Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο – Δημήτρης Σωτάκης

Πάντως, τόσο μεγάλος ήταν ο πόθος μου για την Ιονέλα, που κατά τη διάρκεια του ταξιδιού δεν έχανα ευκαιρία να την κοιτάω με μια αχόρταγη πείνα και να της χαϊδεύω την πλάτη, ακόμη και τα πόδια, κρυφά από τα βλέμματα των άλλων. Η ίδια ήθελε ακριβώς αυτό που ήθελα και εγώ, όπως πάντα άλλωστε, όμως έβρισκε τον τρόπο και μου ξεγλιστρούσε, προφανώς από την ανησυχία της μη γίνουμε αντιληπτοί. Ήταν η γυναίκα μου, ακόμα και ένας κρετίνος θα μπορούσε να διαπιστώσει, ζούσαμε πια ο ένας για τον άλλο, δεν είχε σημασία αν η γνωριμία μας ήταν τόσο πρόσφατη, πόσες φορές άλλωστε δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι μοιραίο συμβαίνει στη ζωή μας, το οποίο απλώς αποδεχόμαστε ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα; Αυτό ακριβώς ήταν. Μια πραγματικότητα. Και κανείς δεν έχει την ψυχική δύναμη να κοντράρει τη μοίρα, να αντιταθεί σε μια ζωή που εμφανίζεται μπροστά στα ανίσχυρα μάτια του, η ζωή είναι αυτή που δεν κάνει καμία ερώτηση, κυλάει αυθύπαρκτη και αδιαπραγμάτευτη.

_

Κέδρος, 2017
232 σελ.
ISBN 978-960-04-4862-7

Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον – Δημήτρης Σωτάκης

Εμείς δεν ήμασταν έτσι· ήμασταν παιδιά, δυο ανόητες υπάρξεις γεμάτες ερωτηματικά και τρόμο για όσα συνέβαιναν γύρω τους. Και ό,τι κάναμε το κάναμε γιατί απ’ αυτό τι υλικό ήμασταν φτιαγμένοι: απ’ το εύθραυστο υλικό που φτιάχνονται τα έμβρυα –γιατί ποιος λογικός άνθρωπος δε βλέπει ότι ποτέ δεν αποκοπήκαμε από τον ομφάλιο λώρο μας, από μια πληγωμένη μήτρα που ψυχορραγούσε καθώς πάσχιζε να μας ξεράσει σε τούτο τον κόσμο; Ο Μάικλ είχε δίκαιο. Όσο και να πασχίζουμε να φέρουμε τη ζωή στα μέτρα μας, αυτή μας ξεπερνάει, μας αφήνει να αποκοιμηθούμε εξοντωμένοι από την κούραση και την απελπισία της μέρας. Εκεί που νομίσαμε ότι την καταφέραμε να μας κάνει ένα χατίρι, εκείνη ξεγλιστράει μέσα απ’ τα χέρια μας σαν πόρνη τελευταίας κατηγορίας. Ερωτευτήκαμε ένα πληγωμένο αιδοίο· και αυτό θα μας γιουχάρει, θα μας χλευάζει αιώνια. Την πατήσαμε σαν πρωτάρηδες: πέσαμε στα γόνατα μιας ζωής που μας υποσχέθηκε λίγη ζάχαρη στα χείλη.

_

σελ. 240-241
Δημήτρης Σωτάκης – Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον
Εκδόσεις Κέδρος, 2014

Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι – Δημήτρης Σωτάκης

«Παρ’ όλα αυτά, είμαι σίγουρος ότι και εμείς κατά βάθος είμαστε έντομα, δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από το να σέρνουμε τα σώματά μας σε δυο τετραγωνικά μέτρα, μέχρι να αφήσουμε μια μέρα το κουφάρι μας σε μια γωνιά, άψυχο και παγωμένο. Μαζευόμαστε όλοι μαζί και γλείφουμε τις πληγές μας, μην μπορώντας λεπτό να μείνουμε μόνοι, θεατές της μικρότητας και της μοναξιάς που θα φέρει στην ψυχή μας η αποξένωση και η αιώνια ησυχία. Βολευόμαστε πάντα ο ένας δίπλα στον άλλο, ικανοποιημένοι που κάποιος κοιμάται τις νύχτες στο πλευρό μας και σχεδόν ευτυχισμένοι που το επόμενο πρωί βρίσκεται ακόμα εκεί, ονειρευόμαστε την αιώνια λιακάδα. Ζούμε μια λαμπερή ευτυχία πνιγμένη στις αγκαλιές και τα γέλια σαν παιδιά που προσμένουν το καλοκαίρι που δεν έρχεται ποτέ. Η αναμονή όμως είναι τόσο γλυκιά, που μας αποζημιώνει, μέχρι να ξεχάσουμε και το καλοκαίρι και το όνειρο, ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό. Είμαστε χωρίς αμφιβολία έντομα, με μυτερές μύτες και εξογκωμένα μάτια, μαζεμένοι όλοι κατά χιλιάδες σε σπίτια που δεν μας ανήκουν, περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα, μήπως και λυτρωθούμε απ’ την κατάρα ότι παραμένουμε βλαβεροί και άχρηστοι, με την ελπίδα να ξεφύγουμε από το ανθρωποκτόνο που παραμονεύει στην άλλη άκρη του δρόμου.»

 __________
σελ.186
Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι
Δημήτρης Σωτάκης

Εκδόσεις Κέδρος, 2007