Παγκόσμιες ημέρες

Να διαβάζεις ποίηση κάθε μέρα, κι όχι να παραθέτεις ένα απόσπασμα από τη Δημουλά την παγκόσμια ημέρα.

Να διαβάσεις παιδικά βιβλία ή βιβλία γενικότερα κάθε μέρα, κι όχι να αντιγράφεις ένα διάλογο από το Μικρό Πρίγκηπα την παγκόσμια ημέρα.

Να πηγαίνεις θέατρο -αν μπορείς- κάθε μέρα, κι όχι να βγάζεις selfies με τους ηθοποιούς την παγκόσμια ημέρα.

Να λες ευχαριστώ για το ψωμί που τρως κάθε μέρα, κι όχι να ανεβάζεις στο facebook ένα πολύσπορο την παγκόσμια ημέρα.

Να λες επίσης ευχαριστώ για το νερό που τρέχει απ’ τη βρύση σου κάθε μέρα, κι όχι να ανεβάζεις φωτογραφίες με την πισίνα σου την παγκόσμια ημέρα.

Να λες σε αγαπώ κάθε μέρα στο πατέρα σου και την μητέρα, κι όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα.

Να υπερασπίζεσαι με πράξεις τα συμβάντα κατά του ρατσισμού κάθε μέρα, κι όχι να αναρτείς status στο facebook την παγκόσμια ημέρα.

Να μιλάς για ισότητα των ατόμων με αναπηρία κάθε μέρα, κι όχι να ανεβάζεις ανάλογα video την παγκόσμια ημέρα.

Να φωνάζεις για την προστασία σου, για την προστασία της/του κάθε μέρα, και όχι να βάζεις προφίλ το logo του AIDS την παγκόσμια ημέρα.

Να κραυγάζεις για τα δικαιώματά σου κάθε μέρα, κι όχι να δημοσιεύεις ένα απόφθεγμα την παγκόσμια ημέρα.

Να γελάς κάθε μέρα, κι όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα.

Να αγκαλιάζεις δίχως αύριο κάθε μέρα, κι όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα.

Φτάνουν πια οι παγκόσμιες ημέρες, καιρός να βρούμε τις εγκόσμιες χαρές.
Εξάλλου, το αύριο δεν έρχεται ποτέ· γιορτή είναι η κάθε μέρα.

Ο Γιώργος Ιατρίδης στο Εργαστήρι του συγγραφέα

Το Εργαστήρι του συγγραφέα δεν αποτελείται από τίποτα παραπάνω από δανεικά αισθήματα και όνειρα. Κάπως έτσι γράφτηκε και “το φαινόμενο της πεταλούδας”. Ένα Σάββατο δεν είχα τι να κάνω και πήρα το τρένο μέχρι το τέρμα, την Κηφισιά. Άρχισα να περπατάω, να περπατάω, να κάνω στάσεις, και να ξανά περπατάω, και να ακολουθώ στωικά τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Άρχισα να γνωρίζω ανθρώπους, να μαθαίνω γειτονιές, κουλτούρες, συμπεριφορές. Χωρίς να το καταλάβω ψυχικά, αλλά έντονα σωματικά έφτασα μέχρι τους νότιους σταθμούς. Ξεκίνησα βράδυ και έφτασα πρωί. Μέσα από αυτή την ασήμαντη κίνηση, να βγω έξω και να περπατήσω -οχτώ ώρες- μου είχαν γεννηθεί τόσα πολλά συναισθήματα που ήταν αρκετά για να χωρέσουν σε ένα βιβλίο, σε μια νουβέλα, σε 136 σελίδες.

Σε μια αυτοέκδοση που μόνο εύκολη δεν ήταν. Πίσω από το βιβλίο δε κρύβεται κανένας εκδοτικός, κανένας σπόνσορας, κανένας μεγαλοέμπορας, καμία εφημερίδα, καμία πλάτη γνωστού συγγραφέα, ούτε καν μια πένα συγγενή ποιητή. Κανένας. Μόνο η αγάπη. Η αγάπη του κ. Ασημένιου -πρωταγωνιστή του βιβλίου-, και της μικρής πεταλούδας. Αληθινά γεγονότα, μπλεγμένα με μυθοπλασία σε παίρνουν από το χέρι και σε ταξιδεύουν από το ένα άκρο της Αθήνας, μέχρι το άλλο. Εναλλαγές, γεγονότα, συμβολισμοί, φυσικοί νόμοι, χαοτικές μελέτες. Είναι μερικά από τα στοιχεία του βιβλίου, αλλά κανένα από αυτά ή και όλα μαζί, δε φτάνουν για να εξηγήσουν τη δύναμη της ψυχής. Τη δύναμη της ψυχής ενός εβδομηντάχρονου να καταφέρει το ανέφικτό. Να προσπαθήσει διανύσει το δρομολόγιο του Ηλεκτρικού με τα πόδια.

Συνοψίζοντας, ανεξάρτητα από το αν θα διαβάσετε το βιβλίο ή όχι, εγώ προτείνω να βγείτε στο δρόμο και να κάνετε τη διαδρομή αυτή. Μέσα από την ανημπόρια του ταξιδιού, θα κερδίσετε τόσα πολλά που δεν έχετε φανταστεί ποτέ. Τέλος, εδώ, στο κέντρο του κόσμου, αλλά και στη μέση του πουθενά, είμαι αναγκασμένος να παλέψω με το διάβολό μου και να τον νικήσω. Να περάσω έτσι στην άλλη όχθη των συναισθημάτων. Βρισκόμενος εκεί, πιστεύω πως θα συναντήσω μία γη, όπου δε θα νηστεύω την αγάπη.

_

Η πρώτη δημοσίευεση έγινε στο fractal.

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
updot.gr/2014/11/03/to-fainomeno-tis-petaloudas/

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ: Τιμή 10,65€
Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

TRAILER:

Μισητός από την κοινωνία, αλλά αγαπητός από τα κοινωνικά δίκτυα

Ο Ανδρέας πίστευε πως το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα· γι’ αυτό πήγαινε κατά διαόλου η ζωή του. Προτίμησε να μείνει μουγκός για μήνες. Ούτε μία ανάρτηση το μήνα Οκτώβρη! Οι φίλοι του νόμιζαν πως πέθανε· δεν τον πήραν τηλέφωνο. Ο Ανδρέας όμως ήθελε απεγνωσμένα να δημοσιεύσει το δικό του απόφθεγμα, και να βάλει και hashtags. Πολλά hashtags. Κοιμόταν και ξύπναγε με μια λέξη στο μυαλό του, viral. Πως θα γίνει viral. Ενώ σκεφτόταν πως θα γίνει viral, έκανε μερεμέτια στο profile του, τον ένοιαζε περισσότερο η εικόνα του στο facebook, παρά στη ζωή. Δεν τον πείραζε αν θα ήταν μισητός από την κοινωνία, ήθελα μόνο να είναι αγαπητός από τα κοινωνικά δίκτυα. Και όπως είχε δηλώσει στο παρελθόν, «η μόνη ανάγκη για έκφραση, είναι η έκφραση των κοινωνικών δικτύων», κι ακόμη, «ένα καλό tweet, ισοδυναμεί με ένα καλό sex». Τώρα όμως το profile του στέκει μόνο και άδειο, σαν εγκαταλελειμμένο σπίτι, να περνάνε περαστικοί και να αδιαφορούν για τις φωτογραφίες του, να χλευάζουν την κάθε παλιά ανάρτηση και ύστερα να φτύνουν πάνω στην οθόνη. Ο Ανδρέας πίστευε πως το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα, γι’ αυτό πήγαινε κατά διαόλου η ζωή του…

Το φαινόμενο της πεταλούδας – Γιώργος Ιατρίδης [Προδημοσίευση]

Προδημοσίευση

Θησείο

Ίσως το πιο όμορφο κομμάτι ολόκληρης της διαδρομής να είχε μόλις αρχίσει. Του άρεσε πάρα πολύ αυτό το μέρος, του θύμιζε κάτι από την παλιά όμορφη Αθήνα. Τα σοκάκια, τα μαγαζιά και πάνω από όλα οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι στην ουσία διαμορφώνουν έναν τόπο κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους. Δεν πα’ να βρίσκεσαι στους κρεμαστούς κήπους ή στο RCM* αν δεν υπάρχει αυτή η ζεστασιά και η συμπόνια για τον συνάνθρωπο, δε σου μένει ένα μέρος. Εδώ οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, είναι λίγο πιο αυθόρμητοι, μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια, δίχως να φοβούνται. Αυτό είναι που έχει μείνει στο Θησείο, η αμεσότητα. Εδώ δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, κάποιοι μάλιστα θα σε χαιρετήσουν κι ας είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Πράγματι, περιπλανήθηκε ανάμεσα στα σοκάκια, ξεχνώντας λίγο την κούραση που είχε. Αντάλλαξε κουβέντες με περαστικούς και απάνταγε στις ερωτήσεις των ανθρώπων για την πεταλούδα. Ναι, συνάντησε ανθρώπους, κυρίως μεγάλους σε ηλικία, που ρωτούσαν για αυτήν, για τα τρία στάδια της, για το είδος της, για τη διάρκεια ζωής της, αλλά και για “το φαινόμενο της πεταλούδας”. Άλλοι τους βγάζανε φωτογραφία ή έδιναν στον κ. Ασημένιο το κινητό για τους τραβήξει εκείνος. Ένα ήταν σίγουρο, δε θα είχαν ξαναδεί ποτέ τόσο υπάκουη πεταλούδα.

Αν και η ώρα ήταν περασμένη, για τον έρωτα δεν ήτανε ποτέ. Παντού έβλεπες ζευγαράκια, καθισμένα στα παγκάκια, να σιγοψιθυρίζουν και να ανταλλάσσουν συνεχόμενα φιλιά. Εδώ του κύλησε ένα δάκρυ. Όσο κι αν προσπαθούσε να βγάλει από το μυαλό του την απουσία της γυναίκας του, η προσπάθεια τον έκανε να τη θυμάται πιο πολύ. Το πρόσωπό της ερχόταν ολόκληρο στην ισχνή μνήμη του και μαζί με το χαμόγελό της, τον έκαναν να χαμογελάει κι εκείνος.

Κάθισε λίγο πιο μακριά από τα ζευγαράκια. Η ψυχική και η σωματική του κούραση τον έκανε να ξεχαστεί και να παίξει το παιχνίδι της μνήμης. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, τα χέρια του έφυγαν από τα γόνατα και έπεσαν βαριά και άδεια. Με ανοιχτά τα μάτια άρχισε να θυμάται στιγμές που περάσανε μαζί. Θυμήθηκε το πρώτο κοίταγμα, την πρώτη φορά που την αντίκρισε. Είχε γράψει δεκάδες τραγούδια για αυτή μόνο τη στιγμή. Μετά που βρήκε θάρρος της μίλησε. Ήρθε το πρώτο φιλί. Εκεί πια η έμπνευσή του δε χωρούσε σε κανένα τραγούδι και σε καμία παρτιτούρα, απλά ζούσε τις όμορφες στιγμές που περνούσαν μαζί. Ύστερα ήρθε ο γάμος. Κρητικός παραδοσιακός γάμος με τα όλα του. Μαντινάδες, τσικουδιές, μπαλωθιές, χοροί μέχρι πρωίας, γλέντι τρικούβερτο… Οι μνήμες κόντευαν να πεταχτούν από τα μάτια και να γίνουν αληθινές, μα δε γινόντουσαν!

Κοίταξε αριστερά, προς την πεταλούδα, προσπαθώντας να ξεφύγει από το διονυσιασμό. Οι όμορφες αυτές στιγμές τον έκαναν να χαμογελάει πρόσκαιρα, για μια στιγμή, και μετά έφευγαν, γέμιζε συναισθήματα και την ίδια ώρα άδειαζε. Βαθιά μέσα του ήξερε πως έπρεπε να σταματήσει εδώ, να μην κάνει άλλες σκέψεις από το παρελθόν. Δεν μπορούσε όμως, ήταν αρκετά εξαντλημένος, οι εικόνες της θύμησης έγλυφαν τις πληγές του. Την έβλεπε γυμνή, στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, τότε που το απαλό της σώμα άγγιζε το δικό του και ανατρίχιαζε. Το κάθε της χάδι γινόταν αφορμή για μία νότα κι η κάθε της λέξη στίχος. Όλα μαζί δημιουργούσαν ένα χαμηλόφωνο τραγούδι, μια σερενάτα* που έπαιζε για όσο καιρό ήταν παντρεμένοι.

Η απάντηση του ουρανού σε όλα αυτά ήταν μια βροχή. Αυτό τον έκανε να ξυπνήσει λίγο από τη ραστώνη που βρισκόταν, αλλά και να τον ανησυχήσει μήπως και η βροχή δυναμώσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να περπατάει ξανά. Δεν έκανε πολλά μέτρα και αντίκρισε τσιγγάνους μικροπωλητές. Η ώρα ήταν περασμένη, αλλά για εκείνους τώρα άρχιζε η μέρα. Το ψιλόβροχο δεν τους τάραξε ιδιαίτερα, ίσα ίσα που τους κρατούσε συντροφιά. Καθώς περνούσαν απαρατήρητοι οι δύο τους, -μιας και οι τσιγγάνοι ήταν απασχολημένοι με την τοποθέτηση της πραμάτειας- του ήρθε μια σκέψη, «πως ότι για εμάς θεωρείται ασήμαντο για αυτούς είναι σημαντικό, αλλά και αυτά που για εμάς είναι τα σημαντικά για αυτούς είναι ασήμαντα». Για παράδειγμα, μερικοί από αυτούς μαζεύουν γυάλινα μπουκάλια για να επιζήσουν, κάτι που για εμάς είναι το πλέον ασήμαντο. Για εμάς πάλι, σημαντικό είναι μια τηλεόραση πολλών ιντσών ή μια πισίνα, για αυτούς όμως, είναι τελείως ασήμαντα, αφού δεν έχουν ρεύμα ή νερό.

Μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό, εκείνη ακριβώς την ώρα και λίγο πιο δίπλα, στην Ιερά Οδό και στην Πειραιώς, γέμιζαν και τα κέντρα διασκεδάσεως ή μπουζούκια, όπως λέγονται. Εκεί φαίνεται η διαφορά των δύο πλευρών. Οι μεν κάνουν σαν τρελοί να βρουν ένα κομμάτι από γυαλί και οι δε κάνουν σαν τρελοί για να το σπάσουν. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως η μία πλευρά αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, ή μάλλον κάνει πως την αγνοεί, αν και βρίσκονται τόσο κοντά.

*Royal College of Music = Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής, σχολή που σπούδασε.
*Ερωτικό τραγούδι που τραγουδιέται νύχτα κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης.

_

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Εκδόσεις: updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Η παρούσα φωτογραφία δεν αποτελεί το εξώφυλλο του βιβλίου.

Μια εικόνα… Χίλιες λέξεις!, το e-book

Στις αρχές της χρονιάς που διανύουμε, ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net προσκάλεσε όσους επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη συγγραφή μιας ιστορίας ή ποιήματος εμπνευσμένοι από επιλεγμένες εικόνες. Το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε και η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη και ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις!

Οι ιστορίες και τα ποιήματα, γραμμένα με το ξεχωριστό στυλ του καθενός, έχουν συνθέσει ένα ενδιαφέρον λογοτεχνικό παζλ. Ιστορίες ανθρώπινες, σοβαρές αλλά και χιουμοριστικές, μικρές ή μεγάλες, που προβληματίζουν και κάνουν τον αναγνώστη να μπαίνει στη θέση των πρωταγωνιστών, ποιήματα για την καθημερινότητα, για αισθήσεις κι αισθήματα, που αναφέρονται στο σήμερα, το χθες αλλά και το μέλλον, είναι το αποτέλεσμα της δράσης αυτής του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net.

Μελετώντας τον πεζό αλλά και τον ποιητικό λόγο των συμμετεχόντων, εκείνο που θα διαπιστώσει κανείς είναι το γεγονός πως όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, έχουν καταφέρει να σκιαγραφήσουν την Ελλάδα του χθες αλλά και του σήμερα, τις παραδόσεις, τα πιστεύω αλλά και τις επιθυμίες και τους προβληματισμούς του Έλληνα, χωρίς βεβαίως να λείπουν και οι αναφορές σε άλλη θεματολογία.

61 συγγραφείς και ποιητές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ιστοτόπου τοβιβλίο.net και μέχρι την 31η Μαΐου του 2014 συγκεντρώθηκαν 100 έργα που αποτέλεσαν και το περιεχόμενο των 428 σελίδων του α΄ τόμου του e-book.

Δωρεάν κατέβασμα από εδώ:
http://tovivlio.net/μια-εικόνα-χίλιες-λέξεις-το-e-book/

download_64px

 

εκδόσεις: τοβιβλίο | είδος: συλλογικό | σελίδες: 428

εκδοτική επιμέλεια: Δήμος Χλωπτσιούδης | επιμέλεια εξωφύλλου: Κώστας Θερμογιάννης

ISBN: 978-618-81129-8-8

Καλοκαίρι σαν χειμώνας

Οι άνθρωποι που αγαπώ, με κάνουν να γράφω καλά. Οι άνθρωποι που αγάπησα και που δεν είναι κοντά μου, με κάνουν να γράφω ακόμα καλύτερα.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν η μοναξιά που νιώθω έρχεται από μόνη της ή την έχω επιλέξει εγώ για να γράφω. Άλλοι λένε, αφού τις ώρες που είσαι μόνος, περνάει παραγωγικά ο χρόνος σου, τότε θα έπρεπε να αισθάνεσαι περήφανος και να μην γκρινιάζεις. Μα εμένα πάντα όταν συμβαίνει αυτό, μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος, και πάντα τον τραγουδάω, «Ας τάξω πως επιάστηκα από μιας γυναίκας τρίχα
και΄σπασε η τρίχα κι έχασα στον κόσμο ότι κι αν είχα[1]»
.

Η λογοτεχνία χωρίς αντίκρισμα, δεν είναι λογοτεχνία. Τι κι αν προσπάθησα να εξηγήσω στην κοπέλα μου, και με τις λέξεις, αλλά και με την καρδιά, πως μόνο το χαμόγελό της αρκεί… εκείνη ήθελε πολλά περισσότερα. «Βαριές κουβέντες μα το τόπος ελαφρύς[2]». Λέει άλλος ένας στίχος. Όταν της μίλαγα για λογοτεχνία, εκείνη χασμουριότανε, όταν την φίλαγα, εκείνη κοίταζε άλλου.

Λίγο διάστημα ήμασταν μαζί, αλλά μου είχε δώσει πολλά περισσότερα από όλες τις άλλες σχέσεις μαζί. Κι έτσι μετά από τόσο καιρό, είμαι σε ένα μπαλκόνι με θέα μια θάλασσα της Εύβοιας, και της γράφω. Έτσι δηλαδή όπως ξεκίνησα την ιστορία μου, οι άνθρωποι που αγάπησα και που δεν είναι κοντά μου, με κάνουν να γράφω ακόμα καλύτερα, δυστυχώς.

Είναι ήδη δεκάξι Αυγούστου και περπατάω μόνος στο λιμάνι. Γλυκαίνομαι όταν μια κοπέλα, αγγίζει με πόθο τον φίλο της, νομίζω ότι είμαι εγώ! Αλλά την ακριβώς επόμενη στιγμή καταλαβαίνω πως δεν είμαι! Σας έχει τύχει να βάλετε τα κλάματα μέσα στον κόσμο, γιατί η μοναξιά σας έχει χτυπήσει κόκκινο; Ε εμένα μου έτυχε και αυτό.

Για αυτό επίσης όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες κι οι ποιητές απαρνιούνται κάθε λογής βραβεία και παράσημα. Γιατί ξέρουν πως ότι κι αν έχουν γράψει είναι προϊόν μεγάλης προσπάθειας, ατέλειωτης δουλειάς και φυσικά πολύς μοναξιάς. Το δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι, δεν ισχύει. Σε εμάς ισχύει, δείξε μου την μοναξιά σου, να σου πω τι γράφεις.

Επίσης, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να προτιμάει έναν καλό στίχο, από ένα χάδι. Για εμένα αυτό είναι απόλυτα χαζό, καλά να νηστεύετε το κρέας, αλλά και τον έρωτα;

Μα όμως πρέπει να μιλήσω με παραδείγματα∙ και μάλιστα χειροπιαστά, όπως τα σαραγλί, μόνο που τα δικά μου παραδείγματα στάζουν κρύο ιδρώτα και αναφιλητά μοναξιάς. Έστω μια στιγμή με τον άνθρωπο που αγαπάς φτάνει –και περισσεύει- για να σου δώσει έμπνευση να γράφεις για μια ολόκληρη ζωή! Πιστέψτε με το έχω νιώσει, αυτό το συναίσθημα.

Μην λέτε μπράβο στους ποιητές, ούτε άλλες λέξεις, αγγίξτε τους, χαϊδέψτε τους, τις λέξεις ξέρουν και μπορούν να τις χειρίζονται τόσο καλά που δεν έχουν ανάγκη άλλες. Πόσο μάλλον τα λάϊκ σας και τις κοινοποιήσεις σας, ούτε αυτά –φυσικά- έχουν ανάγκη, δώστε τους ραντεβού και κοιτάξτε τους στα μάτια, πάρτε τους αγκαλιά, έχουν ανάγκη την επαφή!

Πόσες και πόσες φόρες πήγα και ξανά πήγα στο λιμάνι, ζητιανεύοντας ένα χάδι, ένα άγγιγμα, έστω ένα τυχαίο άγγιγμα, από κάποια που θα πέρναγε τυχαία και που θα με άγγιζε κατά λάθος, μα μάταια.

Κάθε φορά ξεμάκραινα από το λιμάνι κι από τον πολύ τον κόσμο και πήγαινα στον μόλο, παρέα με τον φάρο και τους λιγοστούς ψαράδες. Ποιες ήταν οι σκέψεις μου όταν περπάταγα μόνος;

Πόσο σκατά τα έχω κάνει στη ζωή μου∙ και πόσο αξίζει μια βόλτα με τον άνθρωπό σου…

Ένα άλλο τραγούδι λέει, «Κι έμεινα μονάχα, έμεινα μονάχα μια αδειανή ακρογιαλιά κι ένα καλοκαίρι σαν χειμώνας»[3].

_

[1] Στίχος του Βιτσέντζου Κορνάρου από τον “Ερωτόκριτο”.

[2] Στίχος του Δημήτρη Μητσοτάκη από τo τραγούδι “Χάρτινες Σαΐτες”.

[3] Στίχος του Γιώργου Ανδρέου από το τραγούδι “Καλοκαίρι σαν χειμώνας”. Όπου κι ο τίτλος του συγκεκριμένου διηγήματος είναι δανεισμένος από το ομώνυμο κομμάτι.

Δημοσιεύτηκε αρχικά στο fractal

Ο Δεκέμβρης

Ο Δεκέμβρης ήταν πολύ μοναχικός και κρύος. Το μόνο του φωτεινό σημείο ήταν κάποια μικρά λαμπάκια που φόραγε στις γιορτές… Είχε χιόνια μέσα στην καρδιά του! Κι επιπλέον, δεν είχε ερωτευτεί ποτέ του! Ώσπου, εντελώς ξαφνικά, είδε ένα καλαντάρι! Άρχισε να το ξεφυλλίζει, κι όταν πήγε στην όγδοη φωτογραφία σταμάτησε.

Εκεί είδε την Αυγουστία! Αυτό ήταν! Την ερωτεύτηκε! Τα χρώματά της ήταν τόσο λαμπερά κι ωραία! Η ομορφιά της ξεχείλιζε, έστω κι από μια μικρή φωτογραφία. Είχε χυθεί όλη η θάλασσα στα δυο της μάτια, το σώμα της είχε τόση αλμύρα, που πραγματικά, όλο το χιόνι του κόσμου, έλιωνε στα βλέφαρά της!

Στον Γενάρη και στον Φλεβάρη –στους δυο του φίλους– μίλαγε συνέχεια για εκείνη, μπορεί να μην την είχε γνωρίσει, αλλά η φωτογραφία τον έκανε να φτιάχνει τόσα πολλά όνειρα… Μίλαγε και έχανε τα λογικά του, κόμπιαζε… Ακόμα και τις στιγμές που δεν είχαν τι να πουν, δεν μίλαγαν για το τι καιρό θα κάνουν, αλλά για τα μαλλιά και τα μάτια της Αυγουστίας.

—Πώς θα γίνει να την συναντήσω; Είπε ο Δεκέμβρης.

—Μα αυτό είναι φύση αδύνατο, μένει πολύ μακριά, μένει επτά μήνες μακριά μου! Είπε ο Γενάρης.

Ο Φλεβάρης όμως είχε διαφορετική άποψη, δεν ήταν τόσο πολύ μονόχνοτος όπως οι άλλοι δύο. Ήξερε να διασκεδάζει και να χορεύει, έστω και κουτσός… επίσης, ήθελε να “εκδικηθεί” την Αυγουστία, γιατί του έκλεψε μία μέρα…

—Λοιπόν το βρήκα, του είπε. Για να συναντήσεις την κοπέλα, πρέπει να πας στο άλλο ημισφαίριο, στον κάτω κόσμο δηλαδή!

—Μα αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, αν δεν ξαναγυρίσει τι θα γίνει ο κόσμος; Πετάχτηκε ο Γενάρης.

—Ο κόσμος μας δεν έχει ανάγκη τις μέρες του Δεκέμβρη, έτσι κι αλλιώς, γκρίζες είναι όλες! Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από αγάπη, αν χαθεί αυτό, θα χαθούμε κι εμείς, κι ο κόσμος, και όλα! Λοιπόν φίλε μου θα πας;

—Φυσικά και θα πάω! Θα περιμένω πρώτα να τελειώσει η βάρδιά μου και μετά θα πάω. Πρωτομηνιά θα φύγω.

Έτσι κι έγινε! Έδωσε την σκυτάλη στον φίλο του και έφυγε για το άλλο ημισφαίριο. Εκεί όπου θα συναντούσε την Αυγουστία. Ταξίδεψε για αρκετό καιρό μέχρι που έφτασε στον άλλο κόσμο. Άρχισε να ψάχνει παντού, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να τη βρει. Τελικά, τη βρήκε, ένα ζεστό βράδυ να περπατάει μόνη σε μια άδεια παραλία.

—Γεια, είμαι ο Δεκέμβρης.

—Γεια σου, είμαι η Αυγουστία.

—Δεν περίμενα να είσαι τόσο λυπημένη…

—Ζω πολύ καιρό σε αυτό το τοπίο, δεν με πλησιάζουν, φοβούνται, ντρέπονται, μόνο την ημέρα που βγάζω το φεγγάρι έρχονται όλοι πλάι μου…

—Μα αυτό είναι πολύ χαζό, να σε αγαπούν για μία ημέρα μόνο, ενώ θα μπορούσαν τριανταμία!

—Ναι, είναι.

Ο Δεκέμβρης έπρεπε να δράσει γρήγορα, δεν τον σήκωνε η εποχή… ένιωθε να τον λούζει κρύος ιδρώτας, αλλά δεν ήξερε αν φταίει το κλίμα, ή επειδή στέκεται δίπλα της…

Πήγε προς στο μέρος της και τη φίλησε.

—Δεν μπορώ να κάτσω παραπάνω, αν κάτσω παραπάνω δεν θα σε ξανά δω ποτέ, θα έρχομαι όμως κάθε χρόνο την ίδια μέρα.

—Καταλαβαίνω! Ο έρωτας κρατάει για μια στιγμή. Είπε εκείνη.

Μετά από αυτό, ο Δεκέμβρης γλύκαινε ολοένα τον καιρό του…

_

To «eyelands» και οι εκδόσεις «Παράξενες Μέρες» ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα του 2ου διαγωνισμού σύντομου διηγήματος της ιστοσελίδας eyelands. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν: «Χειμώνας». Τριάντα δύο διηγήματα θα συμπεριληφθούν στην έκδοση που θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο. Ο Δεκέμβρης ήταν ένα εξ αυτών.

Οι α-νοητες γραμμές ενός τετραδίου

Κρυβόσουνα συνέχεια σε ένα λευκό σεντόνι
σ’ ένα χαρτί που έπλεξες να ζήσεις για φωλιά
και έψαχνες στο άπειρο το δρόμο που τελειώνει
τον δρόμο που θα στόλιζε την άδεια σου αγκαλιά

Τα λόγια που μας χάρισες τα κάναμε κορνίζα
και τα φιλήσαμε βουβά χωρίς καμιά ντροπή
μα πως να φύγει η μοναξιά που ‘ναι βαθιά στη ρίζα
χωρίς να πάρεις είδηση μας γέμισες σιωπή

[R]

Είκοσι χρόνια ύστερα τι θέλεις απ’ το φως μας
μονολογήσου μόνη σου επάνω στη σκηνή
μία σκηνή που έφτιαξες για να ‘σαι ο άνθρωπός μας
να παίζεις και να τραγουδάς στο πάτωμα γυμνή

Στα σύνορα της αρετής, στα σύνορα της πλήξης
οι στίχοι που μας άφησες γερή κληρονομιά
κι όλα αυτά που πίστευες πως έχεις να μας δείξεις
ήταν σαν μια παράσταση μέσα στην ερημιά

Έκλεισα τα μάτια

Ξέθαψα στην κυριολεξία ένα παλιό μου τετράδιο που είχα σε ένα συρτάρι. Στις τελευταίες σελίδες λοιπόν, είχα γράψει αυτό εδώ το κειμενάκι. Είναι γραμμένο πριν από περίπου δέκα χρόνια! Το αναρτώ ατόφιο. Δείξτε κατανόηση.

Έκλεισα τα μάτια και έκατσα ξαπλωμένος στο γυμνό χώμα. Το μόνο χρώμα που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν το κόκκινο των χειλιών. Των δικών σου χεριών, που με άγγιζαν και με φίλαγαν. Μίλαγαν στη ψυχή, με την γλώσσα της καρδιάς. Εκείνης της βραδιάς, που συγκίνηση ήταν το μόνο πράγμα. Κλάμα που έβγαινε από χαρά και μετά αντισφαίριση των δύο σωμάτων. Πραγμάτων που έγιναν με ακρίβεια φτερού. Γιατρού που δεν είχε διάγνωση. Ανάγνωση τεσσάρων ματιών! Και έτσι, όπως ήσουν ιδρωμένη, στο πλευρό μου βρεγμένη, ένιωσα τη βροχή σε καθαρή ημέρα. Τρελά όνειρα φαντάστηκα σε κλάσματα δευτερολέπτου, πως φορούσες το λευκό σου φόρεμα και στέμμα, κι η ζωή δεν είναι ψέμα…

Μόνος στο έρημο νησί

Μόνος στο έρημο νησί
ο μόνος φίλος μου με έχει κάνει πέρα
κι ο μόνος γείτονας δε λέει καλημέρα
πίσω απ’ το τζάμι με κοιτάζει το πρωί

Μόνος στο έρημο νησί
βλέπω τον κόσμο από δυο εφημερίδες
και τη σιωπή μου ξεφυλλίζω στις σελίδες
νιώθω να χάνω και τη λίγη αντοχή

Μόνος στο έρημο νησί
μία φωνή, έστω μια κόρνα αυτοκινήτου
να καταλάβω την ανάσα κάποιου τρίτου
πάντα το λίγο μου αρκούσε για πολύ

Μόνος στο έρημο νησί
κλείνω διπλό τραπέζι στην κλειστή ταβέρνα
κι η συνοδός η μοναξιά, μου λέει κέρνα
έχεις εμένα, τι άλλο θέλεις στη ζωή

Θολή φωτογραφία

Η θάλασσα κρεμιέται στις φωνές
σ’ αυτές που για αγάπες δε μιλάνε
το σώμα να νικήσουν με στιγμές
τη τέρψη προσπαθούν να λησμονάνε

Τα κύματα στολίζουν το λαιμό
φορώντας του μια γεύση απ’ αλμύρα
στα πάθη να φορέσουν φυλακτό
να αποστραφούν απ’ τη κακιά τη μοίρα

[R]

Με εμπνεύσεις χρωματίζουν τις νυχτιές
κι αποστηθίζουν φράσεις ποιημάτων
τις ώρες που θα έρχονται οι φωνές
από τον άλλον ήχο των κυμάτων

Τα βράχια προτιμούν απ’ τη στεριά
γιατί η στεριά τους φέρνει μια ναυτία
τα λόγια τους θυμίζουν ξαστεριά
μα οι πράξεις τους θολή φωτογραφία

Τις μέρες που φοβούνται να ξυπνούν
σκεπάζονται με καθαρό σεντόνι
στους δρόμους πάλι μόνοι τριγυρνούν
να βρούνε κάτι για να τους λυτρώνει

Κι ο δρόμος τους πηγαίνει στις ακτές
εκεί που τα αινίγματα θα λύσουν
με ικεσίες και με προσευχές
σκιές από το σώμα τους να σβήσουν