Απολογισμός: Δημιουργώντας 3 λογοτεχνικά project

Πριν λίγες μέρες έκλεισε ένας πολύ μεγάλος κύκλος από μια σειρά από ανοιχτά λογοτεχνικά project.

“25th hour” project – “25η ώρα”, μια ιστορία κάθε μέρα

Αρχείο | Πληροφορίες | Συγγραφείς

Ήταν μέσα Μαΐου όταν μου κατέβηκε μια ιδέα σχεδόν από το πουθενά να δημιουργήσω ένα ανοιχτό λογοτεχνικό εγχείρημα που θα λέγεται “25η ώρα”. Οι προδιαγραφές φάνταζαν δύσκολες μιας και στο πλάνο του μυαλό μου είχα βάλει, πως κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο θα αναρτάται και μια συμμετοχή από διαφορετικό συγγραφέα. Έτσι κι έγινε, 15 Μαΐου 2014 δημοσιεύεται το πρώτο κείμενο με τίτλο “25η ώρα”, για να ακολουθήσουν άλλα 364! Η συγκεκριμένη ιδέα όχι μόνο πέτυχε, αλλά υπήρχαν αρκετά κείμενα που δυστυχώς έμειναν έξω. Η τόση μεγάλη απήχηση μας έκανε να δημιουργήσουμε και το αντίστοιχο e-book.

 

Γραμμόφωνο – Η μουσική εμπνέει τη λογοτεχνία

Αρχείο | Πληροφορίες | Συγγραφείς

Μετέπειτα ήρθε το δικό μου αγαπημένο project που ήταν το “Γραμμόφωνο”. Από παιδί μου άρεσε ο στίχος. Κατηφόριζα τα καλοκαίρια από το εξοχικό προς την παραλία και σκεφτόμουν στίχους, αλλά και ποιος έχει γράψει το κάθε ένα. Σφύριζα τα λόγια και ένιωθα τον παλμό των δημιουργών. Η γενική αφορμή ήταν αυτή, η ειδική αφορμή ήταν ένα τραγούδι που τους στίχους του συγκεκριμένου κομματιού, τους είχα γράψει με μπογιά στο παλιό μου σπίτι. Στα τεχνικά χαρακτηριστικά το project αυτό διήρκησε για 1.5 χρόνο μαζεύοντας 295 συμμετοχές! Ελληνικά και ξένα κομμάτια “μπλεχτήκανε” και δημιουργήσανε μια κολεκτίβα λογοτεχνίας. Τον έμμετρο λόγο καταφέραμε και τον κάναμε πεζό, βασιζόμενοι αλλά και σεβόμενοι στην πρώτη ύλη.

 

Ανεμολόγιο – Κάθε τόπος, μια ιστορία

Αρχείο | Πληροφορίες | Συγγραφείς

Τέλος, η τριλογία των project τελειώνει με το “Ανεμολόγιο” που μέσα σε 6 μήνες δημοσιεύτηκαν 56 συμμετοχές από 56 διαφορετικούς συγγραφείς. Στο τελευταίο εγχείρημα γράψαμε για τόπους. Για τόπους που είχαμε πάει ή ακόμα και για τόπους που θα θέλαμε να έχουμε πάει. Οι συγγραφείς που πήρανε μέρος είχαν -και έχουν- πολύ μεγάλη φαντασία και τον τόπο αυτόν, τον μετέφρασαν κι αλλιώς. Γράψανε για ανθρώπους. Μιας και οι άνθρωποι είναι προορισμός. Ίσως ο καλύτερος προορισμός. Ίσως το καλύτερο ταξίδι είναι να ταξιδέψεις στις όχθες, αλλά και μύχια ενός ανθρώπου. Και αν θέλαμε να να συνδέσουμε όλα τα project μαζί, θα λέγαμε αυτό εδώ το στιχάκι: «Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ, η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας…».

 

Με μια απλή πρόσθεση, τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν, αλλά και που θα βρίσκονται για πολύ καιρό on line στις συγκεκριμένες διαδικτυακές βιβλιοθήκες είναι 716!

 

Εν κατακλείδι, όλο αυτό το ταξίδι της ανοιχτής λογοτεχνίας, αλλά και της λογοτεχνίας γενικότερα σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει εδώ! Αφενός υπάρχει το Inner, όπου δημιουργήθηκε για αυτόν ακριβώς το λόγο, για να χωρέσει όσα δεν μπορούσαν να χωρέσουν τα project, αλλά και αφετέρου, αυτές τις μέρες τελειώνω το δεύτερο βιβλίο μου. Η αλήθεια είναι πως όλα αυτά είναι μια μικρή αρχή, μια απαρχή για πολλά όμορφα πράγματα!

Μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους πήραν μέρος.

_

Αν θες να μοιραστείς μαζί μου μία ιδέα ή αν έχεις κάτι ολοκληρωμένο σαν εγχείρημα ή ακόμα και μία σκέψη για όλα αυτά, θα χαρώ να μου στείλεις – giorgos.iatridis@gmail.com

Κηφισιά-Πειραιάς με τα πόδια

Ο Γιώργος Ιατρίδης είναι συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο «Το φαινόμενο της πεταλούδας» και είναι μια αυτοέκδοση με όλα τα ρίσκα που αυτή συνεπάγεται: να μην το προωθήσει κανείς, να μην βγάλει ποτέ τα λεφτά που κόστισε, να μην φτάσει καν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει να αναζητήσεις, με ήρωα έναν 70χρονο που ακολουθεί της γραμμές του ηλεκτρικού από την Κηφισιά μέχρι τον Πειραιά και σε κάθε σταθμό φορτώνεται και από μια εμπειρία. Ο Γιώργος είναι ταλαντούχος γενικά, όχι μόνο συγγραφέας, βγάζει ωραίες φωτογραφίες της πόλης, φτιάχνει μικρά βίντεο, αρθρογραφεί, έχει ωραία πράγματα να πει. Κι η συζήτηση μαζί του έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον.

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1988. Μικρός σιχαινόμουν τα βιβλία, δεν είχα αγγίξει βιβλίο μέχρι την ηλικία των 20. Ούτε ήμουν θεωρητική κατεύθυνση. Δεν μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Δεν τα έπαιρνα τα γράμματα, που λέμε. Ώσπου εκεί, κάπου στα 19-20, έπαιζα με μανία ένα online video game, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έβλεπα τη ζωή μου να περνάει μέσα από τις πίστες του υπολογιστή. Το έκοψα μαχαίρι.

Γράφω από το 2008. Ξεκίνησα αρκετά μεγάλος. Θα έλεγα πως η στιχουργική του Μάνου Ελευθερίου, του Άλκη Αλκαίου, του Οδυσσέα Ιωάννου ήταν που με ενέμπνευσαν τόσο πολύ που ήθελα να τους μοιάσω και να τους ξεπεράσω. Έτσι ξεκίνησα, γράφοντας στίχους. Αγαπώ τον στίχο και ό,τι τον περικλείει. Μικρή φόρμα, μέτρο, ομοιοκαταληξία, ρεφρέν, μελωδικότητα, τα πάντα! Ακόμα, ο Καζαντζάκης μου φούντωσε τη φλόγα που έχω μέσα μου, μου έμαθε να ζω την κάθε στιγμή και να φτάνω εκεί που δεν μπορώ.

Η πιο καθοριστική χρονιά μου ήταν το 2009, όταν διέκοψα τη σχολή για ένα χρόνο και καταπιάστηκα με το να διαβάζω βιβλία. Δεν έκανα τίποτα άλλο, πριν να τελειώσει το ένα, ξεκίναγα άλλο, για να μη μείνω στιγμή χωρίς να διαβάζω κάτι. Και επίσης οι περισσότερες ώρες ανάγνωσής μου ήταν σε θάλασσες, σε πάρκα και σε βιβλιοθήκες. Εκείνη τη χρονιά ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα. Ξανάρχισα τη σχολή για χατίρι των γονιών μου και την τελείωσα.

Δεν πιστεύω τόσο πολύ στην ύλη. Φυσικά κι ένα βιβλίο ή μια πρόταση καλύτερα, ή ένα στιχάκι, ή ένας διάλογος σε ταινία με έχει κάνει να δω διαφορετικά τη ζωή, αλλά αυτό που με κάνει να χαίρομαι πιο πολύ, είναι να γνωρίζω το δημιουργό του. Να βλέπω τα μάτια του, να του μιλάω, να τον αγγίζω…

Κάνω ατέλειωτες βόλτες με το ποδήλατο, φωτογραφίζω και συνθέτω μικρά βιντεάκια. Ακόμα, τον τελευταίο χρόνο καταπιάνομαι με το να φτιάχνω ανοιχτά project στο Internet. Επίσης, μου αρέσει να ρωτάω ανθρώπους παράξενες ερωτήσεις. Αρθρογραφώ κιόλας, εδώ, στο αγαπημένο «ΓΚΡΕΚΑ».

Giorgos-Iatridis-05

“Το φαινόμενο της πεταλούδας” ήρθε τυχαία. Ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Πήρα το τρένο και ανέβηκα στην Κηφισιά, χωρίς να το καταλάβω -μένω στο Π. Φάληρο. Άρχισα να περπατάω πλάι στις γραμμές του Ηλεκτρικού, να περπατάω, να περπατάω και να μην σταματάω. Ήταν γλυκιά νύχτα εκείνη, ακόμα τη θυμάμαι. Τότε όμως δε μου είχε γεννηθεί η ιδέα να γράψω κάτι. Μου γεννήθηκε το καλοκαίρι της άλλης χρονιάς. Μέσα σε ένα βράδυ έγραψα όλο τον κορμό του βιβλίου. Ζούσε εντός μου.

Το θέμα του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς, πως ένας 70χρονος, ξεκινάει από την Κηφισιά, με σκοπό να φτάσει στον Πειραιά. Ακολουθεί δηλαδή στωικά τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Κάθε σταθμός και ένα δίδαγμα, κάθε μια στάση και ένα συμβάν. Επίσης, στο ταξίδι αυτό τον ακολουθεί μια πεταλούδα. Εναλλαγές, γεγονότα, φυσικά φαινόμενα, συμβολισμοί, χαοτικές μελέτες. Είναι μερικά στοιχεία από το βιβλίο.

Πέρασα αρκετές ώρες έξω στην Αθήνα -γράφοντας το βιβλίο, μες στο κρύο, κι η ανημποριά μου να έχει χτυπήσει κόκκινο, ενώ οι άλλοι να είναι μες στη ζέστη και να διασκεδάζουν, ένιωθα και νιώθω πως αυτή η πόλη βράζει από συναισθήματα και πως κάθε γωνιά της είναι και μια ιστορία. Τις πιο δυνατές μου στιγμές τις έχω νιώσει στους δρόμους της. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι διαμορφώνουν ένα τόπο, κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους.

Tη διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς την έχω κάνει τρεις φορές με τα πόδια, πολλές με το ποδήλατο, και αμέτρητες με τον Ηλεκτρικό. Ζεις όλη την Αθήνα. Βλέπεις κουλτούρες, ανθρώπους, τοπία, που ποτέ από το τζάμι του τρένου δε θα έβλεπες. Γενικά, η ταχύτητα δε μας αφήνει να απολαύσουμε τις καταστάσεις. Το τρένο κάνει τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα, εγώ με τα πόδια την έκανα πάνω από 10 ώρες. Όπως καταλαβαίνεις, η κούραση της διαδρομής, ο συνδυασμός των εικόνων, αλλά και η προσπάθειά μου να ολοκληρώσω το δρομολόγιο αυτό, μου γέννησαν τόσα πολλά συναισθήματα που ήταν αρκετά για να χωρέσουν σε ένα βιβλίο.

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το βιβλίο να πάει στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μιας και είναι αυτοέκδοση, συνάντησα αρκετά εμπόδια στην κυκλοφορία του. Βέβαια, αυτά τα εμπόδια με πείσμωσαν πιο πολύ. Ήξερα, πως με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα βγει, κι αν δεν ήταν τα ράφια των βιβλιοπωλείων, θα ήταν κάποιο άλλο μέσο. Αλλά θα έβγαινε, θα κυκλοφορούσε! Και έτσι έγινε.

Η μυθοπλασία είναι πιο δύσκολή. Εγώ γράφω κυρίως βιωματικά, αλλά συνήθως τα συνδυάζω. Πραγματικά γεγονότα μπλεγμένα με μυθοπλασία. Πιστεύω πως είναι καλύτερα, έτσι κι αλλιώς η ζωή από μόνη της είναι γραμμική.

Giorgos-Iatridis-01

Είχες κάποιον στο μυαλό σου όταν το έγραφες;
Φυσικά, μία κοπέλα που δούλευε σε ένα παγωτατζίδικο, και ήξερα απλά το όνομά της. Ήξερα για αυτήν δηλαδή, μόνο δύο συλλαβές. Δεν ήξερα τίποτα άλλο…

Γιατί το έβγαλες μόνος σου; Πόσο δύσκολο είναι να βρει εκδοτικό ένας νέος συγγραφέας;
Τα σχόλια που άκουγα για τους εκδοτικούς δεν ήταν και τα πιο κολακευτικά, αλλά και γενικά έχω μια στάση ζωής που μου αρέσει η ελευθερία. Δεν έστειλα καν αντίγραφο σε κάποιον εκδοτικό. Ούτε με φοβίζει η απόρριψη, κάθε άλλο. Αλλά επέλεξα πως το πρώτο καλό ήταν να βγει έτσι. Δεν σου αποκλείω πως το επόμενο θα βγει από εκδοτικό. Θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο, μιας και για τους μισούς εκδοτικούς ισχύει πως πρέπει να τους πληρώσεις αδρά, και για τους άλλους μισούς ισχύει πως πρέπει να έχεις γνωριμία τον Τσίπρα. Δεν τελειώνει η ζωή όμως αν δε φέρει σφραγίδα εκδοτικού ένα βιβλίο. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Πέρα επίσης κι από την αυτοέκδοση. Τα εργαλεία τώρα πια είναι άπειρα.

Ποιο είναι το βιβλίο που θα έσωσες από μια πυρκαγιά στο σπίτι σου;
Όποια προλάβαινα να πάρω του Καζαντζάκη. Αν θέλεις ένα, είναι το «Αναφορά στον Γκρέκο».

Πες μου κάτι που έχεις κάνει και είσαι περήφανος γι’ αυτό.
Θα σε πάω σε ένα χώρο μακριά από τη συγγραφή. Πήρα πρώτος συνέντευξη από το “Κασετόφωνο”, τη στιγμή που δεν είχε καν σελίδα στο facebook, τώρα η σελίδα έχει 140.000 like και όλοι μιλάνε για αυτό…

Ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όφελος από την ασχολία σου με τη συγγραφή;
Η γνωριμία μου με 2-3 ανθρώπους. Δεν πιστεύω ούτε στις διακρίσεις, ούτε στα μετάλλια, ούτε στα νόμπελ. Πιστεύω στα βλέμματα.

Είσαι μοναχικός τύπος;
Ένα τραγούδι λέει “Κυνήγησα τις ομορφιές, μα με έκλεψε η λύπη…” ναι, είμαι. Δε θα πω δυστυχώς. Η μοναξιά μου έχει φέρει πολλές δημιουργικές στιγμές. Αλλά για να μην παρεξηγηθώ, δεν την αναζητάω κιόλας.

Ποιο είναι το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα που έχεις κάνει;
Το τι ασχολούμαι επί καθημερινής βάσης με τις λέξεις, όντας δυσλεκτικός. Νομίζω πως αυτό είναι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σχοινί και με τον καιρό να είναι κόντρα. Ο φόβος όμως να μην πέσω με βοηθάει κάθε μέρα να παλεύω για αυτό που μου αρέσει.

Giorgos-Iatridis-03

Μπορεί κάποιος να ζήσει μόνο από τη συγγραφή στην Ελλάδα; Σήμερα πώς ζεις;
Αν πατήσει επί πτωμάτων, αν φιλήσει κατουρημένες ποδιές, αν έχει συγγενείς συγγραφείς, ή αν είναι η Σταματίνα Τσιμτσιλή μπορεί κάτι να γίνει.

Ο έρωτας τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;
Κινητήριος δύναμη των πάντων. Όλη η ζωή μου είναι χτισμένη σε μικρές πράξεις από έρωτα. Οι στιγμές αυτές είναι βλέμματα, χαμόγελα, χάδια, τρίχες στο μπάνιο, σκόρπιες λέξεις, φωτογραφίες που μερικές φορές ζωντανεύουν… Ολόκληρό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον έρωτα. Μπορεί να πραγματεύει την εσωτερική μεταμόρφωση, αλλά χωρίς να τον έρωτα ο κ. Ασημένιος -ο πρωταγωνιστής του βιβλίου- δε θα πήγαινε ούτε δυο μέτρα μακριά.

Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια για σένα; Τι όνειρα κάνεις;
Θα ήθελα να γράψω κάποιο σενάριο στον κινηματογράφο. Με εξιτάρει ο συνδυασμός εικόνας και λέξης. Ακόμα, θα ήθελα να μελοποιηθούν κάποια τραγούδια μου. Ακόμα, να τελειώσει με το καλό το project της 25ης ώραςκαι να φτιαχτεί το επόμενο -που ήδη είναι στα σκαριά. Σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση, το νέο εγχείρημα θα συνδέει τη λογοτεχνία με τη μουσική! Περισσότερα σύντομα.

Πες μου κάτι να κλείσουμε.
«Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Νίκος Καζαντζάκης.
_

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείς να τη διαβάσεις από το ΓΚΡΕΚΑ.
Κείμενο: M.Hulot, Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit

Incognito (Project 240’’)

Είναι μεσημέρι, μιας καθημερινής μέρας.

Τα πάντα έχουν συμβεί στον κόσμο από το πρωί. Αφίξεις, αναχωρήσεις, συζητήσεις, πράξεις, φιλιά, αποχαιρετισμοί και χωρισμοί. Όλα στον κόσμο έχουν συμβεί, αλλά υπάρχει κάτι που ακόμα να γίνει.

Απόγευμα. Οι άνθρωποι ξέρουμε το τρόπο να πονάμε. Ξέρουμε καλύτερα το τρόπο να πονάμε, παρά να είμαστε ευτυχισμένοι. Εξάλλου μόνο τα χάπια γλυκαίνουν τις μέρες μας· και οι σιωπές μας μεγαλώνουν. Όπως κι εγώ, όλα όσα ήθελα να σου πω τα έγραψα σε ένα βιβλίο. Τα έκρυψα σε προτάσεις, ούτε οι φιλόλογοι να μην τα βρουν, ούτε κανείς.

Πανσέληνος. Τι θα μου έλεγες για το βιβλίο; Πόσο άραγε η σκιά σου να φωτίζει το φεγγάρι;

Untitled 1

photo: Γιώτα Τριανταφυλλίδου

_

Το συγκεκριμένο διήγημα συμμετέχει στο λογοτεχνικό διαγωνισμό project 240”, μια προσπάθεια του Ηρακλή Λαμπαδαρίου από τις Εκδόσεις Σαΐτα. Η πρώτη δημοσίευση έγινε εδώ, πληροφορίες για το project μπορείς να βρεις εδώ. Η φωτογραφία ανήκει στη Γιώτα Τριανταφυλλίδου.

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
updot.gr/2014/11/03/to-fainomeno-tis-petaloudas/

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ: Τιμή 10,65€
Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

TRAILER:

35μέτρα μακριά από την ευτυχία

Οι άνθρωποι εστιάζουμε μόνο στο κοντινό και στο εφήμερο, παρ’ όλα αυτά, ψάχνουμε την ευτυχία, όσο πιο μακριά γίνεται! Δεν πηγαίνουμε ποτέ σε ένα μέρος που είναι δίπλα μας, μα πάντα αναζητάμε το πιο μακρινό λιμάνι, και έτσι χανόμαστε… Χρόνια ολόκληρα είχα αυτή την απορία, γιατί δεν συναντάω ποτέ στο δρόμο γνωστούς ή φίλους; Τέσσερις πέντε μένουμε πολύ κοντά, αλλά ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Γι’ αυτό όταν θα συναντήσουμε κάποιον σε ένα τελείως διαφορετικό τοπίο, θα τρέξουμε και θα του πούμε: «α τι μικρός που είναι ο κόσμος!». Κι αν πάλι τύχει, να συναντήσουμε τον ίδιο άνθρωπο στο supermarket ή στο μανάβικο, τον προσπερνάμε και κάνουμε πως δεν τον είδαμε.

Δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ:
http://www.antiepilogou.gr/show_work.php?id=553
αντί x λόγου, λογοτεχνικό περιοδικό, Ιωάννινα