Αποδημητικά like

Κάθε χρόνο πολλά είδη like μεταναστεύουν. Το δρομολόγιό τους; Από το ένα profile στο άλλο, μεγαλύτερη κίνηση σημειώνεται την άνοιξη και το χειμώνα…

Γιατί μεταναστεύουν;
Για να αποφύγουν τις σχέσεις, τα πολλά πάρε-δώσε, τα δώρα στις γιορτές και γενικά κάθε είδους δέσμευση.
Επίσης, βαριούνται εύκολα στον ίδιο τόπο, θέλουν να πετάνε πάνω από φιλτραρισμένες φωτογραφίες και trend status.
Την άνοιξη καμιά φορά επιστρέφουν στην “πατρίδα” τους, κοινώς στον πρώην τους.

Η διαδρομή της μετανάστευσης
Είναι πολύ εύκολη και ομαλή, συνήθως γίνεται μέσω ασύρματης επικοινωνίας, σπάνια μέσω ενσύρματης και πολύ πιο σπάνια άμεσα.
Διαρκεί δευτερόλεπτα, αφού τα like καμιά φορά έχουν να διανύσουν εκατομμύρια χιλιόμετρα, πετώντας με ταχύτητα περίπου 1.2 Μbps την ώρα.
Μερικά πετούν κατά τη διάρκεια της ημέρας και ξεκουράζονται τη νύχτα, ενώ άλλα πετούν ασταμάτητα μέρα και νύχτα, τα λεγόμενα ασταμάτητα (spam) like.

Που βρίσκουν την ενέργεια που χρειάζονται;
Είναι δωρεάν. Με το χάιδεμα ενός ποντικιού.

Πώς προσανατολίζονται;
Πρώτα από όλα καθοδηγούνται από το ένστικτό τους.
Πολλά like έχουν επίσης την ικανότητα να “διαβάζουν” το χάρτη του facebook σαν τους παλιούς ναυτικούς, ακολουθώντας τα profile, τις σελίδες, ακόμα και τις ομάδες (groups).
Έχει επίσης αποδειχθεί ότι τα like αναγνωρίζουν τα μέρη από τα οποία περνούν, βάζοντας χαρακτηριστικά “σημάδια” στο μυαλό τους: τραγούδια, video, σημαντικές στιγμές. Τα πιο έμπειρα κάνουν και check-in στις τοποθεσίες που περάσανε.
Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι τα like έχουν μια μαγνητική ικανότητα και χρησιμοποιούν ως οδηγό το μαγνητικό πεδίο της Γης, αλλά και τις αστρολογικές προβλέψεις…

Το μέτρημα

2013 λάθη χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να καταλάβει πως ό,τι απέμεινε αληθινό σε αυτόν τον πλανήτη, είναι η αγάπη.

2014 πράξεις στοργής πρέπει να μετρήσει, για να ξεπληρώσει το δώρο που μια φορά μας δίνεται, και που λέγεται ζωή.

1 συναίσθημα θα μείνει στο μέτρημα, αν βέβαια κάνεις σωστά την πράξη. Πάνω εκεί χτίσε τα θεμέλια για να δημιουργήσεις έναν κόσμο που γουστάρεις! Κι όχι για έναν κόσμο που σε πατάνε τα ίδια σου τα πόδια!

Η ζεστασιά του κρύου

—Ο φετινός χειμώνας είναι πολύ κρύος, η θερμοκρασία έφτασε στα πιο χαμηλά επίπεδα, το πετρέλαιο ακριβαίνει…
—Σσσσς. Έχεις ζήσει έστω ένα βράδυ έξω στο κρύο, χωρίς κάποια ζεστή σοκολάτα, χωρίς κάποιο κατάλυμα, μακριά από το σπίτι σου;
—Εγώ βγαίνω από το σπίτι μου και η απόσταση μέχρι το αυτοκίνητο και από το αυτοκίνητο μέχρι το μαγαζί με σκοτώνει…
—Ο άστεγος όμως πως μπορεί και ζει;

Ανάβω την θερμοφόρα.
Μένω σιωπηλός και παρατηρώ πως σε δευτερόλεπτα τα χρώματά της πυρώνουν.
Άναψα την μία από τις τρεις σκάλες.
Πάνω μου βρίσκεσαι εσύ.
Αν είχα ανάψει και την δεύτερη θα ήσουν πλάι μου.
Αν είχα ανάψει και την τρίτη θα ήσουν απέναντι μου.
Αν είχα ανάψει και το καλοριφέρ θα αγκάλιαζες εκείνο…
Αν είχα ανάψει το τζάκι, θα ήσουν σε άλλο δωμάτιο.
Τώρα σε αισθάνομαι, ζεσταίνομαι από τους χτύπους της καρδιάς σου και από τον ήχο των βλεφάρων σου.
Κάπως έτσι μεταγγίζω πυρετό απ’ το κορμί σου.

Βαγοτονικό επεισόδιο

Δυο δευτερόλεπτα χωρίς καμία αίσθηση.
Δυο δευτερόλεπτα χωρίς τον παραμικρό έλεγχο.
Δυο δευτερόλεπτα σε κώμα.
Δυο δευτερόλεπτα στην άβυσσο.
Δυο δευτερόλεπτα δίχως ίχνος ύπαρξης.
Δυο δευτερόλεπτα δίχως κάποιο ζωτικό κύτταρο, έστω κι αν η καρδιά λειτουργεί ακόμα.
Δυο δευτερόλεπτα σε ένα ατέρμονο κενό.
Δυο δευτερόλεπτα στην ανυπαρξία, στο χάος, στον αιώνιο ύπνο.
Δυο δευτερόλεπτα αφημένος και αφηρημένος στο πουθενά και στο τίποτα.
Δυο δευτερόλεπτα αρκούν για να καταλάβεις, πόσο μικρή είν’ η ζωή.

Κι όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι σπαταλούν πολλά περισσότερα δευτερόλεπτα ή και χρόνια· μην κάνοντας τίποτα. Άλλες φορές πάλι, μετράνε τον χρόνο ανάποδα, για να γελάσουν, για να σβήσουν τα κεράκια, για να αγκαλιαστούν, για να πεθάνουν.

Αναρωτιέμαι τι θα γινόμουν, αν την στιγμή που λιποθυμούσα δεν είχα εσένα; Και επίσης, πόσο γλυκό ήταν εκείνο το ξύπνημα, αντικρίζοντάς σε; Έστω κι αν μέσα στη ζάλη μου και στην υπερβολική μου κούραση, μουσκεμένος και λουσμένος από τον ιδρώτα, δεν είχα την πλήρη επίγνωση γι’ αυτό που μου συμβαίνει. Θυμάμαι όμως, να με κοιτάς στα μάτια και να μου κρατάς το κεφάλι ψηλά· και από τα λόγια σου να προσπαθείς να με κρατήσεις ξύπνιο. Κάπως έτσι μετάλαβα ζωή, από τον ήχο των βλεφάρων σου και από την μυρωδιά των μαλλιών σου.

__________

* Ή λιποθυμικό επεισόδιο
Είναι η πιο συχνή κατηγορία λιποθυμίας. Αφορά συνήθως νεαρά άτομα και σπανίως εμφανίζεται για πρώτη φορά μετά την ηλικία των 45 ετών. Πριν την απώλεια των αισθήσεων μπορεί να νιώσει κανείς μια ζάλη, να βλέπει θολά, ή να βλέπει στίγματα. Συγχρόνως συνήθως υπάρχει χλωμάδα, ιδρώτας και μια σχετική βραδυκαρδία (συνήθως μετά την απώλεια συνείδησης λιγότερες από 60 σφύξεις το λεπτό). Είναι χαρακτηριστική η μικρή διάρκεια του επεισοδίου και το άτομο συνέρχεται πολύ γρήγορα αν και μπορεί μετά να νιώθει κουρασμένο.

Όσο κυλάει η ζωή, τόσο πιο αθόρυβη γίνεται

Γιατί άραγε είμαστε τόσο ομιλητικοί μπροστά από τον υπολογιστή και πίσω από αυτόν σιωπούμε; Γιατί με τόση μανία αλλάζουμε τα στάτους μας; Τι άραγε είναι οι περίφημες “καταστάσεις”; Τα τατουάζ που θέλαμε να χαράξουμε; Οι κραυγές που δε βγάλαμε; Ή μήπως τα τραγούδια που δεν τραγουδήσαμε και δε χορέψαμε ποτέ;

Όσο κυλάει η ζωή, τόσο πιο αθόρυβη γίνεται. Λες και ψάχνουμε απεγνωσμένα κάθε πρωί που ξυπνάμε, να πατήσουμε το πλήκτρο με τους σιωπηλούς τόνους, και έτσι με ένα κουμπί, να βάλουμε όλη τη ζωή μας στη σίγαση! Στόχος μας είναι δηλαδή, να ακούγεται επί μονίμου βάσεως, μια εκκωφαντική σιωπή!

Βέβαια προσπαθούμε, προσπαθούμε με καταστραμμένους τρόπους και κομμένα φτερά να πετάξουμε, και όταν βρούμε κάτι —που ξέρουμε εξ’ αρχής ότι θα ‘χει ημερομηνία λήξης— ανατρέχουμε σε στήλες με ζώδια και σε σελίδες με ωροσκόπια, για να μάθουμε πόσους οργασμούς θα ‘χουμε…

Βγαίνω έξω να περπατήσω και συναντάω ανθρώπους που μου λένε να  ενισχύσω την οργάνωσή τους, για τα άτομα με ειδικές αναπηρίες, τουλάχιστον έτσι μου λένε… τους κοιτάζω με απόγνωση και τους λέω τις δίκες μου ψυχικές αναπηρίες ποιος θα μου τις ενισχύσει; Με κοιτάζουν και αυτοί με τη σειρά τους με ένα βλέμμα απάθειας… Ύστερα, βάζουν το χέρι στην τσέπη και μου αφήνουν 1€, ότι κέρμα έχουν τέλος πάντων. Τους λέω δε θέλω λεφτά, συναισθήματα θέλω, στιγμές! Φεύγουν δίχως να μου πουν τίποτα, χωρίς να βγάλουν ούτε λέξη, ούτε καν άχνα…

Εισαγωγικό

Μπορεί να μοιάζει με μια κοινότυπη και ανώφελη τελεία,
αλλά δεν είναι.
Δεν είναι τελεία που τοποθετήθηκε για να κλείσει κάτι,
ούτε για να κλειστεί κάπου,
δεν εξυπηρετεί κανέναν και τίποτα,
φωνάζει όπως φωνάζουν κι οι λέξεις,
δεν είναι σύμβολο!
Είναι απλά μια σφαίρα πάνω από τις προτάσεις,
ο πιο μικρός πλανήτης στον κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα.
Μια κουκίδα που προσπαθεί να πετάξει•
πάνω από τις νοητές και τις ανόητες γραμμές ενός τετραδίου
ή τις λευκές επιφάνειες ενός υπολογιστή.
Ένα άγνωστο σημείο στίξης για τους πολλούς,
μια τελεία που η χρήση της ατονεί ολοένα με το πέρασμα του καιρού.
Παρ’ όλα αυτά, προσπαθεί να συναντήσει
το ανέφικτο,
να αγαπήσει σε έναν κόσμο
που διψά για το μίσος,
να βρει κάτι που να της μοιάζει,
να συναντήσει ακόμη μια άνω τελεία,
στην όχθη μιας πρότασης.

«άνω τελεία» www.updot.gr | mail: info@updot.gr

Άνθρωποι Τέρατα

Ώρα με την ώρα, χρόνο με το χρόνο, γινόμαστε άνθρωποι τέρατα.
Ξεφεύγουμε και παρεκκλίνουμε από ό,τι είχαμε πει όταν ήμασταν παιδιά.
Όταν μεγαλώσω θα γίνω… τέρας.
Και πια, γεννιόμαστε τέρατα, είμαστε δηλαδή τέρατα από τη μήτρα!
Βλέπω γυναίκες του Hollywood, που φωτογραφίζονται στο ίδιο σκηνικό, με τα ίδια ρούχα μετά από είκοσι χρόνια και όχι μόνο παραμένουν όμορφες, αλλά είναι και πιο εμφανίσιμες και από τότε που ήταν μικρές.
Ερχόμαστε όμως στα ελληνικά δεδομένα, στη Βίσση και τον Φλωρινιώτη. Που πήγε άραγε η νιότη;
Τα πρόσωπά μας αλλάζουν, βγάζουμε τρίχες, η αντίληψη μας και η κοιλιά μας παχαίνει, παθαίνουμε ακόμη και αλτσχάιμερ, την ώρα που είναι να ερωτευτούμε!
Μεταλλασσόμαστε σιγά σιγά σε όντα που είναι ανήμπορα να διευθύνουν τον εαυτό τους. Παρ’ όλα αυτά, δίνουμε συμβουλές και υποσχέσεις.
Παύουμε να μας αρέσουν τα ζαχαρωτά, οι γρανίτες, τα κοχύλια, τα νεροπίστολα, τα κάστρα στην άμμο.
Σταματάμε την άθληση, την ζωγραφική, το διάβασμα, το χαλασμένο τηλέφωνο, όλες τις ωραίες συνήθειες.
Πλέον έχουμε για πρότυπα καναλάρχες και πορνοστάρ.

Γινόμαστε μέρα με τη μέρα, άγρια σκυλιά, που τριγυρνάμε ανούσια στα πιο βρώμικα μέρη, νομίζοντας πως γυρεύουμε την ευτυχία, αλλά ούτε που την μυρίζουμε.
Αλυχτούμε για αγάπη, για λίγη παρέα, για ένα φιλί και μόλις βρούμε κάτι που θυμίζει αγάπη, κοκκινίζουμε.
Transformers γινόμαστε ολοένα, ελεγχόμενα σιδερένια κουβαδάκια με προβλέψιμες κινήσεις.
Δουλειά, τσόντα, σινεμά.
Δουλειά, τσόντα, σινεμά.
Δουλειά, τσόντα, σινεμά.
Παθαίνουμε καταθλίψεις, κρίσεις πανικού, κρίσεις άγχους, κρίσεις ομορφιάς, κρίσεις ασχήμιας. Τα πάντα αρκεί να βρισκόμαστε στον αφρό του lifestyle.
Τρεφόμαστε με μπικουτί και χάπια, με χλωρίνη και χαβιάρι, και για δίαιτα γιαούρτι με σπέρματα. Κάπως έτσι ξεχάσαμε τις σοκολάτες γάλακτος και τα ζελεδάκια.
Μεγαλώσαμε.
Μεγαλώσαμε και το στομάχι μας τώρα πρέπει να γεμίζει με ουσίες.
Τερατάκια τσέπης ή τέρατα με αυτιά, μάτια και στόμα, δεν έχει σημασία πια.
Ξεπουλήσαμε την παρθενιά μας στο παζάρι, κάνοντας σκόντο στον πρώτο τυχόντα.
Τώρα τα μάτια μας δεν βλέπουν όνειρα, μέσα στο σκοτάδι παρακαλάνε λίγο φως ή ένα καλό status.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη:
http://bibliotheque.gr/?p=25664

Γιατί φωτογραφίζουμε;

Γιατί άραγε φωτογραφίζουμε;

Γιατί με τόσο πάθος θέλουμε να απαθανατίσουμε την στιγμή;
Αφού όλοι λένε ζήσε την στιγμή, γιατί εμείς θέλουμε την στιγμή φωτογραφία;
6 από του πιο αγαπημένους μου Έλληνες-νίδες φωτογράφους κλίθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση του τίτλου.

“Γιατί όχι?”
Charalampos Kydonakis (dirty harrry)
flickr | site

“Ίσως γιατί ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος μέσα από μία φωτογραφία”
Mixalis Koulieris
flickr

“Φωτογραφίζουμε γιατί είναι ένας ωραίος τρόπος να ξεκινάς μία ιστορία, την οποία στη συνέχεια ο καθένας θα διηγηθεί όπως θέλει στο κεφάλι του.”
612gr
flickr | blog

“Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.”
Maria Kappatou
flickr

“Φωτογραφίζω γιατί μέσω της φωτογραφίας γνώρισα ένα κόσμο διαφορετικό και δεν μπορώ πλέον μακριά του.”
Dimitris Makrygiannakis (ngravity)
flickr

“Φωτογραφίζω κυρίως για να κρατήσω την στιγμή και να την ξαναζώ κατά βούληση!”
John D. Carnessiotis (aster-oid)
flickr 
blog

Άτιτλο

Πόσο καιρό ζεις μόνος;
Πόσο καιρό σε διακατέχουν οι τύψεις;

Βαρέθηκες μωρέ τη ζωή, και ακόμα δεν την έχεις ζήσει, σε νιώθω. Που είναι η πραγματική χαρά, που κρύβεται γαμώτο;

Για κάποιους είναι η εστίαση των συναισθημάτων στα μύχια της ψυχής. Για κάποιους άλλους είναι απλά, η αλλαγή τραγουδιού σε ένα μαγαζί. Δεν τους έχεις δει πως κάνουν;

Άλλοι μετράνε το χρόνο σε βουναλάκια από άμμο, και εγώ χάνω το χρόνο μου με αυτές τις μαλακίες, μα πρέπει να γράψω μια εισαγωγή. Τι δεν πρέπει;

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Εσύ μου το είχες πει. Όχι όμως για να δικαιολογήσεις την διαφορετικότητά σου, αλλά για να μου τονίσεις ότι είσαι ξεχωριστός. Αλλά εγώ πέρα βρέχει. Το θεώρησα και αυτό ένα ακόμα απόφθεγμα που διάβασες σε κάποιο κουλτουριάρικο βιβλίο.

Τότε ήμουν μικρή. Τότε πίστευα πως έβλεπες τσόντες όχι για να μάθεις να πηδάς, αλλά για να μάθεις να φιλάς… καμία δε σε γούσταρε τότε. Τώρα όμως;

Το ξέρω μεγάλε πως δεν γυρνάει ο χρόνος. Εγώ προσπάθησα. Όχι να τον γυρίσω, αλλά να σου δείξω ότι κάτι τρέχει, αλλά κι εσύ πέρα βρέχει. Όλοι στα λόγια είμαστε καλοί. Φιλόλογοι στα λόγια και στις πράξεις εγωιστές. Δεκάδες κείμενα σου έχω διαβάσει, αλλά @ρχίδι@… αφού δεν τα νιώθεις ρε, γιατί τα γράφεις; Που να πληρωνόσουν κι όλας! Πως γίνεται οι σημερινοί άντρες να γαμάτε μόνο μέσα σε μπουρδέλο και έξω τίποτα;

Η ακινησία ενός ρολογιού

Προτρέχω, βλέπω το μέλλον, όχι δε βλέπω τίποτα. Τίποτα από ό,τι φαντάστηκα παλιά δεν έχει γίνει. Παραμόνω λίγα. Ξανασκέφτομαι, συμβαίνουν όλα. Όλα έχουν τοποθετηθεί κατάλληλα. Όλα έχουν ειπωθεί κατάλληλα. Εγώ λείπω. Περνούν, φεύγουν καταστάσεις, γυρίζει, αναποδογυρίζει ο κόσμος… όλα αυτά που έμαθα, χάνονται, εμφανίζονται σε μια στιγμή. Χρειάζεται να αποφασίσω γρήγορα, “πιο γρήγορα”. Δεν είμαι φτιαγμένος για αυτό, μα πρέπει. Επιλέγω στην τύχη, καθαρά στην τύχη. Είναι το σωστό; Όχι. Πως θα το μάθω; Ως την άκρη, ναι, ως την άκρη. Μαυρίλα, τίποτα δε βλέπω μπροστά μου. Κλείνω τα μάτια μου, τα βλέπω όλα. Δε γίνεται η ζωή να είναι καλύτερη. Αυτή η ονειρεμένη ζωή, είναι η ζωή μου. Είναι το τώρα μου. Είναι οι καταστάσεις που δεν έζησα και που θα ζήσω. Όντας αμάθητος, όντας δυνατός. Με μερικούς χτύπους ρολογιού παραπάνω, πάνω από το κεφάλι μου.

2

Ο κάθε χρόνος είναι και ένας τόπος. Είναι το μέρος που αποφασίζουμε να ζήσουμε. Σε κάθε τόπο υπάρχουν διαφορετικοί δείκτες και διαφορετικοί αριθμοί, έτσι η ώρα περνάει αλλιώτικα και ας είναι η ίδια παντού.

Κεραυνοβόλος έρωτας

Ή έρωτας με την πρώτη ματιά. Στα αλήθεια, έχει συμβεί σε κανέναν τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια; Ή μήπως είναι ένα συναίσθημα που χάνεται ολοένα στον καιρό; Αρχικά, συνέβαλε η μεγάλη έκρηξη των social media.

Το 2008 μπήκε στη ζωή μας το facebook. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλα άλλαξαν στη προσέγγιση των σχέσεων. Μπορεί να φαίνεται ότι επικοινωνούμε, αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε σε μια άψυχη οθόνη. Έτσι, αυτός ο μικρόκοσμος που δημιουργούμε στο διαδίκτυο έχει και αντίκτυπο στην κοινωνία –και πλέον η ζωή, είναι ένας μικρόκοσμος του facebook. Κάνουμε πολλούς φίλους, γράφουμε ότι είμαστε σε σχέση και άλλα τέτοια, γιατί πολύ απλά θέλουμε να είμαστε αρεστοί στους άλλους. Ακόμα, όταν δούμε μια ωραία φωτογραφία ενός κοριτσιού την προσθέτουμε για φίλη. Ύστερα αρχίζει ένα άλλο παιχνίδι, η λεγόμενη κατασκοπία, για να μάθουμε αν έχει κάτι αυτόν τον καιρό…

Εδώ όμως είναι το βασικό ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, από τη στιγμή που στο facebook, έχω επισκεφτεί χιλιάδες profil και έχω ανοίξει χιλιάδες φωτογραφίες; Το γούστο μου δεν έχει “ακριβύνει”; Έτσι, κάθε φορά που συναντάω μια κοπέλα στο δρόμο, που δεν είναι τόσο ελκυστική, φυσικό είναι να μην την προσέξω, αφού τα μάτια μου έχουν συνηθίσει να βλέπουν μέσα σε λίγα λεπτά δεκάδες ωραίες κοπέλες!

Ενός κακού μύρια έπονται, η κινητικότητα που δημιούργησαν τα κοινωνικά δίκτυα έκανε πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο σαν την πρώτη πηγή ενημέρωσης, με συνέπεια, να μειώσουν τις ώρες της τηλεόρασης και να σταματήσουν να ακούνε ραδιόφωνο… Οι διευθυντές προγραμμάτων τότε, έπρεπε να στρέψουν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή ξανά στο “χαζοκούτι”. Όπως είχε πει και κάποιος, «τα εξώφυλλα με γυμνές γυναίκες πουλάνε και στους τυφλούς».

Το 2009 λοιπόν, προβάλλεται το πρώτο ελληνικό Next Top Model, για να ακολουθήσουν μερικούς μήνες μετά και τα άλλα. Έτσι, το ντύσιμο των παρουσιαστριών γίνεται ολοένα και πιο προκλητικό, καλλίγραμμα πόδια, στήθη χωρίς σουτιέν και αυτά από την πρωινή μέχρι και την βραδινή ζώνη. Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, από τη στιγμή που έχω ερεθιστεί, με προγράμματα τύπου Next Top Model και με όλα τα “πρωινάδικα”; Με όλα αυτά τα θεάματα, αναπόφευκτα δεν αναζητώ και εγώ, δίπλα μου, μία με τις αναλογίες της Δήμητρας Αλεξανδράκη;

Τρίτον, το τι επιλέγουμε να κάνουμε στο διαδίκτυο είναι καθαρά δική μας επιλογή. Το θέμα είναι τί επιλέγουμε; Πρόσφατα άκουσα στο ραδιόφωνο πως οι ιστοσελίδες με σεξουαλικό υλικό ξεπέρασαν και τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. “Ρουλέτες ερώτα”, διάσημες με topless, nip slip, τσόντοvideo και οι αριθμοί ανεβαίνουν κατακόρυφα. Ακούγεται παράδοξο, αλλά εδώ που φτάσαμε δεν είναι. Η μοναξιά κατάφερε να νικήσει τη μοναξιά! Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, να την κοιτάξω δηλαδή στα μάτια, από τη στιγμή που ασυνείδητα, τα μόνο που παρατηρώ πάνω της, είναι τα βυζιά και ο κώλος της.

Ένας άλλος παράγοντας είναι αυτός του πληρωμένου έρωτα. Όπου αυτό προϋπήρχε από πάντα. Η ανικανότητα όμως να αγαπήσουμε μια άλλη κοπέλα δεν προϋπήρχε, αλλά γεννήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι λοιπόν, η φοβία να ερωτευτούμε, μας πηγαίνει κατ’ ευθείαν στα μπουρδέλα της Φυλής, στα στούντιο της Σόλωνος και του Βοτανικού, και στις πιάτσες της παραλιακής.

Εδώ δε θα κάνω κάποιο άλλο σχόλιο, γιατί εν μέρει θα συμφωνήσω… πως αν δεν υπήρχαν αυτά τα κορίτσια, καμία παντρεμένη δεν θα κοιμόταν ήσυχη.

Η μόνη μου πικρία είναι, πως οι στατιστικές δείχνουν εξάρσεις στις μικρότερες ηλικίες… και τώρα ήρθε η ώρα της ερώτησης. Η δίψα μου για έρωτα, δε σταματάει κάθε φορά που φεύγω από αυτά τα μέρη; Πώς είναι δυνατόν δηλαδή, να ερωτευτώ μια κοπέλα, που έχει χαμηλές αναλογίες, δεν έχει κάνει πλαστική, δε μοιάζει στη Δήμητρα Αλεξανδράκη, ούτε στη Μενεγάκη, αλλά ούτε ψάχνει για σχέση; Ακόμα κι αν ερωτευτούμε κάποιον άλλον, όπου οι πιθανότητες πρέπει να είναι 1%, το βόλεμα της συνήθειας, η χαμηλή εκτίμηση του εαυτού και ο εσωστρεφής χαρακτήρας, κάνουν το οτιδήποτε για να μην ρωτήσουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας, το πιο απλό, «πώς σε λένε;»

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα  στο ΒΗΜΑ:
http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=481080