Αποσπάσματα, Το φαινόμενο της πεταλούδας

ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136
Video – editing – φωνή: Γιώργος Ιατρίδης

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό.

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ:
http://updot.gr/2015/01/23/book/

Εναλλακτικά επικοινώνησε στο giorgos.iatridis@gmail.com

Ένας μουσικός θεατρικός μονόλογος, του Γιάννη Σγουρούδη

Είναι απόγευμα Κυριακής και μόλις έχω τελειώσει την ανάγνωση
Του βιβλίου του Γιώργου Ιατρίδη “Το φαινόμενο της πεταλούδας“.
Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας μουσικός θεατρικός μονόλογος,
Καθώς τα συναισθήματα που κατακλύζουν το βιβλίο συνοδεύονται
Από ήχους της φύσης και ήχους της καθημερινής μας ζωής, το φύσημα
Του αέρα και οι ήχοι των συγκοινωνιών.
Ο ήρωας του βιβλίου ζήτησε την τιμωρία με σκοπό της πλήρης κάθαρσης της ψυχής του
Όσο δύσβατη και αν φάνηκε ο κ. Ασημένιος παρ΄ όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε
Στις μετακινήσεις του έκανε το ταξίδι προς την σωτηρία του, συνοδευόμενος
Από μια πεταλούδα.
Η σχέση τους και η σχέση τους με τους περαστικούς στους δρόμους, ξεδιπλώνει
Ιστορίες και βήματα για την ζωή του.
Η αγάπη και η αθωότητα της παλιάς Αθήνας σε σύγκρουση με την σημερινή
Πραγματικότητα.
Ο Γιώργος θα περίμενε κανείς να ορίσει το δικό του τέλος, αντιθέτως
Σε θέλει ενεργό και σε βάζει στον κόσμο του ταπεινού ήρωα του, ζητώντας σου
Μόνο ένα πράγμα, την συνέχεια του, χωρίς όρια.
Σας αφήνω να βουτήξετε στις λέξεις του και να αγκαλιάσετε τον άνθρωπο που είναι δίπλα σας.
ΥΓ.
Προσωπικά, θα πήγαινα τον κ. Ασημένιο σε έναν αεροδιάδρομο και θα περίμενα το πρώτο αεροπλάνο
Να μας παρασύρει στον προορισμό του.

Ο Γιώργος Ιατρίδης γράφει για μια άγνωστη κοπέλα

Αυτό ίσως είναι το πιο περίεργο πράγμα που μου έχει ζητήσει κάποιος να γράψω! Να γράψω ειδικά για μία γυναίκα, ή για τις γυναίκες γενικώς… Ασυνείδητα ή συνειδητά, στα περισσότερα κείμενά μου, αναφέρομαι σε κάποια γυναίκα – έτσι κι αλλιώς, εσείς είστε η πηγή έμπνευσης των πάντων. Το ωραίο –για εμένα– είναι πως αυτή η γυναίκα, κείμενο το κείμενο, διήγημα το διήγημα, αλλάζει.

Η έμπνευσή μου μπορεί να είναι από μία φωτογραφία που είδα στο Instagram, μέχρι τον τελευταίο χωρισμό, ή κάποια κοπέλα που γνώρισα για μία νύχτα. Σήμερα θα πω για τη μεγαλύτερη έμπνευση που είχα μέχρι στιγμής.

Έγραψα 26.000 λέξεις –το πρώτο μου βιβλίο δηλαδή– για ένα κορίτσι, που ήξερα για αυτή μονάχα δύο συλλαβές! Πρώτη φορά την είδα το 2008, αυτό ήταν, ερωτεύτηκα κάθε κίνησή της. Κάθε μικρή στιγμή της. Τότε δούλευε σε ένα παγωτατζίδικο στο Π. Φάληρο, κι ας έχουν περάσει χρόνια, θυμάμαι τα πάντα πάνω της. Ήταν το πιο όμορφο πλάσμα που είχα αντικρίσει!

Φυσικά και της μίλησα, πέρασαν λίγες μέρες, αλλά της μίλησα. Βέβαια, όλο αυτόν τον καιρό, γέμιζα με σελίδες το μυαλό μου, έχοντας μόνο στη σκέψη μου την όψη της, τίποτα παραπάνω. Αυτή η εικόνα με έκανε να γράφω ασταμάτητα και να δημιουργώ μικρούς κόσμους μαζί της. Όταν λοιπόν βρήκα την απαραίτητη δύναμη και αποφάσισα να της μιλήσω, πήγα στο μαγαζί που δούλευε.

Την ρώτησα αρχικά πώς τη λένε, μου απάντησε. Μετά χρειαζόταν να παραγγείλω, της είπα να διαλέξει εκείνη τις γεύσεις – αλήθεια το λέω, ήταν το πιο ωραίο παγωτό που είχα γευτεί ποτέ! Λίγο πριν πληρώσω, την ρώτησα αν θα ήθελε να μου κάνει παρέα μέχρι να φάω το παγωτό. Τότε ήμουν 20, και παραπάνω ρομαντικός από ότι είμαι τώρα…

Εκείνη δυστυχώς αρνήθηκε. Παρ΄ όλα αυτά, έκατσα σε ένα τραπέζι να την παρατηρώ· και να γεμίζω τη ψυχή μου με εικόνες. Αφού έφαγα το παγωτό, πήγα και της μίλησα ξανά… Καταλάβαινα πως εκείνη την ώρα την απασχολώ από τη δουλειά της και για αυτό –στη σκέψη τη δικιά μου– δεν δέχτηκε, οπότε της πρότεινα κάτι άλλο. Να την περιμένω να τελειώσει τη βάρδιά της και να πάμε μαζί ως το σπίτι της, ή κάποια βόλτα – το ξανά λέω, ήμουν ρομαντικός αρκετά τότε. Εκείνη αρνήθηκε και πάλι.

Πήγαινα αρκετές φορές στο μαγαζί στο οποίο δούλευε, αλλά αυτή τη φορά με φίλους, έτσι για να βλέπω τι κάνει· και να μου δίνει φυσικά έμπνευση. Έμπνευση μου έδωσε αρκετή, αλλά τελικά δεν έμαθα κάτι παραπάνω για εκείνη. Έγραψα 26.000 λέξεις για δύο συλλαβές – σκεφτείτε να είχε και μεγαλύτερο όνομα…

Βγήκα στο δρόμο, περπάτησα όλη την Αθήνα, τα έβαλα με Θεούς και δαίμονες δικούς μου· μόνο και μόνο, για να διαβάσει το βιβλίο εκείνη. Μόνο και μόνο, για να της κινήσω λίγο το ενδιαφέρον. Μόνο και μόνο, για να την κάνω να μου χαμογελάσει.

Τα χρόνια πέρασαν και το βιβλίο πια εκδόθηκε. Εκείνη όμως έφυγε από το παγωτατζίδικο. Καθ’ όλη τη διάρκεια της γραφής του βιβλίου, στις πρώτες σελίδες, είχα γράψει «Στην _ _», λίγο πριν την έκδοση όμως· έσβησα το όνομά της… Εκείνη –λογικά– δεν διάβασε ποτέ το βιβλίο, αλλά το διάβασαν εκατοντάδες άνθρωποι. Κι εγώ –μάλλον– παρέμεινα ρομαντικός.

_

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Woman TOC, 22.2.2016
Φωτογραφία: Χάρης Κανελλόπουλος

Έγραψαν για το “Φαινόμενο της πεταλούδας”

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

_

ΒΙΝΤΕΟ:

Ο Νίκος Ερηνάκης ανέβηκε σε μία ταράτσα στην Οξφόρδη και είπε μερικά ωραία λόγια για τη νουβέλα μου, επίσης, κράτησε τη φράση “επιμέλεια χάους”.

Η ελαφρώς ξενυχτισμένη Μαριέττα Φαφούτη άφησε τις σκέψεις τις ελεύθερες, και στις 4 η ώρα το πρωί μου χάρισε απλόχερα, την άποψή της για το βιβλίο.

_

ΑΠΟΨΕΙΣ:

Δημήτρης Αθηνάκης: Μία νουβέλα αμφίδρομης μαθητείας

photo-athinakis-e1435855376806

“Πάντοτε χρειάζεται ένα μεγάλο μπαμ για να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του κ. Ασημένιου δηλαδή, ήταν η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το έξυπνο αυτό εύρημα του Γιώργου Ιατρίδη σε βάζει ευθύς εξαρχής στο παιχνίδι του πρώτου έντυπου κειμένου του, της νουβέλας με τον αινιγματικό τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας”.

Στέργια Κάββαλου: Ένα παραμύθι σχεδόν για όλους

“Λίγο να ξεκινήσεις την ανάγνωση, καταλαβαίνεις ότι από το τέλος πάμε στην αρχή και όλα σου μοιάζουν ταιριαστά. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για ζωή και είναι ανακουφιστικό και παρήγορο ένας άνθρωπος γεννημένος το 1988 έχει γνώση αυτής της αλήθειας που μόνο εμπειρικά κατακτάται. Όπως και μιας άλλης, ότι «η ένωση δυο ερωτευμένων ανθρώπων επιφέρει μια νέα ιδέα πάνω στον κόσμο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο”.

Δημήτρης Γκιούλος: Ένα παραμύθι για όσους παραμένουν ρομαντικοί

10620135_10152914366522384_400724200167050077_o

“Η Αθήνα του Ιατρίδη, η πεταλούδα Αθήνα που μεταμορφώνεται στάση τη στάση, σταθμό με το σταθμό. Μια πόλη πολύχρωμη αλλά και σκοτεινή. Εν τέλει, ένα παραμύθι για κείνους που ακόμα βρίσκουν ομορφιά στα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων, για κείνους που έχουν χρόνο ή ξέρουν να περιμένουν ζώντας για να προετοιμάσουν και να δουν τη μεταμόρφωση. Ένα παραμύθι για ρομαντικούς”.

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Το φαινόμενο της πεταλούδας, Γιώργος Ιατρίδης

ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Νατάσσα Καραμανλή

Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Κυριάκος Σ. Κυριάκου

Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης

 

 

 

 

 

 

 

_

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ:

LiFO | ΓΚΡΕΚΑ | fractal | maga.gr | Μετα δεύτερο

_

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:

ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

_

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ – TIMH: 10,65€

Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

_

TRAILER:

_

ΒΙΟ:

Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος όμως είναι ο Γιώργος Ιατρίδης; Ρίξε μία ματιά σε ένα σύντομο βιογραφικό μου.

🙂

Καλλιθέα | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Τα δάκρυα είχανε μείνει στο πρόσωπό του, όπως μένει το νερό πάνω σε ένα στεγνό ποτάμι, όμως αυτή τη στιγμή δεν είχανε τόσο πικρή γεύση. Ο χρόνος για να φτάσει στον επόμενο σταθμό είχε ημερεύσει την οργή του και ο πόνος που ένιωθε ήταν λιγότερος. Τα δάκρυα του έκαναν καλό, και τώρα ένιωθε καλύτερα από όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Μέσα του είχε ησυχάσει, είχε ηρεμήσει. Αναλογιζόταν βουβά, πως έζησε την πιο πρωτόγνωρη εμπειρία της ζωής του και πως για να πει αυτή τη φράση, έπρεπε να ασπρίσουν τα μαλλιά του και τα γένια του… και πως του γεννηθήκαν ένα σωρό συναισθήματα, βγαίνοντας απλά και μόνο για να περπατήσει…

Το βλέμμα του έπεσε στα φτερά της πεταλούδας, ήταν τόσο υπέροχο αυτό το απειροελάχιστο τετραγωνικό θέας που καταλάμβανε πάνω στη γη! Όμως, ένα μέρος από το αριστερό της φτερό είχε κοπεί. Αναρωτήθηκε πώς και από πού να κόπηκε, μα ύστερα σκέφτηκε πως έχει πετάξει τόσο πολύ σήμερα, κάπου θα σκάλωσε και θα τραυματίστηκε. Παρ’ όλα αυτά, και με κομμένα τα φτερά, μπορούσε να πετάξει!

Τις τελευταίες οχτώ ώρες έζησε την Αθήνα έτσι όπως δεν την είχε ζήσει εβδομήντα χρόνια, έμαθε τις κρυφές πτυχές, αλλά και τους δρόμους που δε θα έβλεπε αν είχε κάνει την ίδια διαδρομή με αμάξι, ή ακόμα και κολλημένος στο παράθυρο του τρένου. Υπολόγισε με το μυαλό του πως το δρομολόγιο Καλλιθέα–Μοσχάτο το τρένο το κάνει περίπου δυόμισι λεπτά και αυτός για να φτάσει στο Μοσχάτο με τα πόδια, χρειάζεται κάπου στη μιάμιση ώρα. Ο κάθε άνθρωπος θα έλεγε πως έχασε τον χρόνο του, αλλά για τον ίδιο κάθε άλλο παρά χαμένος μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος. Αναρωτιόταν πάλι, αν έχει μείνει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έξω από το σπίτι του· αλλά και πόσες ανατροπές μπορούν να χωρέσουν σε μια μονάχα μέρα. Θυμόταν πως τους νότιους σταθμούς τους είχε φωτογραφίσει παλιότερα και δεν έκανε πάνω από δύο-τρείς ώρες έξω από το σπίτι και πως τα γεγονότα που του συνέβαιναν δε ξεπερνούσαν το ένα την ημέρα,  τώρα όμως το ένα “χτύπημα” διαδεχόταν το άλλο.

—Όλη η ζωή βρίσκεται εδώ, ανάμεσα στις ράγες του τρένου. Οι σταθμοί λένε ψέματα, εκεί το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι είναι να κοιτάζουν πότε θα έρθει το επόμενο δρομολόγιο και να προσπαθούν να υπολογίσουν σε ποιο βαγόνι θα καθίσουν, έτσι ώστε να βρεθούν πιο κοντά στην έξοδο. Γιατί να μην ονόμαζαν τους σταθμούς με ονόματα από αισθήματα; Μόνο στη σκέψη, αλλά και στη προφορά, θα αισθανόσουν καλύτερα. Επόμενη στάση Αγάπη, Έρωτας, Ευτυχία, Χαρά, Συμπόνια, Γαλήνη, Αρμονία· τι ειρωνεία, ο ένας εκ των δύο σταθμών που είναι ονοματισμένος με κάποιο αίσθημα να είναι ο σταθμός της Ομόνοιας… Πόσο αξίζει μια αγκαλιά Θεέ μου; Ένα φιλί στο μάγουλο από έναν άνθρωπο που αγαπάς; Για πολλούς είναι ρουτίνα, αλλά για όσους δεν το έχουν είναι χρυσός…

Όλα αυτά μοιάζουν με ένα δρομολόγιο που καλείται να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος, όχι όμως την ώρα που πρέπει να ζητήσει βοήθεια, αλλά την ώρα που είναι απόλυτα ευτυχισμένος και δεν του λείπει τίποτα. Πάνω σε εκείνη τη στιγμή, αν μπορέσει να χτίσει μία μικρή φωλιά, όλη η ζωή του θα αλλάξει προς το καλύτερο. Σε αυτό το μοιραίο λάθος υπέπεσε και αυτός, και με την ανάγνωση του άρθρου και με τη γυναίκα του. Δεν του έλειπε κάτι για να την αγαπήσει ή δε χρειαζόταν κάτι ακόμα για να ξεκινήσει τη διαδρομή, τα είχε όλα μπροστά του και αυτός έψαχνε τρόπους πίσω του.

—Γιατί χρειάζεται να πάθει κάποιος καρκίνο για να καταλάβει πως η ζωή είναι μικρή; Γιατί πρέπει να χάσει κάποιον δικό του άνθρωπο για να τον αγαπήσει; Γιατί πρέπει να πονέσουμε για να δούμε τον μέσα μας εαυτό; Οι όμορφες στιγμές της ζωής είναι λίγες και μικρές, τόσο μικρές όσο και οι κόκκοι της άμμου ή οι νιφάδες του χιονιού ή οι στάλες της βροχής.

Στράφηκε λίγο στην πεταλούδα, καθώς εκείνη πετούσε ανέμελη. Του φαινόταν υπέροχο να τη βλέπει μόνο να πετάει!

—Μα στ’ αλήθεια, αυτό είναι. Ξεχάσαμε να αγαπάμε το απλό. Το κοίταγμα. Το τίναγμα των φτερών της, αυτή η φαινομενικά ασήμαντη κίνηση, αυτή η κίνηση που εκφράζει την καθημερινότητα και τη συνήθεια, αυτή η κίνηση μπορεί να γίνει η αιτία για τις μεγαλύτερες αλλαγές, αν επιλέξουμε στη ζωή μας να μας αρέσει το απλό, όχι το λίγο, αλλά το απλό, το αβίαστο και το αυθόρμητο.
_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Μαρούσι | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Σε αυτό το σταθμό άρχισε να συναντάει τους πρώτους ανθρώπους. Σκέφτηκε πως είναι περίεργο να τον δουν μαζί με την πεταλούδα, αλλά αυτόματα έδιωξε τη σκέψη αυτή. Οι άνθρωποι είναι τελείως αδιάφοροι, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με σκυμμένο το κεφάλι και σχεδόν ποτέ δε σε κοιτούν στα μάτια. Είναι τόσο αναίσθητοι που ακόμα κι αν έχεις πέσει καταμεσής του δρόμου, δε θα σπεύσουν να σε σηκώσουν. Πέρασε μέσα από αρκετές παρέες και πράγματι, κανείς δεν τους κοίταξε, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Όλοι σε ένα μοναχικό περίβλημα που φτιάξανε για να προστατεύονται, μόνο που από την πολύ προσπάθεια ξέχασαν να βάλουν ένα μικρό παράθυρο, ή έστω μια σχισμή για να βλέπουν προς τα έξω. Καθώς περνάγανε και έβλεπε πως κανείς δεν τους έδινε την παραμικρή σημασία, του ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό που είχε ζήσει στα Χανιά.

Ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν είχε επισκεφτεί το νησί για να κάνει μερικά μπάνια και να δει τους συγγενείς του. Το ημερολόγιο έδειχνε 16 Αυγούστου και ήταν από τα πιο ζεστά καλοκαίρια που είχε βιώσει το νησί, μα και ολόκληρη η χώρα. Το διηγήθηκε έτσι στην πεταλούδα.

—Εκεί που έκανα μπάνιο πάτησα με το πόδι μου ένα τεράστιο κοχύλι, τέτοιο πράγμα δεν είχα ξανά δει σε όλη μου τη ζωή. Είχε μελαχρινό κέλυφος κι ένα ζωντανό οργανισμό μέσα του. Το έβγαλα έξω στην άμμο και άρχισα να το κοιτάω επίμονα για να δω τις αντιδράσεις του. Για μια στιγμή σκέφτηκα να το αφήσω στη θάλασσα, αλλά είπα πως ο επόμενος που θα το βρει θα το κρατήσει και θα το κάνει μεζέ στο μεσημεριανό του ούζο και έτσι προτίμησα να το πάρω μαζί μου στο ξενοδοχείο που διέμενα. Το δωμάτιο μου απείχε περίπου δέκα λεπτά από την παραλία, προχώρησα έτσι κατά μήκος της ακτής γεμάτος περηφάνια με το όστρακο στο χέρι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής κανείς δε με ρώτησε για το μεγάλο κοχύλι. Λες και ήταν η πιο συνηθισμένη θέα στον κόσμο! Αυτή τη φορά το κοιτάζανε, αλλά φοβισμένα και ντροπαλά, κλεισμένος ο κάθε άνθρωπος στο δικό του κέλυφος, στη δικιά του φυλακή. Μόνο μερικά παιδιά πήγαν να αντιδράσουν, αλλά κρατηθήκαν σφικτά από τα χέρια των γονιών τους. Ήθελα τόσο πολύ να μοιραστώ με κάποιον, έστω και με έναν, όμως εγώ τους κοίταζα με χαρά και αυτοί με κοίταζαν με φόβο. Τότε κατάλαβα πως ο εγωισμός έχει γίνει προτέρημα και η σιωπή η μόνη μελωδία που ακούνε τα αυτιά τους. Στο τέλος, έμεινα μόνος με το κοχύλι και αντί να είμαι χαρούμενος για αυτή μου την ανακάλυψη, ένιωθα μοναξιά κάθε φορά που το κοίταζα.

[…]

Η πεταλούδα πέταγε πάντα λίγα μέτρα μπροστά του, λες και ήξερε από πριν ποια διαδρομή θα ακολουθήσουν. Σε αυτό το σημείο ανέβαιναν ένα πολύ όμορφο δρόμο, είχαν για θέα τα πολύχρωμα μικρά φωτάκια που αγκάλιαζαν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ο τρίτος σταθμός έλαβε τέλος, τέταρτος εν όψει.

_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Ένα παραμύθι για όσους παραμένουν ρομαντικοί, του Δημήτρη Γκιούλου

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Η μεταμόρφωση της πεταλούδας από προνύμφη, σε χρυσαλίδα κι ύστερα το ταξίδι της από τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη, μέσα από τον ηλεκτρικό ως που να γίνει πεταλούδα, κεφάλαιο με το κεφάλαιο. Μια ολοκλήρωση που ποτέ δε θα ερχόταν χωρίς το ταξίδι. Ο κ. Ασημένιος, 70χρονος μουσικός που έπρεπε να ευχηθεί τον πόνο για να τον νιώσει, συνοδεύει την πεταλούδα σ’ αυτό της το ταξίδι. Μας μαθαίνει πως ακόμα κι αν έχεις ζήσει πολλά, μπορεί να μην έχεις ζήσει τίποτα, πως τον ρυθμό τον δίνει η ζωή, ακόμα κι αν εσύ προσπαθείς να τον δαμάσεις. Κι έτσι, συνοδεύει την πεταλούδα στο ταξίδι της δικιάς του ολοκλήρωσης, συνταξιδιώτες στον ηλεκτρικό. Και τέλος, ο αληθινός πρωταγωνιστής. Η Αθήνα του Ιατρίδη, η πεταλούδα Αθήνα που μεταμορφώνεται στάση τη στάση, σταθμό με το σταθμό. Μια πόλη πολύχρωμη αλλά και σκοτεινή. Εν τέλει, ένα παραμύθι για κείνους που ακόμα βρίσκουν ομορφιά στα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων, για κείνους που έχουν χρόνο ή ξέρουν να περιμένουν ζώντας για να προετοιμάσουν και να δουν τη μεταμόρφωση. Ένα παραμύθι για ρομαντικούς.

_

Δημήτρης Γκιούλος
06.08.2015

Ένα ταξίδι από τον Πειραιά στην Κηφισιά δίπλα στις γραμμές του Ηλεκτρικού

—Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Γεννήθηκα στην Αθήνα και είμαι 27 ετών. Γράφω στίχους, διηγήματα, πεζά, οτιδήποτε δηλαδή έχει να κάνει με λέξεις. Επίσης, φέτος τον Ιανουάριο κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας. Πέρα από τα λογοτεχνικά, μου αρέσει να φωτογραφίζω, να αρθρογραφώ, να δημιουργώ μικρά πρότζεκτ στο Διαδίκτυο και να κάνω πολύ ποδήλατο.

—Πώς προέκυψε η ιδέα για το βιβλίο σου;
Ένα Σάββατο βράδυ έφυγα από το σπίτι χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Πήρα μερικά μέσα και κατέληξα στον σταθμό του Ηλεκτρικού της Κηφισιάς – μένω στο Π. Φάληρο. Άρχισα να περπατάω πλάι στις γραμμές του τρένου, να περπατάω, να περπατάω και να μη σταματάω. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτή μου η κίνηση να βαδίζω δίπλα στις ράγες ήταν κάτι σαν απωθημένο. Τελικά, μετά από αρκετές ώρες περπάτημα έφτασα μέχρι τους νότιους σταθμούς. Το δρομολόγιο εκείνο έγινε χειμώνα. Όμως το αμέσως επόμενο καλοκαίρι άρχισα να γράφω για τη διαδρομή. Μέσα σε ένα βράδυ είχα φτιάξει όλο τον κορμό του βιβλίου.

Βουτάς μέσα σε 24 μικρά καρέ, ξεχωριστό το καθένα και βλέπεις από διαφορετικές οπτικές τις γειτονιές, τους ανθρώπους, τις κουλτούρες, αλλά πάντα με έναν κοινό παρονομαστή, τις ράγες του τρένου.

 

—Ποιο είναι το θέμα του;
Το θέμα του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς. Ένας 70χρονος, ο κ. Ασημένιος, ξεκινάει από την Κηφισιά με τελικό σκοπό να φτάσει στον Πειραιά. Ακολουθεί δηλαδή στωικά τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Κάθε σταθμός και ένα δίδαγμα, κάθε στάση και ένα συμβάν. Επίσης, στο ταξίδι αυτό τον ακολουθεί μια πεταλούδα. Αληθινά γεγονότα, μπλεγμένα με μυθοπλασία, σε παίρνουν από το χέρι και σε ταξιδεύουν από το ένα άκρο της Αθήνας μέχρι το άλλο.

—Πόσο επηρέασαν οι καταστάσεις που ζεις τη γραφή σου;
Απόλυτα, θα έλεγα. Νιώθω μερικές φορές να είμαι καλωδιωμένος και τα συναισθήματά μου με κάποιο τρόπο, απλό και αυθόρμητο, μετουσιώνονται σε λέξεις. Στον αντίποδα, βέβαια, η γραφή επηρεάζει τη ζωή μου. Επικρατεί, δηλαδή, μια σχέση δράσης-αντίδρασης και νιώθεις πως ολοκληρώνεσαι.

—Για κάποιους η διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς μπορεί να είναι βαρετή ή κουραστική, ειδικά αν την κάνουν σε καθημερινή βάση. Τι είναι αυτό που σε γοητεύει (στη συγκεκριμένη διαδρομή);
Καταρχάς, η διαδρομή μες στο βαγόνι δεν έχει να σου δώσει τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως ο Ηλεκτρικός είναι το μοναδικό μέσο με το οποίο μπορείς να δεις όλη την Αθήνα. Βλέπεις, δηλαδή, ένα μεγάλο φάσμα αυτής της πόλης, από τα βόρεια μέχρι και τα νότια προάστια. Για εμένα αυτή η διαδρομή σημαίνει πολλά. Βουτάς μέσα σε 24 μικρά καρέ, ξεχωριστό το καθένα και βλέπεις από διαφορετικές οπτικές τις γειτονιές, τους ανθρώπους, τις κουλτούρες, αλλά πάντα με έναν κοινό παρονομαστή, τις ράγες του τρένου. Κάθε σταθμός έχει και μια ιστορία να σου δώσει, απλώς χρειάζεται να τον παρατηρήσεις.

—Πιάνεις συζήτηση με αγνώστους, ενώ ταξιδεύεις;
Νομίζω πως οι άνθρωποι έχουμε κλειστεί τόσο πολύ στον εαυτό μας, που έχουμε πάψει πια να κοιτάμε ο ένας τον άλλον. Έχουμε γίνει μια κοινωνία κλειστοφοβική και ομοφοβική, που η μόνη θέα που βλέπουμε είναι η οθόνη του κινητού μας. Συνεπώς, ενώ παλιότερα μπορούσες να πιάσεις κουβέντα με κάποιον άγνωστο, τώρα δεν είναι τόσο εφικτό. Εγώ, προσωπικά, έχω κουβεντιάσει με περαστικούς.

—Τι δυσκολίες συνάντησες μέχρι να πραγματοποιήσεις την αυτοέκδοση του βιβλίου σου;
Αρχικά, συνάντησα προβλήματα ως προς τα τεχνικά κομμάτι του στησίματος ενός βιβλίου: σελιδοποίηση, μορφοποίηση, μακέτα εξωφύλλου, επιμέλεια. Όλα αυτά τα έκανα κυρίως μόνος μου, με κάποια βοήθεια βέβαια από φίλους μου. Μετά έπρεπε το βιβλίο να φτάσει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Το πήρα, λοιπόν, βγήκα στον δρόμο και άρχισα να συζητάω με βιβλιοπώλες. Αυτό που κατάλαβα, τελικά, είναι πως όλοι, μα όλοι, έχουν τη δυνατότητα να βάλουν το βιβλίο στο ράφι τους, αλλά σχεδόν κανείς δεν προτίθεται να χάσει έστω κι ένα δευτερόλεπτο για να σε εξυπηρετήσει. Μια και η διαδικασία διέφερε, αφού εγώ ήμουν και εκδότης και συγγραφέας μαζί. Ήταν κι αυτό άλλο ένα μάθημα.

—Πες μου λίγα λόγια για το «25th hour project» που είχες φτιάξει. Θα ακολουθήσει και κάτι άλλο;
Πρόκειται για ένα ανοιχτό λογοτεχνικό εγχείρημα που διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο. Κάθε μέρα ανέβαινε και μία συμμετοχή με τίτλο και θέμα «25η ώρα», όπως φυσικά την ερμήνευε ο καθένας. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου και επίσης πολλά κείμενα έμειναν εκτός. Σε λίγες μέρες, όμως, θα ξεκινήσει ένα νέο ανοιχτό λογοτεχνικό πρότζεκτ, όπου αυτήν τη φορά θα συνδέει τη μουσική με τη λογοτεχνία! Το πρότζεκτ θα ονομάζεται «Το γραμμόφωνο». Αλλά περισσότερες πληροφορίες σύντομα (www.grammophono.tumblr.com).

_

Η συνέντευξη είναι από το lifo.gr
http://www.lifo.gr/mag/columns/7275
Συνέντευξη Κατερίνα Ηλιάκη
Φώτο Χάρης Κανελλόπουλος

Ένα παραμύθι σχεδόν για όλους, της Στέργιας Κάββαλου

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Ο Γιώργος Ιατρίδης φωτογραφίζει το αστικό τοπίο. Ο Κύριος Ασημένιος αν και πιανίστας, φωτογραφίζει τα όνειρά του. Η πεταλούδα και το φαινόμενό της είναι πλάι του να του δείχνουν το φωτεινό δρόμο. Γιατί τα όνειρά όταν τα φωτογραφίζεις μπορεί να είναι ασπρόμαυρα, όταν αρχίζεις έστω και δειλά να τα πραγματοποιείς, τότε το χρώμα τα πλημμυρίζει.

Για μένα, το «φαινόμενο της πεταλούδας» και πρώτο βιβλίο του Γιώργου, είναι ένα παραμύθι. Για μικρούς; Μεγάλους; Εφήβους; Ένα παραμύθι σχεδόν για όλους. Το πρωταγωνιστή τον λένε Ασημένιο. Και αυτός ο γεράκος Ασημένιος με την καλή καρδιά που ποτέ δεν γνώρισε τον πόνο παρά μόνο όταν τον ευχήθηκε, βρίσκει σύντροφο μια πεταλούδα που ξεκίνησε αρχικά ως «ακροάτρια» της μουσικής του και έγινε σύμμαχος πορείας. Μιας πορείας περιπατητικής από το σταθμό της Κηφισιάς μέχρι τον τερματικό Πειραιά.

Ο δρόμος πάντα σε οδηγεί σε αποκαλύψεις. Για τον μέσα και έξω κόσμο σου. Δεν ξέρω πόσο προσωπικό είναι το βιβλίο αλλά είναι σίγουρα κάπως παράξενο που ο Γιώργος Ι. επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία ενός ηλικιωμένου. Ενός ανθρώπου που μοιάζει να τα έχει κάνει όλα, και μάλιστα καλά, και να μην έχει και θαύματα να περιμένει.

Λίγο να ξεκινήσεις την ανάγνωση, καταλαβαίνεις ότι από το τέλος πάμε στην αρχή και όλα σου μοιάζουν ταιριαστά. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για ζωή και είναι ανακουφιστικό και παρήγορο ένας άνθρωπος γεννημένος το 1988 έχει γνώση αυτής της αλήθειας που μόνο εμπειρικά κατακτάται. Όπως και μιας άλλης, ότι «η ένωση δυο ερωτευμένων ανθρώπων επιφέρει μια νέα ιδέα πάνω στον κόσμο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο.

Αλήθειες, τρένα, σταθμοί, συναντήσεις, φτερωτές ή μη, σ΄ένα αλληγορικό, οικολογικό και σίγουρα ελπιδοφόρο παραμύθι ζωής που αξίζει να διαβαστεί από όλους μας. Καλοτάξιδο.

_

Στέργια Κάββαλου
Παρασκευή 26.06.2015

Μία νουβέλα αμφίδρομης μαθητείας, του Δημήτρη Αθηνάκη

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Πάντοτε χρειάζεται ένα μεγάλο μπαμ για να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του κ. Ασημένιου δηλαδή, ήταν η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το έξυπνο αυτό εύρημα του Γιώργου Ιατρίδη σε βάζει ευθύς εξαρχής στο παιχνίδι του πρώτου έντυπου κειμένου του, της νουβέλας με τον αινιγματικό τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας. Σιγά τον αινιγματικό, θα πει κανείς, κι ίσως να μην έχει άδικο. Το φαινόμενο της πεταλούδας, ως φυσικό περιστατικό, είναι ένας άλλο τρόπος να δηλωθεί η ενηλικίωση ― βίαιη ή μη.

Η ενηλικίωση του κ. Ασημένιου ήρθε στα εβδομήντα του. Άργησε λιγάκι, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που επιβάλλει ο πολιτισμός, αλλά ήρθε. Ο κ. Ασημένιος είναι ο ήρωας του βιβλίου. Και είναι ένας πραγματικός ήρωας. Ξέρετε πόσο κόπο θέλει να βγεις από δεκαετίες στασιμότητας και να αναζητήσεις ό,τι έχεις χάσει στο μεταξύ; Μπορεί βέβαια και να μη θέλει πολύ κόπο, γιατί οι πυρηνικές εκρήξεις που γίνονται στον μέσα κόσμο σου, έστω και στα εβδομήντα σου, είναι ανυπολόγιστες ― όπως και η δύναμη που σε σπρώχνει να ενηλικιωθείς.

Έχω διάφορες ενστάσεις απέναντι στον εαυτό μου για τη χρήση του όρου «ενηλικίωση». Είναι κάτι σαν αναπόδραστη αντίφαση να χρεώνουμε στα παιδιά την αθωότητα και την ξεγνοιασιά, και τελικά να θεωρούμε τους «μεγάλους» τους κουλ τύπους που θα κατακτήσουν τον κόσμο ― σαν να ηρωοποιούμε τη διαγραφή της αθωότητας. Επίσης, και με την αθωότητα έχω πρόβλημα ως προς τη χρήση της αλλά και τις χρήσεις της, αλλά, αν συνεχίσω έτσι, θα ξημερώσουμε.

To fainomeno tis petaloudasΟ κ. Ασημένιος λοιπόν. Και η ρευματοειδής αρθρίτιδά του. Που τον έκλεισε σ’ ένα νοσοκομείο για μία εβδομάδα. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος στο σπίτι και τον εαυτό του. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος σε άλλα σπίτια, σε άλλα κουτάκια, σε άλλες καθημερινότητες. Η προσωπική του επανάσταση, να βγει δηλαδή απ’ όλα αυτά, ν’ απλώσει τα φτερά του ως άλλη πεταλούδα και να καταλήξει, αναπόφευκτα, στα τετράδια με διαφάνειες από ρυζόχαρτο κάποιου σάικο συλλέκτη, η προσωπική του επανάσταση λοιπόν ήταν να βγει απλώς… στο δρόμο.

Και βγήκε. Με αφηγηματικό όχημα τις ράγες του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου από την Κηφισιά ώς τον Πειραιά, από τη μιαν άκρη στην άλλη δηλαδή, ο Γιώργος Ιατρίδης μάς αφηγείται την τύποις ενηλικίωση του κ. Ασημένιου, αλλά ταυτόχρονα μας σπρώχνει στην πόλη αυτή. Η νουβέλα είναι ένα εισιτήριο για την πόλη. Με ψήγματα urban λογοτεχνίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει την πρωτεύουσα όπως εκείνη ζει και εξελίσσεται στο απόλυτο παρόν.

Απέφυγα ώς τώρα να αναφέρω το όνομα «Αθήνα». Με τον όρο «Αθήνα», αυτομάτως όλοι θα φέρουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας γι’ αυτή την πόλη. Ίσως και να μελαγχολήσουμε λιγάκι ή, ακόμα ακόμα, και να εκνευριστούμε γιατί σήμερα το λεωφορείο, για παράδειγμα, άργησε 34 λεπτά γιατί πάλι ―και πάλι― το κέντρο ήταν κλειστό γιατί κάποιοι αποφάσισαν να τρέξουν ή να κάνουν ποδήλατο. Κι όμως, ένα ατού στη νουβέλα του Γιώργου Ιατρίδη είναι ότι η πόλη παρουσιάζεται με τέτοιον τρόπο, που, εκόντες άκοντες, αναδιαμορφώνουμε μέσα μας την αρχιτεκτονική της ύπαρξης της Αθήνας. Η πόλη, αυτό το κατατρεγμένο και πολυτραυματισμένο άστυ, στο Φαινόμενο της πεταλούδας, δεν σου πετάει φάτσα φόρα την Αθήνα που έχεις κατά νου κάνοντας προκαθορισμένα δρομολόγια καθημερινά μες στην πόλη. Είναι ένα βιβλίο που σε σπρώχνει στην παρατήρηση, στο να βάλεις σε σειρά αυτό που δεν προλαβαίνεις να δεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αστική μαθητεία.

Κι όσο ο κ. Ασημένιος ―που κάνει ωραία αντίστιξη το όνομά του με το γκρίζο των τσιμέντων της Αθήνας― κατεβαίνει από τον Βορρά στον Νότο ―αφού ο συγγραφέας ήθελε μια ήσυχη κατηφόρα αυτή την «ενηλικίωση»―, όσο περνά σε πιο πυκνοκατοικημένα τμήματα της πόλης, όσο παρατηρεί όλο και περισσότερο, όσο μαθαίνει να βλέπει ―επιτέλους!― τι συμβαίνει γύρω του, τόσο αυξάνεται η θερμοκρασία της γλώσσας του συγγραφέα, τόσο ο κ. Ασημένιος γίνεται όλο και πιο δικός μας, όλο και περισσότερο ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας. Όχι μιας διπλανής πόρτας, που λέει το κλισέ, αλλά της δικής μας διπλανής ― κι αυτή την πόρτα το κείμενο του Γιώργου Ιατρίδη μάς τη χαρίζει απλόχερα.

Ένας ένας οι σταθμοί, από την Κηφισιά στον Πειραιά, αποτελούν κεφάλαια της μεταμόρφωσης του κ. Ασημένιου. Του κ. Ασημένιου που ήταν μουσικός και που γνώριζε να ξεχωρίσει τα μπάσα από τα πρίμα ― ο κ. Ασημένιος είχε μέσα του όλη την ψυχική και γνωστική σκευή, απλώς για δεκαετίες δεν ήξερε πώς να την εφαρμόσει. Νά, λοιπόν, μία ακόμη αρετή στη νουβέλα: η μαθητεία εμπλουτίζεται με τη δύναμη της πράξης, ενώ έχει προηγηθεί η κατάκτηση της γνώσης. Ο κ. Ασημένιος είναι μία στερεοτυπική αποτύπωση των ανθρώπων που ξέρουν αλλά δεν μπορούν· εκείνων που ίσως και να μπορούν αλλά σίγουρα δεν θέλουν· των ψυχισμών εκείνων, τελικά, που έχουν αποφασίσει ότι… δεν· ένα γενικό και αόριστο «δεν». Και λέω «στερεοτυπική αποτύπωση», γιατί προσπαθώ ν’ αποδώσω την αρτιότητα του χτισίματος του χαρακτήρα του κ. Ασημένιου.

Giorgos-Iatridis-03Δεν είπαμε όμως το σημαντικότερο: ο κ. Ασημένιος πηγαίνει από σταθμό σε σταθμό με τα πόδια, και σημειώστε το. Ώρες επί ωρών, περπατά, αυτός ο εβδομηντάχρονος πάσχων από ρευματοειδή αρθρίτιδα, με λύσσα σχεδόν. Και μια πεταλούδα στον ώμο του. Που μεγαλώνει μαζί του. Που τον ακολουθεί σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι της «ενηλικίωσης». (Αν βλέπατε το γραπτό μου, θα παρατηρούσατε ότι έχω συνεχώς τη λέξη «ενηλικίωση» σε εισαγωγικά. Αφενός, μου αρέσουν τα εισαγωγικά· αφετέρου, συνεχίζω να έχω τις ενστάσεις που σας έλεγα πριν ― και, τελικά, τα εισαγωγικά είναι μάλλον ένας ωραίος γραπτός τρόπος να κλείσεις κάπου το μάτι.)

Το παθιασμένο περπάτημα του κ. Ασημένιου δεν είναι ένα ηρωικό και ευθύβολο περπάτημα. Υπάρχουν, στιγμές, όπως στον σταθμό της Ομόνοιας, που ο κ. Ασημένιος γκρινιάζει, ξενερώνει, δεν θέλει άλλο, βρε αδερφέ. Κι εκεί άρχισα να ταυτίζομαι εγώ μαζί του. Ο Γιώργος Ιατρίδης αποκαθιστά, μια κι έξω, όλους εμάς που φτάνουμε στο μη παρέκει με τα «δεν σε φοβάμαι εσένα, θα τα καταφέρεις», με τα ανόητα «τι ανάγκη έχεις εσύ;» και τα ανήκουστα «έλα, μωρέ, πώς κάνεις έτσι;». Ο κ. Ασημένιος, είτε το ήθελε ο συγγραφέας είτε και όχι, είναι η αποκατάσταση του «ώς εδώ μπορώ». Και συνεχίζει μηχανικά. Αυτόματα. Μίζερα. Έστω. Συνεχίζει.

Το Φαινόμενο της πεταλούδας δεν είναι ένα άρτιο βιβλίο. Φυσικά και έχει τα ελαττώματά του, προφανώς και επιδέχεται βελτιώσεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας όμως είναι η επιτυχημένη προσπάθεια του Γιώργου Ιατρίδη να μιλήσει για την πόλη, για όλους εμάς ξεχωριστά, να γνωρίσει κι εκείνος τι είναι όλα αυτά για τα οποία γράφει. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αμφίδρομη μαθητεία: ο Γιώργος Ιατρίδης μαθαίνει, ο κ. Ασημένιος του Γιώργου Ιατρίδη μάς μαθαίνει και ο αναγνώστης χαίρεται. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ωραίο σπρώξιμο ― που είτε το κάνεις είτε σ’ το κάνουν.

Και ξέρετε κάτι; Γενικά, όταν μας σπρώχνουν, καλύτερα να μην αντιστεκόμαστε· ας πέσουμε, μπας και δούμε την πόλη από πιο κοντά.

_

Δημήτρης Αθηνάκης
Pure Bliss, Ρόμβης 24Α, Αθήνα
26.06.2015, Παρασκευή

Παρουσίαση βιβλίου: Το φαινόμενο της πεταλούδας

Πρώτα οι στίχοι, μετά τα διηγήματα, μετά τα άρθρα, μετά οι στήλες, μετά τα project, μετά το βιβλίο, και τώρα η παρουσίαση!

Οι εκδόσεις updot.gr σας προσκαλούν στην παρουσίαση βιβλίου “Το φαινόμενο της πεταλούδας” του Γιώργου Ιατρίδη. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 26 Ιουνίου στις 21.00, στο Pure Bliss (Ρόμβης 24, Αθήνα).

Ομιλητής θα είναι ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης και συντονιστής θα είναι ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης.

Πέρα από το “τι ωραία που τα έγραψε ο συγγραφέας”, η παρουσίαση θα περιλαμβάνει:
-αποσπάσματα του βιβλίου που θα αναγνώσουν η μουσικός και συνθέτης Μαριέττα Φαφούτη, ο ποιητής Νίκος Ερηνάκης και η διηγηματογράφος Στέργια Κάββαλου (video)
-ανακοίνωση του νέου ανοιχτού λογοτεχνικού project
-live μουσική, μία κιθάρα
-ανοιχτή κουβέντα για τη λογοτεχνία και την αυτοέκδοση
-μετά το τέλος, party με playlist
-και πολλά άλλα!

Γνωρίστε τους ομιλητές μας:
Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι ποιητής.
Ο Μάριος Μάζαρης είναι εκπαιδευτικός. Κι όταν τα παιδιά γυρίζουν σπίτι, εκείνος γράφει, φωτογραφίζει, κάνει ραδιόφωνο. Και περιμένει πότε θα γυρίσουν.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

_

facebook event:
https://www.facebook.com/events/1609734612616174

Διεύθυνση: Ρόμβης 24, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3250362