Ηλεκτρικός Θησέας

Στίχοι: Δημήτρης Βάρος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φωτίου & Παύλος Σιδηρόπουλος

Στο παρόν τραγούδι καταλυτική ήταν η βοήθεια του φίλου Φραγκίσκου Βασιλείου.

Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που ‘χει μαραθεί.

…Ο Θησέας ξεκίνησε με το “καράβι” από την Αθήνα προς την Κρήτη για να βρει και να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Ο Μινώταυρος σκότωνε κάθε εννιά χρόνια, εφτά νέους Αθηναίους και εφτά νέες Αθηναίες, σύμφωνα με μια ποινή που είχε ορίσει ο βασιλιάς Μίνωας. Πριν το ταξίδι ο Θησέας κι ο πατέρας του, ο Αιγέας, συμφώνησαν πως αν καταφέρει και γυρίσει ζωντανός, το καράβι θα έχει άσπρα πανιά. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχει μαύρα. Στον παραπάνω στίχο, το πενήντα, σηματοδοτεί τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, στον οποίο νίκησαν οι δυνάμεις που μέχρι σήμερα έχουν την εξουσία. Το καράβι δεν φάνηκε ακόμα, διότι ο Θησέας δεν έχει σκοτώσει τον Μινώταυρο που μας εξουσιάζει. Τα χρόνια περνούν, αλλά, πολλοί περιμένουν αυτό το καράβι με τα άσπρα πανιά κι ας “έχει μαραθεί η ανθοδέσμη”.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

…Η Αριάδνη ήταν η κόρη του Μίνωα που ερωτεύτηκε τον Θησέα. Ήταν αυτή που τον βοήθησε καταλυτικά για να βγει από το λαβύρινθο του Μινώταυρου. Ο μίτος της Αριάδνης ήταν το κάτι παραπάνω για να μπορέσει ο Θησέας να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Ο “Ηλεκτρικός Θησέας”, είναι ο σύγχρονος Θησέας. Είναι ο σύγχρονος ήρωας της καθημερινότητας ή ο λαός που παλεύει για να σκοτώσει τον «Μινώταυρο», αυτόν δηλαδή που τον καταπιέζει και ευθύνεται για τα δεινά και τις αδικίες που έχει προκαλέσει στη κοινωνία. Ωστόσο σύμφωνα με τον στίχο, αυτός βρίσκεται παγιδευμένος μέσα σε “πηγάδι”, θέλοντας να μας πει ότι ο «Ηλεκτρικός Θησέας» είναι σε αδράνεια κι εγκλωβισμένος. Με την “Αριάδνη” παρομοιάζεται «αυτός» που μπορεί να βοηθήσει το λαό, ώστε να βγει από το “πηγάδι”. Ωστόσο «αυτός» δεν υπάρχει ή καλύτερα δεν ακούγεται γι αυτό κι “έχει μουγκαθεί”.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
…Στίχος απλός και κατανοητός, δυστυχώς πολύ επίκαιρος και διαχρονικός. Όπως λέει, όμως, κι ένα άλλο τραγούδι «Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή».
Χάνεσαι σαν το γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή.
…Ξεκάθαρος στίχος κι εδώ. Τα αδιέξοδα προβλήματα μπορεί να οδηγήσουν στα ναρκωτικά
Πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
…Αυτός ο στίχος μπορεί να έχει δύο έννοιες. Η πρώτη, είναι αυτό που αντικειμενικά συμβαίνει όσον αφορά τα “διόδια” και την “εθνική”. Όμως, αν το συνδέσουμε με τον παραπάνω στίχο τα «διόδια» μπορεί να είναι τα χρήματα για την αγορά ναρκωτικών, και η «εθνική» ο άσχημος κι επικίνδυνος δρόμος που οδηγούν.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

…Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
…Ο στίχος-ερώτηση στοχεύει κατευθείαν τον ακροατή. Ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι ίσως να είμαστε κι εμείς «ισοβίτες». Σίγουρα δεν το θέλουμε κι αισθανόμαστε κάποια ντροπή αν είμαστε κι εμείς ένας απ’ αυτούς που “αλαφιάζουν δίχως να πληρώνονται”. Θα προσπαθήσουμε να βγούμε από το στόχαστρο του στιχουργού γιατί δεν το αντέχει η συνείδησή μας. Εάν αυτό συμβεί, τότε το τραγούδι πετυχαίνει το σκοπό του, απελευθερώνοντας έτσι, την τεράστια δύναμη της τέχνης.
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;

…Από τους πιο δυνατούς στίχους του τραγουδιού. Στο πνεύμα του προηγούμενου. Στοχοποιεί αυτούς που ενώ βρίζουν τα βράδια όσους βρίσκονται ψηλά και τους καταδειναστεύουν, την ύστατη ώρα π.χ. μιας απεργίας, σκύβουν το κεφάλι. Δυστυχώς ο στίχος αναφέρεται στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
…Στοχοποιεί αυτούς που έχουν μάθει να ζουν με τη λογική της ανάθεσης των προβλημάτων τους, σε άλλους. Εδώ πάλι αναφέρεται στην πλειοψηφία του λαού, γι αυτό κι ο στιχουργός επιμένει ότι ο ηλεκτρικός Θησέας βρίσκεται σε πηγάδι.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ξανά μέχρι να το κατανοήσουμε.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γέμισαν σκουριά.
…Ολόκληρη η στροφή απευθύνεται πάλι στον ακροατή. Του εξηγεί αρχικά ότι τα “όνειρα” που του τάξανε έχουν “ναυαγήσει”. Τα “κεφάλια” αυτών που ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση “γέμισαν σκουριά” θέλοντας να δείξει στον ακροατή το παλιό και γερασμένο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που ζούμε.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.

…Προσπαθεί καθαρά να αφυπνίσει συνειδήσεις. Τα “σουπερ μάρκετ” αντιπροσωπεύουν τη λογική της υπερκατανάλωσης που μας έχουν επιβάλλει μέσω της διαφήμισης. Είναι ο λόγος που για τον στιχουργό “τελείωσε η ελπίδα” ή το γράφει μόνο και μόνο για να προβληματίσει και να ξυπνήσει την εργατική τάξη που “κοκάλωσε στη σκαλωσιά;”.
Πού πήγαν οι τρακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
…Επίκληση στο συναίσθημα. Δεν θα μπορούσε να λείπει, από ένα έντονα πολιτικό τραγούδι. Προσπαθεί να πιάσει τον ακροατή στο φιλότιμο.
Προσπαθεί να τον πείσει για την αναγκαιότητα του αγώνα και της πάλης, για να αλλάξει αυτός ο κόσμος, ώστε τα “παιδιά” να ζήσουν σ’ ένα καλύτερο μέλλον.

Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.
…Απαντάει στην ερώτηση του με ερώτηση. Ο “ηλεκτρικός Θησέας” βρίσκεται σε πηγάδι… με λίγα λόγια ο λαός σήμερα δεν αντιδρά. Σίγουρα ο ακροατής δεν το θέλει αυτό. Θέλει τουλάχιστον να πει στα παιδιά του ότι αντέδρασε. Εάν συμβεί αυτό, ο στιχουργός έχει πετύχει το σκοπό του.

Φοβάσαι ότι θα ‘ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,

…Γενικά το τραγούδι, την εποχή που γράφτηκε, αναφέρεται στην προσωρινή ήττα του εργατικού κινήματος που ακόμα και σήμερα είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες της εποχής. Ο παραπάνω στίχος ίσως αναφέρεται στα μικροαστικά στρώματα της κοινωνίας που ανέκαθεν ήταν πιο συντηρητικά.
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.

…Η “γυάλα”, εμένα προσωπικά, μου θυμίζει φυλακή.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
…Κάποιοι ψάχνουν τη χαμένη πατρίδα την ώρα που η “Πανδώρα” σκορπίζει στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες μέσα στο “κουτί”.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.
…Εδώ έχουμε αλλαγή ρήματος. Η “Αριάδνη” πλέον “έχει μπερδευτεί”.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
…Η μακροχρόνια εναλλαγή αστικών κομμάτων στην κυβέρνηση κι ο τρόπος που «ψάρευαν» ψήφους οδήγησε τον στιχουργό να βγάλει το παραπάνω συμπέρασμα.
Για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.

…Με αυτόν τον στίχο θέλει να δείξει την απογοήτευση όλων όσων πίστεψαν στην αλλαγή και εξαπατήθηκαν, διότι περίμεναν πως μια κυβέρνηση, χωρίς αυτοί να αγωνιστούν και να κάνουν θυσίες, θα τους έλυνε τα προβλήματα.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί

…Ίσως ο πιο ταξικός στίχος του τραγουδιού. Στοχεύει κατευθείαν την αστική εξουσία, την άρχουσα τάξη, τους βιομήχανους. Μας λέει ξεκάθαρα ότι αυτοί και μόνο αυτοί ευθύνονται για τα προβλήματα του λαού και της κοινωνίας.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

…Εδώ πάλι έχουμε αλλαγή ρήματος. Η “Αριάδνη” τώρα “έχει τρελαθεί”, δείτε πόσο εύστοχα χρησιμοποιεί ο στιχουργός τα ρήματα. Πρώτα γίνεται μουγκή, μετά μπερδεύετε και μετά τρελαίνεται, φυσική ροή των πραγμάτων δηλαδή, τοποθετημένη στο τραγούδι.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα νέα ψάχνεις για δουλειά.

…Η οικονομική πληγή είναι μεγάλη γι αυτό οπωσδήποτε πρέπει να βρεις δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά.

…Απογοήτευση και θλίψη για όσα σου συμβαίνουν.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά.

…Όλες τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα που κέρδισε η εργατική τάξη με τους αγώνες και τις θυσίες της, έρχονται σήμερα και με έναν νόμο, τις παίρνουν πίσω.
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.
…Τα “καταφύγια” κατά την γνώμη μου είναι τα πανεπιστήμια γιατί εκεί υπάρχει άσυλο κι εκεί υπάρχει και η νέα γενιά, η νέα βάρδια της εργατικής τάξης, που της ετοιμάζουν ένα άσχημο μέλλον.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό
…Ο στίχος εδώ είναι μια άλλη εκδοχή του προηγούμενου στίχου «ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια…».
Κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
…Τηλεόραση: ειδήσεις, σίριαλ, φθηνό ροκ. Πλύση εγκεφάλου με λίγα λόγια, “τσίχλα ροκ” είναι όλα εκείνα τα γνωστά συγκροτήματα όπου οι τραγουδιστές τους βγαίνουν στα πρωινά και στα μεσημεριανά και τραγουδάνε…
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

…Πολλοί δυνατοί στίχοι κι επίκαιροι.

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.

…Απευθυνόμενος στον ακροατή του λέει -με πολύ ωραία λόγια- να προσπαθήσει να χαλαρώσει, να σκεφτεί μόνος κάποια πράγματα, να προβληματιστεί για να απαντήσει στο παρακάτω δίλημμα.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

…Ή θα μείνεις μόνος σου στην κρίση ή θα βγεις στο δρόμο του αγώνα, να παλέψεις, να ενώσεις κι εσύ τη φωνή σου με τους χιλιάδες, εκατομμύρια σαν κι εσένα, επίσης, τον καλύτερο στίχο μας το φύλαξε για το τέλος! Ένα σύνθημα που θα έπρεπε να ακούγεται από τα ηχεία αυτού του τόπου.

_

Το άρθρο γράφτηκε 10.07.2014 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Μια αδημοσίευτη συνέντευξη

  • Μια λέξη που συνοψίζει το νόημα της ζωής.
    Χαραμάδα.
  • Ένας στίχος τραγουδιού που σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα.
    Είμαι η ευχή του μετανάστη
    και του φασίστα ένα tattoo.
    Είμαι το αποκλίνον άστυ
    του έρωτα ένα Χαϊκού.
    “Τα Προς Το Ζην”, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
  • Μία φράση από κάποιο βιβλίο που σε έχει στοιχειώσει.
    “…κάπου να σταματήσουμε, να κοιταχτούμε τρυφερά στα μάτια, ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, να κλάψουμε για τη ζωή που μας έκλεψαν, ν’ αγκαλιαστούμε, να πούμε λόγια αγάπης, να χαϊδευτούμε και να κάνουμε έρωτα…”
    “Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;”, Χρόνης Μίσσιος
  • Μια ταινία που σε πήρε ο ύπνος.
    Στο “The Theory of Everything”.
  • Μια φουλ αισιόδοξη πρόταση.
    Αγάπη μόνο.
  • Και ο θεός (σου) έφτιαξε την Κυριακή για να…
    Για να δουλεύω από το σπίτι.
  • Το τελευταίο σου εισιτήριο γράφει…
    Το τελευταίο μου εισιτήριο είναι από το Τραμ, ατσαλάκωτο σαν να μην μπήκα πότε μέσα…
  • Τι συνηθίζεις να πετάς από τη ζωή σου;
    Συμπεριφορές.
  • Το πιο τρελό σου όνειρο/μεγαλύτερο απωθημένο;
    Να ζω σε ένα παραθαλάσσιο μέρος με ανθρώπους που αγαπώ.
  • Κάτι που νοσταλγείς από την προ Μνημονίου εποχή;
    Τις περισσότερες ευκαιρίες.
  • Αγαπάς/Σιχαίνεσαι τα social media γιατί…
    Η αλήθεια είναι πως έχω μια σχέση αγάπης-μίσους, γράφω πάρα πολύ συχνά για αυτά με τα χειρότερα λόγια, αλλά κατά βάθος τα συμπαθώ.
  • Θα γύριζες πίσω στην αναλογική εποχή μόνο και μόνο για να…
    Για να παίξω Pokémon με τους φίλους μου και να μας ενώνει ένα καλώδιο, κι όχι ασύρματες συνδέσεις.
  • Μία ματαιόδοξη συνήθειά σου.
    Μου αρέσει πάρα πολύ να κοιτάζω κάθε είδους στατιστικών.
  • Ένα ψέμα που λες συχνά…
    Δεν λέω.
  • Τι είναι έρωτας, τι αγάπη και ποιο το ανάμεσό τους;
    Ο έρωτας είναι ένα καράβι, η αγάπη το νησί και ανάμεσά τους υπάρχει θάλασσα.
  • Το καρτούν που θα ήθελες να έχεις guest starστο πάρτι γενεθλίων σου.
    Θα φώναζα τον Ντόναλντ για να μας κάνει γκριμάτσες και να μας πει τα νέα της Λιμνούπολης.
  • Μια αλητεία που έχεις νοσταλγήσει.
    Να πετάω νεράντζια στις απέναντι πολυκατοικίες.
  • Ένα παρατσούκλι που σου έχουν κολλήσει.
    “Geo”.
  • Μία λέξη της εποχής που έχεις βαρεθεί να ακούς.
    Άδωνης.
  • Μία αθώα βρισιά.
    Χαζός.
  • Τι σε κάνει να σκας στα γέλια;
    Οι φίλοι μου και το “Κουλούρι”.
  • Τι σε θυμώνει;
    Οι Έλληνες οδηγοί.
  • Πώς εκτονώνεις τα νεύρα σου;
    Με κάθε είδους γυμναστική. Τρέξιμο, ποδήλατο, μπάλα.
  • Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
    Λίγο πιο μεγάλος από αυτό που είμαι τώρα.
  • Υπάρχει ζωή μετά τα 70;
    Ο κ. Ασημένιος είναι 75 πάντως.

_

Η παραπάνω συνέντευξη ήταν να δημοσιευτεί τον Γενάρη του 2016 στο woman toc. Για κάποιο λόγο δεν ανέβηκε στο site, οπότε τη δημοσιεύω αυτούσια στο blog 🙂

Το ασανσέρ

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε την ίδια ώρα. Τελικά κατέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «εννιά», εκεί σταματάω για να πάω στη δουλειά.

Κάθε φορά που μπαίνω σε ασανσέρ, σκέφτομαι, πως αυτός εδώ ο χώρος έχει δύο όψεις. Είναι ένα καλό απομονωτήριο, αλλά και το μέρος που μπορείς πολύ εύκολα να γνωρίσεις κόσμο. Αρχικά, είναι ένα ησυχαστήριο γιατί κανείς δε θα σε ενοχλήσει. Οι άνθρωποι στο ασανσέρ ξύνονται, παίζουν με τα μαλλιά τους, με το κινητό τους, κοιτάζονται στον καθρέφτη, αλλά ποτέ δε μιλάνε σε κάποιον άγνωστο – αυτό μοιάζει σαν άγραφη συμφωνία που έχουμε υπογράψει όλοι πριν μπούμε σε έναν ανελκυστήρα. Τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά. Η άλλη όψη βέβαια του ασανσέρ είναι πολύ καλύτερη, μιας, και μυρίζεις τον άλλον, αισθάνεσαι το άγχος του, τον κοιτάς στα μάτια, κι αν τύχει και ξυπνήσεις εσύ καλά, ο άλλος καλά, τα ζώδια σας να είναι σε τροχιά γνωριμιών, τότε, υπάρχει μια πιθανότητα ο ένας από τους δύο να ξεστομίσει ένα «γεια».

Το ασανσέρ είναι ο καλύτερος καθρέφτης της εγκόσμιας ζωής μας. Όπως συμπεριφερόμαστε μέσα σε ένα ασανσέρ έτσι ακριβώς δράμε και στη ζωή. Επιζητάμε δηλαδή με απόγνωση να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε καθρέφτες, έπειτα να τον θαυμάσουμε, ύστερα να τον φωτογραφίσουμε και τέλος να δημοσιεύσουμε το είδωλό μας. Όμως, αυτή η διαδικασία υποσυνείδητα, αλλά και συνειδήτα, μας κλείνει ακόμα περισσότερο, για αυτό και τις φορές που βρίσκεται κάποιος δίπλα μας δεν του μιλάμε. Άλλες φορές βέβαια, όταν είμαστε μόνοι στο ασανσέρ θα κοιτάξουμε προς το μέρος των παπουτσιών μας, δείγμα πως δε πιστεύουμε στον εαυτό μας, ενώ όταν περιτριγυριζόμαστε από άλλους θα ψιλώσουμε λίγο για να φαινόμαστε πιο ψηλοί. Άρα, όταν μπαίνουμε σε έναν ασανσέρ εμφανίζουμε ένα ανεξήγητο σύνδρομο διπροσωπίας.

Το ασανσέρ είναι καθρέφτης και της ψυχή μας, με μεγαλύτερη ευκολία θα πατήσουμε το κουμπί «stop» ή το κουμπί με το κουδούνι, παρά το κουμπί για να πάμε σε κάποιον άλλον όροφο από αυτό που δουλεύουμε. Βρε αδελφέ, για να δούμε μια διαφορετική εικόνα, πώς άραγε τα περνάνε στο κάτω πάτωμα ή πώς μοιάζουν οι άνθρωποι στο πάνω επίπεδο. Αυτό φυσικά υποδηλώνει πόσο κουρασμένες είναι οι ζωές μας, πόσο ρουτινιασμένες είναι, αλλά και πόσο ενδιαφερόμαστε για να ανακαλύψουμε κάτι καινούργιο. Το κουμπί της ταράτσας βέβαια, ούτε κατά διάνοια, η υψοφοβία της καρδιάς μας δεν μας αφήνει να “ψηλώσουμε” λίγο ακόμα. Μία μέρα όμως, έχουμε-δεν έχουμε κόσμο δίπλα μας, κι αν έχουμε τα κότσια βέβαια, μπορούμε να κάνουμε αυτό. Να πατήσουμε με οργή το «stop», να σταματήσουμε την κυκλοφορία και τη ροή της καθημερινότητας και να χαζέψουμε λίγο έξω από το παράθυρο, ίσως, έτσι νιώσουμε λιγάκι ελευθερία, έστω για μια στιγμή.

Πάτησα δυο-τρεις φορές το κουμπί νομίζοντας πως το ασανσέρ θα έρθει πιο γρήγορα. Μάταια, το ασανσέρ έκανε πάλι την ίδια ώρα. Τελικά ανέβηκε και αυτόματα άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του. Επιβιβάστηκα και αμέσως πάτησα το κουμπί «μηδέν», εκεί σταματάω για να πάω στο σπίτι.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην “Εναλλακτική δράση“.

Εάν τα social media ήταν στιχάκια από τραγούδια

Η φαντασία σε άλλο επίπεδο. Ύστερα από το “εάν τα social media ήταν παροιμίες“, σκέφτηκα να κάνω κάτι με τα κοινωνικά δίκτυα και τα τραγούδια. Μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο να αποτυπωθεί με μόνο ένα στιχάκι;

 

0-tKB1dsE-awg-MjPA

Facebook

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων,
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων

 

0-ZQxH1Bqd2lZ-mVEE

Twitter

Oι πρώτες λέξεις θα κυλήσουν σα νερό
Κι εσύ θα τρέξεις στο ποτάμι να τις πιάσεις
Πολύ σ’ αγάπησα, μα φτάνει ως εδώ
Πάντα με κέρδιζες, μα τώρα πια θα χάσεις

 

Instagram

Φαντάζομαι τις έγχρωμες γυαλιστερές γυναίκες
στον τελευταίο τους χορό μ’ ένα στο χέρι κέρμα
Να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ, να με περιγελάνε
κι όλο να μου επιστρέφουν το ματαιωμένο σπέρμα

 

0-hx3Ql4o41xvr3oE3

Pinterest

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, καραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα κόλλα

 

1458103715_circle-tumblr

Tumblr

Τι τραγούδι να σου πω που να’ χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που `χουν λιώσει
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ’ έχουν νιώσει
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν

 

0-aDrUu2hL6p2VZGPp

Snapchat

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

 

0-ygd6tCa9Z1hZNL0X

Tinder

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

 

1458103579_youtube

YouTube

Ζαλίζομαι απ’ το πολύ ποτό,
τα χείλη σου μυρίζουν αλκοόλ
Μα δεν με νοιάζει, δεν με πειράζει,
απλώς θέλω να τα γευτώ.
Τίκα, τάκα, τίκα, τακ…

 

1458104108_vinevimeo

Vimeo

Τι παραξενη κοπέλα εισαι ΄συ
δε μ΄αρέσει η ζωή αυτή που κάνεις
ασε πλέον τις ταβέρνες το κρασί
σου το λέω πως στη ψάθα θα πεθάνεις

 

0-hR8QFq8F-VdCnR6X

LinkedIn

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

 

g+138

Google+

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγω

 

1458103740_flickr

Flickr

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ’το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή

 

1458103731_spotify

Spotify

Σου χρωστώ κάποια τραγούδια
Τώρα που ‘σαι εδώ μαζί μου
Δείχνουν όλα τα ρολόγια
Πως απόψε θα στα πω

 

1458103957_whatsapp

WhatsApp

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

 

0-nOW9DW23Qg0hXfoM

Foursquare

Θέλω βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά,
να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά.
Θέλω στην παραλία ν’ανάψω φωτιά,
κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά

 

0-RPNhIDAOBSNfOSZj

Skype

Κουράγιο φιλαράκια μου η μπόρα θα περάσει
Εμείς βέβαια θα ‘χουμε γεράσει
Θα βλέπω τα εγγόνια σας και θα σας κάνω like
Κι αγάπη θα σας στέλνω απ’ το skype

 

1458103943_viber

Viber

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς

 

1458104218_goodreads

Goodreads

Tζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία

 

1458103747_dropbox

Dropbox

Λύνονται οι κάβοι, σαλπάρουν οι ψυχές
Ο χώρος είναι σιωπή και φως μονάχα

 

0-qG3BIveS66P91s_6

Evernote

Γέρικος λύκος και τυφλός
Η μνήμη όταν πεινάσει
Με τρώει σαν άγριος πυρετός
Με πίνει όταν διψάσει

 

1458103963_soundcloud

SoundCloud

Ένα τραγούδι ακόμα θα σου γράψω
ένα τραγούδι ακόμα και θα πάψω άλλο να σε θυμάμαι
και τις νύχτες ήσυχος να κοιμάμαι

 

_

Όσον αφορά το YouTube, φυσικά η επιλογή μου είναι αστεία. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι το τραγούδι με τις περισσότερες προβολές στην Ελλάδα.

Κατά λάθος

Αν μπορούσαμε να στεγνώσουμε όλα μας τα λάθη σε ένα μόνο φύσημα του ανέμου θα το κάναμε;

Κάποιος μας κάρφωσε να ζήσουμε σε αυτήν τη γη, οπότε τα λάθη μας, αλλά και τα σωστά τα κουβαλάμε στην παλάμη μας. Ύστερα, γνωρίζουμε ανθρώπους κι όσο περισσότερο τους ακουμπάμε, τόσο τους γεμίζουμε με λάθη. Ολόκληρος ο κόσμος αποτελείται από λάθη. Τυπογραφικά, λάθος εκτίμηση του καιρού, λάθη εκ του αποτελέσματος, εκ παραδρομής, εσκεμμένα λάθη. Παρ’ όλα αυτά και τα λάθη είναι σωστά. Είναι ο δρόμος για να κάνουμε λιγότερα λάθη.

Η ζωή μας γλυκαίνει όταν κάνουμε λάθη, αρκεί να έχουμε τα κότσια να τα παραδεχόμαστε. Πόσα “λάθη επί λαθών” έγιναν η αφορμή για κάτι καλύτερο; Πόσα από αυτά τα “κατά λάθος” έγιναν όμορφες σχέσεις;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ.

Η τιμή της αγάπης

Στίχοι: Τώνια Μαρκετάκη
Μουσική:
Ελένη Καραΐνδρου
Πρώτη εκτέλεση:
Δήμητρα Γαλάνη

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
…πώς θα μπορούσε;
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…πώς θα μπορούσε επίσης;!
Ποιος την πουλά, ποιος αγοράζει,
…μα κάτι θέλει να πει η στιχουργός, κάτι θα έχει στο μυαλό της
ποιος τήνε βγάζει στο σφυρί;
…εμένα μου έρχονται πολλά παραδείγματα και ένα εξ αυτών είναι η πορνεία

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…αξίες που θα έπρεπε να είναι δοσμένες απλόχερα στις ζωές μας, σε λίγο καιρό θα καταντήσουμε να τις αγοράζουμε από τα super market, με barcode και ΦΠΑ
Όποιος την έχει τήνε δίνει
με μια ματιά, μ’ ένα φιλί.

…τόσο απλά, με ένα βλέμμα ή με ένα αθώο φιλί

Αν έχεις λίγη αγάπη, δώσ’ μου
να μου γλυκάνεις τη ζωή.

…στους καιρούς που βασιλεύει η μισαλλοδοξία, η απογοήτευση και η μιζέρια, που βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, καλό θα ήταν, αν μας έχει απομείνει αγάπη, ή τέλος πάντων έστω κάτι που να θυμίζει αγάπη, να τη δίνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη
Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η τιμή.

…και εδώ ο κορυφαίος στίχος όλων, η κλιμάκωση, το αποκορύφωμα
…για ‘μένα αυτός ο στίχος έχει ανεκτίμητη αξία, για κάποιους βέβαια, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται

Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν λένε δέκα φορές το ρεφρέν.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ραδιόφωνα.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν χρησιμοποιούν δύσκολες λέξεις και έννοιες για να προκαλέσουν, που δε θυμίζουν ποιήματα, γιατί πολύ απλά είναι τραγούδια!
Αγαπήστε τα τραγούδια που σας φέρνουν εικόνες, που σας κάνουν να κλαίτε και που σας κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Αγαπήστε τα τραγούδια που τα λόγια, θα μπορούσε να τα έχει γράψει και ένα μικρό παιδί!

Το παρών τραγούδι ακούγεται στους τίτλους του τέλους της ομώνυμης ταινίας. Μια ταινία που μπορεί κάποιος να την δει μέσα από το YouTube. Επίσης, υπάρχουν 3-4 διαφορετικές εκτελέσεις, εγώ το αγάπησα από τη μικρή Μιρέλα Πάχου.

_

Το άρθρο γράφτηκε 15.07.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Καλλιθέα | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Τα δάκρυα είχανε μείνει στο πρόσωπό του, όπως μένει το νερό πάνω σε ένα στεγνό ποτάμι, όμως αυτή τη στιγμή δεν είχανε τόσο πικρή γεύση. Ο χρόνος για να φτάσει στον επόμενο σταθμό είχε ημερεύσει την οργή του και ο πόνος που ένιωθε ήταν λιγότερος. Τα δάκρυα του έκαναν καλό, και τώρα ένιωθε καλύτερα από όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Μέσα του είχε ησυχάσει, είχε ηρεμήσει. Αναλογιζόταν βουβά, πως έζησε την πιο πρωτόγνωρη εμπειρία της ζωής του και πως για να πει αυτή τη φράση, έπρεπε να ασπρίσουν τα μαλλιά του και τα γένια του… και πως του γεννηθήκαν ένα σωρό συναισθήματα, βγαίνοντας απλά και μόνο για να περπατήσει…

Το βλέμμα του έπεσε στα φτερά της πεταλούδας, ήταν τόσο υπέροχο αυτό το απειροελάχιστο τετραγωνικό θέας που καταλάμβανε πάνω στη γη! Όμως, ένα μέρος από το αριστερό της φτερό είχε κοπεί. Αναρωτήθηκε πώς και από πού να κόπηκε, μα ύστερα σκέφτηκε πως έχει πετάξει τόσο πολύ σήμερα, κάπου θα σκάλωσε και θα τραυματίστηκε. Παρ’ όλα αυτά, και με κομμένα τα φτερά, μπορούσε να πετάξει!

Τις τελευταίες οχτώ ώρες έζησε την Αθήνα έτσι όπως δεν την είχε ζήσει εβδομήντα χρόνια, έμαθε τις κρυφές πτυχές, αλλά και τους δρόμους που δε θα έβλεπε αν είχε κάνει την ίδια διαδρομή με αμάξι, ή ακόμα και κολλημένος στο παράθυρο του τρένου. Υπολόγισε με το μυαλό του πως το δρομολόγιο Καλλιθέα–Μοσχάτο το τρένο το κάνει περίπου δυόμισι λεπτά και αυτός για να φτάσει στο Μοσχάτο με τα πόδια, χρειάζεται κάπου στη μιάμιση ώρα. Ο κάθε άνθρωπος θα έλεγε πως έχασε τον χρόνο του, αλλά για τον ίδιο κάθε άλλο παρά χαμένος μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος. Αναρωτιόταν πάλι, αν έχει μείνει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έξω από το σπίτι του· αλλά και πόσες ανατροπές μπορούν να χωρέσουν σε μια μονάχα μέρα. Θυμόταν πως τους νότιους σταθμούς τους είχε φωτογραφίσει παλιότερα και δεν έκανε πάνω από δύο-τρείς ώρες έξω από το σπίτι και πως τα γεγονότα που του συνέβαιναν δε ξεπερνούσαν το ένα την ημέρα,  τώρα όμως το ένα “χτύπημα” διαδεχόταν το άλλο.

—Όλη η ζωή βρίσκεται εδώ, ανάμεσα στις ράγες του τρένου. Οι σταθμοί λένε ψέματα, εκεί το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι είναι να κοιτάζουν πότε θα έρθει το επόμενο δρομολόγιο και να προσπαθούν να υπολογίσουν σε ποιο βαγόνι θα καθίσουν, έτσι ώστε να βρεθούν πιο κοντά στην έξοδο. Γιατί να μην ονόμαζαν τους σταθμούς με ονόματα από αισθήματα; Μόνο στη σκέψη, αλλά και στη προφορά, θα αισθανόσουν καλύτερα. Επόμενη στάση Αγάπη, Έρωτας, Ευτυχία, Χαρά, Συμπόνια, Γαλήνη, Αρμονία· τι ειρωνεία, ο ένας εκ των δύο σταθμών που είναι ονοματισμένος με κάποιο αίσθημα να είναι ο σταθμός της Ομόνοιας… Πόσο αξίζει μια αγκαλιά Θεέ μου; Ένα φιλί στο μάγουλο από έναν άνθρωπο που αγαπάς; Για πολλούς είναι ρουτίνα, αλλά για όσους δεν το έχουν είναι χρυσός…

Όλα αυτά μοιάζουν με ένα δρομολόγιο που καλείται να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος, όχι όμως την ώρα που πρέπει να ζητήσει βοήθεια, αλλά την ώρα που είναι απόλυτα ευτυχισμένος και δεν του λείπει τίποτα. Πάνω σε εκείνη τη στιγμή, αν μπορέσει να χτίσει μία μικρή φωλιά, όλη η ζωή του θα αλλάξει προς το καλύτερο. Σε αυτό το μοιραίο λάθος υπέπεσε και αυτός, και με την ανάγνωση του άρθρου και με τη γυναίκα του. Δεν του έλειπε κάτι για να την αγαπήσει ή δε χρειαζόταν κάτι ακόμα για να ξεκινήσει τη διαδρομή, τα είχε όλα μπροστά του και αυτός έψαχνε τρόπους πίσω του.

—Γιατί χρειάζεται να πάθει κάποιος καρκίνο για να καταλάβει πως η ζωή είναι μικρή; Γιατί πρέπει να χάσει κάποιον δικό του άνθρωπο για να τον αγαπήσει; Γιατί πρέπει να πονέσουμε για να δούμε τον μέσα μας εαυτό; Οι όμορφες στιγμές της ζωής είναι λίγες και μικρές, τόσο μικρές όσο και οι κόκκοι της άμμου ή οι νιφάδες του χιονιού ή οι στάλες της βροχής.

Στράφηκε λίγο στην πεταλούδα, καθώς εκείνη πετούσε ανέμελη. Του φαινόταν υπέροχο να τη βλέπει μόνο να πετάει!

—Μα στ’ αλήθεια, αυτό είναι. Ξεχάσαμε να αγαπάμε το απλό. Το κοίταγμα. Το τίναγμα των φτερών της, αυτή η φαινομενικά ασήμαντη κίνηση, αυτή η κίνηση που εκφράζει την καθημερινότητα και τη συνήθεια, αυτή η κίνηση μπορεί να γίνει η αιτία για τις μεγαλύτερες αλλαγές, αν επιλέξουμε στη ζωή μας να μας αρέσει το απλό, όχι το λίγο, αλλά το απλό, το αβίαστο και το αυθόρμητο.
_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Ο Γιώργος Ιατρίδης απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ

Ποιο είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Η φαντασία· και ότι γελοιοποιώ τα πάντα, ακόμα και τα πιο σοβαρά.

Ποια αρετή ζηλεύετε σ’ έναν άντρα;
Τη σιγουριά.

Ποια αρετή ζηλεύετε σε μια γυναίκα;
Τον αυθορμητισμό.

Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας;
Την αδελφική φιλία τους· και ότι με ανέχονται.

Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα;
Είμαι υπερβολικά ήρεμος.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ενασχόληση;
Να κάνω ποδήλατο ακούγοντας μουσική.

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την ευτυχία;
Μια γυναίκα να χορεύει.

Ποια είναι για εσάς η μεγαλύτερη δυστυχία;
Να σου πραγματοποιούν τα όνειρα άλλοι.

Εάν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να είστε;
Ένας σκηνοθέτης του Hollywood.

Σε ποια χώρα θα θέλατε να ζείτε;
«Σε μια χώρα που δεν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες…»

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το πορτοκαλί.

Το αγαπημένο σας λουλούδι;
Το γιασεμί.

Το αγαπημένο σας πουλί;
Όλα, εξάλλου ένας στίχος λέει, «όσα μου κρύψαν οι ανθρώποι, μου ψιθυρίσαν τα πουλιά.»

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Καζαντζάκης, Ντοστογιέφσκι, Κάφκα, Σωτάκης, Κάββαλου.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ποιητές;
Σεφέρης, Καββαδίας, Άλκης Αλκαίος, Μάνος Ελευθερίου.

Οι αγαπημένοι σας λογοτεχνικοί ήρωες;
Ο επιληπτικός Πρίγκιπας Μίσκιν, ο Mικρός Πρίγκιπας, ο Ερωτόκριτος, και φυσικά ο κ. Ασημένιος (αν δεν παινέψουμε και το σπίτι μας…).

Οι αγαπημένες σας λογοτεχνικές ηρωίδες;
Η Αρετούσα από τον “Ερωτόκριτο” και η Ναστάσια Φιλίποβνα από τον “Ηλίθιο”.

Οι αγαπημένοι σας συνθέτες;
Όσοι παντρεύουν την παράδοση με το τώρα. Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Ανδρέου, Δημήτρης Μητσοτάκης, Αλέξανδρος Μίαρης.

Οι αγαπημένοι σας ζωγράφοι;
Ο INO και ο Βanksy, αλλά αυτοί είναι του δρόμου…

Οι ήρωες σας από την πραγματική ζωή;
Αυτοί που ακόμα κι αν πηγαίνουν τα πάντα στραβά στη ζωή τους, συνεχίζουν να χαμογελάνε.

Ποιες ιστορικές προσωπικότητες αντιπαθείτε περισσότερο;
Όλους του κακούς από τα video games.

Οι αγαπημένες σας ηρωίδες από την παγκόσμια ιστορία;
Η Ουλρίκε Μάινχοφ ίσως.

Το αγαπημένο σας φαγητό και ποτό;
Μακαρονάδες με έμφαση στις καρμπονάρες. Και από ποτό μπύρα, φυσικά.

Τα αγαπημένα σας ονόματα;
Διαμαντής, Δέσποινα, Μαριλένα, Νάγια, Emily…

Τι μισείτε περισσότερο;
Τους βολεμένους ανθρώπους.

Ποιο ιστορικό στρατιωτικό γεγονός θαυμάζετε περισσότερο;
Κανένα.

Με ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος;
Με την ικανότητα να συνθέτω μουσική.

Με ποιον τρόπο θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Κάνοντας ποδήλατο στην εξοχή.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι τραβάνε selfie, παρά να αγκαλιάζονται.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα λάθη πριν από το τσιγάρο.

Το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
«Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.»

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ >>
http://www.ideostato.gr/2015/10/blog-post_19.html

Φωτογραφία: Χάρης Κανελλόπουλος

Μικρό κοχύλι

Μια φορά κι έναν καιρό στο βυθό της θάλασσας ζούσαν δύο κοχύλια. Το ένα ήταν ένα πολύ όμορφο κοχύλι, είχε μελιχρό κέλυφος, όμορφη όψη και γυάλιζε συνέχεια∙ το άλλο ήταν ένα πολύ μικρό και ανούσιο κοχύλι, χωρίς κανένα ιδιαίτερο χρώμα, ούτε κάποια άλλη ομορφιά και ακόμα, είχε μια τρυπίτσα στο κέντρο του, που το έκανε ακόμα πιο άσχημο…

Το γυαλιστερό κοχύλι συνέχεια παινευόταν για την ομορφιά που είχε και πως τα χρώματά του ήταν αξεπέραστα σε όλο τον υδάτινο κόσμο, και συνεχώς πήγαινε εκεί που βρισκόντουσαν άνθρωποι για να πάρει τα παινέματα. Το μικρό κοχύλι πάλι δεν μπορούσε να βλέπει αυτήν την κατάφορη αδικία και συνέχεια απομακρυνόταν από την αμμουδιά για να μην το δει κανείς. Εξάλλου όπως έλεγε, ήταν τόσο ασήμαντο και μικρό που κανείς δεν θα το πρόσεχε.

Μια μέρα το μικρό κοχύλι δεν άντεξε, ήθελε να συμβουλευτεί κάποιο σοφότερο. Έτσι πήγε στο χταπόδι, που όσο να ‘ναι είχε ζήσει περισσότερες μέρες στην θάλασσα.

-Στα αλήθεια γιατί όλοι προσέχουν το γυαλιστερό κοχύλι και εμένα κανείς;
-Γιατί όλοι οι άνθρωποι βλέπουν μόνο την εξωτερική εμφάνιση… είπε το σοφό χταπόδι.
-Ναι αλλά πως θα γίνει να γυαλίζω κι εγώ;
-Εσένα γυαλίζει η καρδούλα σου… είπε το χταπόδι.
-Ναι, αλλά πότε θα χαμογελάσω κι εγώ και θα αισθανθώ ωραία;
-Να έχεις υπομονή και όλα θα γίνουν!

816208_seashell_girl_by_kara_lija-d4ntkhsΈνα βράδυ είχαν έρθει στην παραλία ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Από ότι άκουσε το μικρό κοχύλι, ήταν το πρώτο μπάνιο που θα έκαναν μαζί. Σε μια στιγμή το αγόρι κάτι αισθάνθηκε στο πόδι του. Έκανε μια κίνηση με το χέρι και βρήκε το μικρό κοχύλι. Αμέσως πήγε κοντά στο κορίτσι και την αγκάλιασε. Ύστερα της είπε να του δώσει το χέρι της. Εκείνη του το έδωσε δειλά δειλά και εκείνος της έδωσε το μικρό κοχύλι. Το κορίτσι γέλασε. Το αγόρι της είπε πως έχει το πιο όμορφο χαμόγελο! Ύστερα, πέρασε από το λαιμό της το κοχύλι και το πρόσθεσε στο κολιέ που φόραγε, να που η σχισμή αντί για ελάττωμα έγινε προτέρημα! Τώρα το κοχύλι ήταν στον άσπρο λαιμό του κοριτσιού και φαινόταν ακόμα πιο όμορφη.

Μετά από λίγες μέρες μάθαμε, πως το γυαλιστερό κοχύλι, σερβιρίστηκε σε μια ψαροταβέρνα∙ όπου λίγο πιο δίπλα τρώγαν και χαιρόντουσαν τον έρωτά τους το αγόρι μαζί με το κορίτσι. Το μικρό κοχύλι στόλιζε το λαιμό του κοριτσιού, και όπως μάθαμε, τον στόλιζε για πολλά χρόνια!

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο LiFO.gr.

Κηφισιά-Πειραιάς με τα πόδια

Ο Γιώργος Ιατρίδης είναι συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο «Το φαινόμενο της πεταλούδας» και είναι μια αυτοέκδοση με όλα τα ρίσκα που αυτή συνεπάγεται: να μην το προωθήσει κανείς, να μην βγάλει ποτέ τα λεφτά που κόστισε, να μην φτάσει καν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει να αναζητήσεις, με ήρωα έναν 70χρονο που ακολουθεί της γραμμές του ηλεκτρικού από την Κηφισιά μέχρι τον Πειραιά και σε κάθε σταθμό φορτώνεται και από μια εμπειρία. Ο Γιώργος είναι ταλαντούχος γενικά, όχι μόνο συγγραφέας, βγάζει ωραίες φωτογραφίες της πόλης, φτιάχνει μικρά βίντεο, αρθρογραφεί, έχει ωραία πράγματα να πει. Κι η συζήτηση μαζί του έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον.

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1988. Μικρός σιχαινόμουν τα βιβλία, δεν είχα αγγίξει βιβλίο μέχρι την ηλικία των 20. Ούτε ήμουν θεωρητική κατεύθυνση. Δεν μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Δεν τα έπαιρνα τα γράμματα, που λέμε. Ώσπου εκεί, κάπου στα 19-20, έπαιζα με μανία ένα online video game, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έβλεπα τη ζωή μου να περνάει μέσα από τις πίστες του υπολογιστή. Το έκοψα μαχαίρι.

Γράφω από το 2008. Ξεκίνησα αρκετά μεγάλος. Θα έλεγα πως η στιχουργική του Μάνου Ελευθερίου, του Άλκη Αλκαίου, του Οδυσσέα Ιωάννου ήταν που με ενέμπνευσαν τόσο πολύ που ήθελα να τους μοιάσω και να τους ξεπεράσω. Έτσι ξεκίνησα, γράφοντας στίχους. Αγαπώ τον στίχο και ό,τι τον περικλείει. Μικρή φόρμα, μέτρο, ομοιοκαταληξία, ρεφρέν, μελωδικότητα, τα πάντα! Ακόμα, ο Καζαντζάκης μου φούντωσε τη φλόγα που έχω μέσα μου, μου έμαθε να ζω την κάθε στιγμή και να φτάνω εκεί που δεν μπορώ.

Η πιο καθοριστική χρονιά μου ήταν το 2009, όταν διέκοψα τη σχολή για ένα χρόνο και καταπιάστηκα με το να διαβάζω βιβλία. Δεν έκανα τίποτα άλλο, πριν να τελειώσει το ένα, ξεκίναγα άλλο, για να μη μείνω στιγμή χωρίς να διαβάζω κάτι. Και επίσης οι περισσότερες ώρες ανάγνωσής μου ήταν σε θάλασσες, σε πάρκα και σε βιβλιοθήκες. Εκείνη τη χρονιά ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα. Ξανάρχισα τη σχολή για χατίρι των γονιών μου και την τελείωσα.

Δεν πιστεύω τόσο πολύ στην ύλη. Φυσικά κι ένα βιβλίο ή μια πρόταση καλύτερα, ή ένα στιχάκι, ή ένας διάλογος σε ταινία με έχει κάνει να δω διαφορετικά τη ζωή, αλλά αυτό που με κάνει να χαίρομαι πιο πολύ, είναι να γνωρίζω το δημιουργό του. Να βλέπω τα μάτια του, να του μιλάω, να τον αγγίζω…

Κάνω ατέλειωτες βόλτες με το ποδήλατο, φωτογραφίζω και συνθέτω μικρά βιντεάκια. Ακόμα, τον τελευταίο χρόνο καταπιάνομαι με το να φτιάχνω ανοιχτά project στο Internet. Επίσης, μου αρέσει να ρωτάω ανθρώπους παράξενες ερωτήσεις. Αρθρογραφώ κιόλας, εδώ, στο αγαπημένο «ΓΚΡΕΚΑ».

Giorgos-Iatridis-05

“Το φαινόμενο της πεταλούδας” ήρθε τυχαία. Ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Πήρα το τρένο και ανέβηκα στην Κηφισιά, χωρίς να το καταλάβω -μένω στο Π. Φάληρο. Άρχισα να περπατάω πλάι στις γραμμές του Ηλεκτρικού, να περπατάω, να περπατάω και να μην σταματάω. Ήταν γλυκιά νύχτα εκείνη, ακόμα τη θυμάμαι. Τότε όμως δε μου είχε γεννηθεί η ιδέα να γράψω κάτι. Μου γεννήθηκε το καλοκαίρι της άλλης χρονιάς. Μέσα σε ένα βράδυ έγραψα όλο τον κορμό του βιβλίου. Ζούσε εντός μου.

Το θέμα του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς, πως ένας 70χρονος, ξεκινάει από την Κηφισιά, με σκοπό να φτάσει στον Πειραιά. Ακολουθεί δηλαδή στωικά τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Κάθε σταθμός και ένα δίδαγμα, κάθε μια στάση και ένα συμβάν. Επίσης, στο ταξίδι αυτό τον ακολουθεί μια πεταλούδα. Εναλλαγές, γεγονότα, φυσικά φαινόμενα, συμβολισμοί, χαοτικές μελέτες. Είναι μερικά στοιχεία από το βιβλίο.

Πέρασα αρκετές ώρες έξω στην Αθήνα -γράφοντας το βιβλίο, μες στο κρύο, κι η ανημποριά μου να έχει χτυπήσει κόκκινο, ενώ οι άλλοι να είναι μες στη ζέστη και να διασκεδάζουν, ένιωθα και νιώθω πως αυτή η πόλη βράζει από συναισθήματα και πως κάθε γωνιά της είναι και μια ιστορία. Τις πιο δυνατές μου στιγμές τις έχω νιώσει στους δρόμους της. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι διαμορφώνουν ένα τόπο, κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους.

Tη διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς την έχω κάνει τρεις φορές με τα πόδια, πολλές με το ποδήλατο, και αμέτρητες με τον Ηλεκτρικό. Ζεις όλη την Αθήνα. Βλέπεις κουλτούρες, ανθρώπους, τοπία, που ποτέ από το τζάμι του τρένου δε θα έβλεπες. Γενικά, η ταχύτητα δε μας αφήνει να απολαύσουμε τις καταστάσεις. Το τρένο κάνει τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα, εγώ με τα πόδια την έκανα πάνω από 10 ώρες. Όπως καταλαβαίνεις, η κούραση της διαδρομής, ο συνδυασμός των εικόνων, αλλά και η προσπάθειά μου να ολοκληρώσω το δρομολόγιο αυτό, μου γέννησαν τόσα πολλά συναισθήματα που ήταν αρκετά για να χωρέσουν σε ένα βιβλίο.

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το βιβλίο να πάει στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μιας και είναι αυτοέκδοση, συνάντησα αρκετά εμπόδια στην κυκλοφορία του. Βέβαια, αυτά τα εμπόδια με πείσμωσαν πιο πολύ. Ήξερα, πως με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα βγει, κι αν δεν ήταν τα ράφια των βιβλιοπωλείων, θα ήταν κάποιο άλλο μέσο. Αλλά θα έβγαινε, θα κυκλοφορούσε! Και έτσι έγινε.

Η μυθοπλασία είναι πιο δύσκολή. Εγώ γράφω κυρίως βιωματικά, αλλά συνήθως τα συνδυάζω. Πραγματικά γεγονότα μπλεγμένα με μυθοπλασία. Πιστεύω πως είναι καλύτερα, έτσι κι αλλιώς η ζωή από μόνη της είναι γραμμική.

Giorgos-Iatridis-01

Είχες κάποιον στο μυαλό σου όταν το έγραφες;
Φυσικά, μία κοπέλα που δούλευε σε ένα παγωτατζίδικο, και ήξερα απλά το όνομά της. Ήξερα για αυτήν δηλαδή, μόνο δύο συλλαβές. Δεν ήξερα τίποτα άλλο…

Γιατί το έβγαλες μόνος σου; Πόσο δύσκολο είναι να βρει εκδοτικό ένας νέος συγγραφέας;
Τα σχόλια που άκουγα για τους εκδοτικούς δεν ήταν και τα πιο κολακευτικά, αλλά και γενικά έχω μια στάση ζωής που μου αρέσει η ελευθερία. Δεν έστειλα καν αντίγραφο σε κάποιον εκδοτικό. Ούτε με φοβίζει η απόρριψη, κάθε άλλο. Αλλά επέλεξα πως το πρώτο καλό ήταν να βγει έτσι. Δεν σου αποκλείω πως το επόμενο θα βγει από εκδοτικό. Θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο, μιας και για τους μισούς εκδοτικούς ισχύει πως πρέπει να τους πληρώσεις αδρά, και για τους άλλους μισούς ισχύει πως πρέπει να έχεις γνωριμία τον Τσίπρα. Δεν τελειώνει η ζωή όμως αν δε φέρει σφραγίδα εκδοτικού ένα βιβλίο. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Πέρα επίσης κι από την αυτοέκδοση. Τα εργαλεία τώρα πια είναι άπειρα.

Ποιο είναι το βιβλίο που θα έσωσες από μια πυρκαγιά στο σπίτι σου;
Όποια προλάβαινα να πάρω του Καζαντζάκη. Αν θέλεις ένα, είναι το «Αναφορά στον Γκρέκο».

Πες μου κάτι που έχεις κάνει και είσαι περήφανος γι’ αυτό.
Θα σε πάω σε ένα χώρο μακριά από τη συγγραφή. Πήρα πρώτος συνέντευξη από το “Κασετόφωνο”, τη στιγμή που δεν είχε καν σελίδα στο facebook, τώρα η σελίδα έχει 140.000 like και όλοι μιλάνε για αυτό…

Ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όφελος από την ασχολία σου με τη συγγραφή;
Η γνωριμία μου με 2-3 ανθρώπους. Δεν πιστεύω ούτε στις διακρίσεις, ούτε στα μετάλλια, ούτε στα νόμπελ. Πιστεύω στα βλέμματα.

Είσαι μοναχικός τύπος;
Ένα τραγούδι λέει “Κυνήγησα τις ομορφιές, μα με έκλεψε η λύπη…” ναι, είμαι. Δε θα πω δυστυχώς. Η μοναξιά μου έχει φέρει πολλές δημιουργικές στιγμές. Αλλά για να μην παρεξηγηθώ, δεν την αναζητάω κιόλας.

Ποιο είναι το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα που έχεις κάνει;
Το τι ασχολούμαι επί καθημερινής βάσης με τις λέξεις, όντας δυσλεκτικός. Νομίζω πως αυτό είναι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σχοινί και με τον καιρό να είναι κόντρα. Ο φόβος όμως να μην πέσω με βοηθάει κάθε μέρα να παλεύω για αυτό που μου αρέσει.

Giorgos-Iatridis-03

Μπορεί κάποιος να ζήσει μόνο από τη συγγραφή στην Ελλάδα; Σήμερα πώς ζεις;
Αν πατήσει επί πτωμάτων, αν φιλήσει κατουρημένες ποδιές, αν έχει συγγενείς συγγραφείς, ή αν είναι η Σταματίνα Τσιμτσιλή μπορεί κάτι να γίνει.

Ο έρωτας τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;
Κινητήριος δύναμη των πάντων. Όλη η ζωή μου είναι χτισμένη σε μικρές πράξεις από έρωτα. Οι στιγμές αυτές είναι βλέμματα, χαμόγελα, χάδια, τρίχες στο μπάνιο, σκόρπιες λέξεις, φωτογραφίες που μερικές φορές ζωντανεύουν… Ολόκληρό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον έρωτα. Μπορεί να πραγματεύει την εσωτερική μεταμόρφωση, αλλά χωρίς να τον έρωτα ο κ. Ασημένιος -ο πρωταγωνιστής του βιβλίου- δε θα πήγαινε ούτε δυο μέτρα μακριά.

Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια για σένα; Τι όνειρα κάνεις;
Θα ήθελα να γράψω κάποιο σενάριο στον κινηματογράφο. Με εξιτάρει ο συνδυασμός εικόνας και λέξης. Ακόμα, θα ήθελα να μελοποιηθούν κάποια τραγούδια μου. Ακόμα, να τελειώσει με το καλό το project της 25ης ώραςκαι να φτιαχτεί το επόμενο -που ήδη είναι στα σκαριά. Σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση, το νέο εγχείρημα θα συνδέει τη λογοτεχνία με τη μουσική! Περισσότερα σύντομα.

Πες μου κάτι να κλείσουμε.
«Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Νίκος Καζαντζάκης.
_

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείς να τη διαβάσεις από το ΓΚΡΕΚΑ.
Κείμενο: M.Hulot, Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit

Incognito (Project 240’’)

Είναι μεσημέρι, μιας καθημερινής μέρας.

Τα πάντα έχουν συμβεί στον κόσμο από το πρωί. Αφίξεις, αναχωρήσεις, συζητήσεις, πράξεις, φιλιά, αποχαιρετισμοί και χωρισμοί. Όλα στον κόσμο έχουν συμβεί, αλλά υπάρχει κάτι που ακόμα να γίνει.

Απόγευμα. Οι άνθρωποι ξέρουμε το τρόπο να πονάμε. Ξέρουμε καλύτερα το τρόπο να πονάμε, παρά να είμαστε ευτυχισμένοι. Εξάλλου μόνο τα χάπια γλυκαίνουν τις μέρες μας· και οι σιωπές μας μεγαλώνουν. Όπως κι εγώ, όλα όσα ήθελα να σου πω τα έγραψα σε ένα βιβλίο. Τα έκρυψα σε προτάσεις, ούτε οι φιλόλογοι να μην τα βρουν, ούτε κανείς.

Πανσέληνος. Τι θα μου έλεγες για το βιβλίο; Πόσο άραγε η σκιά σου να φωτίζει το φεγγάρι;

Untitled 1

photo: Γιώτα Τριανταφυλλίδου

_

Το συγκεκριμένο διήγημα συμμετέχει στο λογοτεχνικό διαγωνισμό project 240”, μια προσπάθεια του Ηρακλή Λαμπαδαρίου από τις Εκδόσεις Σαΐτα. Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ, πληροφορίες για το project μπορείς να βρεις εδώ. Η φωτογραφία ανήκει στη Γιώτα Τριανταφυλλίδου.

Καλοκαίρι σαν χειμώνας

Οι άνθρωποι που αγαπώ, με κάνουν να γράφω καλά. Οι άνθρωποι που αγάπησα και που δεν είναι κοντά μου, με κάνουν να γράφω ακόμα καλύτερα.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν η μοναξιά που νιώθω έρχεται από μόνη της ή την έχω επιλέξει εγώ για να γράφω. Άλλοι λένε, αφού τις ώρες που είσαι μόνος, περνάει παραγωγικά ο χρόνος σου, τότε θα έπρεπε να αισθάνεσαι περήφανος και να μην γκρινιάζεις. Μα εμένα πάντα όταν συμβαίνει αυτό, μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος, και πάντα τον τραγουδάω, «Ας τάξω πως επιάστηκα από μιας γυναίκας τρίχα
και΄σπασε η τρίχα κι έχασα στον κόσμο ότι κι αν είχα[1]»
.

Η λογοτεχνία χωρίς αντίκρισμα, δεν είναι λογοτεχνία. Τι κι αν προσπάθησα να εξηγήσω στην κοπέλα μου, και με τις λέξεις, αλλά και με την καρδιά, πως μόνο το χαμόγελό της αρκεί… εκείνη ήθελε πολλά περισσότερα. «Βαριές κουβέντες μα το τόπος ελαφρύς[2]». Λέει άλλος ένας στίχος. Όταν της μίλαγα για λογοτεχνία, εκείνη χασμουριότανε, όταν την φίλαγα, εκείνη κοίταζε άλλου.

Λίγο διάστημα ήμασταν μαζί, αλλά μου είχε δώσει πολλά περισσότερα από όλες τις άλλες σχέσεις μαζί. Κι έτσι μετά από τόσο καιρό, είμαι σε ένα μπαλκόνι με θέα μια θάλασσα της Εύβοιας, και της γράφω. Έτσι δηλαδή όπως ξεκίνησα την ιστορία μου, οι άνθρωποι που αγάπησα και που δεν είναι κοντά μου, με κάνουν να γράφω ακόμα καλύτερα, δυστυχώς.

Είναι ήδη δεκάξι Αυγούστου και περπατάω μόνος στο λιμάνι. Γλυκαίνομαι όταν μια κοπέλα, αγγίζει με πόθο τον φίλο της, νομίζω ότι είμαι εγώ! Αλλά την ακριβώς επόμενη στιγμή καταλαβαίνω πως δεν είμαι! Σας έχει τύχει να βάλετε τα κλάματα μέσα στον κόσμο, γιατί η μοναξιά σας έχει χτυπήσει κόκκινο; Ε εμένα μου έτυχε και αυτό.

Για αυτό επίσης όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες κι οι ποιητές απαρνιούνται κάθε λογής βραβεία και παράσημα. Γιατί ξέρουν πως ότι κι αν έχουν γράψει είναι προϊόν μεγάλης προσπάθειας, ατέλειωτης δουλειάς και φυσικά πολύς μοναξιάς. Το δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι, δεν ισχύει. Σε εμάς ισχύει, δείξε μου την μοναξιά σου, να σου πω τι γράφεις.

Επίσης, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να προτιμάει έναν καλό στίχο, από ένα χάδι. Για εμένα αυτό είναι απόλυτα χαζό, καλά να νηστεύετε το κρέας, αλλά και τον έρωτα;

Μα όμως πρέπει να μιλήσω με παραδείγματα∙ και μάλιστα χειροπιαστά, όπως τα σαραγλί, μόνο που τα δικά μου παραδείγματα στάζουν κρύο ιδρώτα και αναφιλητά μοναξιάς. Έστω μια στιγμή με τον άνθρωπο που αγαπάς φτάνει –και περισσεύει- για να σου δώσει έμπνευση να γράφεις για μια ολόκληρη ζωή! Πιστέψτε με το έχω νιώσει, αυτό το συναίσθημα.

Μην λέτε μπράβο στους ποιητές, ούτε άλλες λέξεις, αγγίξτε τους, χαϊδέψτε τους, τις λέξεις ξέρουν και μπορούν να τις χειρίζονται τόσο καλά που δεν έχουν ανάγκη άλλες. Πόσο μάλλον τα λάϊκ σας και τις κοινοποιήσεις σας, ούτε αυτά –φυσικά- έχουν ανάγκη, δώστε τους ραντεβού και κοιτάξτε τους στα μάτια, πάρτε τους αγκαλιά, έχουν ανάγκη την επαφή!

Πόσες και πόσες φόρες πήγα και ξανά πήγα στο λιμάνι, ζητιανεύοντας ένα χάδι, ένα άγγιγμα, έστω ένα τυχαίο άγγιγμα, από κάποια που θα πέρναγε τυχαία και που θα με άγγιζε κατά λάθος, μα μάταια.

Κάθε φορά ξεμάκραινα από το λιμάνι κι από τον πολύ τον κόσμο και πήγαινα στον μόλο, παρέα με τον φάρο και τους λιγοστούς ψαράδες. Ποιες ήταν οι σκέψεις μου όταν περπάταγα μόνος;

Πόσο σκατά τα έχω κάνει στη ζωή μου∙ και πόσο αξίζει μια βόλτα με τον άνθρωπό σου…

Ένα άλλο τραγούδι λέει, «Κι έμεινα μονάχα, έμεινα μονάχα μια αδειανή ακρογιαλιά κι ένα καλοκαίρι σαν χειμώνας»[3].

_

[1] Στίχος του Βιτσέντζου Κορνάρου από τον “Ερωτόκριτο”.

[2] Στίχος του Δημήτρη Μητσοτάκη από τo τραγούδι “Χάρτινες Σαΐτες”.

[3] Στίχος του Γιώργου Ανδρέου από το τραγούδι “Καλοκαίρι σαν χειμώνας”. Όπου κι ο τίτλος του συγκεκριμένου διηγήματος είναι δανεισμένος από το ομώνυμο κομμάτι.

Δημοσιεύτηκε αρχικά στο fractal