Ο δεκάλογος της σημερινής γενιάς

Παρακάτω γράφω δέκα διαφορετικές αγωνίες, πεποιθήσεις, αντιλήψεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Λίγο ο εαυτό μας, λίγο τα social media, λίγο η πολιτική κατάσταση, λίγο ο καιρός που είναι μουντός δεν μας αφήνουν να ζήσουμε στο έπακρο. Αντ’ αυτού, προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να στενέψουμε τη ζωή μας.

  1. Μέσα στην καρδιά μας φυτρώνει βία πολιτική, πολιτιστική, γεωγραφική, μίσος για τον συνάνθρωπο, γενικώς δεν κοιτάζουμε πως θα αγκαλιαστούμε, αλλά με την πρώτη ευκαιρία να τσακωθούμε. Όλο αυτό όμως ξεκινάει από την έλλειψη επικοινωνίας, συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι των σπηλαίων όταν κάποιος προσπαθήσει να μας βοηθήσει, και επίσης δεν έχουμε μάθει να ακούμε τον ακροατή μας. Συνεπώς, αυτό που δεχόμαστε, αυτό παράγουμε.
  1. Μία άλλη βασική μας αγωνία, είναι πως φοβόμαστε μήπως ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας, μας σβήσει από το Facebook. Είναι τραγικό να ζούμε με αυτό το άγχος, αλλά οι σχέσεις σήμερα είναι τόσο πλαστικοποιημένες που μας απασχολεί και αυτό. Ακόμα, δεν είναι μόνο η ενέργεια ότι τρέμουμε αν θα μας σβήσει ο φίλος μας από κάποιο social media, αλλά και το αποτέλεσμα, δηλαδή, είναι ακόμα πιο τραγικό ότι θα πέσουμε σε κατάθλιψη αν μας διαγράψει.
  1. Έχουμε σταματήσει να μιλάμε. Είμαστε τόσο κλεισμένοι και τόσο αμίλητοι εμείς οι άνθρωποι στον εαυτό μας που ακόμα και η θάλασσα φοβάται τη σιωπή μας, ακόμα και το κινητό που έχουμε στο αθόρυβο βγάζει έναν ήχο, μια δόνηση, κάτι τέλος πάντων. Υπεύθυνοι παράγοντες, πέραν φυσικά από τον εαυτό μας, είναι: η έξαρση της τεχνολογίας, το άγχος, η ανασφάλεια, η κρίση και άλλοι πολλοί λόγοι.
  1. Νιώθουμε πως είμαστε πολύ μακριά από τα reality που δείχνει η τηλεόραση, αλλά το δυστύχημα είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε reality. Η ζωή μας κυλάει πιο αργά από τους παίχτες που παίρνουν μέρος, γιατί φυσικά εμείς την αφήνουμε, και επίσης είμαστε πιο καλωδιωμένοι από αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε το θράσος και τους σχολιάζουμε. Είναι φυσικά πιο εύκολο και πιο ανώδυνο να σχολιάζουμε τους άλλους παρά τη δικιά μας καμπούρα τέλεια πλάτη.
  1. Μας έχουν κουρδίσει για να μας νοιάζει το φαίνεσθαι, παρά το είναι. Ολόκληρη η κοινωνία είναι καλουπωμένη σε αυτή τη φράση. Από τα σπάργανα μέχρι και το μεγάλο σήμερα. Είναι τραγικό να μας νοιάζει περισσότερο η εικόνα που προβάλλουμε προς τα έξω, παρά ο εσωτερικός μας εαυτός. Βέβαια, αυτό συμφέρει πάρα πολύ τους πλαστικούς χειρούργους! Καθοριστικός παράγοντας και με μεγάλη διαφορά από όλα τα άλλα, η τηλεόραση!
  1. Τα social media και ο βωμός της αριθμολογίας! Μας αρέσουν τα social όχι γιατί καταφέρνουμε να επικοινωνούμε με άλλους ή επειδή φέρνουν την πληροφορία πιο κοντά, αλλά επειδή μας αρέσει να παρακολουθούμε τους αριθμούς μας να μεγαλώνουν και να αυξάνονται. Είναι σαν να “ψηλώνουμε” κι εμείς όταν φτάνουμε τους 1000 followers στο Instagram ή τους 5000 στο Facebook. Ακόμα, μας αρέσουν τα κοινωνικά δίκτυα γιατί εκεί ζούμε μια δεύτερη ζωή, είναι σαν να βιώνουμε μια δεύτερη ενηλικίωση!
  1. Δεν έχουμε καταλάβει πως μία τρίχα από τα μαλλιά της/του έχει ανεκτίμητη αξία, γιατί ποτέ δεν χαϊδέψαμε τον δίπλα μας πραγματικά. Θεωρώ, πως αν το είχαμε κάνει, δεν θα είχαμε τόσα άγχη, τόσες φοβίες και τόσες αναστολές. Ένα φιλί με πάθος, όχι απλά ένα χαζό φιλί, ένα φιλί με δίψα και έρωτα στον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας είναι μια κορυφαία πράξη, μια πράξη που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη. Άλλες φορές όμως φιλιόμαστε και ταυτόχρονα βάφουμε τα νύχια μας, παίζουμε στο tablet, μιλάμε στο κινητό…
  1. Τα status μας είναι τα τατουάζ που δεν τολμήσαμε να χαράξουμε, οι κραυγές που δεν τολμήσαμε ποτέ να βγάλουμε, αλλά και τα τραγούδια που δεν τραγουδήσαμε και δε χορέψαμε ποτέ στο δρόμο – ενώ τόσο πολύ θα θέλαμε να κάνουμε. Μέσα στο δεκάλογο συναντάμε ξανά και ξανά τα κοινωνικά δίκτυα, γιατί η αλήθεια είναι πως μας έχουν απορροφήσει τη καθημερινότητα. Προφανώς και τα social media έχουν καλές πλευρές, αλλά αυτές τις παραγκωνίζουμε.
  1. Μας αρέσει να γαμάμε αυτό που αγαπάμε. Μεγαλώνοντας τείνουμε με γραμμική ακρίβεια στις ιδιότητες του σκορπιού. Μπορούμε δηλαδή να πονέσουμε τον εαυτό μας –μέχρι και να τον σκοτώσουμε– σκορπίζοντας ό,τι καλό είχαμε φτιάξει με κόπο και με κούραση. Σαν πεφταστέρια μοιάζουμε σε μια ανέφελη μέρα. Καθοριστικός παράγοντας βέβαια για αυτό, όλοι οι προηγούμενοι παράγοντες.
  1. Περιμένουμε με τρομακτική αγωνία –κυριολεκτικά– τη ζωή που ονειρευόμαστε να λάβει σάρκα και οστά, αλλά δεν κουνάμε ρούπι από τα συνηθισμένα και τα προκαθορισμένα που κάνουμε κάθε μέρα. Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα πάντα, ό,τι κι αν σκεφτούμε να το κάνουμε πράξη, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Από την πιο μικρή ιδέα μέχρι τη μεγαλύτερη έξαρση ονείρου! Παρ’ όλα αυτά, νιώθω πως περιμένουμε από το υπερπέραν κάποιο e-mail, με θέμα: «Follow Your Dreams», να κλικάρουμε στο σύνδεσμο επιβεβαίωσης και να μας μεταφέρει εύκολα και γρήγορα σε έναν άλλον κόσμο.

Κάποιες φορές τα έχεις όλα Γιώργο, ξέρεις ανά πάσα στιγμή να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, να επιλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, αλλά είτε διαλέγεις το λάθος, είτε δεν διαλέγεις τίποτα, είτε διαλέγουν άλλοι για εσένα. Πώς θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα λοιπόν;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στην “Εναλλακτική δράση“.

10 τρόποι για να εξελίξεις τη γραφή σου

Σήμερα θα πούμε μερικούς τρόπους-τεχνικές για να γίνεις καλύτερος γραφιάς. Οι τρόποι που εμφανίζονται πάνω πάνω στη λίστα είναι ομολογουμένως πιο εύκολοι και πιο απλοί, έναντι των τελευταίων. Τους έχω αριθμήσει έτσι ώστε ο επόμενος να έχει μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας από τον προηγούμενο.

1. Να διαβάζεις βιβλία

Ο πιο εύκολος τρόπος για να διεισδύσεις στο χώρο του βιβλίου και παράλληλα της γραφής είναι να διαβάζεις βιβλία. Θα κερδίσεις αναρίθμητα καλά, μεταξύ άλλων, να μην κάνεις ορθογραφικά, να έχεις σωστή σύνταξη, να παρατηρείς τη ροή του γραπτού λόγου, ακόμα και να εμπνέεσαι. Είναι πάρα πολλά τα θετικά που κερδίζεις ανοίγοντας ένα βιβλίο, προσοχή όμως, δεν χρειάζεται να διαβάσεις και πάρα πολλά, γιατί μετά υπάρχει κίνδυνος να μπλοκάρεις την έμπνευσή σου.

2. Να μη φοβάσαι να λερώσεις την άσπρη κόλλα

Μια συχνή δικαιολογία όσων δεν καταφέρνουν να γράψουν κάτι, είναι πως φοβούνται να λερώσουν την άσπρη κόλλα. Μήπως θεωρούν πως θα πληγωθεί το χαρτί αν γράψουν κάτι που δεν είναι καλό; Μα αν δε το γράψουν δεν θα βγει τίποτα! Καλό λοιπόν είναι, ό,τι κι αν ιδέα σου κατέβει στο κεφάλι, αρχικά να τη γράψεις και έπειτα να μη τη σβήσεις ποτέ. Ύστερα, με δεδομένο αυτήν τη μικρή ιδέα να στύψεις το μυαλό σου και να γράψεις μέχρι όπου σε πάει. Να θυμάσαι, το χαρτί θέλει παρέα και η παρέα του είναι οι λέξεις.

3. Να παίρνεις μέρος σε διαγωνισμούς

Αρκετά συχνά site-blog δημιουργούν εγχειρήματα που ο κάθε ένας από εμάς, μπορεί να στείλει το δικό του κείμενο. Με τη διαδικασία αυτή επιτυγχάνεις, να γράψεις για μια θεματική που δεν έχεις βάλει εσύ στον εαυτό σου, αλλά κάποιος άλλος. Οπότε, δοκιμάζεσαι σε κάτι ξένο. Ακόμα, βάζεις deadline, κοινώς προθεσμία στο γραπτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να διαχειρίζεσαι σωστά τον χρόνο. Όταν καταφέρεις να ολοκληρώσεις ένα κείμενο πριν τη λήξη της προθεσμίας, αρχικά σε κατατάσσει επαγγελματία, δεύτερον σε βοηθάει να γράψεις περισσότερα κείμενα.

4. Να γράφεις σε κάποιο blog/site

Υπάρχουν πολλά site, αμέτρητα θα έλεγα, όπου μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις. Μπαίνοντας σε μια ομάδα, αφενός γνωρίζεις κόσμο, αφετέρου παίρνεις στοιχεία από άλλους συντάκτες που έχετε περίπου ίδια ενδιαφέροντα. Η αλληλεπίδραση αυτή σου αποφέρει νέες εμπειρίες, αλλά και προβολή, άρα, μεγαλώνει ο κύκλος σου. Στην αρχή μπορείς να το κάνεις δωρεάν και αποκτώντας τα απαραίτητα στοιχεία να επιδιώξεις κάτι καλύτερο. Αν δε βρεις κάποια διαδικτιακή στέγη, μπορείς να δημιουργήσεις το δικό σου blog.

5. Να γράφεις κάθε μέρα

Να ακολουθείς πρόγραμμα στη γραφή σου. Να γράφεις σχεδόν την ίδια ώρα κάθε μέρα και να αφήνεις εκκρεμότητες για την επόμενη. Έτσι, θα μπει το μυαλό σου σε μια διαδικασία να σκέφτεται για το επόμενο γραπτό, αλλά και να προγραμματίζει παράλληλα. Όμως, μην κρατάς πολλά πράγματα στο συρτάρι, να γράφεις και να δημοσιεύεις. Αν κρατάς πολλά πράγματα, αυτά σε αφήνουν πίσω. Οι καλύτεροι συγγραφείς παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα γράφανε/γράφουν καθημερινά!

6. Να δουλεύεις ξανά παλιότερα κείμενά σου

Οι τρόποι και οι τεχνικές όσο μεγαλώνει η λίστα δυσκολεύουν. Για τους περισσότερους μια δύσκολη τεχνική για να βελτιώσουν τη γραφή τους, είναι, να εργάζονται στα παλιότερα κείμενά τους. Για παράδειγμα, όταν έχεις γράψει ένα κείμενο πριν τρεις μήνες και το ξανά πιάσεις από την αρχή, μπορείς σαν τεχνική να κρατήσεις μόνο τα καλά σημεία και να γράψεις κάτι νέο. Με την τεχνική αυτή μπορείς να ανά-γεννήσεις τέλεια κείμενα!

7. Να ξεκινήσεις σήμερα να γράψεις ένα βιβλίο

Αν δεν έχεις γράψει κάποιο να ξεκινήσεις και αν έχεις γράψει ήδη να αρχίσεις ένα νέο. Βρες μια καλή θεματολογία και εξέλιξέ το, μπορεί να μη σε οδηγήσει πουθενά, αλλά χρειάζεται να πάρεις αυτόν το δρόμο για να κερδίσεις κάτι άλλο μετέπειτα. Η συγγραφή ενός βιβλίου προϋποθέτει –σχεδόν– όλους τους προηγούμενους τρόπος. Οπότε, αν θες να εξελιχθείς πραγματικά, είναι μια καλή δοκιμασία.

8. Μην δηλώνεις συγγραφέας

Ένα από τα χειρότερά μου είναι να βλέπω ανθρώπους να δηλώνουν είτε προφορικά, είτε στα social media, είτε να έχουν φτιάξει δικά τους καρτελάκια και να δηλώνουν συγγραφείς. Αυτό από μόνο του σε υποβαθμίζει, μιας και αν σε κάτι είσαι πολύ καλός δε θες να το βγάζεις προς τα έξω. Λογικά, σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι κάτι σημαντικό, για να δηλώνουν συγγραφείς. Ρίξε τον εγωισμό σου στα τάρταρα, ακόμα και αν γράφεις πολύ και για πολλά χρόνια μη δηλώνεις συγγραφέας, άσε να σε κρίνουν οι άλλοι για το τι είσαι.

9. Να έχεις τις αποτυχίες για παράσημα

Όλα τα άκυρα που θα λάβεις από site, από εκδοτικούς, από συμμετοχές σε διαγωνισμούς, από φίλους σου, να τα κρατήσεις και να προσπαθήσεις περισσότερο. Ο δρόμος της λογοτεχνίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια. Μάζεψε τις αποτυχίες, “φόρεσέ” τες και μην σταματάς να προσπαθείς μέχρι να τα καταφέρεις! Δεν είναι ουτοπικό αυτό που λέω, είναι απόλυτα ρεαλιστικό• για να πειστείς όμως πρέπει να το δοκιμάσεις. Κάθε εμπόδιο όχι μόνο για καλό, αλλά για το καλύτερο!

10. Να κυνηγάς το άφταστο

Βάλε τους πιο δύσκολους στόχους, ονειρέψου, βγες στο δρόμο, ζήσε, γράψε, γεύσου με τη γλώσσα όλα αυτά που θα “γευόσουν” με τα χέρια. Μάζεψε δηλαδή εμπειρίες. Κυνήγα αυτό που δεν μπορεί να γίνει. Πολλοί κάνουν αυτό το λάθος, νομίζουν πως καθισμένοι στο γραφείο τους με τις ώρες θα γράψουν το καλύτερο βιβλίο. Το καλύτερο βιβλίο το γράφεις όμως έξω, στο μυαλό σου, ύστερα πηγαίνεις σπίτι και απλά το αποτυπώνεις.

Δεν είμαι ειδικός, έχω κάνει πολύ λίγα πράγματα στη λογοτεχνία, αλλά η ανάγκη μου για έκφραση είναι πολύ πιο δυνατή από την απειρία μου στη λογοτεχνία, έτσι, με οδήγησε να γράψω αυτό.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.

Το ασανσέρ

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε την ίδια ώρα. Τελικά κατέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «εννιά», εκεί σταματάω για να πάω στη δουλειά.

Κάθε φορά που μπαίνω σε ασανσέρ, σκέφτομαι, πως αυτός εδώ ο χώρος έχει δύο όψεις. Είναι ένα καλό απομονωτήριο, αλλά και το μέρος που μπορείς πολύ εύκολα να γνωρίσεις κόσμο. Αρχικά, είναι ένα ησυχαστήριο γιατί κανείς δε θα σε ενοχλήσει. Οι άνθρωποι στο ασανσέρ ξύνονται, παίζουν με τα μαλλιά τους, με το κινητό τους, κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά ποτέ δε μιλάνε σε κάποιον άγνωστο – αυτό μοιάζει σαν άγραφη συμφωνία που έχουμε υπογράψει όλοι πριν μπούμε σε έναν ανελκυστήρα. Τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά. Η άλλη όψη βέβαια του ασανσέρ είναι πολύ καλύτερη, μιας, και μυρίζεις τον άλλον, αισθάνεσαι το άγχος του, τον κοιτάς στα μάτια, κι αν τύχει και ξυπνήσεις εσύ καλά, ο άλλος καλά, τα ζώδια σας να είναι σε τροχιά γνωριμιών, τότε, υπάρχει μια πιθανότητα ο ένας από τους δύο να ξεστομίσει ένα «γεια».

Το ασανσέρ είναι ο καλύτερος καθρέφτης της εγκόσμιας ζωής μας. Όπως συμπεριφερόμαστε μέσα σε ένα ασανσέρ έτσι ακριβώς δράμε και στη ζωή. Επιζητάμε δηλαδή με απόγνωση να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε καθρέφτες, έπειτα να τον θαυμάσουμε, ύστερα να τον φωτογραφίσουμε και τέλος να δημοσιεύσουμε το είδωλό μας. Όμως, αυτή η διαδικασία υποσυνείδητα, αλλά και συνειδήτα, μας κλείνει ακόμα περισσότερο, για αυτό και τις φορές που βρίσκεται κάποιος δίπλα μας δεν του μιλάμε. Άλλες φορές βέβαια, όταν είμαστε μόνοι στο ασανσέρ θα κοιτάξουμε προς το μέρος των παπουτσιών μας, δείγμα πως δε πιστεύουμε στον εαυτό μας, ενώ όταν περιτριγυριζόμαστε από άλλους θα ψιλώσουμε λίγο για να φαινόμαστε πιο ψηλοί. Άρα, όταν μπαίνουμε σε έναν ασανσέρ εμφανίζουμε ένα ανεξήγητο σύνδρομο διπροσωπίας.

Το ασανσέρ είναι καθρέφτης και της ψυχή μας, με μεγαλύτερη ευκολία θα πατήσουμε το κουμπί «stop» ή το κουμπί με το κουδούνι, παρά το κουμπί για να πάμε σε κάποιον άλλον όροφο από αυτό που δουλεύουμε. Βρε αδελφέ, για να δούμε μια διαφορετική εικόνα, πώς άραγε τα περνάνε στο κάτω πάτωμα ή πώς μοιάζουν οι άνθρωποι στο πάνω επίπεδο. Αυτό φυσικά υποδηλώνει πόσο κουρασμένες είναι οι ζωές μας, πόσο ρουτινιασμένες είναι, αλλά και πόσο ενδιαφερόμαστε για να ανακαλύψουμε κάτι καινούργιο. Το κουμπί της ταράτσας βέβαια, ούτε κατά διάνοια, η υψοφοβία της καρδιάς μας δεν μας αφήνει να “ψηλώσουμε” λίγο ακόμα. Μία μέρα όμως, έχουμε-δεν έχουμε κόσμο δίπλα μας, κι αν έχουμε τα κότσια βέβαια, μπορούμε να κάνουμε αυτό. Να πατήσουμε με οργή το «stop», να σταματήσουμε την κυκλοφορία και τη ροή της καθημερινότητας και να χαζέψουμε λίγο έξω από το παράθυρο, ίσως, έτσι νιώσουμε λιγάκι ελευθερία, έστω για μια στιγμή.

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε πάλι την ίδια ώρα. Τελικά ανέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «μηδέν», εκεί σταματάω για να πάω στο σπίτι.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.