10+1 τρόποι για να γίνεις viral

  1. Φτιάξε ένα video με αυτό που θες να κάνεις, μπορείς και μόνος σου, εξάντλησε τις πιθανότητες να το κάνεις μόνος σου, αλλιώς ζήτα βοήθεια από κάποιον φίλο σου
  2. Κόλλα αυτοκόλλητα με την ιδέα σου παντού, παντού όμως
  3. “Χτύπα” ένα τατουάζ με αυτό που πρεσβεύεις
  4. Ανέβα στην σκηνή μιας συναυλίας και φώναξε αυτό που θες, φυσικά κάποιος πρέπει να σε βιντεοσκοπεί
  5. Πήγαινε σε πλατείες και μοίραζε φυλλάδια με την ιδέα σου
  6. Ρώτα ανθρώπους για το αν σε ξέρουν, αν όχι, πες τους ποιος είσαι, τι κάνεις και πού μπορούν να σε βρουν
  7. Δείξε σε “διάσημους” Έλληνες την ιδέα σου, μετά πάρε τους συνέντευξη για το πώς τους φαίνεται, δημοσίευσε αυτό το υλικό στα κοινωνικά σου δίκτυα
  8. Γράψε τον τίτλο του project σου σε ένα βαγόνι τραίνου, ύστερα φωτογράφισέ το και πιο μετά ανέβασέ το
  9. Πάρε ένα αεροπλάνο για οπουδήποτε, βρες ξένους ανθρώπους που ασχολούνται με το αντικείμενό σου και ζήτα τους συμβουλές
  10. Κάνε ένα extreme sport και φώναζε την ιδέα σου, μία κάμερα από δίπλα θα ήταν αρκετά χρήσιμη
  11. Η μεγαλύτερη τρέλα είναι να παλεύεις για τα όνειρά σου, άκου την καρδιά σου και εκείνη θα σου δείξει τον τρόπο και για να γίνεις viral, αλλά κυρίως να βελτιωθείς μέσα σου

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γρηγόρης Πολύζος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αν το ήξερα θα ήξερα και την συνέχεια και αυτό δεν το θέλω με τίποτα.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί δεν συμβιβάζονται. Θέλουν κάθε φορά να ζήσουν στο έπακρο. Καλά κάνουν!

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην πλατεία Μοναστηρακίου, γιατί βλέπεις τους πάντες και τα πάντα.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Γιατί η θέληση και η ψυχική δύναμη  μετράνε περισσότερο από τα όποια εμπόδια.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το πόσο αναπολούμε το παρελθόν και περιμένουμε το μέλλον.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό, για τα χρώματα.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Μάθαμε γραμματική, συντακτικό, ανάγνωση αλλά όχι αληθινή επικοινωνία.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί φοβόμαστε να “εκτεθούμε”.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η εικόνα του εαυτού μας που προβάλουμε στο social media.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Κάθε μέρα αυτό δεν κάνουμε;

_

Είμαι 31 χρόνων, συνθέτης και καθηγητής μουσικής. Έχω 2 προσωπικούς δίσκους στον χώρο του έντεχνου τραγουδιού με συνεργασίες τις οποίες καμαρώνω. Τώρα ετοιμάζω την τρίτη μου δουλειά. Παράλληλα γράφω και έργα κλασικής μουσικής.

Τα μεροκάματα

Στίχοι: Δημήτρης Παπαχαραλάμπους
Μουσική: Χρυσόστομου Καραντωνίου
Πρώτη εκτέλεση: Πάνου Παπαιωάννου

Το εν λόγω τραγούδι κέρδισε το βραβείου κοινού στους φετινούς “Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού”.

Μικρά τα μεροκάματα
τα δωρεάν πιο λίγα

…από τον πρώτο κιόλας στίχο φαίνεται πως θα μας μιλήσει για την σημερινή Ελλάδα, για αυτό που συμβαίνει τώρα
…επίσης, μου θυμίζει τον στίχο του Σ. Κραουνάκη στο «Ζωή νταλίκα κόκκινη», «Τα εργοστάσια μεγάλα, τα μεροκάματα μικρά»

ξεκίνησα χαράματα

…για να ξεκινήσει κάποιος χαράματα, πρέπει να το έχει αποφασίσει από την προηγούμενη, κάτι που σε αυτήν την εποχή δεν συμβαίνει, δεν έχουμε πλάνο, δεν έχουμε ιδέες, δεν έχουμε όρεξη, δεν έχουμε όνειρα, δεν, δεν δεν…
μα πουθενά δεν πήγα
…είπαμε πως αγγίζει την πραγματικότητα, αυτή όμως η εποχή και όρεξη να έχεις δεν βοηθάει να κάνεις κάτι καλό

Φθηνά τα λόγια τα πολλά
και ακριβή μια λέξη

…και κάπου εδώ το κομμάτι απογειώνεται, υπέροχος στίχος, αποτυπώνει ακριβώς το σήμερα και την κοινωνία. Ερωτικός στίχος, αλλά και πολιτικός… από τις βρύσες μας τώρα κυλάει το αμίλητο νερό και έτσι πάψαμε να μιλάμε για τα προβλήματά μας και τις ανησυχίες μας, πάψαμε εν γένει να εκφραζόμαστε! Πραγματικά, δε ξέρω τον ακριβή λόγο, ίσως από φόβο, από ντροπή, ίσως πάλι από συνήθεια!
ποιος αγοράζει ποιος πουλά
…εδώ μια ρητορική ερώτηση…
και ποιος μου τα’ χει κλέψει
…και εδώ πάλι…
…αν και περισσότερο στον τέταρτο στίχο, ο στιχουργός πίεσε την ομοιοκαταληξία να βγει, παρά ήθελε να βγάλει αυτό το νόημα

Δεν είναι που προσπάθησα
όσο κανείς δεν ξέρει
είναι που όσα κράτησα
μου κάψανε το χέρι

Δεν είναι που κουράστηκα
να περιμένω κάτι
είναι που δεν φαντάστηκα
ότι ποτέ δε θα ’ρθει.
…και αυτά τα δύο ρεφρέν και τα άλλα δύο από κάτω, δεν έχουν τόσο μεγάλη έπαρση, σε σχέση με το υπόλοιπο του κομματιού, θα έλεγα πως μπήκαν για να μπουν, δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο για να σε ξεπετάξουν. Βέβαια, δένουν αρμονικά με το νόημα

Μικρά τα μεροκάματα
…αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα σύγχρονα πολιτικά τραγούδια
και οι αγκαλιές πιο λίγες
…γιατί άραγε όσο μικραίνουν οι μισθοί, να λιγοστεύουν και τα χάδια;
σε κοίταξα κατάματα
εσύ όμως δεν με είδες

…παίζει με τις αντιθέσεις ο στιχουργός καθ’ όλη την διάρκεια του κομματιού
…αν προσέξετε, οι πρώτοι στίχοι είναι καλύτεροι από τους άλλους δύο, δεν επιτυγχάνεται δηλαδή, τόσο πολύ η κορύφωση στο συγκεκριμένο τραγούδι…

Φθηνά τα λόγια τα πολλά
και ακριβή μια λέξη
ποιος αγοράζει ποιος πουλά
εσύ που τα έχεις κλέψει

…τελικά από το ποιος… πήγαμε στο εσύ! Βρήκαμε τον “ένοχο”!

Δεν είναι που σε αγάπησα
όσο κανείς δεν ξέρει
είναι που δεν σε κράτησα
ποτέ από το χέρι.

Δεν είναι που κουράστηκα
να περιμένω μόνο
είναι που δεν φαντάστηκα
πως χάθηκε στον δρόμο
…δε θα σχολιάσω εξονυχιστικά εδώ πέρα… θα πω μόνο πως δεν υπάρχει δεύτερη ζωή για να αγαπήσει κάποιος, αν αγαπάς κάτι πηγαίνεις προς το μέρος του, και προσπαθήσεις να κολλήσεις σαν τον μαγνήτη! Διώξτε λοιπόν τους εγωισμούς, το “ε και τι έγινε”, το γαμημένο “αύριο” και αφεθείτε! Όπως λέει και η φίλη μου η Στέργια Κάββαλου: «Αντί να χώνεσαι στις γωνίες χαϊδεύοντας το κεφάλι σου για να απαλύνεις τον πόνο άσε και κάποιον άλλο να σου λούσει τα μαλλιά, να στα χτενίσει πλεξούδες και ας σε πονέσει. Βάλε το γδαρμένο σου χέρι μέσα στο δικό του και άφησέ τον να σε σηκώσει. Κι ας μην ξέρεις για πού είστε.»

_

Το άρθρο γράφτηκε 7.03.2014 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Επιπλέουμε

Πέλαγος είναι η ζωή και εμείς μηνύματα σε μπουκάλια. Σχεδόν από τη μήτρα πλέουμε σε θάλασσες αγωνίας μέχρι να συναντήσουμε μια στεριά. Μια στεριά που να μπορούμε ελεύθερα να διαβάσουμε αυτό που έχουμε γράψει. Το μήνυμα μπορεί να είναι μερικοί στίχοι για αυτόν που αγαπάμε, ραβασάκια στον εαυτό μας, ακόμα και τζάμια που θα καταπιούμε από το μπουκάλι. Η αλήθεια είναι, πως επιπλέουμε στον αέρα του μπουκαλιού· όσα κι αν κάνουμε σε αυτήν τη ζωή θα παραμείνουν θρύψαλα, αλλά όσα δεν κάνουμε θα μας κόβουν κάθε μέρα. Πέλαγος είναι η ψυχή και εμείς ακόμα να γίνουμε μηνύματα σε μπουκάλια.

_

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού “100 λέξεις σε 24 ώρες”, ένας διαγωνισμός μικρομυθοπλασίας που διοργάνωσε το fractal και το openbook.gr

25+1 “θρησκευόμενα” τραγούδια

  1. Θεέ μου μεγαλοδύναμε που `σαι ψηλά εκεί απάνω ρίξε λιγάκι τουμπεκί, Θεούλη μου στον αργιλέ μου απάνω
  2. Όχι από περιέργεια, μα δε χωράω στην ύλη κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή την έχει για θεό
  3. Για το δικό σου Θεό μαζί σου θα καώ της άπλωσε τα χέρια και βγήκαν περιστέρια
  4. Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω έχω φίλο τον Ήλιο Θεό με του αγέρα το νέκταρ μεθάω αγκαλιάζω και γη κι ουρανό
  5. Στέλνω ένα γράμμα στο Θεό, σ’ όποιον Θεό πιστεύεις να μ’ αγαπήσεις του ζητώ, να με κατανοήσεις
  6. Θεέ μου λύγισα και κλαίω πού να είναι λέω τάχα που θα κοιμηθεί
  7. Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή αν έχεις το Θεό σου
  8. Θεέ μου δε θέλει, το βλέπω καθαρά κι όλα, γίνανε Θεέ μου τόσο, μα τόσο ξαφνικά
  9. Βρέξε Θεέ μου όσο μπορείς οι αγάπες της νύχτας πεθαίνουν νωρίς
  10. Μη με πας απ’ το σπίτι τ’ ακούς, στο Θεό να με πας μυρωδιά καταλύτη εσύ μοναχά μ’ αγαπάς
  11. Θεέ μου κάνε να μου πάνε όλα πρίμα
  12. Στο τσιγάρο που κρατώ, στον ένα μου Θεό να μη δώσει να ξημερωθώ
  13. Θεέ μου πως μπόρεσε να με ξεχάσει, θεέ μου πως μπόρεσε να μ’ αρνηθεί;
  14. Οι θύελλες που πέρασε δεν του `βαλαν μυαλό απ’ το Θεό παιδεύεται και το Θεό παιδεύει
  15. Φεγγάρι φέγγε μου να περπατώ στη νύχτα ούτε και `συ έχεις θεό μήτε πατρίδα μόνο φωτίζεις
  16. Θέλω να πω στους βάρβαρους και στους ειδωλολάτρες πως έχω βάρος και Θεό και γι’ αυτονών τις πλάτες
  17. Γιατί Θεέ μου η ζωή με κυνηγάει σαν το ληστή κι όταν γυρεύω λίγο φως το φως μου κρύβει ο αδελφός
  18. Θεέ μου παντοδύναμε, δοξάζω το όνομά σου, πάλε ζητώ τη χάρη σου τζε τη βοήθειά σου
  19. Σε ποιο Θεό να πιστέψω…
  20. Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου
  21. Παλάτια χτίζουν οι θεοί κι εμείς πάνω στην άμμο
  22. Να κι η Φωφώ πού `χει ένα … πω, πω, πω, πω κι ούτε σπίτι, ούτε Θεό κανένα δε φοβάται η Σουλτάνα η Φωφώ
  23. Και οι θεοί σαν πείθονται εάν υπάρχει ανάγκα
  24. Πού γυρνάς, πώς περνάς, ποιον στα μάτια κοιτάς; Ποιο θεό προσκυνάς, ποια ρεφρέν τραγουδάς
  25. Δε σε χόρτασα κι εγώ και σε έχω σαν θεό κι όπου πάω μαζί σε κουβαλάω, σ’ αγαπάω…

25+1 

Ο δικός μου Θεός
δεν χωράει σε εικόνες,
δεν χωράει σε κανόνες,
δεν φοράει χρυσά.

Είν’ το φέγγος του μόνο
που ζεσταίνει χειμώνες
η ζεστή του ανάσα
όταν έξω φυσά.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Σπύρος Παρασκευάκος

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Φαίνεται σκληρό αλλά κάθε βράδυ συνηθίζω να κάνω έναν εμμονικό απολογισμό. Κοιτάω τη ζωή στο πρόσωπο. Μηδενίζω και πάλι απ’ την αρχή. (η τελευταία σκηνή από τις Ώρες)

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Όλη η ζωή. Όλων των ειδών, έχει έναν σκοπό. Την επιβίωση. Όταν νιώθεις την απειλή στο άμεσο σου περιβάλλον, απλά φεύγεις.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στη Μυτιλήνη, κάπου μπροστά στο λιμάνι, να κοιτάζω το Αιγαίο.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Η ελπίδα γεννιέται πάντα από τις πληγές σου. Αν συνηθίσεις το σκοτάδι, και η πιο μικρή ποσότητα φωτός είναι τεράστια υπόσχεση.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Ο Έρωτας. Αυτό το ακατανόητο συναίσθημα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Γιατί αγαπώ τη νύχτα. Γιατί τότε μετράς τη μέρα σου. Γιατί θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό και ύστερα στο Νησί κάτι ήλιους που πέφτανε στη θάλασσα.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Ποτέ μου δε θα μάθω πως είναι να θέλεις και να μη μιλάς.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί αν υποθέσουμε πως η νηστεία είναι η αποχή από τους πειρασμούς, υπάρχει μεγαλύτερος; Γιατί φοβόμαστε. Γιατί ο έρωτας είναι άλλος θεός, άλλη θρησκεία και η πίστη είναι πολύ δύσκολο πράγμα.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η άνοια Η αφαίρεση της μνήμης εννοώ. Η γνώση του ποιος είσαι. Τού τι ήσουν και τι έγινες.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Το φτερό του καρχαρία είναι για τους τολμηρούς. Για αυτούς που δε φοβούνται να κυνηγήσουν το άπιαστο και να παλέψουν για αυτό. Για αυτούς που μπορούν να προσπαθούν και να επιμένουν, να περιμένουν, να πιστεύουν και να κινδυνεύουν άφοβα.

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Ναι μπορούμε.

_

Άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική στα 19 μου παρότι έγραφα στίχους από τα 10 μου. Κυκλοφόρησα τον πρώτο μου δίσκο “Απ’ το μηδέν” με ερμηνευτή τον Ζαχαρία Καρούνη και φέτος τον δεύτερο δίσκο μου “Τρίτη έξοδος” σε στίχους του Γιάννη Βασιλόπουλου και ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Σελεμίδου καθώς τη πρώτη μου ποιητική συλλογή “Μικρά καρφιά” από τις εκδόσεις “Μικρή Άρκτος”.

Για ένα τίποτα

Στίχοι: Αποστόλης Δημητρακόπουλος
Μουσική: Αποστόλης Δημητρακόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Το παρών κομμάτι προέρχεται από το δίσκο «Στάχυ», όπου κυκλοφόρησε το 2005. Ένας πολύ όμορφος δίσκος και πολύ δουλεμένος.

Την ρωτάω, με ρωτάει
απαντάω, απαντάει

…δείτε πόσο εύκολα μπορεί να αρχίσει κάποιος να γράφει ένα τραγούδι, ρήματα “πεταμένα” στο χαρτί…
κι έτσι πιάνουμε κουβέντα
για το τίποτα

…προσέξτε τη λέξη «τίποτα», καθ’ όλη την διάρκεια του κομματιού, προσέξτε τη χρήση της!
…και επίσης με ποια λέξη θα μπορούσαμε να την αντικαταστήσουμε, και να έχουμε το ίδιο νόημα;

Κι ο καφές όταν τελειώσει
φτιάχνουμε άλλη μία δόση

…τα σκηνικά του τραγουδιού μπορώ να πω ότι έχουν μπει, είναι σε κάποιο σπίτι!
“τι ‘ναι αγάπη μου η αγάπη”
λέει τίποτα!

Την χαϊδεύω, με χαϊδεύει
την μαγεύω, με μαγεύει

…δείτε πως λειτουργεί η δράση-αντίδραση, χρειάζεται απλά μια μικρή κίνηση, ένα χάδι, ένα άγγιγμα, μια κίνηση αγάπης και αυθορμητισμού για να ξεκινήσει μια σχέση, μια φιλία, οτιδήποτε• κάτι που ξεχνάμε τώρα τελευταία, αφού περιμένουμε τον έρωτα, μια δουλειά κλπ να μας έρθουν σαν μάννα εξ ουρανού!
κι έτσι φτάνουμε μαζί
…κι εδώ, όλα τα διπλά ρήματα ενώνονται σε μία λέξη, στο μαζί!
μπροστά στο τίποτα
η λέξη χρωματίζει ηχητικά τον στίχο και παράλληλα φορτίζει και το νόημα του τραγουδιού

Μα η βραδιά όταν τελειώσει
κάποιος πρέπει να πληρώσει
το δωμάτιο που χάνεται
στο τίποτα
…δε ξέρω αν αυτός ο στίχος μιλάει για μια πληρωμένη γυναίκα, αλλά αυτό μου έρχεται πρώτο στο μυαλό…
…μπορεί βέβαια να είναι μεταφορικό το ρήμα «πληρώνω», και να εννοεί ο Δημητρακόπουλος συναισθηματική πληρωμή και το δωμάτιο να είναι από ένα σπίτι όπως είπαμε

Μα στο τέλος συμφωνούμε
πως αν ψάξουμε θα βρούμε
μια ελπίδα γεννημένη
από το τίποτα

…αν ξαναδιαβάσετε τα πρώτα τρία κουπλέ και ύστερα τα τρία τελευταία θα καταλάβατε πως το νόημα χάνεται λίγο, η απλότητα που υπήρχε στα πρώτα τρία έχει εξαλειφτεί, το νόημα τώρα είναι λίγο μετέωρο
…όμως δε παύει να είναι ένα πολύ δυνατό κουπλέ το συγκεκριμένο!

Kι όμως, δίπλα στο πλευρό της
είμαι ένας στρατιώτης

…θα έλεγε κανείς πως το συγκεκριμένο είναι ερωτικό τραγούδι, αφού περιγράφει μια γνωριμία, πρώτα τα χάδια, μετά η αγάπη, τώρα ο στρατιώτης…
…με μια σύντομη επικοινωνία που είχα με τον δημιουργό του κομματιού όμως, μου αποκάλυψε το αντίθετο, δεν το έγραψε για ερωτικό κομμάτι

που τη μάχη πάει να δώσει
για ένα τίποτα

… η λέξη τίποτα που είπαμε στην αρχή, θα μπορούσε εύκολα να αντικατασταθεί με την λέξη πάντα! Θα είχε το ίδιο νόημα, άπλα στην Τέχνη ζωγραφίζουμε, παίζουμε θέατρο, γράφουμε μουσική για το λίγο, για το μικρό κοινό, για το τίποτα, για αυτό που δεν θα έρθει ποτέ, για αυτό που δε θα γνωρίσουμε ποτέ, για αυτό που ονειρευόμαστε και δεν είναι υπαρκτό, αλλά και για το τίποτα!
…τέλος, είναι ένα τραγούδι χωρίς ρεφρέν, όπως μου αρέσουν κι εμένα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα αναλύσουμε σε κάποιο άλλο κομμάτι, το αν δηλαδή χρειάζεται να υπάρχει ρεφρέν στα τραγούδια ή όχι. Σίγουρα θα πείτε πως χρειάζεται, αλλά αν προσέξετε υπάρχει μεγάλος αριθμός τραγουδιών που δεν έχει επωδό, όπως το λέγαμε παλιότερα.

Τα τραγούδια που αναρτώ σε αυτήν την στήλη δεν είναι τυχαία, δεν ξυπνάω μια μέρα και λέω αυτό θα επεξεργαστώ, είναι στίχοι που αν τους διαβάζεις έχουν ζουμί… τι εννοώ; Οι στίχοι έχουν λόγο, σχήμα, πρόσωπα, καταστάσεις… Ακόμα μου αρέσει να στηρίζω καλλιτέχνες που δεν έχουν τόσο μεγάλη αναγνώριση, που δεν παίζονται τα κομμάτια τους στο ραδιόφωνο, ούτε παίζουν σε μεγάλα μαγαζιά, και που πρέπει να ψάξεις αρκετά για να ακούσεις δείγματα δουλειάς τους.


_

Το άρθρο γράφτηκε 21.01.2014 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Μια αδημοσίευτη συνέντευξη

  • Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής.
    Χαραμάδα.
  • Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα.
    Είμαι η ευχή του μετανάστη
    και του φασίστα ένα tattoo.
    Είμαι το αποκλίνον άστυ
    του έρωτα ένα Χαϊκού.
    “Τα Προς Το Ζην”, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
  • Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει.
    “…κάπου να σταματήσουμε, να κοιταχτούμε τρυφερά στα μάτια, ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, να κλάψουμε για τη ζωή που μας έκλεψαν, ν’ αγκαλιαστούμε, να πούμε λόγια αγάπης, να χαϊδευτούμε και να κάνουμε έρωτα…”
    “Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;”, Χρόνης Μίσσιος
  • Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος.
    Στο “The Theory of Everything”.
  • Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση.
    Αγάπη μόνο.
  • Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
    Για να δουλεύω από το σπίτι.
  • Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
    Το τελευταίο μου εισιτήριο είναι από το Τραμ, ατσαλάκωτο σαν να μην μπήκα πότε μέσα…
  • Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
    Συμπεριφορές.
  • Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
    Να ζω σε ένα παραθαλάσσιο μέρος με ανθρώπους που αγαπώ.
  • Κάτι που νοσταλγείς από την προ Μνημονίου εποχή;
    Τις περισσότερες ευκαιρίες.
  • Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί…
    Η αλήθεια είναι πως έχω μια σχέση αγάπης-μίσους, γράφω πάρα πολύ συχνά για αυτά με τα χειρότερα λόγια, αλλά κατά βάθος τα συμπαθώ.
  • Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
    Για να παίξω Pokémon με τους φίλους μου και να μας ενώνει ένα καλώδιο, κι όχι ασύρματες συνδέσεις.
  • Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
    Μου αρέσει πάρα πολύ να κοιτάζω κάθε είδους στατιστικών.
  • Ένα ψέμα που λες συχνά…
    Δεν λέω.
  • Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσό τους;
    Ο έρωτας είναι ένα καράβι, η αγάπη το νησί και ανάμεσά τους υπάρχει θάλασσα.
  • Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest starστο πάρτι γενεθλίων σου.
    Θα φώναζα τον Ντόναλντ για να μας κάνει γκριμάτσες και να μας πει τα νέα της Λιμνούπολης.
  • Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει.
    Να πετάω νεράντζια στις απέναντι πολυκατοικίες.
  • Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει.
    “Geo”.
  • Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς.
    Άδωνης.
  • Μία αθώα βρισιά.
    Χαζός.
  • Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
    Οι φίλοι μου και το “Κουλούρι”.
  • Τι σε θυμώνει;
    Οι Έλληνες οδηγοί.
  • Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
    Με κάθε είδους γυμναστική. Τρέξιμο, ποδήλατο, μπάλα.
  • Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
    Λίγο πιο μεγάλος από αυτό που είμαι τώρα.
  • Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
    Ο κ. Ασημένιος είναι 75 πάντως.

_

Η παραπάνω συνέντευξη ήταν να δημοσιευτεί τον Γενάρη του 2016 στο woman toc. Για κάποιο λόγο δεν ανέβηκε στο site, οπότε τη δημοσιεύω αυτούσια στο blog 🙂

Σ’ εκδικήθηκα

Τα Χριστούγεννα είναι η κατάλληλη εποχή ή για να ερωτευτείς παράφορα ή για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Η Έλενα στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μόνη. Μια μόνη τραγουδίστρια σε ένα συγκρότημα στην Ελλάδα. Ήταν είκοσι έξι χρονών, είχε όμορφα γλυκά μελιά μάτια και καστανά μαλλιά. Αδύνατη, όμως με πιασίματα και ένα διαπεραστικό ύφος που μαγνήτιζε. Οι σπουδές της στην μουσική ήταν αρκετές, αλλά συγκριτικά με την πορεία της θα περίμενε κάποιος κάτι καλύτερο. Παρ’ όλα αυτά, οι «Otherside», όπως λεγόντουσαν, αποτελούνταν από την Έλενα στη φωνή και άλλα τρία μέλη. Το συγκρότημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα pop dance group με αρκετό φανατικό κοινό.

Στις 25 Δεκεμβρίου, σε δύο μέρες δηλαδή, οι Otherside θα συμπλήρωναν πέντε χρόνια στο μουσικό στερέωμα και για αυτό το λόγο θα πραγματοποιούσαν μια επετειακή χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Γκάζι. Τα μηνύματα από τους followers ήταν χιλιάδες, οπότε περίμεναν και την ανάλογη ανταπόκριση στα εισιτήρια. Πολλοί μάλιστα ήταν εκείνοι που είχαν στείλει στην Έλενα για να την ρωτήσουν για το live, αλλά εκείνη ως γνήσια star τους αγνοούσε επιδεικτικά. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν τι θα φορέσει τη μέρα της συναυλίας. Ήθελε να φορέσει ό,τι πιο sexy γινόταν. Έτσι κι αλλιώς γυναίκα ήταν και ήθελε να τραβήξει όσο περισσότερα βλέμματα μπορούσε. Ήθελε να διαλέξει τα δύο πιο ασυναγώνιστα φορέματα. Ήθελε να κοιτάζουν μόνο εκείνη.

Όλα αρχίσανε κανονικά στη συναυλία. Ο κόσμος ήταν υπερβολικά πολύς και η θερμοκρασία είχε ανέβει κατακόρυφα. Ένας λόγος ήταν και το φόρεμα της Έλενας… Το πρώτο φόρεμα ήταν ένα κολλητό μαύρο γκρι ολόσωμο κορμάκι που άφηνε σχεδόν όλο το μπούστο ακάλυπτο. Βασικά, ενωνόταν από την μία άκρη στην άλλη με πολύ μικρά χρυσά κορδονάκια. Το φόρεμα το είχε συνδυάσει με ψηλοτάκουνες ανοιχτές κίτρινες γόβες και τα μαλλιά της ήταν χτενισμένα κάτω. Το ολόσωμο αυτό φόρεμα αναδείκνυε τέλεια τους γοφούς της, αλλά και το όμορφο στήθος της που ξεπεταγόταν σαν λαχταριστά λευκά σοκολατένια μελομακάρονα.

Όταν λοιπόν πραγματοποιήθηκε το πρώτο break η Έλενα πήγε στο καμαρίνι της να αλλάξει. Είχε περίπου δέκα λεπτά στη διάθεσή της, άλλαζε όμως γρήγορα, οπότε μπορούσε να ξεκλέψει λίγο χρόνο για να χαλαρώσει. Έβγαλε με νάζι το φόρεμα –λες και την κοιτούσε κάποιος– και κατευθύνθηκε προς αυτό που θα φόραγε για το τελευταίο πρόγραμμα. Όταν είδε όμως το σώμα της ολόγυμνο στον καθρέφτη –μιας και δε φόραγε καθόλου εσώρουχα κατά τη διάρκεια της συναυλίας– αναστατώθηκε. Κάτι φούντωσε στιγμιαία τόσο που αυτή η φλόγα δεν έσβηνε ούτε με όλο το νερό του Μαραθώνα.

Άρχισε να τρίβεται και να βάζει δάχτυλο στο αιδοίο της, σκεφτόταν το κοινό να την κοιτάζει και εκείνη να βρίσκεται πάνω στην σκηνή, να γεμίζει με ηδονή όλη τη σκηνή και οι άντρες να… Ώσπου άκουσε έναν θόρυβο, κάτι ακούστηκε σαν βήματα, αλλά δεν ήταν απόλυτα σίγουρη. Αυτό όμως το θεώρησε για καλό, μιας και σε δύο λεπτά έπρεπε να είναι πάνω στη σκηνή και να ερμηνεύει. Έβαλε αυτή τη φορά ένα μικροσκοπικό κόκκινο δαντελωτό εσώρουχο και ύστερα φόρεσε ένα κόκκινο καυτό μίνι που ήταν από γυαλιστερό υλικό και ακόμα κόκκινες γόβες. Ελαφρώς αλαφιασμένη, βγήκε στην σκηνή.

Η Έλενα ήταν αφοσιωμένη στη δουλειά της, ήταν επαγγελματίας. Είχε βέβαια τα ελαττώματα μιας ντίβας, αλλά ήθελε πάντα να ξεχωρίζει, να πρωταγωνιστεί. Καθώς τραγουδούσε δε σκέφτηκε ούτε για ένα δευτερόλεπτο την προσωπική στιγμή που είχε στο καμαρίνι της, έμεινε απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτό που έκανε. Τα τραγούδια της πέρα από την ερμηνεία, απαιτούσαν και σκηνική παρουσία, οπότε χρειαζόταν να είναι πολύ συγκεντρωμένη. Όμως, για να είναι συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνει, ήταν και πολύ αγχωμένη. Δεν έβγαινε, δεν πέρναγε πολλές ώρες με τους φίλους της, κατά συνέπεια δεν διασκέδαζε. Όλο αυτό της δημιουργούσε ένα στρες, αλλά δεν είχε και χρόνο για να κάνει κάτι άλλο. Ούτε λίγο για να περάσει καλά… Μόνη της ή με κάποιον άλλον…

Καθώς η συναυλία έφτανε προς το τέλος, παρατήρησε στον κόσμο έναν άντρα να την κοιτάει επίμονα, υπερβολικά επίμονα λες και ήθελε να της πει κάτι. Εκείνη ανταπέδιδε στο βλέμμα του άγνωστου και κάθε φορά που τέλειωνε ένα τραγούδι κοίταζε προς τα εκεί. Από ότι κατάλαβε, ήταν ψηλός, γεροδεμένος, με μαύρα μαλλιά και μούσι, είχε ωραίο ντύσιμο και το βλέμμα του ήταν αποφασισμένο για όλα. Παρ’ όλα αυτά δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα, οπότε δεν έκανε κάποιο νεύμα ή κάποιο σημάδι αποδοχής. Αφού τελείωσε η συναυλία η Έλενα κατευθύνθηκε προς το καμαρίνι της. Η σειρά του προγράμματος τώρα ήταν να αλλάξει, να έρθουν οι fan της για selfie και αυτόγραφα και πιο μετά να δειπνήσει κάπου με τα παιδιά από το συγκρότημα. Κάπου εκεί όταν πήγε να βγάλει το κόκκινο μίνι σκέφτηκε τον άντρα που την κοίταζε. Από ότι παρατήρησε έφυγε ένα τραγούδι πριν τελειώσει η συναυλία, όχι όμως για έξω…

Τα λαμπάκια από το καμαρίνι φώτιζαν την Έλενα καθώς ξεκούμπωνε τα παπούτσια της, εκείνη την στιγμή όμως μπήκε ο άντρας μέσα στο καμαρίνι. Ήταν σαν να χίμηξε κάποιο άγριο ζώο προς το θήραμα του. Εκείνος κλείδωσε την πόρτα βιαστικά και λίγο άτσαλα και της είπε «γεια σου». Σοκαρισμένη η Έλενα, ανταπέδωσε με «γεια σου». «Δεν ήθελα να σε τρομάξω, ήθελα απλά να σε δω», είπε ο άγνωστος άντρας. Εντωμεταξύ η Έλενα ήταν σχεδόν γυμνή, γυμνή από τη μέση και πάνω και σχεδόν γυμνή από τη μέση και κάτω μιας και φόραγε μόνο το κόκκινο εσώρουχο της. Πέρασε ένα δευτερόλεπτο και η Έλενα άφησε το βλέμμα της ελεύθερο να κινηθεί στον άντρα. Η αλήθεια είναι πως της πήρε παραπάνω χρόνο από ότι περίμενε, μιας και ήταν αρκετά ψηλός, είχε βέβαια και ωραία χαρακτηριστικά, της άρεσαν πολύ τα μάτια του. Εδώ παίνευσε λίγο τον εαυτό της μιας και διέκρινε από πολύ μακριά και στο σκοτάδι πως ο άντρας είναι ωραίος. Της άρεσε ο άντρας, αρκετά, αλλά επειδή ήταν γυναίκα έπρεπε να το παίξει λίγο δύσκολη, –έστω και αν φόραγε ένα εσώρουχο– αυτό της ήρθε πρώτο στο μυαλό. Έτσι ψέλλισε, «απαγορεύεται να είσαι εδώ».

Ο άντρας όμως ήξερε και πως απαγορεύεται, και πως ήταν Χριστούγεννα, και πως έχουμε και ένα πάθος παραπάνω τέτοιες μέρες. Έπεσε σχεδόν στα γόνατα και άρχισε να την χαϊδεύει στο αριστερό πόδι. Μετά να τη μυρίζει με το στόμα, και να την φυλάει με τη μύτη. Το σώμα της Έλενας έμοιαζε ταυτόχρονα με βελούδο, αλλά και με λευκή σάρκα που ήθελε να κατασπαράξει. Χωρίς να το πολύ σκεφτεί ο άντρας –έτσι κι αλλιώς είχε πιει ήδη τέσσερα ποτά– ξεκούμπωσε με θράσος το παντελόνι του. Την γύρισε πλευρά, την έβαλε στα τέσσερα και παραμέρισε ελάχιστα το εσώρουχό της. Άρχισε να τη γαμάει, να τη γαμάει πολύ δυνατά. Εκείνη δεν έφερνε κάποιο δισταγμό. Έβγαλε τη ζώνη του και άρχισε να της ρίχνει στα οπίσθια. Εκείνη ανταποκρινόταν και ενέδιδε στα χτυπήματά του. Ύστερα, την σήκωσε με το ένα χέρι και με το άλλο πέταξε όλα τα καλλυντικά της πάνω στην τουαλέτα της. Την έστησε εκεί και άρχισε να τη γαμάει, παράλληλα της κράταγε ελαφριά το λαιμό με τη ζώνη του. Όσο βίαια της φερόταν ο άντρας τόσο πιο πολύ ενέδιδε η Έλενα. Πάντα ήθελε έστω και για μία φορά να τη βιάσουν. Η όλη πράξη κράτησε δέκα λεπτά. Ο άντρας άφησε το δικό του “αυτόγραφο” στην Έλενα, αλλά και στις φωτογραφίες της που ήταν πάνω από τον καθρέφτη. Αμέσως μετά της άφησε ένα χαρτάκι και έφυγε μέσα στη νύχτα.

Την επόμενη των Χριστουγέννων, η Έλενα ξύπνησε με τόσο όμορφη διάθεση που ήθελε να φτιάξει κουραμπιέδες και μελομακάρονα ενώ στην πραγματικότητα δεν ήξερε καθόλου να μαγειρεύει… Αντί αυτού έφτιαξε καφέ και αναλογίστηκε αυτά που συμβήκανε χτες, όχι στο πως παίξανε σαν μπάντα, αλλά στο πως έπαιξε εκείνη με τον άγνωστο άντρα. Ήταν το καλύτερο που είχε κάνει ποτέ. Μακράν το καλύτερο, τα συνδύαζε όλα. Ξαφνικό, ερωτικό, απολαυστικό, παθιασμένο, ωραίος βιασμός, σε χώρο που δε φανταζόταν ποτέ να γίνει, και άλλα πολλά… Τώρα ήταν η ώρα να πάει προς την τσάντα της και να ανοίξει το χαρτάκι που πέταξε ο άντρας. Δεν το είχε ανοίξει τόση ώρα μιας και έλεγε πως θα ήταν το τηλέφωνό του… Ο άντρας όμως πρωτοτύπησε και σε αυτό, το χαρτάκι ήταν κενό. Δεν είχε τίποτα μα τίποτα σημειωμένο. Η Έλενα έπαθε σοκ, δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό, αλλά και ούτε τι έπρεπε να κάνει.

Αφού ήπιε αρκετούς καφέδες, αλλά ακόμα δεν είχε βρει λύση στο πρόβλημά της αποφάσισε να κάτσει αναπαυτικά στον καναπέ της. Με μόνη πια παρέα τα έτοιμα μελομακάρονα, τις έτοιμες δίπλες, αλλά και το κινητό της. Όσο έτρωγε τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα και χάζευε στο Instagram είδε τυχαία το άγνωστο άντρα. Βασικά το πρώτο που αντίκρυσε ήταν ένα εικονίδιο που του έμοιαζε, αμέσως πάτησε και τελικά ήταν αυτός. Της είχε στείλει δεκάδες μηνύματα που γράφανε να συναντηθούν, αλλά εκείνη δεν τα είχε δει καθόλου. Ξανά έπαθε σοκ, αλλά τώρα ανακουφίστηκε ελάχιστα, μιας και τώρα είχε κάποια στοιχεία για αυτόν. Αμέσως του έστειλε μήνυμα, αλλά το μήνυμα δεν παραδόθηκε ποτέ. Άρχισε να αγχώνεται. Δοκίμασε λίγο πιο μετά, όμως πάλι δεν έγινε κάτι. Δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Ήταν τότε σαν να εξάντλησε τα αποθέματα της για την εύρεσή του.

Για τις επόμενες τέσσερις μέρες η Έλενα ακολουθούσε ένα ίδιο μοτίβο, έβλεπε τηλεόραση, κοιμόταν, έπαιζε με το κινητό της. Ο άντρας πάλι δεν είχε δώσει το παραμικρό σημείο ζωής, ούτε και είχε ανεβάσει κάποια φωτογραφία. Στην πραγματικότητα είχε κλείσει το κινητό του από τη στιγμή που έκλεισε με δύναμη την πόρτα στο καμαρίνι της Έλενας. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να πάρει μια μορφή εκδίκησης. Δεν του άρεσε καθόλου που της έστελνε μηνύματα και δεν του απαντούσε. Προτιμούσε να του πει όχι, παρά να αδιαφορεί. Μερικές ώρες όμως πριν αλλάξει ο χρόνος, άνοιξε το κινητό του και αμέσως αντίκρισε αυτό που περίμενε, ειδοποιήσεις από την Έλενα. Ήξερε, πως τόσο καιρό μόνη στο σπίτι θα διάβασε σίγουρα τα παλιότερα μηνύματά της και έτσι θα έβλεπε και τα δικά του μηνύματα. Ο άντρας δεν έχασε χρόνο, την ρώτησε απλά τι κάνει και πού μένει.

Ο άντρας έφτασε στο σπίτι της Έλενας λίγο πριν την αλλαγή του νέου έτους, μιλήσανε με τα βλέμματα και κάτσανε στο εορταστικό τραπέζι που το είχε κάνει εξολοκλήρου εκείνη! Φάγανε κάτι ελαφρύ, ήπιαν μερικές γουλιές σαμπάνια και ύστερα μεταφέρθηκαν στην κρεβατοκάμαρα. Οι σκηνές που ακολούθησαν δύσκολα μπορούν να περιγραφούν με λόγια, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν πολύ καλύτερο σε σχέση με το καμαρίνι, και με περισσότερες φορές. Ο άντρας μοίραζε “αυτόγραφα” σε όλο το σώμα της Έλενας και εκείνη με τη σειρά της γέμιζε με ηδονή το κρεβάτι. Ο νέος χρόνος του βρήκε αγκαλιά. Αυτή τη φορά ο άντρας δεν έφυγε.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ιωσήφ Πρίντεζης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Αυτή. Νύχτα, περιμένοντας το δρομολόγιο των 00.00

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι βάσανο να’χεις φτερά.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην πλατεία Ερμούπολης, έξω απ΄τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, δίπλα στον Σουρή.
Να μου διηγείται ιστορίες και να πειράζουμε τους περαστικούς.

Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Πίσω απ΄τις μικρές τρύπες καταπιέζεται η ενέργεια. Εμείς βλέπουμε απλά την μεγαλειώδη έκρηξή της.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι τελευταίες σκέψεις πριν κλείσεις τα μάτια κάθε βράδυ.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό, καλοκαιρινό στην παραλία. Γιατί κάθε μα κάθε φορά είναι διαφορετικό.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Δεν γίνεται να μιλάμε πάντα, ούτε να τα λέμε όλα.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
 Εσείς ή εμείς;

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Ο χρόνος, που ποτέ δεν φτάνει.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Ο χορός είναι πιο αβίαστος και απολαυστικός όταν γνωρίζεις πως ίσως και να’ναι ο τελευταίος.

_

Ιδρυτικό μέλος τους χιπ χόπ σχήματος ΝΤΠ. (Νέα Τάξη Πραγμάτων) και των Βίων Παράλληλων με περισσότερες από 400 ζωντανές εμφανίσεις, τρείς ολοκληρωμένες δισκογραφικές κυκλοφορίες και πληθώρα digital singles. Αυτή την περίοδο συλλέγει στίχους και συνθέτει μουσικές, για το πρώτο προσωπικό του δισκογραφικό εγχείρημα.

Φωτιά μου

Στίχοι: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μουσική:
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση:
Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Η διάθεση μου για το νέο άρθρο ήταν λίγο διαφορετική από ότι τις άλλες φορές. Δεν ήθελα να αναλύσω στίχο-στίχο, αλλά να περιγράψω την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Νομίζω πως διεισδύεις το ίδιο καλά και με αυτό τον τρόπο. Αρχικά, ο ίδιος ο Μίλτος Πασχαλίδης αποκαλύπτει σε μια παλιότερη συνέντευξη πως γράφτηκε αυτό το κομμάτι: Είχε αποδεχτεί την πρόσκληση ενός φίλου του να πάνε σε ένα μαγαζί που είχε πολύ δυνατή μουσική, και με τους παραβρισκόμενους να χορεύουν πάνω στα τραπέζια, τα ποπ σκυλάδικα της εποχής. Ο φίλος του Μίλτου πέρναγε αρκετά καλά, αλλά εκείνος δεν καταλάβανε το γιατί. Σε μια στιγμή ο dj, βάζει το γνωστό σε όλους μας Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, του Μάνου Λοΐζου. Χαρακτηριστικά ο Πασχαλίδης είχε πει: «Το πλήθος ξενερώνει, τα κορίτσια κατεβαίνουν από τα τραπέζια εκτός από ένα. Ένα κορίτσι με μακριά μαύρα μαλλιά χορεύει την Ευδοκία. Η άτιμη χορεύει λεβέντικα, αντρίκια, σπάνιο να δεις γυναίκα να χορεύει καλά ζεϊμπέκικο, έμεινα να τη χαζεύω… Γι’ αυτό το κορίτσι που δεν το γνωρίζω και που ποτέ δεν το ξαναείδα, έφτιαξα το ίδιο βράδυ τη “Φωτιά μου”».

Με χάδια τρομαγμένα,
με διψασμένα χάδια

…όταν η επανάληψη γίνεται με ωραίο τρόπο δεν είναι καθόλου κουραστική, ίσα – ίσα που βοηθάει στην φόρτιση των συναισθημάτων, μιλάω για την λέξη «χάδια»
του νου μου τα σκοτάδια
απόψε ντύνομαι
…όμορφη παρομοίωση φυσικά

Λευκό πανί υψώνω
…αυτός ο στίχος μου θυμίζει τον μύθο του Θησέα, όπου ξέχασε να αλλάξει τις σημαίες και ο πατέρας του οδηγήθηκε στον γκρεμό
και πάω όπου με πάει
…και εδώ ακριβώς το ίδιο που λέγαμε πιο πριν με την επανάληψη, ο στιχουργός χρησιμοποιεί ένα ρήμα σε δύο διαφορετικά πρόσωπα, στον ίδιο στίχο!
αυτό που με σκορπάει,
σου παραδίνομαι
…μια δυνατή αντίθεση με πολύ νόημα

Μονάχη μες τους ξένους
και μες τους φίλους μόνη
…δύο στιχάκια που υμνούν την μοναξιά
…και εδώ πάλι η επαναληπτική διαδικασία, μονάχη – μόνη

να ‘ξερα τι σε σώνει
στον πόνο στη χαρά

…και επίσης ωραία συνέχεια μετά, και άλλη μία αντίθεση – ξανά

Γυαλί που δεν ραγίζει
…αυτό εδώ το στιχάκι μάλλον το έγραψε ο στιχουργός για τα ποτήρια και τα πιάτα που πετάμε πάνω στο κέφι μας, αλλά εκείνος ψάχνει για ένα γυαλί που είναι από τέτοιο υλικό, που δεν σπάει με τίποτα και ποτέ!
θα ‘βρισκα να σου τάξω
Πες μου πως να πετάξω
με δανεικά φτερά

…πώς να πετάξεις με δανεικά όνειρα, δανεικές ιδέες, ακόμα και δανεικά λεφτά;

Της φυλακής μου πόρτα
εσύ και αντικλείδι

…είσαι δηλαδή τα πάντα…
και γω μικρό στολίδι
…και εγώ ένα μικρό φυλαχτό, πολύ όμορφη αντίθεση
στον άσπρο σου λαιμό
…χαρακτηριστικό του κοριτσιού, χαρακτηριστικό της αθωότητας, αλλά και της απλότητας

Θα πω ένα τραγούδι
σήκω να το χορέψεις
Τα μάτια να μου κλέψεις
για πάντα πριν χαθώ

…το αγαπημένο μου μέρος του τραγουδιού, ειδικά στην ζωντανή ηχογράφηση με τον Θηβαίο, το τραγούδι απογειώνεται, και επίσης το τραγούδι δεν τελειώνει με το ρεφρέν, όπως γίνεται σε όλα τα τραγούδια!

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Τη φλόγα σου δώσ’ μου

…κι άλλο στοιχείο της αθωότητας, η φλόγα, η σπίθα…
και γίνε μου φως μου
χρυσόμαλλο δέρας

…δεύτερο στοιχείο από την μυθολογία

Φωτιά μου εσύ κι αέρας
στο σύνορο τούτης της μέρας
Το γέλιο σου δώσ’ μου
και γίνε του κόσμου το πέρας

Ακόμα, κανένα γεγονός δεν είναι ολοκληρωτικά κακό ή ολοκληρωτικά καλό. Απλά έχουμε φτιάξει έτσι τα αντανακλαστικά μας, ώστε να λειτουργούμε με οργή σε ό,τι στραβό μας γίνεται, αλλά σε ό,τι ωραίο μας συμβαίνει, έχουμε συνηθίσει να το προσπερνάμε. Σαν να βγάζουμε αερόσακους στην ευτυχία, και να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να “τρακάρει” μαζί της, αλλά στην λύπη να πέφτουμε με τα μούτρα και χωρίς κράνος. Κάνω αυτό το σχόλιο, γιατί μερικές φορές η πρώτη εντύπωση που έχουμε για κάποιον ή για κάτι είναι λανθασμένη. Όπως ο Πασχαλίδης που αρχικά έδειχνε να μην περνάει καλά στο μαγαζί, αλλά στο τέλος έγραψε ένα υπέροχο κομμάτι.

Το δεύτερο σχόλιο που θα κάνω είναι για την μαγεία της λογοτεχνίας και της Τέχνης γενικότερα. Η Τέχνη δεν χρειάζεται φανφάρες για να δουλέψει, ούτε είναι ένα μηχάνημα που το βάζουμε στην πρίζα και πατάμε κάνα δύο κουμπιά και λειτουργεί. Ούτε το ετεροθαλή αδελφάκι της η έμπνευση χρειάζεται κάτι από όλα αυτά, το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια ανοιχτά! Το ωραίο είναι πως υπάρχουν κάποιοι μηχανισμοί για την έμπνευση. Το να γραφείς εν βρασμώ ψυχής, ή να αφήνεις ένα συναίσθημα να σε κυκλώσει, και ύστερα από πολύ καιρό να γράψεις. Ακόμα, όσον αναφορά το συναίσθημα, μπορείς να το αποτυπώσεις ως έχει, ή ως μια υπερβολή, να το μεγεθύνεις δηλαδή, ή να γράψεις την δικιά σου φαντασίωση, όπως π.χ. έκανε κι ο Μίλτος στο συγκεκριμένο τραγούδι. Πήρε μία κατάσταση και την διαμόρφωσε όπως εκείνος ήθελε, για να βγει αυτό το ωραίο αποτέλεσμα. Όπως είχε πει και ο ίδιος, το αγαπάει αυτό το τραγούδι, σαν να το είχε γράψει κάποιος άλλος…

_

Το άρθρο γράφτηκε 2.12.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

10 τρόποι για να εξελίξεις τη γραφή σου

Σήμερα θα πούμε μερικούς τρόπους-τεχνικές για να γίνεις καλύτερος γραφιάς. Οι τρόποι που εμφανίζονται πάνω πάνω στη λίστα είναι ομολογουμένως πιο εύκολοι και πιο απλοί, έναντι των τελευταίων. Τους έχω αριθμήσει έτσι ώστε ο επόμενος να έχει μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας από τον προηγούμενο.

1. Να διαβάζεις βιβλία

Ο πιο εύκολος τρόπος για να διεισδύσεις στο χώρο του βιβλίου και παράλληλα της γραφής είναι να διαβάζεις βιβλία. Θα κερδίσεις αναρίθμητα καλά, μεταξύ άλλων, να μην κάνεις ορθογραφικά, να έχεις σωστή σύνταξη, να παρατηρείς τη ροή του γραπτού λόγου, ακόμα και να εμπνέεσαι. Είναι πάρα πολλά τα θετικά που κερδίζεις ανοίγοντας ένα βιβλίο, προσοχή όμως, δεν χρειάζεται να διαβάσεις και πάρα πολλά, γιατί μετά υπάρχει κίνδυνος να μπλοκάρεις την έμπνευσή σου.

2. Να μη φοβάσαι να λερώσεις την άσπρη κόλλα

Μια συχνή δικαιολογία όσων δεν καταφέρνουν να γράψουν κάτι, είναι πως φοβούνται να λερώσουν την άσπρη κόλλα. Μήπως θεωρούν πως θα πληγωθεί το χαρτί αν γράψουν κάτι που δεν είναι καλό; Μα αν δε το γράψουν δεν θα βγει τίποτα! Καλό λοιπόν είναι, ό,τι κι αν ιδέα σου κατέβει στο κεφάλι, αρχικά να τη γράψεις και έπειτα να μη τη σβήσεις ποτέ. Ύστερα, με δεδομένο αυτήν τη μικρή ιδέα να στύψεις το μυαλό σου και να γράψεις μέχρι όπου σε πάει. Να θυμάσαι, το χαρτί θέλει παρέα και η παρέα του είναι οι λέξεις.

3. Να παίρνεις μέρος σε διαγωνισμούς

Αρκετά συχνά site-blog δημιουργούν εγχειρήματα που ο κάθε ένας από εμάς, μπορεί να στείλει το δικό του κείμενο. Με τη διαδικασία αυτή επιτυγχάνεις, να γράψεις για μια θεματική που δεν έχεις βάλει εσύ στον εαυτό σου, αλλά κάποιος άλλος. Οπότε, δοκιμάζεσαι σε κάτι ξένο. Ακόμα, βάζεις deadline, κοινώς προθεσμία στο γραπτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να διαχειρίζεσαι σωστά τον χρόνο. Όταν καταφέρεις να ολοκληρώσεις ένα κείμενο πριν τη λήξη της προθεσμίας, αρχικά σε κατατάσσει επαγγελματία, δεύτερον σε βοηθάει να γράψεις περισσότερα κείμενα.

4. Να γράφεις σε κάποιο blog/site

Υπάρχουν πολλά site, αμέτρητα θα έλεγα, όπου μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις. Μπαίνοντας σε μια ομάδα, αφενός γνωρίζεις κόσμο, αφετέρου παίρνεις στοιχεία από άλλους συντάκτες που έχετε περίπου ίδια ενδιαφέροντα. Η αλληλεπίδραση αυτή σου αποφέρει νέες εμπειρίες, αλλά και προβολή, άρα, μεγαλώνει ο κύκλος σου. Στην αρχή μπορείς να το κάνεις δωρεάν και αποκτώντας τα απαραίτητα στοιχεία να επιδιώξεις κάτι καλύτερο. Αν δε βρεις κάποια διαδικτιακή στέγη, μπορείς να δημιουργήσεις το δικό σου blog.

5. Να γράφεις κάθε μέρα

Να ακολουθείς πρόγραμμα στη γραφή σου. Να γράφεις σχεδόν την ίδια ώρα κάθε μέρα και να αφήνεις εκκρεμότητες για την επόμενη. Έτσι, θα μπει το μυαλό σου σε μια διαδικασία να σκέφτεται για το επόμενο γραπτό, αλλά και να προγραμματίζει παράλληλα. Όμως, μην κρατάς πολλά πράγματα στο συρτάρι, να γράφεις και να δημοσιεύεις. Αν κρατάς πολλά πράγματα, αυτά σε αφήνουν πίσω. Οι καλύτεροι συγγραφείς παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα γράφανε/γράφουν καθημερινά!

6. Να δουλεύεις ξανά παλιότερα κείμενά σου

Οι τρόποι και οι τεχνικές όσο μεγαλώνει η λίστα δυσκολεύουν. Για τους περισσότερους μια δύσκολη τεχνική για να βελτιώσουν τη γραφή τους, είναι, να εργάζονται στα παλιότερα κείμενά τους. Για παράδειγμα, όταν έχεις γράψει ένα κείμενο πριν τρεις μήνες και το ξανά πιάσεις από την αρχή, μπορείς σαν τεχνική να κρατήσεις μόνο τα καλά σημεία και να γράψεις κάτι νέο. Με την τεχνική αυτή μπορείς να ανά-γεννήσεις τέλεια κείμενα!

7. Να ξεκινήσεις σήμερα να γράψεις ένα βιβλίο

Αν δεν έχεις γράψει κάποιο να ξεκινήσεις και αν έχεις γράψει ήδη να αρχίσεις ένα νέο. Βρες μια καλή θεματολογία και εξέλιξέ το, μπορεί να μη σε οδηγήσει πουθενά, αλλά χρειάζεται να πάρεις αυτόν το δρόμο για να κερδίσεις κάτι άλλο μετέπειτα. Η συγγραφή ενός βιβλίου προϋποθέτει –σχεδόν– όλους τους προηγούμενους τρόπος. Οπότε, αν θες να εξελιχθείς πραγματικά, είναι μια καλή δοκιμασία.

8. Μην δηλώνεις συγγραφέας

Ένα από τα χειρότερά μου είναι να βλέπω ανθρώπους να δηλώνουν είτε προφορικά, είτε στα social media, είτε να έχουν φτιάξει δικά τους καρτελάκια και να δηλώνουν συγγραφείς. Αυτό από μόνο του σε υποβαθμίζει, μιας και αν σε κάτι είσαι πολύ καλός δε θες να το βγάζεις προς τα έξω. Λογικά, σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι κάτι σημαντικό, για να δηλώνουν συγγραφείς. Ρίξε τον εγωισμό σου στα τάρταρα, ακόμα και αν γράφεις πολύ και για πολλά χρόνια μη δηλώνεις συγγραφέας, άσε να σε κρίνουν οι άλλοι για το τι είσαι.

9. Να έχεις τις αποτυχίες για παράσημα

Όλα τα άκυρα που θα λάβεις από site, από εκδοτικούς, από συμμετοχές σε διαγωνισμούς, από φίλους σου, να τα κρατήσεις και να προσπαθήσεις περισσότερο. Ο δρόμος της λογοτεχνίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια. Μάζεψε τις αποτυχίες, “φόρεσέ” τες και μην σταματάς να προσπαθείς μέχρι να τα καταφέρεις! Δεν είναι ουτοπικό αυτό που λέω, είναι απόλυτα ρεαλιστικό• για να πειστείς όμως πρέπει να το δοκιμάσεις. Κάθε εμπόδιο όχι μόνο για καλό, αλλά για το καλύτερο!

10. Να κυνηγάς το άφταστο

Βάλε τους πιο δύσκολους στόχους, ονειρέψου, βγες στο δρόμο, ζήσε, γράψε, γεύσου με τη γλώσσα όλα αυτά που θα “γευόσουν” με τα χέρια. Μάζεψε δηλαδή εμπειρίες. Κυνήγα αυτό που δεν μπορεί να γίνει. Πολλοί κάνουν αυτό το λάθος, νομίζουν πως καθισμένοι στο γραφείο τους με τις ώρες θα γράψουν το καλύτερο βιβλίο. Το καλύτερο βιβλίο το γράφεις όμως έξω, στο μυαλό σου, ύστερα πηγαίνεις σπίτι και απλά το αποτυπώνεις.

Δεν είμαι ειδικός, έχω κάνει πολύ λίγα πράγματα στη λογοτεχνία, αλλά η ανάγκη μου για έκφραση είναι πολύ πιο δυνατή από την απειρία μου στη λογοτεχνία, έτσι, με οδήγησε να γράψω αυτό.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.