Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Ειρήνη Καραγιαννίδου

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Όλες αυτές που ανασταίνονται σε υπέρυθρα τοπωνύμια Χιονάτες ανεπιστρεπτί κι ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί τα σύννεφα είναι τίμια στις προθέσεις τους, φιλάνθρωπα σαν άνω τελεία και τα χέρια κουράστηκαν να γράφουν ποιήματα.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Στην χρονική εκείνη στιγμή που μου βγάζει την μπλουζα και μ´αφήνει όπως είμαι δερμάτινη.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Σε κάποιον πρέπει να χωράς όταν δεν περισσεύεις.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Το εκατό. Να τα φυλάς και να βγαίνει.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Γιατί υπάρχει πάντα κάτι από ´κεινον που ανακαινίζει το φως τη στιγμή της ταφής του.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Αφήνοντας ξεκρέμαστες χειρονομίες.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Γιατί μας απέμεινε μόνο ο βήχας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Να θαφτούμε στα κόμματα και στα κομμάτια μας.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αναπόφευκτη υπεροχή, ο χορός στο ταψί.

_

Η Ειρήνη Καραγιαννίδου κάνει πως γράφει και απεχθάνεται τα βιογραφικά.

Χρυσόσκονη στα γένια του Μαγγελάνου – Δημήτρης Καλοκύρης

«Στις ατέλειωτες ώρες της βάρδιας οι ναυτικοί αναμασούν από κοινού την κατάστασή τους. Τη ζωή τους την αντιλαμβάνονται ως κατάρα, αλλά μια κατάρα που την αποδέχονται και την επιζητούν: δεν υπάρχει γι’ αυτούς χειρότερη δυστυχία από τη ζωή στη στεριά, την αναγκαστική αργία, την αποχώρηση που τους θάβουν ζωντανούς. Υπάρχει μια παράδοξη διαλεκτική αγάπη και μίσους, δυσπιστίας και συνοχής ανάμεσα σ’ αυτούς τους ναυτικούς και το πλοίο τους […] Περιπέτεια ξεχωριστή, εξωτική, φαντασμαγορία με χίλια πρόσωπα ποτέ ποιητική, ποτέ άσεμνη, ποτέ παραληρηματική.

Το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά

«Όσο κι αν φαίνεται τολμηρό αυτό που θα πω» γράφει ο (συνήθως ελάχιστα γενναιόδωρος) Ντίνος Χριστιανόπουλος «η ποίηση του Καββαδία έχει την ίδια πυκνότητα με την ποίηση του Καβάφη – τουλάχιστον ως προς την τέχνη. Πράγματι, από τον Καβάφη και τον Καββαδία δεν ξέρεις τί να πρωτοδιαλέξεις».

Πόσο μάλλον τι να ανθολογήσεις.

Για την ώρα ας σταθούμε σε κάτι αξιοσημείωτο: Φυλλομετρώντας τις τρεις του συλλογές, (και εννοούμε δηλαδή συνολικά 52 ποιήματα, το 1/3 της «επίσημης» παραγωγής τους Καβάφη), παρατηρείται μια διαδοχή επαναλαμβανόμενων στοιχείων στη ροή της θεματολογίας του, ένας κυματισμός που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αποκαλύπτει μια δομική πτυχή της συνθετικής τεχνολογίας του. Γιατί μεταφέρονται στοιχεία από ένα ποίημα στο αμέσως επόμενο (ή έστω, σπανιότερα, στο μεθεπόμενο) ακόμα και όταν τα ποιήματα είναι τελείως διαφορετικής ατμόσφαιρας ή τα χωρίζει μεγάλη χρονική απόσταση σύνθεσης.

Παλινδρομική διαδικασία του ποιητή που ξεφυλλίζει τα προηγούμενα για να ξαναπιάσει το νήμα για τα επόμενα; Επιζήτηση ισορροπιών για το δέσιμο μιας ολοκληρωμένης αλληλένδετης ποιητικής; Μήπως όλο το ποιητικό του έργο είναι, τελικά έ ν α ποίημα εν προόδω και η Βάρδια (σχηματικά) ο υπομνηματισμός του; Μια τεράστια διαχρονική ρυμοτομία του υγρού ψυχισμού;

_

Χρυσόσκονη στα γένια του Μαγγελάνου
Ν. Καββαδίας

Εισαγωγή και ανθολόγηση Δημήτρης Καλοκύρης
Νοέμβρης 1995

Η σκάλα δίπλα στη θάλασσα, Γιάννης Σγουρούδης

Οι ευχές του πάθους

Ακούστε
Είναι τέτοια η δομή του ανθρώπου
Που εις γνώσιν του πληγώνει

Και εις γνώσιν του σταυρώνει

Και η εκδίκηση που λάμπει στα μάτια του πληγωμένου
Ερωτεύσιμη μέχρι την τελευταία σταγόνα

Διαβάζοντας λοιπόν τα συναισθήματα του Γιάννη, το μικρόκοσμο που έχει φτιάξει, φαίνεται να διαρρέει μια αόρατη δύναμη. Η δύναμή του, είναι η δίψα για ζωή.  Να φτάσει δηλαδή σε μία εικόνα όπως την έχει φανταστεί ο ίδιος. Σίγουρα, σε αυτόν τον προορισμό, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ακούγεται μία φωνή, μία γυναικεία φωνή. Θέλει λοιπόν να μας πιάσει από το χέρι, και να τον ακολουθήσουμε σε αυτά που βαθιά έχει μέσα του. Να τον ακολουθήσουμε λοιπόν σε ένα χορό που έχει δώδεκα βήματα. Και σε έναν χώρο που μπορεί να είναι ουτοπικός, ή απλά να είναι ένας κήπος που βρίσκεται λίγο πιο δίπλα μας· και δεν τον έχουμε δει…

Πριν όμως ανέφερα, για κάποια γυναικεία φωνή. Σε όλο το ταξίδι του, συνεπιβάτης ανάμεσα ορατού και αόρατου κόσμου υπάρχει μία μορφή. Εκείνη η μορφή, που επί της ουσίας, είναι η κινητήριος δύναμή του, αλλά και η κινητήριος δύναμη της δίψας του, για ζωή. Δεν ξέρω αν ο Γιάννης έφτασε ποτέ στην ουτοπία του, ή στον κήπο του, ή στη σκάλα, ή αν ακούμπησε έστω και λίγο τα πόδια του στη θάλασσα. Περπάτησε όμως δίπλα από όλα αυτά, και τουλάχιστον -σε σχέση με τους περισσότερους- εκείνος, γεύτηκε την αμηχανία του έρωτα.

Γιώργος Ιατρίδης
Βιβλιοθήκη Βολανάκη, Αθήνα
24.1.2016, Κυριακή

_

“Η σκάλα δίπλα στη θάλασσα”, Γιάννης Σγουρούδης
Εκδόσεις Θράκα
Ποίηση

Φωτογραφία (cover): Eleftheria Anthi

Από την παρουσίαση του Γιάννη Σ.

Από αριστερά: Γιώργος Ιατρίδης, Δήμητρα-Βασιλεία Κοκκόρη, Φένια Χρήστου, Γιάννης Σγουρούδης

Τα ποιήματα Β’ – Νίκος Καρούζος

Η ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΗ ΦΑΣΗ ΣΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

Σας φωνάζω σήμερα μέσα απ’ το θάνατο μισοξύπνητος
το εγώ σχηματίζει τους τρομερούς μου αποχαιρετισμούς
στην ουσία η μετακίνηση είναι αδύνατη. Μονομανία.
Η αλχημεία μου δε θά βρει επιστημονική διέξοδο
ισοβίτης είμαι στα πανοράματα χρωματιστά της σκοτοδίνης
καινός και πλήρης από λήθαργο βλακείας.
Μήπως είμαι κρίκος; εμφάνεια σερνάμενη στο αόρατο;
πλεμόνια δίχως κυψελίδες ή ίσως εγκόλπωση;
Χρειαζούμενα στην αιθρία τα ερωτηματικά διαλάμποντας
δαρβινικά γιαπωνέζικα ιρακινά αφρικάνικα
η αναλγησία μου κερδίζει έδαφος κι αυτό είναι θαυμάσιο
πρέπει να καταστρέφουμε
προπάντων τον εαυτό μας
έρμαιο και κατά διαστήματα εξανεμισμένο από Δέκα
ώσπου να γίνει μάνα-γη να γίνει χώμα.
Μήπως είμαι βαρόμετρο; δύσβατη περιοχή; καταστάλαγμα;
Είμαι απλώς ένας ακοινώνητος.

ΠΕΡΣΙ Ή ΠΡΟΠΕΡΣΙ;

Κατάγιαλα βρισκόμουνα κι ανάσαινα την αύρα της θαλάσσης
il pleuvait sans cesse sur Beste – θυμήσου το Μπάρμπαρα
το πιάνο είχε καταχνιάσει σε χιλιετίες τείνοντας προς εμένα
δύσκολα φεύγουμε απ’ το μεσίστιο Ίσως
τι φταίω όμως εγώ που λιμνάζει στα πέρατα η θνησιμότητα
ηλιοφάνεια σου αφηγούμαι τράβα στο τηλέφωνο μηδέν
για ν’ ακούσω
οπότε εβγήκα γρήγορα στο προαύλιο έξω να μαζέψω τις καρέκλες
και χούγιαξα τον ουρανόφυτο Θεό σας με σεισμογόνα μουσική μου
σε διαστάσεις τρομαχτικής σημειογραφίας που μόνη της έφθινε
ήτανε δυστυχείς φιλόλογοι και άλλοι ολιγοφρενείς επαγγελματίες
τα τιμάρια-γυναικάρια συνερίζονταν κι ανάστρεφαν επιθέσεις
κανένας δε θα μπορέσει να θωρακίσει τους φυτοφάγους ελέφαντες
δεν ξέρω πια τι μου επιφυλάσσεται τύπτω γωνίες κάθετες και
διδάσκω
θεραπείες από μνήμης.

ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΚΑΥΣΩΝΑ

Τείνουμε ολοένα σε βεβαιότητες διαφέροντας απ’ τα ζώα
ως προς τη ζωωδία μας μονάχα.
Για συγκόλλησε την ανάπνια σου με το αντικείμενο
που τουρτουρίζει tat
είν’ η αμφίνοια στον ήλιο λάμπουσα τα κόπρανα της μαύρης αίγας
από μέσα tat απ’ έξω tat τα συνηχούμενα δίχα
σε χορογραφία της γλώσσας
εγκυμονώντας ή εκτιτρώσκοντας
μαραζωμένες φωτιές από φώκιας ασπράδι
τη νύχτα καρβουνοζωή με ζου γαμψόνυχο λένε οι Λάπωνες
τη νύχτα κλάνει το νερό στις υπναλέες βρύσες
το σύμπαν είναι ξεκάθαρα γλωσσικό – η συμφορά μας –
ανοίχτε
εγώ μυήθηκα για παγόβουνο
tat –

nikoskarouzos2

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΝΔΟΜΥΧΟ ΣΤΟΧΑΣΜΟ

Σ’ ακούω είσαι μουσική
μα όμως ποιος μπορεί ν’ ακούει
την ακοή;
Τι ναν την κάνεις τόση μουσική με δίχως κρέατα
δίχως τα σάβανά της τα σμαράγδινα
και δίχως
τα βυσσινιά φτερούγια στα ογλήγορα
γερατειά των αεικίνητων εντόμων…
Ένας υπέροχος τραγουδιστής όπως το ξέρεις
εν’ η ωμότητα η πιο βαμμένη λάμψη
και το μεγάλο κινητό φαράγγι της φάλαινας
ανάμεσα στην έριδα στο χημικό γαλάζιο
– μην το φωνάξεις τώρα, όλοι το γνωρίζουμε
οπού ο έρωτας την έχει σκυλοκουβαλήσει
σκαλίζοντας με το νύχι του το άσπονδο ολόγυρα
σκοτάδι.
Κι ο ποιητής τι κάνει – θα μου πεις…
Αυτός κοιτάζει
να στερέψει τις πηγές της τρέλας.

ΠΩΣ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ

Σύγνεφα ξεκουτιάρικα διασημότητες της αιθρίας
κάθομαι σ’ ένα βραχάκι σάς απολαμβάνω
δεν έχετε προβλήματα τη λύση την κρατεί γαλήνιος
ο ρακένδυτος προλετάριος
ο φυσικός νόμος
τηλέφωνα δεν ξέρετε την αγάπη
στα άκρα την ξετυλίγετε
τυχάρπαστα δεδομένα σύμβολα της θλίψεως.
Δεν έχω μια δεκάρα στην τσέπη μου κι όμως αγάλλομαι
στη δοξασμένη σας νηπιότητα
ο τιμάριθμος εδώ σε μας ανεβαίνει μα εσάς τί σας νοιάζει
που βροχθίζετε ολοένα το γαλάζιο τ’ ουρανού
μ’ ένα σερνάμενο γεγονός από καραμέλα
θύματα στιγμιαία στα οξύρρυγχα μεγάλα δευτερόλεπτα…
Είμαι κι εγώ ωσάν εσάς τρεχάμενος: επειγόμενη ύλη
μα όχι δεν το ξαναστοχάζομαι
γαϊδούρια μαθουσάλες μού φαινόσαστε βρε άτιμα σύγνεφα
σας ικετεύω μια ματιά σε μένα οπού μάτωσα
την κίνηση συζευχτήκατε λησμονώντας τη δυστυχία μου
προς την πλήρη διάλυση πορευόμενα.

ΦΘΟΡΙΟ ΓΙΑ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΩΜΑΤΑ

Δωδεκάμισι-μεσημέρι.
Θα σκοτώσουμε κροκόδειλους
με τριανταοχτάρια.
Το αίμα τους θα ανακράξει ύψος
αφρικάνικο.
Δεν είναι βλοσυρός αυτός
ο χειμώνας.

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Γιάννης Σγουρούδης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η σκηνή από την ταινία “Dead poet society” θα ήμουν ο Nolan που θα έδινε ένα ελάχιστο φόρο τίμης στον άνθρωπο που τον έκανε να εκφράσει τα συναισθήματά του.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Αποδημούν για να νοιώσουν την ελευθερία στο έπακρο.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Θα τρόμαζα να είμαι ακίνητος, θα ήθελα να περιφέρομαι μέσα στο πλήθος.

-Πώς γίνεται από τη χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Το φως είναι η ελπίδα και η αναγέννηση, ευτυχώς που την προσπερνά.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η αυθεντικότητα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό γιατί δικαιολογεί την μελαγχολία και την όμορφη θέα.

-Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Κάπως πρέπει να προστατεύτει και αυτή.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Η νηστεία είναι ένας τρόπος να τεστάρουμε τις αντοχές μας.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Το επόμενο; Έχουμε απόλυτη ελευθερία; Μόνοι μας φυλακίζουμε τους εαυτούς μας.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Θα χορέψουμε μόνο όταν του δείξουμε την ευαίσθητη πλεύρα μας.

_

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Από μικρός λάτρευα τις λέξεις, έχω γράψει 2 ποιητικές συλλογές.
Την Κυριακή 24/1 20.00 θα γίνει η παρούσιαση της δεύτερης ποιητικής συλλογής μου, περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Πλαστική άνοιξη – Στέργια Κάββαλου + ένα podcast

Η “πλαστική άνοιξη” κινείται στο υπερρεαλιστικό φάσμα με άνεση, αποδίδοντας εικόνες από μνήμες του παρελθόντος με μια νέα οπτική που καλείται να αποτινάξει την προυπάρχουσα φρίκη και τον σκιώδη τρόμο του είναι, με σκοπό να τονώσει την ελπίδα και την προοπτική υλοποίησης του ονείρου. Ο ρυθμός γρήγορος, σταράτος, ο στίχος αιωρείται άνετα ανάμεσα στο διφορούμενο και την πρόθεση, ο λόγος σίγουρος και άνετος με πινελιές ειρωνίας και προσδοκούμενης τέρψης. Πιο κάτω μπορείς να διαβάσεις δύο ποιήματα της πρώτης ποιητικής συλλογής της Στέργιας Κάββαλου.

12 εβδομάδων

κλωτσάς την κοιλιά μου,
μαζεύω το τρεχούμενο αίμα με τις παλάμες.
ζωντανό.
(σου) κλείνω το μάτι και ξέρω
πως τα δόντια μας δεν θα είναι πια μεταξένια.
τουλάχιστον μέχρι η μυρωδιά της Μήδειας πάψει
να κολλάει στους διαδρόμους.
θα πάψει;

υπάρχοντα

δυο αγχόνες έχω για ποδαράκια
ένα μπουκάλι ούρων για φυλαχτό
τρεις σταγόνες αίμα στο μαξιλάρι μου.

όταν παίρνω λίγη φόρα
καθαρίζω τις γραμμές από τα ημερολόγια
και μεγαλώνω τη ζωή.

στα δάχτυλά μου μετράω ήδη πέντε αιωνιότητες.

_

Στέργια Κάββαλου, Πλαστική άνοιξη
Εκάτη 2013
ISBN: 978-960-408-164-6
photo: Γιώργος Ιατρίδης

Επιπλέον, την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου κάναμε μια εκπομπή μαζί με την Στέργια Κ.  στα studio του CR radio. Όπου και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την ταράτσα του σταθμού.
Μπορείς να  ακούσεις την εκπομπή από εδώ.

“bonus track” @ CR radio καλεσμένη η Στέργια Κάββαλου by Giorgos Iatridis on Mixcloud

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Νίκος Ερηνάκης

-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Η σκηνή με τον άντρα και τον άνεμο από τον Καθρέφτη του Ταρκόφσκι. Όταν την είδα πρώτη φορά με είχε συγκινήσει βαθιά η επιλογή του Ταρκόφσκι να τον κρατήσει όρθιο.

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Από νοσταλγία και αγωνία να επιστρέψουν σε ό,τι η φύση τα ανάγκασε να εγκαταλείψουν. Νομίζω πως τελικώς δεν τους αρέσουν οι αλλαγές. Η γοητεία της φυγής είναι ανθρώπινη αδυναμία.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Και μόνο που διάβασα την ερώτηση έπαθα κρίση πανικού.

Πώς γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Μας ξεγελάει η ελπίδα μας.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Η αυθεντικότητα.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Δειλινό. Υπάρχει η δικαιολογία της μελαγχολίας. Δεν αντέχω τα πρωινά. Ξυπνάω πάντα με μια τάση αυτοκτονίας.

Πώς γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Είναι που ‘χει μια τάση κι αυτή πού και πού να θέλει να κοπεί.

-Γιατί νηστεύουμε ακόμα και τον έρωτα;
Ποιος νηστεύει; Εγώ δεν πιστεύω στις στερήσεις.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Να μας πραγματοποιούν τα όνειρα.

Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Όπως και να ‘χει, σημασία έχει να χορεύουμε.

_

Ο Νίκος Ερηνάκης (1988, Αθήνα) είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας στο Λονδίνο. Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές συλλογές του [Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου, Ροές, 2009 και Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά, Γαβριηλίδης, 2013] και μία μετάφραση ποιημάτων του Γκέοργκ Τρακλ και σχετικών κειμένων του Μάρτιν Χάιντεγκερ [Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς, Γαβριηλίδης, 2011)]. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πέντε γλώσσες.
Παράλληλα με την ολοκλήρωση του διδακτορικού του αυτό το χρόνο θέλει να μεταφράσει ποιήματα από τις πέντε τελευταίες συλλογές του Paul Celan και μετά να περάσει ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη και στην Ταγγέρη.

Ο σύγχρονος συγγραφέας

Ο σύγχρονος συγγραφέας πρέπει να έχει κάτι παραπάνω από τον παλιότερο συγγραφέα. Πιο παλιά, το μόνο που ένοιαζε έναν συγγραφέα ήταν πώς θα ολοκληρώσει το βιβλίο του και τι συμβόλαιο θα κάνει με τον οίκο του. Αυτές ήταν λίγο πολύ οι έννοιες του. Ο σύγχρονος συγγραφέας όμως, έχει πολλά περισσότερα στο κεφάλι του.

Αρχικά, χρειάζεται να έχει ένα δικό του χώρο, μια προσωπική ιστοσελίδα. Ένα μέρος όπου ο κάθε αναγνώστης θα μπορεί να διαβάσει το υλικό του. Άρθρα, συνεντεύξεις, κριτικές, οτιδήποτε είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο, ένας τόπος δηλαδή συγκέντρωσης της κάθε του λέξης στο internet. Ένας τόπος που θα έχει κυρίως δικά του κείμενα και θα ανανεώνεται τακτικά! Όλοι οι μεγάλοι εν ζωή συγγραφείς στο εξωτερικό έχουν το δικό τους site, και θα έλεγα είναι αρκετά ενεργοί. Στην Ελλάδα χρειάστηκε να ψάξω αρκετά για να βρω κάτι που να θυμίζει προσεγμένη και ενημερωμένη ιστοσελίδα συγγραφέα. Υπήρχαν βέβαια κι οι ελάχιστες, απειροελάχιστες εξαιρέσεις…

Untitled 6

Χρειάζεται δηλαδή να είναι ένας μικρός blogger. Πέρα από την ιστοσελίδα του όμως, μπορεί να γράφει σε περιοδικά, σε εφημερίδες, σε free press, σε στήλες στο διαδίκτυο, παντού, όπου μπορεί! Παρ όλα αυτά, θα μπορούσε να γράφει τελείως άσχετα με αυτήν, καθ’ αυτήν του την ασχολία, που είναι το γράψιμο ενός λογοτεχνικού βιβλίου. Θα μπορούσε να bloggάρει με μαγειρική, αθλητικά, τραγούδι, άστρα, οτιδήποτε!

Ένα ακόμα στοιχείο που πρέπει να έχει για να είναι επιτυχημένος, είναι να μην ασχολείται μόνο με ένα είδος λογοτεχνίας, αλλά με πολλά. Όπως με τον στίχο, την ποίηση, το κόμιξ, το σενάριο θεατρικού έργου, ακόμα και το σενάριο μιας μικρού μήκους ταινίας. Οτιδήποτε έχει να κάνει με λέξεις, και με την διαφήμιση ας πούμε! Να γράφει με μανία πάνω από 2000 λέξεις την ημέρα, κι ας είναι όλες για τον κάδο ανακύκλωσης. Να γράφει και να σβήνει! Να μην φοβάται να σβήνει!

Παλιότερα, οι σχέσεις που είχαν οι συγγραφείς με το αναγνωστικό κοινό ήταν μόνο σε κάποια παρουσίαση βιβλίου, ή σε κάποια άλλη λογοτεχνική εκδήλωση. Τώρα, η απόσταση κοινού και συγγραφέα έχει μικρύνει. Για αυτό όμως συνέβαλαν τα κοινωνικά δίκτυα. Το facebook, το twitter,  το instagram βοήθησαν αρκετά στην αλληλεπίδραση αυτήν. Ο αναγνώστης μπορεί να γνωρίζει –σχεδόν- ακριβώς σε τι κατάσταση βρίσκεται ο συγγραφέας. Πού μένει, σε ποια μαγαζιά βγαίνει, τι ομάδα είναι, τι τραγούδια ακούει ενώ γράφει, τα πάντα! Βέβαια, ο ίδιος ο χρήστης αποφασίζει τι θα δείξει και τι όχι. Παρ’ όλα αυτά, ο σύγχρονος συγγραφέας χρειάζεται να έχει λογαριασμό σε ΟΛΑ τα κοινωνικά δίκτυα, δεν είναι καιρός να χάνει ούτε έναν αναγνώστη και να είναι ενεργός πάνω από όλα, όχι όμως στα όρια της επανάληψης, πιο φυσιολογικά πράγματα. Το point είναι να χρησιμοποιεί αυτά τα εργαλεία προς όφελος του, κι όχι για να “εκβιάζεται” η προσωπική του καθημερινότητα.

ipad_writers_booksΈνα χρήσιμο εργαλείο που καλό θα ήταν να έχει ο σύγχρονος συγγραφέας πέρα από την δικτύωση, είναι η ενασχόληση του με την φωτογραφία. Πρέπει να ξέρει να τραβάει καλές φωτογραφίες! Και δεν εννοώ να βγάζει selfies… αλλά τοπία, ή καλά πορτραίτα ή φωτογραφίες δρόμου. Δεν είναι ανάγκη να έχει επαγγελματική κάμερα. Η κάμερα ενός καλού κινητού είναι αρκετή. Πουλάει πολύ η φωτογραφία σαν μέσο, επειδή καταναλώνεις πολύ λίγο χρόνο για να τη δεις και να τη “διαβάσεις”. Επιπλέον, μπορεί να ντύνει τις λέξεις του με εικόνα. Χρειάζεται επίσης, να ξέρει να λειτουργεί κάποιο –ελαφρύ– πρόγραμμα επεξεργασίας, γιατί φωτογραφία χωρίς πείραγμα δεν είναι φωτογραφία!

Ένα άλλο στοιχείο είναι να γνωρίζει κάποια γλώσσα προγραμματισμού. Κάποιες βασικές αρχές HTML, CSS, Java βοηθάνε πάρα πολύ. Στην αρχή είπαμε πως το πιο σημαντικό είναι να φτιάξει μια προσωπική ιστοσελίδα. Αν δεν μπορεί μόνος του, πρέπει να προσλάβει έναν προγραμματιστή· να του φτιάξει το site και να του ανεβάζει κάθε λίγο και λιγάκι τα κείμενά του… Αντιθέτως, μπορεί εύκολα και χωρίς πολύ χρόνο να δημιουργήσει ένα ιστολόγιο, με μια δωρεάν εγγραφή σε κάποιο site όπως το wordpress, το blogspot, το tumblr και να αρχίσει να bloggάρει με την ησυχία του, χωρίς πολλές πολλές σκοτούρες. Βέβαια, οι διαφορές είναι μεγάλες. Στο site μπορείς να πειράξεις οποιαδήποτε γραμμή κώδικα και να το κάνεις όπως εσύ θες, ενώ στο blog μπορείς να επέμβεις μόνο σε λίγες παραμέτρους. Η δεύτερη επιλογή χάνει και σε λειτουργικότητα, αλλά και σε εμφάνιση!

Πέρα από τα βασικά θα μπορούσε να ασχολείται με κάτι τελείως διαφορετικό με το αντικείμενό του. Πάντα για την προβολή του και με έμμεσο ή άμεσο σκοπό την πώληση της δουλειάς του, ή τέλος πάντων οτιδήποτε έχει στο μυαλό του για να βγάλει κάποια χρήματα. Οι δουλειές αυτές ποικίλουν, θα μπορούσε να είναι παραγωγός σε κάποιο διαδικτυακό ραδιόφωνο, να ξέρει να παίζει μουσική σε μαγαζιά, να έχει κάποιο ρόλο στο θέατρο, να ασχολείται με τα σεμινάρια, οτιδήποτε για να μεγαλώσει τις κοινωνικές του σχέσεις. Γενικά, να είναι μια ευχάριστη φιγούρα, κι όχι σαν τους ήρωες του Ντοστογιέφσκι, που τριγυρνούσαν μόνοι, άπλυτοι και μεθυσμένοι, κυριευμένοι από τα πάθη και τις εμμονές τους· τον λόγο βέβαια τον εξηγήσαμε, η εποχή αυτή επιτάσει μια πιο άμεση σχέση και πιο αλληλεπιδραστική μεταξύ των ανθρώπων.

ibook

Σημαντικό κομμάτι είναι αυτό της επικοινωνίας λοιπόν. Να απαντάει σε όλα τα email των fans, σε όλα τα απευθείας μηνύματα των κοινωνικών δικτύων και να έχει όρεξη για συνεντεύξεις. Να είναι ανοιχτός και να απαντάει από το πόσο ήρθε ο Ολυμπιακός, μέχρι και την πιο εξεζητημένη ερώτηση. Από τον “τελευταίο” follower μέχρι και τον πιο αναγνωρισμένο δημοσιογράφο. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάει, αλλά δεν πρέπει να το έχει και σαν κύρια σκέψη, πως όλα από πίσω κρύβουν την επιχειρηματικότητα, όπου θα τον βοηθήσει να πάει ακόμα πιο ψηλά!

Θα μου πείτε πως με όλες αυτές τις ασχολίες δεν θα υπάρχει χρόνος για διάβασμα και φυσικά για γράψιμο. Η αλήθεια είναι πως οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Παλιότερα, οι συγγραφείς κατανάλωναν περισσότερο χρόνο για να συνθέσουν ένα βιβλίο. Τώρα όμως με τα μέσα να είναι πιο ιδανικά, όπως π.χ να επεξεργάζομαι ένα κείμενο αμέτρητες φορές στο Word, να γράφω την έμπνευση μου στο κινητό ενώ θα είμαι στο μετρό, να τραβήξω ένα στιγμιότυπο και να με εμπνεύσει όταν πάω σπίτι, να κάνω μια ηχογράφηση, φυσικά να έχω το διαδίκτυο σαν πηγή των πάντων… καταλαβαίνει κανείς πως ο χρόνος ισοσταθμίζεται ή κερδίζεται. Τώρα όσο αναφορά την ποιότητα των βιβλίων, είναι αλλού παπά ευαγγέλιο. Σίγουρα δεν μπορώ να συγκρίνω τον Καζαντζάκη με κάποιον σύγχρονο συγγραφέα, αλλά εκεί πιστεύω παίζουν ρόλο οι συνθήκες διαβίωσης που περνάει ο κάθε άνθρωπος.

tumblr_mzesxnNcqr1s63jtco1_500

Παρ’ όλα αυτά, ο σύγχρονος συγγραφέας πρέπει να έχει σαν όχημα τις τακτικές του παλιού. Οι παλαιότεροι κακά τα ψέματα διάβαζαν πολύ. Στην σημερινή εποχή όμως, υπάρχει το internet! Έχει τη δυνατότητα δηλαδή ο τωρινός συγγραφέας, μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή του, να επισκέπτεται ελληνικές πύλες λογοτεχνίας, μεγάλες ξένες βιβλιοθήκες, Πανεπιστήμια και να έχει πρόσβαση σε εκατομμύρια βιβλία -σε μορφή ebook- όπου μπορεί να κατεβάσει και να διαβάσει, και πολλά από αυτά δωρεάν! Μέσα από το διάβασμα έρχεται και η έμπνευση, αλλά δεν είναι μόνο τα βιβλία που εμπνέουν κάποιο· είναι και τα άρθρα. Όπου πάλι τα εργαλεία, είναι πιο ευνοϊκά από ότι πιο παλιά. Ακόμα, είναι σημαντική η επικαιρότητα! Χρειάζεται να είναι μέσα στο κλίμα και να ξέρει ανά πάσα στιγμή τα καθέκαστα που συμβαίνουν σε κάθε γειτονιά του πλανήτη! Να έχει άποψη!

Τέλος, ο σύγχρονος συγγραφέας έχει μια ειδική αποστολή! Μιας και τα βιβλία που εκδίδονται είναι πολύ λιγότερα σε σχέση με παλιότερα, αλλά γράφονται περισσότερα, έχει την αποστολή να ξεχωρίσει. Να διαμορφώσει το δικό του μοναδικό στυλ γραφής και να προσπαθήσει με κάθε τίμημα να εκδοθεί. Αν δεν μπορεί έντυπα, τότε θα βρει άλλες λύσεις, πιο καινοτόμες. Χωρίς σπόνσορες και διαφημίσεις, χωρίς οίκους και συμβόλαια. Να εκδώσει μόνος του το βιβλίο! Έντυπα ή σε ηλεκτρονική μορφή. Συν τοις άλλοις, να είναι και εκδότης!

Η πρώτη φωτογραφία είναι από εδώ www.themusicbed.com

25η ώρα project

Ένα καινούριο λογοτεχνικό project μόλις άρχισε!

Τίτλος25η ώρα / 25th Hour
Θεματική: το θέμα είναι τελείως ελεύθερο, αλλά χρειάζεται να έχει κάποια σχέση με τον τίτλο.
Έκταση: από 140 χαρακτήρες (όσο δηλαδή είναι ένα tweet) μέχρι ένα διήγημα (1500 λέξεις).
Είδος: Κανένας περιορισμός. Μονόλογος, στίχος, ποίημα, πεζό, διήγημα, tweet, άρθρο, οτιδήποτε!
Σημείωση: Για πιο ωραία απεικόνιση στο blog, καλό θα ήταν τα κείμενά σας να συνοδεύονται κι από μια φωτογραφία, ανάλογη της ιστορίας που έχετε γράψει. Επίσης, θα βοηθούσε το αναγνωστικό κοινό, αν στο τέλος γράφατε δυο λόγια για εσάς και κάποιο σύνδεσμο από τυχόν blog ή το facebook προφίλ ή απλά το e-mail. Ένα καλό παράδειγμα σωστής εμφάνισης θα βρείτε εδώ.

Συνοψίζοντας, η θεματική των ιστοριών είναι ελεύθερη, όμως υπάρχει ένα δεδομένο για όλους, ο τίτλος! Όλες οι ιστορίες πρέπει να έχουν τον εξής τίτλο: 25η ώρα”. Η ολοκλήρωση αυτού του πρωτότυπου έργου θα διαρκέσει ανάλογα με τις συμμετοχές σας. Ονειρικός σκοπός είναι να ανεβαίνει κάθε μέρα κι από ένα κείμενο, από διαφορετικό συγγραφέα, για έναν ολόκληρο χρόνο!

Το παρόν εγχείρημα σκοπό έχει την ανάδειξη της ανοιχτής λογοτεχνίας και τη συλλογή κειμένων από ανθρώπους που αρέσκονται να εκφράζονται μέσα από τη γραφή. Το project είναι ανοιχτό προς όλους, είτε είστε καταξιωμένος συγγραφέας, είτε θέλετε να κάνετε την πρώτη σας ανάρτηση στο διαδίκτυο. Νιώστε ελεύθεροι να διαδώσετε το εν λόγω project σε φίλους και γνωστούς!

Όλα τα κείμενα θα αναρτηθούν εδώ:
http://25thHourProject.tumblr.com

αλλά κι εδώ:
www.facebook.com/updot.gr

αλλά και στο twitter:
@iatridisg

Τις συμμετοχές σας μπορείτε να τις στέλνετε εδώ:
giorgos.iatridis@gmail.com

hashtag:
#25thHourProject

Οι στιγμές

Από όπου κι αν περάσαμε,
αφήσαμε σπόρους,
αφήσαμε τα σημάδια μας,
αφήσαμε στιγμές,
φυτέψαμε στιγμές.
Τώρα οι στιγμές μεγαλώσανε,
και έχουνε γίνει δέντρα,
και μας ζητάνε χάρες.
Μας ζητάνε να μεγαλώσουμε
κι εμείς μαζί με εκείνες,
κι όχι να υποκρινόμαστε
πως παραμένει το παιδί μέσα μας.

Δοκιμάζουν τις αντοχές μας,
τα όριά μας,
τα όνειρά μας,
μας χλευάζουν στα φανερά
κι άλλες φορές,
πίσω από την πλάτη
του χρόνου.

Μας γυρεύουνε,
δεν μας αφήνουν σε ησυχία
κάθε στιγμή,
κάθε λεπτό,
ακόμα και στον ύπνο,
γελάνε με τα καμώματά μας
και τα χάλια μας.

Απωθημένα,
τώρα έχουν όνομα
και τα φωνάζουμε με το μικρό τους.

Μας στέλνουν μηνύματα
και σαν αποδημητικά πουλιά οι στιγμές
γυρνούν.
Γυρνούν για να ξαναζήσουν τις στιγμές μας,
να ξαναζήσουν το τοπίο.
Έτσι κι αλλιώς,
ένα παγκάκι
είναι περισσότερο άδειο
με ένα κορίτσι μόνο.

Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ: www.tovivlio.net/οι-στιγμές

Η πουπουλένια εξομολόγηση – Νάνος Βαλαωρίτης

ΟΜΙΚΡΟΝ

Και ξαφνικά ο άνθρωπος που μου μιλούσε έγινε
ένα μυρμήγκι μπαίνοντας σε μυρμηγκοφωλιά
πολύ μελάνι έτρεξε άφθονο σαν Νιαγάρας
ποιήματα ξαναγράφτηκαν με άμμο από τη θάλασσα
φιλιά ταχυδρομήθηκαν μες στα κουτιά τ’ ανέμου
ο χρόνος ο πραγματευτής μπροστά σε κάθε πόρτα
το βλέπουν και το βλέπεσθαι αφέθηκαν ελεύθερα
να κάνουν ό,τι θέλουνε μες των ματιών τον κήπο
πολλές ιδέες σπουργίτεψαν πάνω στα κυπαρίσσια
και στην παλάμη ενός χεριού πηγούνι ακουμπισμένο
δυο μάτια σαν τον ουρανό γαλάζια που ονειρεύονταν.

Στο μεταξύ κι άλλα πολλά παράξενα συνέβηκαν
ο εκτροχιασμός μιας αίσθησης απάνω σ’ ένα νεύρο
της ακοής το γλίστρημα σ’ ένα σπασμένο κύτταρο
οι φράσεις οι μαρμάρινες τα στρογγυλά τραπέζια
κοντά σ’ αυτιού το διάβολο της ρητορείας τα βότσαλα
αισθήματα ακαθόριστα που κολυμπούν γύρω μου
μάτια που κάνουν το κουτό να μη με πολυβλέπουνε
μάτια σχεδόν ατέλειωτα που με κοιτάζουν άφοβα
μάτια που είδαν πράματα που πουθενά δε φαίνονται
του σπαραγμού του γδικιωμού του σκοτωμού τα μάτια
μάτια μεγάλης μοναξιάς που όλο μετράνε πρόβατα
που εισχωρούν κοιτάζοντας βαθιά υγρά υδάτινα
μέσα στον κόλπο μιας στεριάς που ξύπναγε γυναίκα.

 __________
σελ. 72
Απόσπασμα από το ποίημα “ΟΜΙΚΡΟΝ”
Η πουπουλένια εξομολόγηση
Εκδσόσεις ΙΚΑΡΟΣ
biblionet