Ένα παραμύθι για όσους παραμένουν ρομαντικοί, του Δημήτρη Γκιούλου

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Η μεταμόρφωση της πεταλούδας από προνύμφη, σε χρυσαλίδα κι ύστερα το ταξίδι της από τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη, μέσα από τον ηλεκτρικό ως που να γίνει πεταλούδα, κεφάλαιο με το κεφάλαιο. Μια ολοκλήρωση που ποτέ δε θα ερχόταν χωρίς το ταξίδι. Ο κ. Ασημένιος, 70χρονος μουσικός που έπρεπε να ευχηθεί τον πόνο για να τον νιώσει, συνοδεύει την πεταλούδα σ’ αυτό της το ταξίδι. Μας μαθαίνει πως ακόμα κι αν έχεις ζήσει πολλά, μπορεί να μην έχεις ζήσει τίποτα, πως τον ρυθμό τον δίνει η ζωή, ακόμα κι αν εσύ προσπαθείς να τον δαμάσεις. Κι έτσι, συνοδεύει την πεταλούδα στο ταξίδι της δικιάς του ολοκλήρωσης, συνταξιδιώτες στον ηλεκτρικό. Και τέλος, ο αληθινός πρωταγωνιστής. Η Αθήνα του Ιατρίδη, η πεταλούδα Αθήνα που μεταμορφώνεται στάση τη στάση, σταθμό με το σταθμό. Μια πόλη πολύχρωμη αλλά και σκοτεινή. Εν τέλει, ένα παραμύθι για κείνους που ακόμα βρίσκουν ομορφιά στα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων, για κείνους που έχουν χρόνο ή ξέρουν να περιμένουν ζώντας για να προετοιμάσουν και να δουν τη μεταμόρφωση. Ένα παραμύθι για ρομαντικούς.

_

Δημήτρης Γκιούλος
06.08.2015

Μία νουβέλα αμφίδρομης μαθητείας, του Δημήτρη Αθηνάκη

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Πάντοτε χρειάζεται ένα μεγάλο μπαμ για να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του κ. Ασημένιου δηλαδή, ήταν η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το έξυπνο αυτό εύρημα του Γιώργου Ιατρίδη σε βάζει ευθύς εξαρχής στο παιχνίδι του πρώτου έντυπου κειμένου του, της νουβέλας με τον αινιγματικό τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας. Σιγά τον αινιγματικό, θα πει κανείς, κι ίσως να μην έχει άδικο. Το φαινόμενο της πεταλούδας, ως φυσικό περιστατικό, είναι ένας άλλο τρόπος να δηλωθεί η ενηλικίωση ― βίαιη ή μη.

Η ενηλικίωση του κ. Ασημένιου ήρθε στα εβδομήντα του. Άργησε λιγάκι, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που επιβάλλει ο πολιτισμός, αλλά ήρθε. Ο κ. Ασημένιος είναι ο ήρωας του βιβλίου. Και είναι ένας πραγματικός ήρωας. Ξέρετε πόσο κόπο θέλει να βγεις από δεκαετίες στασιμότητας και να αναζητήσεις ό,τι έχεις χάσει στο μεταξύ; Μπορεί βέβαια και να μη θέλει πολύ κόπο, γιατί οι πυρηνικές εκρήξεις που γίνονται στον μέσα κόσμο σου, έστω και στα εβδομήντα σου, είναι ανυπολόγιστες ― όπως και η δύναμη που σε σπρώχνει να ενηλικιωθείς.

Έχω διάφορες ενστάσεις απέναντι στον εαυτό μου για τη χρήση του όρου «ενηλικίωση». Είναι κάτι σαν αναπόδραστη αντίφαση να χρεώνουμε στα παιδιά την αθωότητα και την ξεγνοιασιά, και τελικά να θεωρούμε τους «μεγάλους» τους κουλ τύπους που θα κατακτήσουν τον κόσμο ― σαν να ηρωοποιούμε τη διαγραφή της αθωότητας. Επίσης, και με την αθωότητα έχω πρόβλημα ως προς τη χρήση της αλλά και τις χρήσεις της, αλλά, αν συνεχίσω έτσι, θα ξημερώσουμε.

To fainomeno tis petaloudasΟ κ. Ασημένιος λοιπόν. Και η ρευματοειδής αρθρίτιδά του. Που τον έκλεισε σ’ ένα νοσοκομείο για μία εβδομάδα. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος στο σπίτι και τον εαυτό του. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος σε άλλα σπίτια, σε άλλα κουτάκια, σε άλλες καθημερινότητες. Η προσωπική του επανάσταση, να βγει δηλαδή απ’ όλα αυτά, ν’ απλώσει τα φτερά του ως άλλη πεταλούδα και να καταλήξει, αναπόφευκτα, στα τετράδια με διαφάνειες από ρυζόχαρτο κάποιου σάικο συλλέκτη, η προσωπική του επανάσταση λοιπόν ήταν να βγει απλώς… στο δρόμο.

Και βγήκε. Με αφηγηματικό όχημα τις ράγες του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου από την Κηφισιά ώς τον Πειραιά, από τη μιαν άκρη στην άλλη δηλαδή, ο Γιώργος Ιατρίδης μάς αφηγείται την τύποις ενηλικίωση του κ. Ασημένιου, αλλά ταυτόχρονα μας σπρώχνει στην πόλη αυτή. Η νουβέλα είναι ένα εισιτήριο για την πόλη. Με ψήγματα urban λογοτεχνίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει την πρωτεύουσα όπως εκείνη ζει και εξελίσσεται στο απόλυτο παρόν.

Απέφυγα ώς τώρα να αναφέρω το όνομα «Αθήνα». Με τον όρο «Αθήνα», αυτομάτως όλοι θα φέρουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας γι’ αυτή την πόλη. Ίσως και να μελαγχολήσουμε λιγάκι ή, ακόμα ακόμα, και να εκνευριστούμε γιατί σήμερα το λεωφορείο, για παράδειγμα, άργησε 34 λεπτά γιατί πάλι ―και πάλι― το κέντρο ήταν κλειστό γιατί κάποιοι αποφάσισαν να τρέξουν ή να κάνουν ποδήλατο. Κι όμως, ένα ατού στη νουβέλα του Γιώργου Ιατρίδη είναι ότι η πόλη παρουσιάζεται με τέτοιον τρόπο, που, εκόντες άκοντες, αναδιαμορφώνουμε μέσα μας την αρχιτεκτονική της ύπαρξης της Αθήνας. Η πόλη, αυτό το κατατρεγμένο και πολυτραυματισμένο άστυ, στο Φαινόμενο της πεταλούδας, δεν σου πετάει φάτσα φόρα την Αθήνα που έχεις κατά νου κάνοντας προκαθορισμένα δρομολόγια καθημερινά μες στην πόλη. Είναι ένα βιβλίο που σε σπρώχνει στην παρατήρηση, στο να βάλεις σε σειρά αυτό που δεν προλαβαίνεις να δεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αστική μαθητεία.

Κι όσο ο κ. Ασημένιος ―που κάνει ωραία αντίστιξη το όνομά του με το γκρίζο των τσιμέντων της Αθήνας― κατεβαίνει από τον Βορρά στον Νότο ―αφού ο συγγραφέας ήθελε μια ήσυχη κατηφόρα αυτή την «ενηλικίωση»―, όσο περνά σε πιο πυκνοκατοικημένα τμήματα της πόλης, όσο παρατηρεί όλο και περισσότερο, όσο μαθαίνει να βλέπει ―επιτέλους!― τι συμβαίνει γύρω του, τόσο αυξάνεται η θερμοκρασία της γλώσσας του συγγραφέα, τόσο ο κ. Ασημένιος γίνεται όλο και πιο δικός μας, όλο και περισσότερο ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας. Όχι μιας διπλανής πόρτας, που λέει το κλισέ, αλλά της δικής μας διπλανής ― κι αυτή την πόρτα το κείμενο του Γιώργου Ιατρίδη μάς τη χαρίζει απλόχερα.

Ένας ένας οι σταθμοί, από την Κηφισιά στον Πειραιά, αποτελούν κεφάλαια της μεταμόρφωσης του κ. Ασημένιου. Του κ. Ασημένιου που ήταν μουσικός και που γνώριζε να ξεχωρίσει τα μπάσα από τα πρίμα ― ο κ. Ασημένιος είχε μέσα του όλη την ψυχική και γνωστική σκευή, απλώς για δεκαετίες δεν ήξερε πώς να την εφαρμόσει. Νά, λοιπόν, μία ακόμη αρετή στη νουβέλα: η μαθητεία εμπλουτίζεται με τη δύναμη της πράξης, ενώ έχει προηγηθεί η κατάκτηση της γνώσης. Ο κ. Ασημένιος είναι μία στερεοτυπική αποτύπωση των ανθρώπων που ξέρουν αλλά δεν μπορούν· εκείνων που ίσως και να μπορούν αλλά σίγουρα δεν θέλουν· των ψυχισμών εκείνων, τελικά, που έχουν αποφασίσει ότι… δεν· ένα γενικό και αόριστο «δεν». Και λέω «στερεοτυπική αποτύπωση», γιατί προσπαθώ ν’ αποδώσω την αρτιότητα του χτισίματος του χαρακτήρα του κ. Ασημένιου.

Giorgos-Iatridis-03Δεν είπαμε όμως το σημαντικότερο: ο κ. Ασημένιος πηγαίνει από σταθμό σε σταθμό με τα πόδια, και σημειώστε το. Ώρες επί ωρών, περπατά, αυτός ο εβδομηντάχρονος πάσχων από ρευματοειδή αρθρίτιδα, με λύσσα σχεδόν. Και μια πεταλούδα στον ώμο του. Που μεγαλώνει μαζί του. Που τον ακολουθεί σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι της «ενηλικίωσης». (Αν βλέπατε το γραπτό μου, θα παρατηρούσατε ότι έχω συνεχώς τη λέξη «ενηλικίωση» σε εισαγωγικά. Αφενός, μου αρέσουν τα εισαγωγικά· αφετέρου, συνεχίζω να έχω τις ενστάσεις που σας έλεγα πριν ― και, τελικά, τα εισαγωγικά είναι μάλλον ένας ωραίος γραπτός τρόπος να κλείσεις κάπου το μάτι.)

Το παθιασμένο περπάτημα του κ. Ασημένιου δεν είναι ένα ηρωικό και ευθύβολο περπάτημα. Υπάρχουν, στιγμές, όπως στον σταθμό της Ομόνοιας, που ο κ. Ασημένιος γκρινιάζει, ξενερώνει, δεν θέλει άλλο, βρε αδερφέ. Κι εκεί άρχισα να ταυτίζομαι εγώ μαζί του. Ο Γιώργος Ιατρίδης αποκαθιστά, μια κι έξω, όλους εμάς που φτάνουμε στο μη παρέκει με τα «δεν σε φοβάμαι εσένα, θα τα καταφέρεις», με τα ανόητα «τι ανάγκη έχεις εσύ;» και τα ανήκουστα «έλα, μωρέ, πώς κάνεις έτσι;». Ο κ. Ασημένιος, είτε το ήθελε ο συγγραφέας είτε και όχι, είναι η αποκατάσταση του «ώς εδώ μπορώ». Και συνεχίζει μηχανικά. Αυτόματα. Μίζερα. Έστω. Συνεχίζει.

Το Φαινόμενο της πεταλούδας δεν είναι ένα άρτιο βιβλίο. Φυσικά και έχει τα ελαττώματά του, προφανώς και επιδέχεται βελτιώσεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας όμως είναι η επιτυχημένη προσπάθεια του Γιώργου Ιατρίδη να μιλήσει για την πόλη, για όλους εμάς ξεχωριστά, να γνωρίσει κι εκείνος τι είναι όλα αυτά για τα οποία γράφει. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αμφίδρομη μαθητεία: ο Γιώργος Ιατρίδης μαθαίνει, ο κ. Ασημένιος του Γιώργου Ιατρίδη μάς μαθαίνει και ο αναγνώστης χαίρεται. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ωραίο σπρώξιμο ― που είτε το κάνεις είτε σ’ το κάνουν.

Και ξέρετε κάτι; Γενικά, όταν μας σπρώχνουν, καλύτερα να μην αντιστεκόμαστε· ας πέσουμε, μπας και δούμε την πόλη από πιο κοντά.

_

Δημήτρης Αθηνάκης
Pure Bliss, Ρόμβης 24Α, Αθήνα
26.06.2015, Παρασκευή

Παρουσίαση βιβλίου: Το φαινόμενο της πεταλούδας

Πρώτα οι στίχοι, μετά τα διηγήματα, μετά τα άρθρα, μετά οι στήλες, μετά τα project, μετά το βιβλίο, και τώρα η παρουσίαση!

Οι εκδόσεις updot.gr σας προσκαλούν στην παρουσίαση βιβλίου “Το φαινόμενο της πεταλούδας” του Γιώργου Ιατρίδη. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 26 Ιουνίου στις 21.00, στο Pure Bliss (Ρόμβης 24, Αθήνα).

Ομιλητής θα είναι ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης και συντονιστής θα είναι ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης.

Πέρα από το “τι ωραία που τα έγραψε ο συγγραφέας”, η παρουσίαση θα περιλαμβάνει:
-αποσπάσματα του βιβλίου που θα αναγνώσουν η μουσικός και συνθέτης Μαριέττα Φαφούτη, ο ποιητής Νίκος Ερηνάκης και η διηγηματογράφος Στέργια Κάββαλου (video)
-ανακοίνωση του νέου ανοιχτού λογοτεχνικού project
-live μουσική, μία κιθάρα
-ανοιχτή κουβέντα για τη λογοτεχνία και την αυτοέκδοση
-μετά το τέλος, party με playlist
-και πολλά άλλα!

Γνωρίστε τους ομιλητές μας:
Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι ποιητής.
Ο Μάριος Μάζαρης είναι εκπαιδευτικός. Κι όταν τα παιδιά γυρίζουν σπίτι, εκείνος γράφει, φωτογραφίζει, κάνει ραδιόφωνο. Και περιμένει πότε θα γυρίσουν.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

_

facebook event:
https://www.facebook.com/events/1609734612616174

Διεύθυνση: Ρόμβης 24, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3250362

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
updot.gr/2014/11/03/to-fainomeno-tis-petaloudas/

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ: Τιμή 10,65€
Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

TRAILER:

Το φαινόμενο της πεταλούδας – Γιώργος Ιατρίδης [Προδημοσίευση]

Προδημοσίευση

Θησείο

Ίσως το πιο όμορφο κομμάτι ολόκληρης της διαδρομής να είχε μόλις αρχίσει. Του άρεσε πάρα πολύ αυτό το μέρος, του θύμιζε κάτι από την παλιά όμορφη Αθήνα. Τα σοκάκια, τα μαγαζιά και πάνω από όλα οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι στην ουσία διαμορφώνουν έναν τόπο κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους. Δεν πα’ να βρίσκεσαι στους κρεμαστούς κήπους ή στο RCM* αν δεν υπάρχει αυτή η ζεστασιά και η συμπόνια για τον συνάνθρωπο, δε σου μένει ένα μέρος. Εδώ οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, είναι λίγο πιο αυθόρμητοι, μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια, δίχως να φοβούνται. Αυτό είναι που έχει μείνει στο Θησείο, η αμεσότητα. Εδώ δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, κάποιοι μάλιστα θα σε χαιρετήσουν κι ας είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Πράγματι, περιπλανήθηκε ανάμεσα στα σοκάκια, ξεχνώντας λίγο την κούραση που είχε. Αντάλλαξε κουβέντες με περαστικούς και απάνταγε στις ερωτήσεις των ανθρώπων για την πεταλούδα. Ναι, συνάντησε ανθρώπους, κυρίως μεγάλους σε ηλικία, που ρωτούσαν για αυτήν, για τα τρία στάδια της, για το είδος της, για τη διάρκεια ζωής της, αλλά και για “το φαινόμενο της πεταλούδας”. Άλλοι τους βγάζανε φωτογραφία ή έδιναν στον κ. Ασημένιο το κινητό για τους τραβήξει εκείνος. Ένα ήταν σίγουρο, δε θα είχαν ξαναδεί ποτέ τόσο υπάκουη πεταλούδα.

Αν και η ώρα ήταν περασμένη, για τον έρωτα δεν ήτανε ποτέ. Παντού έβλεπες ζευγαράκια, καθισμένα στα παγκάκια, να σιγοψιθυρίζουν και να ανταλλάσσουν συνεχόμενα φιλιά. Εδώ του κύλησε ένα δάκρυ. Όσο κι αν προσπαθούσε να βγάλει από το μυαλό του την απουσία της γυναίκας του, η προσπάθεια τον έκανε να τη θυμάται πιο πολύ. Το πρόσωπό της ερχόταν ολόκληρο στην ισχνή μνήμη του και μαζί με το χαμόγελό της, τον έκαναν να χαμογελάει κι εκείνος.

Κάθισε λίγο πιο μακριά από τα ζευγαράκια. Η ψυχική και η σωματική του κούραση τον έκανε να ξεχαστεί και να παίξει το παιχνίδι της μνήμης. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, τα χέρια του έφυγαν από τα γόνατα και έπεσαν βαριά και άδεια. Με ανοιχτά τα μάτια άρχισε να θυμάται στιγμές που περάσανε μαζί. Θυμήθηκε το πρώτο κοίταγμα, την πρώτη φορά που την αντίκρισε. Είχε γράψει δεκάδες τραγούδια για αυτή μόνο τη στιγμή. Μετά που βρήκε θάρρος της μίλησε. Ήρθε το πρώτο φιλί. Εκεί πια η έμπνευσή του δε χωρούσε σε κανένα τραγούδι και σε καμία παρτιτούρα, απλά ζούσε τις όμορφες στιγμές που περνούσαν μαζί. Ύστερα ήρθε ο γάμος. Κρητικός παραδοσιακός γάμος με τα όλα του. Μαντινάδες, τσικουδιές, μπαλωθιές, χοροί μέχρι πρωίας, γλέντι τρικούβερτο… Οι μνήμες κόντευαν να πεταχτούν από τα μάτια και να γίνουν αληθινές, μα δε γινόντουσαν!

Κοίταξε αριστερά, προς την πεταλούδα, προσπαθώντας να ξεφύγει από το διονυσιασμό. Οι όμορφες αυτές στιγμές τον έκαναν να χαμογελάει πρόσκαιρα, για μια στιγμή, και μετά έφευγαν, γέμιζε συναισθήματα και την ίδια ώρα άδειαζε. Βαθιά μέσα του ήξερε πως έπρεπε να σταματήσει εδώ, να μην κάνει άλλες σκέψεις από το παρελθόν. Δεν μπορούσε όμως, ήταν αρκετά εξαντλημένος, οι εικόνες της θύμησης έγλυφαν τις πληγές του. Την έβλεπε γυμνή, στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, τότε που το απαλό της σώμα άγγιζε το δικό του και ανατρίχιαζε. Το κάθε της χάδι γινόταν αφορμή για μία νότα κι η κάθε της λέξη στίχος. Όλα μαζί δημιουργούσαν ένα χαμηλόφωνο τραγούδι, μια σερενάτα* που έπαιζε για όσο καιρό ήταν παντρεμένοι.

Η απάντηση του ουρανού σε όλα αυτά ήταν μια βροχή. Αυτό τον έκανε να ξυπνήσει λίγο από τη ραστώνη που βρισκόταν, αλλά και να τον ανησυχήσει μήπως και η βροχή δυναμώσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να περπατάει ξανά. Δεν έκανε πολλά μέτρα και αντίκρισε τσιγγάνους μικροπωλητές. Η ώρα ήταν περασμένη, αλλά για εκείνους τώρα άρχιζε η μέρα. Το ψιλόβροχο δεν τους τάραξε ιδιαίτερα, ίσα ίσα που τους κρατούσε συντροφιά. Καθώς περνούσαν απαρατήρητοι οι δύο τους, -μιας και οι τσιγγάνοι ήταν απασχολημένοι με την τοποθέτηση της πραμάτειας- του ήρθε μια σκέψη, «πως ότι για εμάς θεωρείται ασήμαντο για αυτούς είναι σημαντικό, αλλά και αυτά που για εμάς είναι τα σημαντικά για αυτούς είναι ασήμαντα». Για παράδειγμα, μερικοί από αυτούς μαζεύουν γυάλινα μπουκάλια για να επιζήσουν, κάτι που για εμάς είναι το πλέον ασήμαντο. Για εμάς πάλι, σημαντικό είναι μια τηλεόραση πολλών ιντσών ή μια πισίνα, για αυτούς όμως, είναι τελείως ασήμαντα, αφού δεν έχουν ρεύμα ή νερό.

Μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό, εκείνη ακριβώς την ώρα και λίγο πιο δίπλα, στην Ιερά Οδό και στην Πειραιώς, γέμιζαν και τα κέντρα διασκεδάσεως ή μπουζούκια, όπως λέγονται. Εκεί φαίνεται η διαφορά των δύο πλευρών. Οι μεν κάνουν σαν τρελοί να βρουν ένα κομμάτι από γυαλί και οι δε κάνουν σαν τρελοί για να το σπάσουν. Το άσχημο της υπόθεσης είναι πως η μία πλευρά αγνοεί την ύπαρξη της άλλης, ή μάλλον κάνει πως την αγνοεί, αν και βρίσκονται τόσο κοντά.

*Royal College of Music = Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής, σχολή που σπούδασε.
*Ερωτικό τραγούδι που τραγουδιέται νύχτα κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης.

_

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Εκδόσεις: updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Η παρούσα φωτογραφία δεν αποτελεί το εξώφυλλο του βιβλίου.