Η ανελέητη εξωστρέφεια στα μίντια, αλλά η βαθιά θλίψη μέσα μας

Όσο περισσότερο περνάνε τα χρόνια, τόσο η ανάγκη μας μεγαλώνει για προβολή. Μέχρι, να φτάσουμε σε ένα σημείο και να σιχαθούμε τον εαυτό μας. Αυτό βέβαια αργεί, οπότε ας αναλύσουμε λίγο το κομμάτι της προβολής και της δημοσίευσης. Έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί ανεβάζουμε μία φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα; Ποιοι είναι οι λόγοι δηλαδή που μας ωθούν να δημοσιεύσουμε;

Πρώτον, όταν ανεβάζουμε μία φωτογραφία νιώθουμε την ανάγκη να εκφραστούμε. Είτε για να το δει όσος περισσότερος κόσμος, είτε για να το δει ένα άτομο συγκεκριμένα. Σίγουρα, τίποτα από αυτά δεν είναι κατακριτέα, αλλά στην πρώτη περίπτωση όπου θέλουμε να έχουμε όσον το δυνατόν μεγάλη απήχηση, “πουλάμε” τον εαυτό μας. Είτε στην περιγραφή, είτε ως περιεχόμενο, είτε ως γυμνό περιεχόμενο. Στην δεύτερη περίπτωση, που η δημοσίευση, κυρίως, αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, έχει να κάνει με τη θλίψη που έχουμε μέσα μας. Όσο μακριά κι αν είναι ο άλλος, καμία δημοσίευση και ποτέ, δεν ήταν αρκετή για να μας ενώσει. Οπότε, προτιμότερο είναι να πάμε σε αυτόν που σκεφτόμαστε και να του τα πούμε κατ’ ευθείαν κι από κοντά ή στο κάτω κάτω, να του δείξουμε το περιεχόμενο που θα ανεβάζαμε για εκείνον…

Δεύτερον, όταν ανεβάζουμε μία φωτογραφία και εν συνεχεία δεχόμαστε like, αποδεδειγμένα, νιώθουμε χαρά. Νιώθουμε πως έχουμε πέραση, δύναμη, ο λόγος μας μετράει, αλλά και το θέαμα που προβάλαμε έχει ουσία. Η κάθε μας ανάρτηση σχετίζεται με την ντοπαμίνη. Όταν ένας άνθρωπος μας πατάει «like» και ειδικότερα οι άνθρωποι που θέλουμε να μας πατήσουνε «like», τότε εκκρίνεται στον εγκέφαλό μας λίγη δόση ντοπαμίνης. Όλο αυτό βέβαια έγκειται στον απαράμιλλο ενθουσιασμό που έχουμε δείξει τα τελευταία χρόνια στα social media, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις έχει γίνει μάστιγα και εθισμός. Άρα, αντί να νιώθουμε διονυσιασμό με άλλα συναισθήματα στη ζωή, την “ακούμε” με ένα μάτσο like.

Τρίτον, τα social media μας έφεραν πολύ κοντά τις ζωές των star του Hollywood, στους εγχώριους καλλιτέχνες και εν γένει με ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε από το γυαλί της τηλεόρασης. Με τα κοινωνικά δίκτυα μπορούμε να συνομιλήσουμε και μαζί τους. Αυτή η αμεσότητα όμως εγκυμονεί κινδύνους, πλέον, με τον καλλιτέχνη που πρώτα θαυμάζαμε, τώρα θέλουμε να αντιγράψουμε τη ζωή του, να γίνουμε κι εμείς ίδιοι, ολόιδιοι με εκείνον. Σκεφτείτε λίγο την Εξερεύνηση του Instagram και τις πληροφορίες που δεχόμαστε εν ριπή μιας στιγμής και πίσω ένα φόντο μιας τραμπάλας. Σταδιακά ανεβαίνουν οι επιρροές και αυτά που επιζητάμε, αλλά από την άλλη όσο γίνεται αυτό κατεβαίνει η προθυμία μας, αλλά και η δίψα μας για ζωή. Το λοιπόν, κάθε φορά που πάμε να ανεβάσουμε μια φωτογραφία, αφενός προσπαθούμε να αντιγράψουμε κάτι ξενικό, αλλά και αφετέρου μια δημοσίευση δε μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε, ίσα ίσα που μας πηγαίνει και πίσω.

Τέταρτον, η αμεσότητα έγινε ευκολία. Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω μας ξέβρασε σε ένα σημείο να θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι από τα κοινωνικά δίκτυα και φυσικά να μεγαλώσουμε τους αριθμούς των follower και των φίλων μας, με κάθε τίμημα. Ακόμα και με την ίδια μας τη ζωή. Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που έκαναν κάτι επικίνδυνο ρισκάροντας τη ζωή τους για λίγη δόξα και μερικούς συνδρομητές. Οπότε ναι, κάθε φορά που θέλουμε να δημοσιεύσουμε κάτι έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως θα μας πλησιάσει κάποιος χορηγός, πως θα βγάλουμε χρήματα, πως τα στατιστικά μας θα μεγαλώσουν. Τώρα, φέρτε στο νου σας πάλι την τραμπάλα. Όσο περισσότερο γουστάρουμε τα κοινωνικά δίκτυα, τόσο λιγότερο γουστάρουμε τη ζωή. Αναπόφευκτα συμβαίνει αυτό. Δεν μας νοιάζει να ζήσουμε τη στιγμή, αλλά να την καταγράψουμε.

Μείνετε συντονισμένοι, στο επόμενο κείμενο θα γράφουμε και για τους τρόπους απεξάρτησης… Εδώ που φτάσαμε, μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο “Η Πόλη Ζει
photo: Banksy

Ο δεκάλογος της σημερινής γενιάς

Παρακάτω γράφω δέκα διαφορετικές αγωνίες, πεποιθήσεις, αντιλήψεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Λίγο ο εαυτό μας, λίγο τα social media, λίγο η πολιτική κατάσταση, λίγο ο καιρός που είναι μουντός δεν μας αφήνουν να ζήσουμε στο έπακρο. Αντ’ αυτού, προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να στενέψουμε τη ζωή μας.

  1. Μέσα στην καρδιά μας φυτρώνει βία πολιτική, πολιτιστική, γεωγραφική, μίσος για τον συνάνθρωπο, γενικώς δεν κοιτάζουμε πως θα αγκαλιαστούμε, αλλά με την πρώτη ευκαιρία να τσακωθούμε. Όλο αυτό όμως ξεκινάει από την έλλειψη επικοινωνίας, συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι των σπηλαίων όταν κάποιος προσπαθήσει να μας βοηθήσει, και επίσης δεν έχουμε μάθει να ακούμε τον ακροατή μας. Συνεπώς, αυτό που δεχόμαστε, αυτό παράγουμε.
  1. Μία άλλη βασική μας αγωνία, είναι πως φοβόμαστε μήπως ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας, μας σβήσει από το Facebook. Είναι τραγικό να ζούμε με αυτό το άγχος, αλλά οι σχέσεις σήμερα είναι τόσο πλαστικοποιημένες που μας απασχολεί και αυτό. Ακόμα, δεν είναι μόνο η ενέργεια ότι τρέμουμε αν θα μας σβήσει ο φίλος μας από κάποιο social media, αλλά και το αποτέλεσμα, δηλαδή, είναι ακόμα πιο τραγικό ότι θα πέσουμε σε κατάθλιψη αν μας διαγράψει.
  1. Έχουμε σταματήσει να μιλάμε. Είμαστε τόσο κλεισμένοι και τόσο αμίλητοι εμείς οι άνθρωποι στον εαυτό μας που ακόμα και η θάλασσα φοβάται τη σιωπή μας, ακόμα και το κινητό που έχουμε στο αθόρυβο βγάζει έναν ήχο, μια δόνηση, κάτι τέλος πάντων. Υπεύθυνοι παράγοντες, πέραν φυσικά από τον εαυτό μας, είναι: η έξαρση της τεχνολογίας, το άγχος, η ανασφάλεια, η κρίση και άλλοι πολλοί λόγοι.
  1. Νιώθουμε πως είμαστε πολύ μακριά από τα reality που δείχνει η τηλεόραση, αλλά το δυστύχημα είναι πως εμείς οι ίδιοι είμαστε reality. Η ζωή μας κυλάει πιο αργά από τους παίχτες που παίρνουν μέρος, γιατί φυσικά εμείς την αφήνουμε, και επίσης είμαστε πιο καλωδιωμένοι από αυτούς. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε το θράσος και τους σχολιάζουμε. Είναι φυσικά πιο εύκολο και πιο ανώδυνο να σχολιάζουμε τους άλλους παρά τη δικιά μας καμπούρα τέλεια πλάτη.
  1. Μας έχουν κουρδίσει για να μας νοιάζει το φαίνεσθαι, παρά το είναι. Ολόκληρη η κοινωνία είναι καλουπωμένη σε αυτή τη φράση. Από τα σπάργανα μέχρι και το μεγάλο σήμερα. Είναι τραγικό να μας νοιάζει περισσότερο η εικόνα που προβάλλουμε προς τα έξω, παρά ο εσωτερικός μας εαυτός. Βέβαια, αυτό συμφέρει πάρα πολύ τους πλαστικούς χειρούργους! Καθοριστικός παράγοντας και με μεγάλη διαφορά από όλα τα άλλα, η τηλεόραση!
  1. Τα social media και ο βωμός της αριθμολογίας! Μας αρέσουν τα social όχι γιατί καταφέρνουμε να επικοινωνούμε με άλλους ή επειδή φέρνουν την πληροφορία πιο κοντά, αλλά επειδή μας αρέσει να παρακολουθούμε τους αριθμούς μας να μεγαλώνουν και να αυξάνονται. Είναι σαν να “ψηλώνουμε” κι εμείς όταν φτάνουμε τους 1000 followers στο Instagram ή τους 5000 στο Facebook. Ακόμα, μας αρέσουν τα κοινωνικά δίκτυα γιατί εκεί ζούμε μια δεύτερη ζωή, είναι σαν να βιώνουμε μια δεύτερη ενηλικίωση!
  1. Δεν έχουμε καταλάβει πως μία τρίχα από τα μαλλιά της/του έχει ανεκτίμητη αξία, γιατί ποτέ δεν χαϊδέψαμε τον δίπλα μας πραγματικά. Θεωρώ, πως αν το είχαμε κάνει, δεν θα είχαμε τόσα άγχη, τόσες φοβίες και τόσες αναστολές. Ένα φιλί με πάθος, όχι απλά ένα χαζό φιλί, ένα φιλί με δίψα και έρωτα στον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας είναι μια κορυφαία πράξη, μια πράξη που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη. Άλλες φορές όμως φιλιόμαστε και ταυτόχρονα βάφουμε τα νύχια μας, παίζουμε στο tablet, μιλάμε στο κινητό…
  1. Τα status μας είναι τα τατουάζ που δεν τολμήσαμε να χαράξουμε, οι κραυγές που δεν τολμήσαμε ποτέ να βγάλουμε, αλλά και τα τραγούδια που δεν τραγουδήσαμε και δε χορέψαμε ποτέ στο δρόμο – ενώ τόσο πολύ θα θέλαμε να κάνουμε. Μέσα στο δεκάλογο συναντάμε ξανά και ξανά τα κοινωνικά δίκτυα, γιατί η αλήθεια είναι πως μας έχουν απορροφήσει τη καθημερινότητα. Προφανώς και τα social media έχουν καλές πλευρές, αλλά αυτές τις παραγκωνίζουμε.
  1. Μας αρέσει να γαμάμε αυτό που αγαπάμε. Μεγαλώνοντας τείνουμε με γραμμική ακρίβεια στις ιδιότητες του σκορπιού. Μπορούμε δηλαδή να πονέσουμε τον εαυτό μας –μέχρι και να τον σκοτώσουμε– σκορπίζοντας ό,τι καλό είχαμε φτιάξει με κόπο και με κούραση. Σαν πεφταστέρια μοιάζουμε σε μια ανέφελη μέρα. Καθοριστικός παράγοντας βέβαια για αυτό, όλοι οι προηγούμενοι παράγοντες.
  1. Περιμένουμε με τρομακτική αγωνία –κυριολεκτικά– τη ζωή που ονειρευόμαστε να λάβει σάρκα και οστά, αλλά δεν κουνάμε ρούπι από τα συνηθισμένα και τα προκαθορισμένα που κάνουμε κάθε μέρα. Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα πάντα, ό,τι κι αν σκεφτούμε να το κάνουμε πράξη, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Από την πιο μικρή ιδέα μέχρι τη μεγαλύτερη έξαρση ονείρου! Παρ’ όλα αυτά, νιώθω πως περιμένουμε από το υπερπέραν κάποιο e-mail, με θέμα: «Follow Your Dreams», να κλικάρουμε στο σύνδεσμο επιβεβαίωσης και να μας μεταφέρει εύκολα και γρήγορα σε έναν άλλον κόσμο.

Κάποιες φορές τα έχεις όλα Γιώργο, ξέρεις ανά πάσα στιγμή να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, να επιλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, αλλά είτε διαλέγεις το λάθος, είτε δεν διαλέγεις τίποτα, είτε διαλέγουν άλλοι για εσένα. Πώς θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα λοιπόν;

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στην “Εναλλακτική δράση“.

10+1 τρόποι για να γίνεις viral

  1. Φτιάξε ένα video με αυτό που θες να κάνεις, μπορείς και μόνος σου, εξάντλησε τις πιθανότητες να το κάνεις μόνος σου, αλλιώς ζήτα βοήθεια από κάποιον φίλο σου
  2. Κόλλα αυτοκόλλητα με την ιδέα σου παντού, παντού όμως
  3. “Χτύπα” ένα τατουάζ με αυτό που πρεσβεύεις
  4. Ανέβα στην σκηνή μιας συναυλίας και φώναξε αυτό που θες, φυσικά κάποιος πρέπει να σε βιντεοσκοπεί
  5. Πήγαινε σε πλατείες και μοίραζε φυλλάδια με την ιδέα σου
  6. Ρώτα ανθρώπους για το αν σε ξέρουν, αν όχι, πες τους ποιος είσαι, τι κάνεις και πού μπορούν να σε βρουν
  7. Δείξε σε “διάσημους” Έλληνες την ιδέα σου, μετά πάρε τους συνέντευξη για το πώς τους φαίνεται, δημοσίευσε αυτό το υλικό στα κοινωνικά σου δίκτυα
  8. Γράψε τον τίτλο του project σου σε ένα βαγόνι τραίνου, ύστερα φωτογράφισέ το και πιο μετά ανέβασέ το
  9. Πάρε ένα αεροπλάνο για οπουδήποτε, βρες ξένους ανθρώπους που ασχολούνται με το αντικείμενό σου και ζήτα τους συμβουλές
  10. Κάνε ένα extreme sport και φώναζε την ιδέα σου, μία κάμερα από δίπλα θα ήταν αρκετά χρήσιμη
  11. Η μεγαλύτερη τρέλα είναι να παλεύεις για τα όνειρά σου, άκου την καρδιά σου και εκείνη θα σου δείξει τον τρόπο και για να γίνεις viral, αλλά κυρίως να βελτιωθείς μέσα σου

Εάν τα social media ήταν στιχάκια από τραγούδια

Η φαντασία σε άλλο επίπεδο. Ύστερα από το “εάν τα social media ήταν παροιμίες“, σκέφτηκα να κάνω κάτι με τα κοινωνικά δίκτυα και τα τραγούδια. Μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο να αποτυπωθεί με μόνο ένα στιχάκι;

 

0-tKB1dsE-awg-MjPA

Facebook

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων,
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων

 

0-ZQxH1Bqd2lZ-mVEE

Twitter

Oι πρώτες λέξεις θα κυλήσουν σα νερό
Κι εσύ θα τρέξεις στο ποτάμι να τις πιάσεις
Πολύ σ’ αγάπησα, μα φτάνει ως εδώ
Πάντα με κέρδιζες, μα τώρα πια θα χάσεις

 

Instagram

Φαντάζομαι τις έγχρωμες γυαλιστερές γυναίκες
στον τελευταίο τους χορό μ’ ένα στο χέρι κέρμα
Να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ, να με περιγελάνε
κι όλο να μου επιστρέφουν το ματαιωμένο σπέρμα

 

0-hx3Ql4o41xvr3oE3

Pinterest

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, καραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα κόλλα

 

1458103715_circle-tumblr

Tumblr

Τι τραγούδι να σου πω που να’ χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που `χουν λιώσει
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ’ έχουν νιώσει
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν

 

0-aDrUu2hL6p2VZGPp

Snapchat

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

 

0-ygd6tCa9Z1hZNL0X

Tinder

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

 

1458103579_youtube

YouTube

Ζαλίζομαι απ’ το πολύ ποτό,
τα χείλη σου μυρίζουν αλκοόλ
Μα δεν με νοιάζει, δεν με πειράζει,
απλώς θέλω να τα γευτώ.
Τίκα, τάκα, τίκα, τακ…

 

1458104108_vinevimeo

Vimeo

Τι παραξενη κοπέλα εισαι ΄συ
δε μ΄αρέσει η ζωή αυτή που κάνεις
ασε πλέον τις ταβέρνες το κρασί
σου το λέω πως στη ψάθα θα πεθάνεις

 

0-hR8QFq8F-VdCnR6X

LinkedIn

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

 

g+138

Google+

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγω

 

1458103740_flickr

Flickr

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ’το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή

 

1458103731_spotify

Spotify

Σου χρωστώ κάποια τραγούδια
Τώρα που ‘σαι εδώ μαζί μου
Δείχνουν όλα τα ρολόγια
Πως απόψε θα στα πω

 

1458103957_whatsapp

WhatsApp

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

 

0-nOW9DW23Qg0hXfoM

Foursquare

Θέλω βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά,
να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά.
Θέλω στην παραλία ν’ανάψω φωτιά,
κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά

 

0-RPNhIDAOBSNfOSZj

Skype

Κουράγιο φιλαράκια μου η μπόρα θα περάσει
Εμείς βέβαια θα ‘χουμε γεράσει
Θα βλέπω τα εγγόνια σας και θα σας κάνω like
Κι αγάπη θα σας στέλνω απ’ το skype

 

1458103943_viber

Viber

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς

 

1458104218_goodreads

Goodreads

Tζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία

 

1458103747_dropbox

Dropbox

Λύνονται οι κάβοι, σαλπάρουν οι ψυχές
Ο χώρος είναι σιωπή και φως μονάχα

 

0-qG3BIveS66P91s_6

Evernote

Γέρικος λύκος και τυφλός
Η μνήμη όταν πεινάσει
Με τρώει σαν άγριος πυρετός
Με πίνει όταν διψάσει

 

1458103963_soundcloud

SoundCloud

Ένα τραγούδι ακόμα θα σου γράψω
ένα τραγούδι ακόμα και θα πάψω άλλο να σε θυμάμαι
και τις νύχτες ήσυχος να κοιμάμαι

 

_

Όσον αφορά το YouTube, φυσικά η επιλογή μου είναι αστεία. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι το τραγούδι με τις περισσότερες προβολές στην Ελλάδα.

«Για εμένα μια φωτογραφία μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλά πράγματα στη ζωή…»

Πότε και πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το Instagram;
Από ότι λέει το Instagram πριν περίπου 5 χρόνια. Ξεκίνησα να ανεβάζω φωτογραφίες αφενός γιατί μου αρέσουν πολύ τα social media, αλλά και αφετέρου είναι μια γέφυρα οι φωτογραφίες για να πεις στον κόσμο αυτό που σκέφτεσαι. Η σχέση μου εν γένει με τη φωτογραφία ξεκινάει από πολύ παλιά, όταν ακόμα είχαμε τα αρνητικά φιλμ.

Έχεις γνωρίσει κόσμο μέσω του Instagram;
Για να είμαι ειλικρινής ναι. Είχα βγει με 1-2 κοπέλες. Αυτό βέβαια που διαπίστωσα είναι, πως ήταν υπερβολικά εύκολο στο να βγούμε, αλλά και υπερβολικά εύκολο στο να χαθούμε.

Τι θεματολογία σου αρέσει περισσότερο να φωτογραφίζεις;
Όταν έχω την φωτογραφική μηχανή μου αρέσει η φωτογραφία δρόμου (street photography), όταν κρατάω το κινητό βγάζω το κάθε τι, κυρίως όμως τοπία που κρύβουν ή έχουν μια ιστορία από πίσω.

Δείξε μας την insta-φωτογραφία που έχεις τραβήξει για την οποία είσαι περισσότερο περήφανος.
Περήφανος δεν είμαι για τις φωτογραφίες μου, για να πραγματοποιηθεί ένα καλό κλικ συνυπάρχει μια ολόκληρη συγκυρία, που πιστεύω πως δεν την ελέγχω. Μία από της αγαπημένες μου είναι αυτή: www.instagram.com/p/0p-FU6qAm8

Πες μας δυο-τρεις λογαριασμούς που πρέπει να ακολουθήσουμε.
Για εμένα μια φωτογραφία μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλά πράγματα στη ζωή, και δυνητικά να είναι και η ζωή η ίδια. Όταν τα pixel συνδυάζονται όμορφα με λέξεις, τότε μιλάμε για κάτι υπερβατικό. Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο Δημήτρης Αθηνάκης, είναι ποιητής που τον ακολουθώ όχι μόνο στο Instagram, αλλά και στα περισσότερα βήματά του @dimitris_athinakis. Εκ διαμέτρου αντίθετο profile είναι αυτό εδώ @recklessimage, οι φωτογραφίες του στην άγρια φύση αποτελούν στιγμές χαλάρωσης.

_

Η πρώτη δημοσίευση έγινε στο RISE.

Το καπηλειό

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες
Τραγούδι: Το καπηλειό

Συγνώμη, αλλά τραγούδια σαν το “καπηλειό” δεν πρόκειται να ξαναγραφτούν.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί η γλώσσα που χρησιμοποιούμε στα σημερινά τραγούδια περιέχει κόμπους, από τις λέξεις μέχρι και τα νοήματα. Η καθάρια γραφή, η διάλεκτος και η αμεσότητα που υπάρχει στο συγκεκριμένο τραγούδι το κάνει μαγικό, σαν να γνωριζόμαστε από χρόνια με τον Σταύρο και τον Μύρο.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί απλά δεν υπάρχουν καπηλειά, τα πάντα έγιναν restaurant ή gourmet κουζίνες, για να θρέφουμε τις μεγάλες κοιλιές μας και να τραβάμε selfie με τον αστακό.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί τα σημερινά τραγούδια πρέπει να λένε τουλάχιστον 3 φορές το ρεφρέν, μήπως και καρφωθεί στο μυαλό του ακροατή και γίνει επιτυχία.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί πια ξεχάσαμε να κοιτάμε το διπλανό μας στα μάτια, συνεπώς, δεν θα μας μείνουν ούτε τα «χείλια βυσσινιά», ούτε τα «μάτια καστανά».
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή για τον άνθρωπο που έχουμε πλάι μας και μας αγκαλιάζει.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί πια σταματήσαμε να παρατηρούμε τη θάλασσα, το χώμα, τον ήλιο και το «αστέρι το πρωί που τρεμοσβήνει».
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί ο έρωτας μας φοβίζει.
Δεν θα ξαναγραφτούν, γιατί πολύ απλά δεν έχουμε όνειρα.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο “Γραμμόφωνο“.

Παράβαση

(Παράβαση από τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη – 1977)      

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Τραγούδι: Παράβαση

Ο τάδε γνώρισε την τάδε σε ένα μαγαζί. Η εφαρμογή που είχαν βάλει στο κινητό δούλεψε μια χαρά. Στο μαγαζί δεν είπαν κάτι, απλά κοιταχτήκαν. Το βράδυ που πήγαν σπίτι άρχισαν και μιλάγανε, στέλνανε φατσούλες, ηχογραφημένα μηνύματα, μικρά video και γυμνές φωτογραφίες. Όλα μοιάζανε υπό έλεγχο, ο αλγόριθμος της εφαρμογής δούλευε. Αυτό συνεχίστηκε για λίγες μέρες ακόμη, ώσπου το κορίτσι πρότεινε στο αγόρι να κάνουν έρωτα. Εκείνος φυσικά δέχτηκε αμέσως. Έτσι, τοποθετήσαν τα κινητά τους στο προσκέφαλο του κρεβατιού τους και αρχίσαν να χαϊδεύονται. Αφού τέλειωσαν και οι δύο βάλανε τα χείλη τους στη Retina οθόνη και καληνυχτίσανε. Το άλλο πρωί το αγόρι ξύπνησε με περίεργη διάθεση, ήθελε να συναντήσει από κοντά το κορίτσι. Εκείνη του εξήγησε πως αν γίνει αυτό θα παραβιαστούν οι κανόνες της εφαρμογής. Εκείνος της είπε πως υπάρχει ζωή και έξω από την εφαρμογή και πως ένα χάδι ή η ανάσα της είναι πιο σημαντικά κι από ένα εκατομμύριο ηχογραφημένα μηνύματα, φατσούλες, αυτοκόλλητα, γυμνές φωτογραφίες, φιλιά από οθόνες, like, κοινοποιήσεις, tweet και retweet. Εκείνη τον έσβησε από -το- λογαριασμό της.

_

Το διήγημα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο “Γραμμόφωνο“.

Social life @ ΓΚΡΕΚΑ

Αυτό είναι το πρώτο πρώτο άρθρο-συνέντευξη με τη συνεργασία μου στο ΓΚΡΕΚΑ. Το ερωτηματολόγιο αυτό πραγματεύει τα social media, αλλά και την επιρροή που ασκούν στην καθημερινότητά μας. Πρώτος που κλήθηκε να απαντήσει ήταν ο Δημήτρης Αθηνάκης. Από εδώ μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο.

 

Γεννήθηκε στη Δράμα το 1981· σπούδασε (α)διάφορα, εδώ και έξω· τα μισά τα ’χει μετανιώσει· ασχολείται με τα social media και το ίντερνετ, τη μετάφραση, την επιμέλεια, την κριτική λογοτεχνίας και τις βόλτες στην Αθήνα· πιο πολύ, με τη medianeras.gr, όπου εργάζεται ως creative director· έχει βγάλει και δύο βιβλία ποίησης, αλλά ποιητής δεν είναι· δεν έχει κανέναν τίτλο που να του αρέσει, αλλά χρησιμοποιεί διάφορους για να συνεννοείται· μένει στο κέντρο της Αθήνας· ακούει πολλή μουσική και βγάζει πολλές φωτογραφίες· είναι ο κατάλληλος άνθρωπος την πιο ακατάλληλη στιγμή, συνήθως νωρίς το πρωί· ζει με την ελπίδα να σταματήσει να ελπίζει· και με το μότο: nulla ethica sine aesthetica· εσχάτως, παλεύει να κόψει το κάπνισμα.

#1: Δώσ’ μου ένα URL που σε χαρακτηρίζει.
Νομίζω ότι είναι θα ήταν το http://thequietus.com. Αν δεν ήταν αυτό, θα ήταν το site του Pitchfork ή του Slate. Ή το blog του ταξιδιάρη Adam, που πολύ τον ζηλεύω.

#2: Αν μπορούσες να αγοράσεις ένα hashtag και να το χρησιμοποιείς μόνο εσύ, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήταν το #ti_leei_i_kopela ή το #se_parakalo_poly. Hashtags γεμάτα εξαλλοσύνη.

#3: Αν αύριο έκλεινε το facebook τι θα έκανες;
Έχω ήδη στην αποθήκη tsu εβαπορέ και ello μακράς διαρκείας. Παρ’ όλ’ αυτά, θα έκανα γιόγκα, kick boxing και ομοιοπαθητική. Δηλαδή, θα χρησιμοποιούσα ακόμη περισσότερο το google plus!

#4: Πιστεύεις στον έρωτα με το πρώτο add;
Δεν πίστευα μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μέχρι να μου συμβεί δηλαδή. Και ήταν ωραίο.

#5: Ποια είναι η μονάδα μέτρησης των social δικτύων;
Το βαρόμετρο του Skout. Ή οι καφέδες της ημέρας. Ενίοτε, και το αλκοόλ.

#6: Γιατί δίνουμε περισσότερα like, παρά αγκαλιές;
Γιατί δεν έχει σημασία η ποιότητα, αλλά η ποσότητα. Δεν το κάνουμε όλοι αυτό, αλλά ισχύει ως γενικός κανόνας, μου φαίνεται. Από την άλλη, δεν πειράζει να χαρίζουμε αφειδώς τα like μας από τις αγκαλιές μας. Ας μείνουν οι αγκαλιές λιγάκι «ιερές».

#7: Πόσο ζηλεύεις τη virtual ευτυχία των άλλων;
Και μόνο που έβαλες τη λέξη «virtual» μπροστά, δεν ζηλεύω καθόλου. Ωστόσο, αν έλειπε αυτή η λέξη, θα έλεγα ότι τη ζηλεύω όχι με την έννοια του φθόνου, αλλά στο βαθμό που με κινητοποιεί ή με βάζει να σκεφτώ τι μπορεί, σε διάφορες φάσεις, να έχω κάνει λάθος. Παρ’ όλ’ αυτά, αυτό που «ζηλεύω» καθημερινά είναι οι δημιουργικές εξάρσεις των χρηστών. Αυτές κι αν με κινητοποιούν.

#8: Τα status σου έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη ή εκφράζεις αβίαστα κάποια άποψη;
Όταν έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη (πρόσωπο ή ομάδα προσώπων) προσπαθώ να έχουν έντονο (αυτο)σαρκασμό. Στις αβίαστες δημοσιεύσεις, τον πρώτο λόγο έχει το εκάστοτε συναίσθημα. Σχεδόν ποτέ δεν είναι η χαρά ή/και η ευτυχία. Ίσως την προφυλάσσω από το να χαρακτηριστεί «virtual», όπως λες και παραπάνω.

#9: Αν είχες τη δυνατότητα να γράψεις έναν μόνο αλγόριθμο, τι από τα δύο θα διάλεγες: να αποτινάξεις όλη τη μελαγχολία των ανθρώπων που έχει δημιουργηθεί από τα social networks ή να ερωτευτείς παράφορα;
Παράξενο δίλημμα. Η μελαγχολία οδηγεί, κάποιες φορές, στον παράφορο έρωτα, όπως και το αντίθετο φυσικά. Η μελαγχολία των social networks είναι ευθέως ανάλογη με τη μελαγχολία του «υπόλοιπου» κόσμου: η αμεσότητα της δημοσιοποίησης της γνώμης απλώς μας κάνει να φανταζόμαστε ότι ο κόσμος είναι μόνο έτσι, όπως περιγράφεται σε ένα στάτους ή σε ένα λινκ. Κι όμως, αυτή η μελαγχολία είναι δημιουργική από πολλές απόψεις. Εντούτοις, θα εξάλειφα τη μελαγχολία ― άσ’ τη να πάει στο διάολο!

#10: Έτος 2025, πως φαντάζεσαι τα social media;
Δεν τα φαντάζομαι. Τ’ αφήνω να κάνουν εκείνα τη δουλειά τους, κι εγώ τη δική μου. Υποψιάζομαι, όμως, ότι θα αγαπιούνται απ’ όλο και περισσότερο κόσμο. Είναι ό,τι ομορφότερο έχει δημιουργήσει το internet μετά το google και τα προσωπικά blogs. Ας αλλάξουν όσες μορφές θέλουν, πάντως. Αρκεί να υπάρχει κάτι social πάντα. Έστω και virtual. Ποιος είπε ότι χρειαζόμαστε μόνο την πραγματική πραγματικότητα;

Συνέντευξη: Γιώργος Ιατρίδης

Μισητός από την κοινωνία, αλλά αγαπητός από τα κοινωνικά δίκτυα

Ο Ανδρέας πίστευε πως το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα· γι’ αυτό πήγαινε κατά διαόλου η ζωή του. Προτίμησε να μείνει μουγκός για μήνες. Ούτε μία ανάρτηση το μήνα Οκτώβρη! Οι φίλοι του νόμιζαν πως πέθανε· δεν τον πήραν τηλέφωνο. Ο Ανδρέας όμως ήθελε απεγνωσμένα να δημοσιεύσει το δικό του απόφθεγμα, και να βάλει και hashtags. Πολλά hashtags. Κοιμόταν και ξύπναγε με μια λέξη στο μυαλό του, viral. Πως θα γίνει viral. Ενώ σκεφτόταν πως θα γίνει viral, έκανε μερεμέτια στο profile του, τον ένοιαζε περισσότερο η εικόνα του στο facebook, παρά στη ζωή. Δεν τον πείραζε αν θα ήταν μισητός από την κοινωνία, ήθελα μόνο να είναι αγαπητός από τα κοινωνικά δίκτυα. Και όπως είχε δηλώσει στο παρελθόν, «η μόνη ανάγκη για έκφραση, είναι η έκφραση των κοινωνικών δικτύων», κι ακόμη, «ένα καλό tweet, ισοδυναμεί με ένα καλό sex». Τώρα όμως το profile του στέκει μόνο και άδειο, σαν εγκαταλελειμμένο σπίτι, να περνάνε περαστικοί και να αδιαφορούν για τις φωτογραφίες του, να χλευάζουν την κάθε παλιά ανάρτηση και ύστερα να φτύνουν πάνω στην οθόνη. Ο Ανδρέας πίστευε πως το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα, γι’ αυτό πήγαινε κατά διαόλου η ζωή του…

Κεραυνοβόλος έρωτας

Ή έρωτας με την πρώτη ματιά. Στα αλήθεια, έχει συμβεί σε κανέναν τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια; Ή μήπως είναι ένα συναίσθημα που χάνεται ολοένα στον καιρό; Αρχικά, συνέβαλε η μεγάλη έκρηξη των social media.

Το 2008 μπήκε στη ζωή μας το facebook. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλα άλλαξαν στη προσέγγιση των σχέσεων. Μπορεί να φαίνεται ότι επικοινωνούμε, αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε σε μια άψυχη οθόνη. Έτσι, αυτός ο μικρόκοσμος που δημιουργούμε στο διαδίκτυο έχει και αντίκτυπο στην κοινωνία –και πλέον η ζωή, είναι ένας μικρόκοσμος του facebook. Κάνουμε πολλούς φίλους, γράφουμε ότι είμαστε σε σχέση και άλλα τέτοια, γιατί πολύ απλά θέλουμε να είμαστε αρεστοί στους άλλους. Ακόμα, όταν δούμε μια ωραία φωτογραφία ενός κοριτσιού την προσθέτουμε για φίλη. Ύστερα αρχίζει ένα άλλο παιχνίδι, η λεγόμενη κατασκοπία, για να μάθουμε αν έχει κάτι αυτόν τον καιρό…

Εδώ όμως είναι το βασικό ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, από τη στιγμή που στο facebook, έχω επισκεφτεί χιλιάδες profil και έχω ανοίξει χιλιάδες φωτογραφίες; Το γούστο μου δεν έχει “ακριβύνει”; Έτσι, κάθε φορά που συναντάω μια κοπέλα στο δρόμο, που δεν είναι τόσο ελκυστική, φυσικό είναι να μην την προσέξω, αφού τα μάτια μου έχουν συνηθίσει να βλέπουν μέσα σε λίγα λεπτά δεκάδες ωραίες κοπέλες!

Ενός κακού μύρια έπονται, η κινητικότητα που δημιούργησαν τα κοινωνικά δίκτυα έκανε πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο σαν την πρώτη πηγή ενημέρωσης, με συνέπεια, να μειώσουν τις ώρες της τηλεόρασης και να σταματήσουν να ακούνε ραδιόφωνο… Οι διευθυντές προγραμμάτων τότε, έπρεπε να στρέψουν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή ξανά στο “χαζοκούτι”. Όπως είχε πει και κάποιος, «τα εξώφυλλα με γυμνές γυναίκες πουλάνε και στους τυφλούς».

Το 2009 λοιπόν, προβάλλεται το πρώτο ελληνικό Next Top Model, για να ακολουθήσουν μερικούς μήνες μετά και τα άλλα. Έτσι, το ντύσιμο των παρουσιαστριών γίνεται ολοένα και πιο προκλητικό, καλλίγραμμα πόδια, στήθη χωρίς σουτιέν και αυτά από την πρωινή μέχρι και την βραδινή ζώνη. Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, από τη στιγμή που έχω ερεθιστεί, με προγράμματα τύπου Next Top Model και με όλα τα “πρωινάδικα”; Με όλα αυτά τα θεάματα, αναπόφευκτα δεν αναζητώ και εγώ, δίπλα μου, μία με τις αναλογίες της Δήμητρας Αλεξανδράκη;

Τρίτον, το τι επιλέγουμε να κάνουμε στο διαδίκτυο είναι καθαρά δική μας επιλογή. Το θέμα είναι τί επιλέγουμε; Πρόσφατα άκουσα στο ραδιόφωνο πως οι ιστοσελίδες με σεξουαλικό υλικό ξεπέρασαν και τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. “Ρουλέτες ερώτα”, διάσημες με topless, nip slip, τσόντοvideo και οι αριθμοί ανεβαίνουν κατακόρυφα. Ακούγεται παράδοξο, αλλά εδώ που φτάσαμε δεν είναι. Η μοναξιά κατάφερε να νικήσει τη μοναξιά! Πώς είναι δυνατόν να ερωτευτώ μια κοπέλα, να την κοιτάξω δηλαδή στα μάτια, από τη στιγμή που ασυνείδητα, τα μόνο που παρατηρώ πάνω της, είναι τα βυζιά και ο κώλος της.

Ένας άλλος παράγοντας είναι αυτός του πληρωμένου έρωτα. Όπου αυτό προϋπήρχε από πάντα. Η ανικανότητα όμως να αγαπήσουμε μια άλλη κοπέλα δεν προϋπήρχε, αλλά γεννήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Έτσι λοιπόν, η φοβία να ερωτευτούμε, μας πηγαίνει κατ’ ευθείαν στα μπουρδέλα της Φυλής, στα στούντιο της Σόλωνος και του Βοτανικού, και στις πιάτσες της παραλιακής.

Εδώ δε θα κάνω κάποιο άλλο σχόλιο, γιατί εν μέρει θα συμφωνήσω… πως αν δεν υπήρχαν αυτά τα κορίτσια, καμία παντρεμένη δεν θα κοιμόταν ήσυχη.

Η μόνη μου πικρία είναι, πως οι στατιστικές δείχνουν εξάρσεις στις μικρότερες ηλικίες… και τώρα ήρθε η ώρα της ερώτησης. Η δίψα μου για έρωτα, δε σταματάει κάθε φορά που φεύγω από αυτά τα μέρη; Πώς είναι δυνατόν δηλαδή, να ερωτευτώ μια κοπέλα, που έχει χαμηλές αναλογίες, δεν έχει κάνει πλαστική, δε μοιάζει στη Δήμητρα Αλεξανδράκη, ούτε στη Μενεγάκη, αλλά ούτε ψάχνει για σχέση; Ακόμα κι αν ερωτευτούμε κάποιον άλλον, όπου οι πιθανότητες πρέπει να είναι 1%, το βόλεμα της συνήθειας, η χαμηλή εκτίμηση του εαυτού και ο εσωστρεφής χαρακτήρας, κάνουν το οτιδήποτε για να μην ρωτήσουμε τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας, το πιο απλό, «πώς σε λένε;»

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα  στο ΒΗΜΑ:
http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=481080