροφιά και ειδικότερα τους καλοκαιρινούς μήνες.

 

Η απειλή

Ύστερα από το τηλέφωνο της Κωνσταντίνας, η Μαρία που ήταν στην άλλη γραμμή απειλούσε να την σκοτώσει.

 

Το κουδούνι

Η Άννα αν κάνει λάθος, θα πάει εκατομμύρια πίσω τον εαυτό της.

 

Πεθαίνοντας στον Πειραιά

Από την Κηφισιά στον Πειραιά σε δύο δευτερόλεπτα. Παρ’ όλα αυτά χύθηκε αίμα στο λιμάνι.

 

Το εμπαθές mojito

Το εμπαθές mojito απεδείχθη θανατηφόρο για τους δύο Άγγλους τουρίστες που πραγματοποιήσαν τις διακοπές τους στη Γαύδο.

 

Η θησεία

Ένας τρελός βρέθηκε νεκρός από την εξουσία.

 

Κατά λάθος

Αν μπορούσαμε να στεγνώσουμε όλα μας τα λάθη σε ένα μόνο φύσημα του ανέμου θα το κάναμε;

Κάποιος μας κάρφωσε να ζήσουμε σε αυτήν τη γη, οπότε τα λάθη μας, αλλά και τα σωστά τα κουβαλάμε στην παλάμη μας. Ύστερα, γνωρίζουμε ανθρώπους κι όσο περισσότερο τους ακουμπάμε, τόσο τους γεμίζουμε με λάθη. Ολόκληρος ο κόσμος αποτελείται από λάθη. Τυπογραφικά, λάθος εκτίμηση του καιρού, λάθη εκ του αποτελέσματος, εκ παραδρομής, εσκεμμένα λάθη. Παρ’ όλα αυτά και τα λάθη είναι σωστά. Είναι ο δρόμος για να κάνουμε λιγότερα λάθη.

Η ζωή μας γλυκαίνει όταν κάνουμε λάθη, αρκεί να έχουμε τα κότσια να τα παραδεχόμαστε. Πόσα “λάθη επί λαθών” έγιναν η αφορμή για κάτι καλύτερο; Πόσα από αυτά τα “κατά λάθος” έγιναν όμορφες σχέσεις;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ.