Πως γράφτηκε το “Ζητάτε να σας πω”

Ο Αττίκ λοιπόν, είχε γράψει ένα εκπληκτικό τραγούδι για να υμνήσει τα πανέμορφα μάτια της Μαρίκας Φιλιππίδου. Το καταπληκτικό αυτό βαλσάκι που είχε τίτλο “Είδα Μάτια”, γρήγορα αγαπήθηκε από τον κόσμο κι έγινε μεγάλη επιτυχία. Κάποιο βράδυ, αφότου ο Αττίκ είχε χωρίσει, έρχεται η Μαρίκα με τον δεύτερο άντρα της στο κέντρο που εμφανιζόταν ο Αττίκ και κάθονται στις πρώτες θέσεις. Ο κόσμος που αντιλήφθηκε ποιοι ήρθαν στην “Μάντρα”, αφού ξεπέρασε την αρχική του αμηχανία και θέλοντας να πειράξει τον Αττίκ, άρχισε να φωνάζει ρυθμικά “Είδα Μάτια” – “Είδα Μάτια”, απαιτώντας από τον Αττίκ να τους παίξει το αγαπημένο τους σουξέ. Ο Αττίκ αφού σηκώθηκε πικραμένος από το πιάνο του, αποσύρθηκε στα καμαρίνια για 10 λεπτά και επέστρεψε, αφού είχε ήδη συνθέσει μουσικά και στιχουργικά ένα καταπληκτικό κομμάτι , μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Το κομμάτι αυτό είχε τίτλο “Ζητάτε Να Σας Πω”, έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία κι έφτασε ως τις μέρες μας, διασκευασμένο και τραγουδισμένο από την αισθαντική φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Παραθέτω τις 2 πρώτες στροφές, για να διαπιστώσετε τον μοναδικό τρόπο, με τον οποίο η στιχουργική πένα του μεγάλου αυτού δημιουργού, περιγράφει συγκλονιστικά την ψυχική ένταση που βίωσε ο Αττίκ εκείνη τη στιγμή. Έχετε υπόψη πως αυτούς τους στίχους μαζί με τη μουσική, σκάρωσε ο Αττίκ μέσα σε 10 λεπτά.

Πηγή: MusicHeaven

Στίχοι: Αττίκ
Μουσική: Αττίκ
Πρώτη εκτέλεση: Αττίκ, Κλέων Τριανταφύλλου
Άλλες ερμηνείες:
Δανάη Στρατηγοπούλου
Ελίζα Μαρέλι
Αρλέτα
Χαρούλα Αλεξίου
Μανώλης Φάμελλος

Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα’ τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ’ ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ’ αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ’ τη φύση
καρδιά για ν’ αγαπήσει

Αχ, δεν είν’ οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι

Ακούστε μερικές μόνο από τις εκτελέσεις που έχουν γίνει στο “Ζητάτε να σας πω”.
Εκτελέσεις:
Δανάη Στρατηγοπούλου
Μανώλης Φάμελλος
Χάρις Αλεξίου
Μαρία Κώτη
Τάνια Τσανακλίδου
Βασσιλικός

Σκούρο γκρι

Ζαμπέτα ακούγαμε μαζί, στου Βύρωνα τις σκάλες
και βλέπαμε τις κάντιλακ να τρέχουν σα σκιές
ονείρατα και έρωτες δύο μικρές ψιχάλες
σε ένα καιρό νεροποντής που γέρνει τις συκές

[R]

Φωνές απ’ το διάδρομο, μιλάει μια τσαγιέρα
το τσάι είναι χωρίς νερό, κρύο σαν παγωτό
στους συγγενείς που ήρθανε για βιαστική βεγγέρα
θα τους κεράσουμε ψυχή, βασιλικό πολτό

Ασπρόμαυρο το μέλλον μας, ασπρόμαυρη η φωνή μας
τα χρώματα υπάρχουνε μόνο στο σινεμά
ας έβαφαν με σκούρο γκρι, μια νύχτα απ’ τη ζωή μας
κι ας ζούσαμε το αύριο σα μια στενή θηλιά

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς “νοικοκυραίους” – Σοφία Σαρρή

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς ‘νοικοκυραίους’, και ‘απολιτικ’ και γενικώς ελληνάρες φίλους στο fb γιατί με σας τους 1,237 μικρούς Τσε και Μπακούνιν και Βιντγκενστάιν που έχω μπλέξει κάθε φορά που κάνω scroll down ρε παιδιά μου τσακίζετε το ηθικό και μου χαλάτε τη μέρα. Ο ένας με το αντιφασιστικό του πόνημα, ο άλλος το πιστεύει οτι θα νικήσουμε σύντροφοι αλλά η Χ.Α ανοίγει πλέον και δικά της κομμωτήρια απ’τα πολλά φράγκα που έχει, ο παράλλος ‘σώστε τα κουταβάκια απ’τις φόλες (με φωτο νεκρα κουταβάκια)’, όχι το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης γιατί σήμερα κλείσανε άλλες 56 καταλήψεις, ποιός έδειρε ποιόν καημένο μετανάστη (φωτό μετανάστη χωρίς κάτω σιαγόνα), υπέγραψε το τάδε petition για τον χρυσοπράσινο κορμοράνο της Βοημίας, πόσα κεφάλια ανοίξανε απ’τους μπάτσους στην τάδε πορεία (φωτό ανοιγμένα κεφάλια), πόσοι πεθάνανε απ’τον σεισμό στη Χονολουλού, πόσα παιδάκια βιάσανε οι αμερικάνοι στρατιώτες στο Ιράκ μεταξύ 2009-2012, πόσες τραβεστί κυνηγήσανε οι Διας για να φορέσουν στα κρυφά τα καλσόν τους… γαμώ τη μπαναγία. δεν μπορώ άλλο. θα φουντάρω στο τέλος. Πάω να κάω friend request στη lifo. και στον Γιώργο τον Νταλάρα. και σε κάποια καινούρια τηλεχαρουμενιά με τρέσες στο μαλλί.και στη Μόνικα. και στην Αντζελα Γκερέκου. και στο Μικρό μου Πόνυ Official. και στον ΠΑΟΥΛΟ γαμημένο ΚΟΕΛΙΟ.

https://www.facebook.com/kira.kitana/posts/10201285700056251?comment_id=5728257&offset=0&total_comments=17&ref=notif&notif_t=feed_comment_reply

Γράμμα – Incognita sperans

Είμαι γράμμα
έρμαιο του χάους
λίγο αστείο, λίγο κοινότυπο, λίγο αφελές
που στέλνεται χωρίς γραμματόσημο
που δεν κλείστηκε σε φάκελο
που πολεμάει με σπαθιά από χαρτί
το κενό και την έλλειψη.
Που βρίζει τις καταραμένες επιστροφές
στις χωρίς νόημα εκβιαστικές διαδρομές
και εκτίθεται σε πολλά μάτια
έχοντας διαλέξει παραλήπτη.
Γράμμα που πετάει σε νεφελώματα
και αποφασίζει να σταλεί απ’την άσχημη πόλη
σηκώνοντας κεφάλι
επιτιθέμενο στο τίποτα
διεκδικώντας τα πάντα.

Είμαι γράμμα
άγνωστο στις χημικές εξισώσεις.
Άγνωστο στις εργαστηριακές δοκιμές
των σκέψεων και των σχέσεων.
Είμαι γράμμα που μελετάει
τη γεωγραφία των αναπνοών
τη γεωγραφία των αγγιγμάτων
τη γεωγραφία των ενώσεων.
Γράμμα λοιπόν
που θέλει να γραφτεί
στους τοίχους της άσχημης πόλης
με τις συλλαβές
της ανεπιτήδευτης ομορφιάς.

http://incospe.blogspot.gr/

35μέτρα μακριά από την ευτυχία

Οι άνθρωποι εστιάζουμε μόνο στο κοντινό και στο εφήμερο, παρ’ όλα αυτά, ψάχνουμε την ευτυχία, όσο πιο μακριά γίνεται! Δεν πηγαίνουμε ποτέ σε ένα μέρος που είναι δίπλα μας, μα πάντα αναζητάμε το πιο μακρινό λιμάνι, και έτσι χανόμαστε… Χρόνια ολόκληρα είχα αυτή την απορία, γιατί δεν συναντάω ποτέ στο δρόμο γνωστούς ή φίλους; Τέσσερις πέντε μένουμε πολύ κοντά, αλλά ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Γι’ αυτό όταν θα συναντήσουμε κάποιον σε ένα τελείως διαφορετικό τοπίο, θα τρέξουμε και θα του πούμε: «α τι μικρός που είναι ο κόσμος!». Κι αν πάλι τύχει, να συναντήσουμε τον ίδιο άνθρωπο στο supermarket ή στο μανάβικο, τον προσπερνάμε και κάνουμε πως δεν τον είδαμε.

Δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ:
http://www.antiepilogou.gr/show_work.php?id=553
αντί x λόγου, λογοτεχνικό περιοδικό, Ιωάννινα

#TWEET_STORIES: Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες

#TWEET_STORIES: Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες
[ Συλλογή 371 μικροδιηγημάτων ]

Η πρωτοποριακή συλλογή 371 μικροδιηγημάτων της Open Book κυκλοφόρησε! Κατεβάστε την εντελώς δωρεάν και μοιραστείτε την ελεύθερα. Κάπου εκεί βρίσκεται και η δικιά μου.

Μπορείτε να το κάνετε από τον παρακάτω σύνδεσμο.
http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html

Πρέπει να οπλιστούμε με γνώση – Δημήτρης Μητσοτάκης

Γ.Ι.: Αν είχες λίγο χρόνο μπροστά σου, μια και οι καιροί δεν μας επιτρέπουν να περνάμε πολύ χρόνο με την οικογένειά μας. Σε ποιο από τα δυο μέρη θα επέλεγες να πας τις κόρες σου; Σε ένα θέατρο σκιών όπου κυρίαρχο στοιχειό θα είναι ο πόνος ή σε ένα carousel για να διασκεδάσουν; Πάντα με επίκεντρο το τώρα, στις ηλικίες που είναι τώρα οι κόρες σου.

Δ.Μ.: Και στα δύο. Το καθένα έχει άλλα πράγματα να δώσει. Το θέατρο καλλιεργεί το νου. Το καρουζέλ είναι μια καθαρή διασκέδαση, μια περιστροφή θα έλεγα γύρω από τον εαυτό σου, πράγμα αρκετά διασκεδαστικό αν δεν ζαλίζεσαι…

Διαβάστε τη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Δημήτρης Μητσοτάκης
με αφορμή τον καινούριο δίσκο του.
http://bit.ly/NdrjRQ

Ο ποδηλάτης

Όλες οι βόλτες σ’ ήτανε μονόδρομες πορείες
σε μια συνήθεια έχτισες ολόκληρες στιγμές
κι ο λογισμός σου άρχισε να πλέκει ιστορίες
πως θα μπορέσεις να κρυφτείς, στου χρόνου τις ρωγμές.

Τα βράδια είχες ξεναγό φεγγάρια λυπημένα
αυτά σου δείχναν διαδρομή, αυτά και γυρισμό
και διάλεξες ποδήλατο που να μην έχει φρένα
για να περάσεις μια ζωή, χωρίς σταματημό.

Πετάλι έκανες ξανά στα ίδια μονοπάτια
σε εκείνα που σου άρεσαν και πήγαινες μικρός
μα γρήγορα λησμόνησες των φίλων σου τα μάτια
γιατί κι αυτά σου θύμιζαν, πως πέρναγε ο καιρός.

Στην παιδική ανάσα σου θολές οι αναμνήσεις
και περιμένεις λύτρωση από το πουθενά
και στο Θεό προσεύχεσαι το χρόνο να νικήσεις
να αντέξεις όσο γίνεται, να αντέξεις στη σκουριά.

Δημοσιεύτηκε και εδώ: http://www.e-charity.gr/final.php?id=669&tef=May&y=2012

Ροντέο

Οι έρωτες τρέχουν σαν άλογα δίχως τα γκέμια
και εμείς προχωράμε κοιτώντας το χρώμα της χαίτης
οι έρωτες φεύγουν, Σεπτέμβρη καιρό στα μελτέμια
χωρίς να θυμούνται ποιος είναι στα αλήθεια δραπέτης

Το κλάμα του ονείρου χαράζει τα μέσα μας βράχια
τα θρύψαλα παίρνουν μορφή, αφορμή για καυγάδες
τα μάτια μας έχουν οξύ και ποτίζουν τα βράδια
τα βράδια που μοιάζει η ζωή να σκοτώνει φονιάδες

Κοιτάζω στο δρόμο τις φάτσες που κρύβουν τη μάσκα
στα λόγια πνιγήκαν στις πράξεις γελούν και οι ίδιοι
εκεί που χρειάζεται θάρρος, αφήσανε λάσκα
και έχω για προίκα εγώ τη ντροπή που τους πνίγει

Το σήμερα τέλειωσε χτες και το αύριο σβήνει
ροντέο το μέλλον μιας χώρας, που αστράφτει σε λάσπη
ποιος χείμαρρος θα ‘ρθει με θαύματα να μας ξεπλύνει
στο βούρκο που ζήσαμε, ζούμε και ίσως μας θάψει

Ακρότατο όριο

Με συνεπαίρνει η λαγαρή λίμνη αυτό το μεσοδιάστημα του ερέβους και του ξημερώματος, που αποπνέει ευδία αύρα. Τα λόγια μου ξεχειλίζουν και βγαίνουν χωρίς να το θέλω, κρένω στα πουλιά να με ακολουθήσουν με ένα σκοπό που εκείνη την ώρα συνθέτω. Είναι ένα αισθαντικό και καθησυχαστικό σφύριγμα, σχεδόν νανούρισμα, όπως εκείνα που λένε οι μανάδες στα παιδιά όταν δεν έχουν ύπνο. Θα ήθελα να κοιμηθώ και εγώ αυτό το βράδυ, μα δε με αφήνει το ασφόδελο τοπίο του νου μου. Τα αναρίθμητα ασπρόμαυρα οράματα έρχονται και παρέρχονται πριν προλάβω να αποκοιμηθώ. Αρχικά, βλέπω μια διαλυμένη βάρκα σε ένα ομιχλώδες τοπίο. Έχω την ανάγκη να κοιτάξω πιο βαθιά, και κοιτάω.

Είναι μια λίμνη πάλι, αλλά με μια ματιά καταλαβαίνω πως έχει μία ιδιαιτερότητα, είναι καλυμμένη με αλισάχνη. Πλέουν ωστόσο μερικοί κύκνοι. Πιέζω τον εαυτό μου να πάει όσο πιο κοντά γίνεται. Αυτά τα πανέμορφα υδρόβια πτηνά τσαλαβουτούν μεταξύ ανέσπερων νερών και λασπών. Με την ανεκδήλωτη περηφάνια καταφέρνουν να ενατενίσουν και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον μου και με αμείωτη συγκατάθεση παρακολουθώ τις κάθε κινήσεις τους. Είναι ακριβώς η στιγμή που ξεχνώ τα υπόμενα και προσηλώνω το μυαλό μου στο απερίγραπτο θέαμα. Στιγμιαία ξυπνώ, χάνω την συνείδησή μου σαν επιληπτικός, τα γεγονότα συσχετίζονται με τα είδη πρωτύτερα, διορατικές σκέψεις του παρόντος. Ξανά βυθίζομαι στο όραμα της λίμνης ανάμεσα ονειρικής και ονειρεμένης ζωής.

Οραματίζομαι μια αλλόκοτη ιστορία καθώς παρακολουθώ τους κύκνους, είναι ένα είδος νανοκύκνων με μαύρο ράμφος και με ένα ανεπαίσθητο χρωματισμό ώχρας στα φτερά τους. Σαλεύουν με μια γαλήνη και αναδεικνύουν έτσι την ομορφιά τους. Μια αληθινή μυσταγωγία τριγυρίζει τις κλειδαριές του μυαλού μου. Παρ’ όλα αυτά, στρέφω τη ματιά μου λίγο δεξιά για να αποτραπεί η έκσταση και αντικρίζω μερικά παιδιά. Είναι μικρής ηλικίας, δυο αγόρια, δυο κορίτσια που παίζουν νωχελικά κρυφτό. Γενικεύω το πλάνο μου και βλέπω πως ο ήλιος θέλει σχεδόν μια ώρα για να δύσει και έτσι στο τοπίο χαράζεται μια ανταύγεια που χρωματίζει ένα ασήμαντο κομμάτι του ουρανού.

Κάθονται να ξαποστάσουν πάνω στις λοφοσειρές. Την ώρα εκείνη της ραστώνης, τα παιδιά αρχίζουν να λιθοβολούν μέσα στη λίμνη, η αναταραχή διέπει της ηρεμίας και οι κυκλικοί σχηματισμοί της μπουνάτσας. Δεν έχω τη παραμικρή υπόνοια αν στόχευαν τα πουλιά ή όχι, αυτό που ξέρω είναι πως δεν έκανα τίποτα για να τα αποτρέψω, μόνο στάθηκα, για να μην πέσω. Οι κύκνοι αποτραβήχτηκαν από το σημείο με μια θριαμβευτική κραυγή που στον αντίλαλό της έκρυβε πόνο και κλάμα. Ένα από αυτά τα μεγαλοπρεπή ζώα είχε χτυπηθεί. Όχι τόσο βαριά αλλά έδειχνε να μην μπορεί να πετάξει όπως τα άλλα, που με ένα πήδημα περιοριστήκαν στον αντίποδα της όχθης.

Ωστόσο με την ταχύτητά του έφτασε το σμήνος αλλά ήδη απομονωμένο, διαμελίστηκε σε μια συνομοταξία. Διαχωριστικέ από μια αταξία. Ξανά κοιτάζω τον ουρανό και βλέπω όλα τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, να διαφωνούν με νύξεις με μερικά σύννεφα. Σε λίγο καιρό θα άρχιζε η περίοδος της αποδημίας και ήξερε πως δεν είχε θέση στο διαγώνιο διάνυσμα. Έπρεπε να μείνει άρρηκτο με τη λίμνη, η μόνη του παρέα θα είναι τα αναφωνητά των γλάρων που θα χορεύουν πάνω από τα αλατισμένα νερά και αν υπήρχε η έσχατη ευκαιρία να πετάξει μαζί με τα υπόλοιπα ζώα, σβήστηκε γιατί σε μια απόφαση καθόλου προσποιητή αλλά σθεναρή, θα αναζητήσει τη μοναξιά εθελούσια. Έτσι θα μείνει αρραγής σε μια διαβατική ζωή.

Με αυτούς τους στοχασμούς περνάω στην ονειρεμένη ζωή, ξεθωριάζει η χαραγμένη εικόνα, μολονότι δεν έχει ξημερώσει στο ομόηχο τοπίο. Θέλω πραγματικά να ξυπνήσω από το όνειρο, με κρύο νερό.

Ιχνογραφείτε το είδωλο μου στον αντικατοπτρισμό των νερών, τα πράσινα μάτια εναλλάσσονται με μαύρα.. περήφανα και μελαγχολικά. Περιμένω να σταματήσει ο μπάτης προκειμένου να ανακαλύψω τις αρετές του προσώπου μου. Διακρίνω τα αμμουδερά μαλλιά μου άπλυτα από τη στίλβη της άμμου και τα λερωμένα χέρια μου που κόλλησαν τους πολύχρωμους αυτούς κόκκους από τη σκονισμένη μέρα. Γεμίζω τις χούφτες μου με νερό να ξεπλυθώ και αναταράσσω το όμορφο πορτραίτο. Ύστερα κάθομαι να συλλογιστώ τα όσα πραγματεύτηκαν τη νύχτα. Την απαρχή ενός βίαιου δοσίματος, μιας κλειστής αθιβολής.

Αυτής που δε με αφήνει να σε ξεχάσω, γοργόνα. Αν με ακούς, θέλω να σου διηγηθώ. Τα λόγια μου ευχές μέσα από τις προσευχές. Όταν φορτίζομαι συναισθηματικά, όταν βαραίνει η ανάσα μου, όταν δεν απαντάω στον ίδιο μου τον εαυτό, όταν κλαίω, όταν γιορτάζω, όταν ξεπερνώ τον εαυτό μου, όταν χαμογελώ, όταν κρυώνω, όταν τραγουδώ, όταν περπατώ, όταν μυρίζω λουλούδια, όταν διαβάζω, όταν βλέπω τα ηλιοβασιλέματα, νιώθω πως κάτι λείπει, γιατί δε με αξιώνεις να έχω δίπλα μου το κορίτσι που αγαπάω; Ξέρω η προσπάθεια είναι ολότελα δική μου και η ευθύνη και το αποτέλεσμα Δική σου. Προσπάθησα, της μίλησα, μα δε τη μύρισα. Η ευωδιά του προσώπου της χαράχτηκε σα συναίσθημα που λείπει, για να ολοκληρωθεί ένας κύκλος.

Μέσα στην λίμνη ο κύκνος, πλέει έρμος εκεί που τον άφησες, η ίσαλος γραμμή που αναγράφεται είναι μοναχική και η σκιά γιορτάζει τη θλίψη. Μια ευλογημένη κατά τα αλλά λίμνη που η κάθε της στιγμή μέσα στην μέρα είναι ένα σκοτείνιασμα με αντανακλάσεις. Τα χρώματα είναι συνυφασμένα με τη διάθεση, απέραντο άλγος μοναξιάς. Φύσημα ενός αέρα που μετρά καθημερινά απουσίες. Κάπως έτσι κλείνει ο κύκλος… μα δεν αρχίζει καινούριος.

Ύστερα φεύγω με βαριά βήματα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Μηδόλως δε θα ξαναγύριζα εκεί. Σαν απομονωτήριο με τελικό σκοπό τη σωτηρία της ψυχής. Έτσι είναι τα όνειρα. Ένα καλειδοσκόπιο με ασπρόμαυρα και πολύχρωμα κάτοπτρα που ανακλώνται, σαν τη κρίση ενός επιληπτικού, μέσα σε ένα λεπτό τα βλέπεις όλα! Δεν ερμηνεύω ποτέ τα όσα είδα και στα αλήθεια δε ξέρω τη συμβολίζουν, αν ήταν ονειρώξεις ή απλά αν ήταν ονείρατα σε μια διαστρεβλωτική κρίση ψυχοσύνθεσης.

Απομένει μισή ώρα πριν ξημερώσει και η απέραντη θλίψη μου μερώνει. Ο διάλογος συνετέλεσε αρωγός και αλάργευσε την οργή μου. Τα αναφιλητά μου αρχίζουν και ξεθωριάζουν, όταν χάνεται η θύμησή σου. Διανύω μερικά μέτρα και δεν μπορώ να σε λησμονήσω. Το πρόσωπό σου έρχεται ατόφιο και άχραντοστη ισχνή μνήμη μου. Τα μελιχρά μάτια σου αργοσβήνουν στα δικά μου και μαζί με τα ολόχρυσα δεμένα μαλλιά συνθέτουν μια απόχρωση που ενσταλάζεται στο βλέμμα. Θυμάμαι τα πάντα από την τελευταία σου όψη. Φοβάμαι όμως πως θα τα ξεχάσω.

Η ελπίδα αναρριπίζει την αγάπη και συγχωνεύετε με το χρόνο. Το μόνο που απομένει να κάνω είναι να παραμείνω δυνατός σε ένα αδύναμο τοπίο. Έτσι μέσα από τη μοναξιά θα προσπαθήσω να ξεδιαλύνω τις άτεγκτες σκέψεις που βουλιάζουν στο μεταίχμιο της λογικής και της πλάνης. Σε ένα παράθυρο δημιουργίας και σε ένα υπόγειο κενοδοξίας θα τελέσω διονυσιασμό με το νερό της λησμονιάς και της θύμησης.

Δεν πιστεύω σε τέλη και τελείες, ούτε σε λίμνες και λιμάνια. Στο μόνο που πιστεύω είναι στα ταξίδια, αυτά που είναι ενδιάμεσα σε όλα τα όρια και ανάμεσα στις άγνωστες πτυχές. Η ανάγκη να γνωρίσουμε τι υπάρχει απέναντι συχνά φέρνει ανάποδα αποτελέσματα, βραδυπορίες και λοξοδρομίες. Βέβαια και δε μετρώ το πρώτο λάθος, μετρώ τις προσπάθειες, συναρμολογώντας έτσι τη δικιά σου γέφυρα χωρίς λάκκους και παγίδες. Διασχίζοντας το δρομολόγιο και γονατίζοντας από την εξάντληση, η μόνη παρηγοριά και η μόνη πηγή να ξεδιψάσεις θα είναι η αγάπη.

Δημοσιευμένο διήγημά μου στο ONE:STORY, αρχικά δημοσιεύτηκε εδώ.