Σ’ εκδικήθηκα

Τα Χριστούγεννα είναι η κατάλληλη εποχή ή για να ερωτευτείς παράφορα ή για να τα βρεις με τον εαυτό σου. Η Έλενα στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μόνη. Μια μόνη τραγουδίστρια σε ένα συγκρότημα στην Ελλάδα. Ήταν είκοσι έξι χρονών, είχε όμορφα γλυκά μελιά μάτια και καστανά μαλλιά. Αδύνατη, όμως με πιασίματα και ένα διαπεραστικό ύφος που μαγνήτιζε. Οι σπουδές της στην μουσική ήταν αρκετές, αλλά συγκριτικά με την πορεία της θα περίμενε κάποιος κάτι καλύτερο. Παρ’ όλα αυτά, οι «Otherside», όπως λεγόντουσαν, αποτελούνταν από την Έλενα στη φωνή και άλλα τρία μέλη. Το συγκρότημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα pop dance group με αρκετό φανατικό κοινό.

Στις 25 Δεκεμβρίου, σε δύο μέρες δηλαδή, οι Otherside θα συμπλήρωναν πέντε χρόνια στο μουσικό στερέωμα και για αυτό το λόγο θα πραγματοποιούσαν μια επετειακή χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Γκάζι. Τα μηνύματα από τους followers ήταν χιλιάδες, οπότε περίμεναν και την ανάλογη ανταπόκριση στα εισιτήρια. Πολλοί μάλιστα ήταν εκείνοι που είχαν στείλει στην Έλενα για να την ρωτήσουν για το live, αλλά εκείνη ως γνήσια star τους αγνοούσε επιδεικτικά. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν τι θα φορέσει τη μέρα της συναυλίας. Ήθελε να φορέσει ό,τι πιο sexy γινόταν. Έτσι κι αλλιώς γυναίκα ήταν και ήθελε να τραβήξει όσο περισσότερα βλέμματα μπορούσε. Ήθελε να διαλέξει τα δύο πιο ασυναγώνιστα φορέματα. Ήθελε να κοιτάζουν μόνο εκείνη.

Όλα αρχίσανε κανονικά στη συναυλία. Ο κόσμος ήταν υπερβολικά πολύς και η θερμοκρασία είχε ανέβει κατακόρυφα. Ένας λόγος ήταν και το φόρεμα της Έλενας… Το πρώτο φόρεμα ήταν ένα κολλητό μαύρο γκρι ολόσωμο κορμάκι που άφηνε σχεδόν όλο το μπούστο ακάλυπτο. Βασικά, ενωνόταν από την μία άκρη στην άλλη με πολύ μικρά χρυσά κορδονάκια. Το φόρεμα το είχε συνδυάσει με ψηλοτάκουνες ανοιχτές κίτρινες γόβες και τα μαλλιά της ήταν χτενισμένα κάτω. Το ολόσωμο αυτό φόρεμα αναδείκνυε τέλεια τους γοφούς της, αλλά και το όμορφο στήθος της που ξεπεταγόταν σαν λαχταριστά λευκά σοκολατένια μελομακάρονα.

Όταν λοιπόν πραγματοποιήθηκε το πρώτο break η Έλενα πήγε στο καμαρίνι της να αλλάξει. Είχε περίπου δέκα λεπτά στη διάθεσή της, άλλαζε όμως γρήγορα, οπότε μπορούσε να ξεκλέψει λίγο χρόνο για να χαλαρώσει. Έβγαλε με νάζι το φόρεμα –λες και την κοιτούσε κάποιος– και κατευθύνθηκε προς αυτό που θα φόραγε για το τελευταίο πρόγραμμα. Όταν είδε όμως το σώμα της ολόγυμνο στον καθρέφτη –μιας και δε φόραγε καθόλου εσώρουχα κατά τη διάρκεια της συναυλίας– αναστατώθηκε. Κάτι φούντωσε στιγμιαία τόσο που αυτή η φλόγα δεν έσβηνε ούτε με όλο το νερό του Μαραθώνα.

Άρχισε να τρίβεται και να βάζει δάχτυλο στο αιδοίο της, σκεφτόταν το κοινό να την κοιτάζει και εκείνη να βρίσκεται πάνω στην σκηνή, να γεμίζει με ηδονή όλη τη σκηνή και οι άντρες να… Ώσπου άκουσε έναν θόρυβο, κάτι ακούστηκε σαν βήματα, αλλά δεν ήταν απόλυτα σίγουρη. Αυτό όμως το θεώρησε για καλό, μιας και σε δύο λεπτά έπρεπε να είναι πάνω στη σκηνή και να ερμηνεύει. Έβαλε αυτή τη φορά ένα μικροσκοπικό κόκκινο δαντελωτό εσώρουχο και ύστερα φόρεσε ένα κόκκινο καυτό μίνι που ήταν από γυαλιστερό υλικό και ακόμα κόκκινες γόβες. Ελαφρώς αλαφιασμένη, βγήκε στην σκηνή.

Η Έλενα ήταν αφοσιωμένη στη δουλειά της, ήταν επαγγελματίας. Είχε βέβαια τα ελαττώματα μιας ντίβας, αλλά ήθελε πάντα να ξεχωρίζει, να πρωταγωνιστεί. Καθώς τραγουδούσε δε σκέφτηκε ούτε για ένα δευτερόλεπτο την προσωπική στιγμή που είχε στο καμαρίνι της, έμεινε απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτό που έκανε. Τα τραγούδια της πέρα από την ερμηνεία, απαιτούσαν και σκηνική παρουσία, οπότε χρειαζόταν να είναι πολύ συγκεντρωμένη. Όμως, για να είναι συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνει, ήταν και πολύ αγχωμένη. Δεν έβγαινε, δεν πέρναγε πολλές ώρες με τους φίλους της, κατά συνέπεια δεν διασκέδαζε. Όλο αυτό της δημιουργούσε ένα στρες, αλλά δεν είχε και χρόνο για να κάνει κάτι άλλο. Ούτε λίγο για να περάσει καλά… Μόνη της ή με κάποιον άλλον…

Καθώς η συναυλία έφτανε προς το τέλος, παρατήρησε στον κόσμο έναν άντρα να την κοιτάει επίμονα, υπερβολικά επίμονα λες και ήθελε να της πει κάτι. Εκείνη ανταπέδιδε στο βλέμμα του άγνωστου και κάθε φορά που τέλειωνε ένα τραγούδι κοίταζε προς τα εκεί. Από ότι κατάλαβε, ήταν ψηλός, γεροδεμένος, με μαύρα μαλλιά και μούσι, είχε ωραίο ντύσιμο και το βλέμμα του ήταν αποφασισμένο για όλα. Παρ’ όλα αυτά δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα, οπότε δεν έκανε κάποιο νεύμα ή κάποιο σημάδι αποδοχής. Αφού τελείωσε η συναυλία η Έλενα κατευθύνθηκε προς το καμαρίνι της. Η σειρά του προγράμματος τώρα ήταν να αλλάξει, να έρθουν οι fan της για selfie και αυτόγραφα και πιο μετά να δειπνήσει κάπου με τα παιδιά από το συγκρότημα. Κάπου εκεί όταν πήγε να βγάλει το κόκκινο μίνι σκέφτηκε τον άντρα που την κοίταζε. Από ότι παρατήρησε έφυγε ένα τραγούδι πριν τελειώσει η συναυλία, όχι όμως για έξω…

Τα λαμπάκια από το καμαρίνι φώτιζαν την Έλενα καθώς ξεκούμπωνε τα παπούτσια της, εκείνη την στιγμή όμως μπήκε ο άντρας μέσα στο καμαρίνι. Ήταν σαν να χίμηξε κάποιο άγριο ζώο προς το θήραμα του. Εκείνος κλείδωσε την πόρτα βιαστικά και λίγο άτσαλα και της είπε «γεια σου». Σοκαρισμένη η Έλενα, ανταπέδωσε με «γεια σου». «Δεν ήθελα να σε τρομάξω, ήθελα απλά να σε δω», είπε ο άγνωστος άντρας. Εντωμεταξύ η Έλενα ήταν σχεδόν γυμνή, γυμνή από τη μέση και πάνω και σχεδόν γυμνή από τη μέση και κάτω μιας και φόραγε μόνο το κόκκινο εσώρουχο της. Πέρασε ένα δευτερόλεπτο και η Έλενα άφησε το βλέμμα της ελεύθερο να κινηθεί στον άντρα. Η αλήθεια είναι πως της πήρε παραπάνω χρόνο από ότι περίμενε, μιας και ήταν αρκετά ψηλός, είχε βέβαια και ωραία χαρακτηριστικά, της άρεσαν πολύ τα μάτια του. Εδώ παίνευσε λίγο τον εαυτό της μιας και διέκρινε από πολύ μακριά και στο σκοτάδι πως ο άντρας είναι ωραίος. Της άρεσε ο άντρας, αρκετά, αλλά επειδή ήταν γυναίκα έπρεπε να το παίξει λίγο δύσκολη, –έστω και αν φόραγε ένα εσώρουχο– αυτό της ήρθε πρώτο στο μυαλό. Έτσι ψέλλισε, «απαγορεύεται να είσαι εδώ».

Ο άντρας όμως ήξερε και πως απαγορεύεται, και πως ήταν Χριστούγεννα, και πως έχουμε και ένα πάθος παραπάνω τέτοιες μέρες. Έπεσε σχεδόν στα γόνατα και άρχισε να την χαϊδεύει στο αριστερό πόδι. Μετά να τη μυρίζει με το στόμα, και να την φυλάει με τη μύτη. Το σώμα της Έλενας έμοιαζε ταυτόχρονα με βελούδο, αλλά και με λευκή σάρκα που ήθελε να κατασπαράξει. Χωρίς να το πολύ σκεφτεί ο άντρας –έτσι κι αλλιώς είχε πιει ήδη τέσσερα ποτά– ξεκούμπωσε με θράσος το παντελόνι του. Την γύρισε πλευρά, την έβαλε στα τέσσερα και παραμέρισε ελάχιστα το εσώρουχό της. Άρχισε να τη γαμάει, να τη γαμάει πολύ δυνατά. Εκείνη δεν έφερνε κάποιο δισταγμό. Έβγαλε τη ζώνη του και άρχισε να της ρίχνει στα οπίσθια. Εκείνη ανταποκρινόταν και ενέδιδε στα χτυπήματά του. Ύστερα, την σήκωσε με το ένα χέρι και με το άλλο πέταξε όλα τα καλλυντικά της πάνω στην τουαλέτα της. Την έστησε εκεί και άρχισε να τη γαμάει, παράλληλα της κράταγε ελαφριά το λαιμό με τη ζώνη του. Όσο βίαια της φερόταν ο άντρας τόσο πιο πολύ ενέδιδε η Έλενα. Πάντα ήθελε έστω και για μία φορά να τη βιάσουν. Η όλη πράξη κράτησε δέκα λεπτά. Ο άντρας άφησε το δικό του “αυτόγραφο” στην Έλενα, αλλά και στις φωτογραφίες της που ήταν πάνω από τον καθρέφτη. Αμέσως μετά της άφησε ένα χαρτάκι και έφυγε μέσα στη νύχτα.

Την επόμενη των Χριστουγέννων, η Έλενα ξύπνησε με τόσο όμορφη διάθεση που ήθελε να φτιάξει κουραμπιέδες και μελομακάρονα ενώ στην πραγματικότητα δεν ήξερε καθόλου να μαγειρεύει… Αντί αυτού έφτιαξε καφέ και αναλογίστηκε αυτά που συμβήκανε χτες, όχι στο πως παίξανε σαν μπάντα, αλλά στο πως έπαιξε εκείνη με τον άγνωστο άντρα. Ήταν το καλύτερο που είχε κάνει ποτέ. Μακράν το καλύτερο, τα συνδύαζε όλα. Ξαφνικό, ερωτικό, απολαυστικό, παθιασμένο, ωραίος βιασμός, σε χώρο που δε φανταζόταν ποτέ να γίνει, και άλλα πολλά… Τώρα ήταν η ώρα να πάει προς την τσάντα της και να ανοίξει το χαρτάκι που πέταξε ο άντρας. Δεν το είχε ανοίξει τόση ώρα μιας και έλεγε πως θα ήταν το τηλέφωνό του… Ο άντρας όμως πρωτοτύπησε και σε αυτό, το χαρτάκι ήταν κενό. Δεν είχε τίποτα μα τίποτα σημειωμένο. Η Έλενα έπαθε σοκ, δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό, αλλά και ούτε τι έπρεπε να κάνει.

Αφού ήπιε αρκετούς καφέδες, αλλά ακόμα δεν είχε βρει λύση στο πρόβλημά της αποφάσισε να κάτσει αναπαυτικά στον καναπέ της. Με μόνη πια παρέα τα έτοιμα μελομακάρονα, τις έτοιμες δίπλες, αλλά και το κινητό της. Όσο έτρωγε τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα και χάζευε στο Instagram είδε τυχαία το άγνωστο άντρα. Βασικά το πρώτο που αντίκρυσε ήταν ένα εικονίδιο που του έμοιαζε, αμέσως πάτησε και τελικά ήταν αυτός. Της είχε στείλει δεκάδες μηνύματα που γράφανε να συναντηθούν, αλλά εκείνη δεν τα είχε δει καθόλου. Ξανά έπαθε σοκ, αλλά τώρα ανακουφίστηκε ελάχιστα, μιας και τώρα είχε κάποια στοιχεία για αυτόν. Αμέσως του έστειλε μήνυμα, αλλά το μήνυμα δεν παραδόθηκε ποτέ. Άρχισε να αγχώνεται. Δοκίμασε λίγο πιο μετά, όμως πάλι δεν έγινε κάτι. Δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Ήταν τότε σαν να εξάντλησε τα αποθέματα της για την εύρεσή του.

Για τις επόμενες τέσσερις μέρες η Έλενα ακολουθούσε ένα ίδιο μοτίβο, έβλεπε τηλεόραση, κοιμόταν, έπαιζε με το κινητό της. Ο άντρας πάλι δεν είχε δώσει το παραμικρό σημείο ζωής, ούτε και είχε ανεβάσει κάποια φωτογραφία. Στην πραγματικότητα είχε κλείσει το κινητό του από τη στιγμή που έκλεισε με δύναμη την πόρτα στο καμαρίνι της Έλενας. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να πάρει μια μορφή εκδίκησης. Δεν του άρεσε καθόλου που της έστελνε μηνύματα και δεν του απαντούσε. Προτιμούσε να του πει όχι, παρά να αδιαφορεί. Μερικές ώρες όμως πριν αλλάξει ο χρόνος, άνοιξε το κινητό του και αμέσως αντίκρισε αυτό που περίμενε, ειδοποιήσεις από την Έλενα. Ήξερε, πως τόσο καιρό μόνη στο σπίτι θα διάβασε σίγουρα τα παλιότερα μηνύματά της και έτσι θα έβλεπε και τα δικά του μηνύματα. Ο άντρας δεν έχασε χρόνο, την ρώτησε απλά τι κάνει και πού μένει.

Ο άντρας έφτασε στο σπίτι της Έλενας λίγο πριν την αλλαγή του νέου έτους, μιλήσανε με τα βλέμματα και κάτσανε στο εορταστικό τραπέζι που το είχε κάνει εξολοκλήρου εκείνη! Φάγανε κάτι ελαφρύ, ήπιαν μερικές γουλιές σαμπάνια και ύστερα μεταφέρθηκαν στην κρεβατοκάμαρα. Οι σκηνές που ακολούθησαν δύσκολα μπορούν να περιγραφούν με λόγια, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν πολύ καλύτερο σε σχέση με το καμαρίνι, και με περισσότερες φορές. Ο άντρας μοίραζε “αυτόγραφα” σε όλο το σώμα της Έλενας και εκείνη με τη σειρά της γέμιζε με ηδονή το κρεβάτι. Ο νέος χρόνος του βρήκε αγκαλιά. Αυτή τη φορά ο άντρας δεν έφυγε.

Εάν τα social media ήταν στιχάκια από τραγούδια

Η φαντασία σε άλλο επίπεδο. Ύστερα από το “εάν τα social media ήταν παροιμίες“, σκέφτηκα να κάνω κάτι με τα κοινωνικά δίκτυα και τα τραγούδια. Μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο να αποτυπωθεί με μόνο ένα στιχάκι;

 

0-tKB1dsE-awg-MjPA

Facebook

Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων,
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων

 

0-ZQxH1Bqd2lZ-mVEE

Twitter

Oι πρώτες λέξεις θα κυλήσουν σα νερό
Κι εσύ θα τρέξεις στο ποτάμι να τις πιάσεις
Πολύ σ’ αγάπησα, μα φτάνει ως εδώ
Πάντα με κέρδιζες, μα τώρα πια θα χάσεις

 

Instagram

Φαντάζομαι τις έγχρωμες γυαλιστερές γυναίκες
στον τελευταίο τους χορό μ’ ένα στο χέρι κέρμα
Να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ, να με περιγελάνε
κι όλο να μου επιστρέφουν το ματαιωμένο σπέρμα

 

0-hx3Ql4o41xvr3oE3

Pinterest

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, καραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα κόλλα

 

1458103715_circle-tumblr

Tumblr

Τι τραγούδι να σου πω που να’ χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που `χουν λιώσει
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ’ έχουν νιώσει
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν

 

0-aDrUu2hL6p2VZGPp

Snapchat

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

 

0-ygd6tCa9Z1hZNL0X

Tinder

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

 

1458103579_youtube

YouTube

Ζαλίζομαι απ’ το πολύ ποτό,
τα χείλη σου μυρίζουν αλκοόλ
Μα δεν με νοιάζει, δεν με πειράζει,
απλώς θέλω να τα γευτώ.
Τίκα, τάκα, τίκα, τακ…

 

1458104108_vinevimeo

Vimeo

Τι παραξενη κοπέλα εισαι ΄συ
δε μ΄αρέσει η ζωή αυτή που κάνεις
ασε πλέον τις ταβέρνες το κρασί
σου το λέω πως στη ψάθα θα πεθάνεις

 

0-hR8QFq8F-VdCnR6X

LinkedIn

Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

 

g+138

Google+

Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγω

 

1458103740_flickr

Flickr

Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ’το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή

 

1458103731_spotify

Spotify

Σου χρωστώ κάποια τραγούδια
Τώρα που ‘σαι εδώ μαζί μου
Δείχνουν όλα τα ρολόγια
Πως απόψε θα στα πω

 

1458103957_whatsapp

WhatsApp

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

 

0-nOW9DW23Qg0hXfoM

Foursquare

Θέλω βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά,
να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά.
Θέλω στην παραλία ν’ανάψω φωτιά,
κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά

 

0-RPNhIDAOBSNfOSZj

Skype

Κουράγιο φιλαράκια μου η μπόρα θα περάσει
Εμείς βέβαια θα ‘χουμε γεράσει
Θα βλέπω τα εγγόνια σας και θα σας κάνω like
Κι αγάπη θα σας στέλνω απ’ το skype

 

1458103943_viber

Viber

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς

 

1458104218_goodreads

Goodreads

Tζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία

 

1458103747_dropbox

Dropbox

Λύνονται οι κάβοι, σαλπάρουν οι ψυχές
Ο χώρος είναι σιωπή και φως μονάχα

 

0-qG3BIveS66P91s_6

Evernote

Γέρικος λύκος και τυφλός
Η μνήμη όταν πεινάσει
Με τρώει σαν άγριος πυρετός
Με πίνει όταν διψάσει

 

1458103963_soundcloud

SoundCloud

Ένα τραγούδι ακόμα θα σου γράψω
ένα τραγούδι ακόμα και θα πάψω άλλο να σε θυμάμαι
και τις νύχτες ήσυχος να κοιμάμαι

 

_

Όσον αφορά το YouTube, φυσικά η επιλογή μου είναι αστεία. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι το τραγούδι με τις περισσότερες προβολές στην Ελλάδα.

Η τιμή της αγάπης

Στίχοι: Τώνια Μαρκετάκη
Μουσική:
Ελένη Καραΐνδρου
Πρώτη εκτέλεση:
Δήμητρα Γαλάνη

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
…πώς θα μπορούσε;
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…πώς θα μπορούσε επίσης;!
Ποιος την πουλά, ποιος αγοράζει,
…μα κάτι θέλει να πει η στιχουργός, κάτι θα έχει στο μυαλό της
ποιος τήνε βγάζει στο σφυρί;
…εμένα μου έρχονται πολλά παραδείγματα και ένα εξ αυτών είναι η πορνεία

Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η ζωή.
…αξίες που θα έπρεπε να είναι δοσμένες απλόχερα στις ζωές μας, σε λίγο καιρό θα καταντήσουμε να τις αγοράζουμε από τα super market, με barcode και ΦΠΑ
Όποιος την έχει τήνε δίνει
με μια ματιά, μ’ ένα φιλί.

…τόσο απλά, με ένα βλέμμα ή με ένα αθώο φιλί

Αν έχεις λίγη αγάπη, δώσ’ μου
να μου γλυκάνεις τη ζωή.

…στους καιρούς που βασιλεύει η μισαλλοδοξία, η απογοήτευση και η μιζέρια, που βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, καλό θα ήταν, αν μας έχει απομείνει αγάπη, ή τέλος πάντων έστω κάτι που να θυμίζει αγάπη, να τη δίνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη
Τιμή δεν έχει η αγάπη,
τιμή δεν έχει κι η τιμή.

…και εδώ ο κορυφαίος στίχος όλων, η κλιμάκωση, το αποκορύφωμα
…για ‘μένα αυτός ο στίχος έχει ανεκτίμητη αξία, για κάποιους βέβαια, όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται

Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν λένε δέκα φορές το ρεφρέν.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν ακούστηκαν ποτέ στα ραδιόφωνα.
Αγαπήστε τα τραγούδια που δεν χρησιμοποιούν δύσκολες λέξεις και έννοιες για να προκαλέσουν, που δε θυμίζουν ποιήματα, γιατί πολύ απλά είναι τραγούδια!
Αγαπήστε τα τραγούδια που σας φέρνουν εικόνες, που σας κάνουν να κλαίτε και που σας κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Αγαπήστε τα τραγούδια που τα λόγια, θα μπορούσε να τα έχει γράψει και ένα μικρό παιδί!

Το παρών τραγούδι ακούγεται στους τίτλους του τέλους της ομώνυμης ταινίας. Μια ταινία που μπορεί κάποιος να την δει μέσα από το YouTube. Επίσης, υπάρχουν 3-4 διαφορετικές εκτελέσεις, εγώ το αγάπησα από τη μικρή Μιρέλα Πάχου.

_

Το άρθρο γράφτηκε 15.07.2013 για λογαριασμό του “Ορφέα”.

Χάσαμε τη μαγεία

Συνήθως η ζωή είναι άδικη, μα η μόνη αδικία στον κόσμο, είναι πως αδικείς τον εαυτό σου. Καθρεφτάκι. Μα αν κάνω καθρεφτάκι, θα έρθει πάλι σε εμένα. Εγωισμός. Εγωισμός λέγεται αυτό, κι ας μην θες να το παραδεχτείς, κι ας κυλάει στις φλέβες σου.

Χάσαμε τη μαγεία. Θυμάσαι που παίζαμε μικροί και κουρδίζαμε τα παιχνίδια; Συνήθως μετά το κούρδισμα, βγάζαν ήχο, χοροπηδάγανε, χαμογελούσαν, έπεφτε χιόνι, κάναν κάτι τουλάχιστον• δεν έστεκαν ίδια.

Συμβουλή. Όταν ξανά ερωτευτείς, κούρδισε σε παρακαλώ την καρδιά σου, όχι από την καλή, όπως κάναμε μικροί, αλλά από την ανάποδη, να πάψει να χτυπάει από έρωτα, να πάψει να ερωτεύεται και να στεναχωριέται. Άντε γιατί πολλές αδικίες μαζευτήκανε στη ζωή.

Αφιερωμένο. Σε ποιον; Φυσικά και στον εαυτό μου.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο “120 λέξεις” project.

Θάλασσα

Στίχοι: Πέτρος Παρασκευάς
Μουσική: Πέτρος Παρασκευάς
Πρώτη εκτέλεση: De Facto
Τραγούδι: Θάλασσα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήμασταν τόσο αμίλητοι εμείς οι άνθρωποι, που ακόμα και η θάλασσα φοβήθηκε τη σιωπή μας. Μιλάγαμε, αλλά δεν ακουγόταν τίποτα. Τα χείλη μας ’θελαν τόσο πολύ να βγάλουν μια ηχώ, μια μελωδία, αλλά δεν μπορούσαν. Μοιάζαμε σαν κακή μεταγλώττιση, χωρίς όμως τον παραμικρό ήχο.

 Η θάλασσα έμεινε σκεπτική για μέρες, μέχρι να δει τι θα κάνει για να μας βοηθήσει. Τα φτερά μας είχαν γίνει τόσο βαριά, που πια δεν μπορούσαμε να τα σηκώσουμε. Είχαμε τόσα πολλά όνειρα, που φτάσαμε σε ένα σημείο, που από την πολύ απραξία να μην μπορούμε να περπατήσουμε. Κάτσαμε λοιπόν σε ένα παγκάκι, με γεμάτα όνειρα και άδεια ζωή κοιτάζοντας τη θάλασσα, περιμένοντας κάποιο θαύμα από εκείνη.

Η θάλασσα αρχικά κάλεσε μερικά πουλιά, να πετάξουν πάνω από τα κύματά της, μήπως και ξεσηκωθούμε και αρχίσουμε κάπως να αντιδράμε. Μήπως έτσι ανακαλύψουμε την ελευθερία που διακατέχει τα πουλιά, αλλά και το πέταγμά τους. Μάταια, τα μάτια μας κοιτάζαν τον αφρό. Οι σκέψεις μας γινόντουσαν βουνά, και πια δε χωρούσαν στο χάρτη του μυαλού μας. Γινόντουσαν ολοένα οροσειρές που οι κορυφές τρυπάγανε τα νεύρα μας. Ζούσαμε χωρίς να ζούμε. Γονατίζαμε μπροστά στο αύριο με ραμμένο το στόμα και ραμμένες τις συνήθειες.

Η θάλασσα άρχισε να σκέφτεται ξανά τρόπους για να μας βοηθήσει. Ξέβρασε άπειρα μπουκάλια με μηνύματα μέσα, μήπως και διαβάσουμε καμιά ιστορία και αρχίσουμε να πράττουμε. Μήπως έτσι ανακαλύψουμε πως εκεί έξω υπάρχει αγάπη. Μάταια, δεν σηκωθήκαμε από τα παγκάκια. Δεν κουνήσαμε βήμα από τα βήματα της ζωή μας. Ανοιγοκλείναμε το στόμα μας χωρίς να μπορούμε να βγάλουμε άχνα. Η σιωπή μας, είχε χαράξει τα σώματά μας. Βαθιές ουλές, γεμισμένες με σιωπή. Σιωπή, σιωπή, σιωπή. Μέχρι κι η γη φαινόταν τώρα μικρότερη. Σε λίγο καιρό θα σταματούσε και η καρδιά μας να χτυπάει. Θα την βάζαμε και αυτή σε αθόρυβη λειτουργεία.

Η θάλασσα κάποια στιγμή αποφάσισε να σταματήσει τα νερά της. Τα κύματα παγώσανε, η αλμύρα έμεινε στο ίδιο σημείο, οι γλάροι σταμάτησαν να πετάνε, και τα μπουκάλια χαθήκαν στους ωκεανούς. Οι άνθρωποι τότε, εμείς οι άνθρωποι, στο κοίταγμα της θέας αυτής, αρχίσαμε να κλαίμε. Τα δάκρυά μας ήταν τόσα πολλά, που σχηματίσανε λίμνες κι οι λίμνες θάλασσες. Όμως, ήμασταν τόσοι φτωχοί από αισθήματα, που τίποτα απολύτως δεν άλλαξε. Η κάθε μας σταγόνα δεν είχε μέσα τίποτα. Δεν είχε κανένα ίχνος από συναίσθημα. Δεν είχε ούτε καν την παραμικρή ευθύνη ενός ονείρου. Τίποτα δεν άλλαξε, παραμόνο το τοπίο, που έγινε ακόμα πιο σιωπηλό.

_

Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο “Γραμμόφωνο“.

Έγραψαν για το “Φαινόμενο της πεταλούδας”

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

_

ΒΙΝΤΕΟ:

Ο Νίκος Ερηνάκης ανέβηκε σε μία ταράτσα στην Οξφόρδη και είπε μερικά ωραία λόγια για τη νουβέλα μου, επίσης, κράτησε τη φράση “επιμέλεια χάους”.

Η ελαφρώς ξενυχτισμένη Μαριέττα Φαφούτη άφησε τις σκέψεις τις ελεύθερες, και στις 4 η ώρα το πρωί μου χάρισε απλόχερα, την άποψή της για το βιβλίο.

_

ΑΠΟΨΕΙΣ:

Δημήτρης Αθηνάκης: Μία νουβέλα αμφίδρομης μαθητείας

photo-athinakis-e1435855376806

“Πάντοτε χρειάζεται ένα μεγάλο μπαμ για να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του κ. Ασημένιου δηλαδή, ήταν η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το έξυπνο αυτό εύρημα του Γιώργου Ιατρίδη σε βάζει ευθύς εξαρχής στο παιχνίδι του πρώτου έντυπου κειμένου του, της νουβέλας με τον αινιγματικό τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας”.

Στέργια Κάββαλου: Ένα παραμύθι σχεδόν για όλους

“Λίγο να ξεκινήσεις την ανάγνωση, καταλαβαίνεις ότι από το τέλος πάμε στην αρχή και όλα σου μοιάζουν ταιριαστά. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για ζωή και είναι ανακουφιστικό και παρήγορο ένας άνθρωπος γεννημένος το 1988 έχει γνώση αυτής της αλήθειας που μόνο εμπειρικά κατακτάται. Όπως και μιας άλλης, ότι «η ένωση δυο ερωτευμένων ανθρώπων επιφέρει μια νέα ιδέα πάνω στον κόσμο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο”.

Δημήτρης Γκιούλος: Ένα παραμύθι για όσους παραμένουν ρομαντικοί

10620135_10152914366522384_400724200167050077_o

“Η Αθήνα του Ιατρίδη, η πεταλούδα Αθήνα που μεταμορφώνεται στάση τη στάση, σταθμό με το σταθμό. Μια πόλη πολύχρωμη αλλά και σκοτεινή. Εν τέλει, ένα παραμύθι για κείνους που ακόμα βρίσκουν ομορφιά στα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων, για κείνους που έχουν χρόνο ή ξέρουν να περιμένουν ζώντας για να προετοιμάσουν και να δουν τη μεταμόρφωση. Ένα παραμύθι για ρομαντικούς”.

Το φαινόμενο της πεταλούδας

Το φαινόμενο της πεταλούδας, Γιώργος Ιατρίδης

ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Νατάσσα Καραμανλή

Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Κυριάκος Σ. Κυριάκου

Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης

 

 

 

 

 

 

 

_

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ:

LiFO | ΓΚΡΕΚΑ | fractal | maga.gr | Μετα δεύτερο

_

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:

ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

_

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ – TIMH: 10,65€

Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

_

TRAILER:

_

ΒΙΟ:

Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος όμως είναι ο Γιώργος Ιατρίδης; Ρίξε μία ματιά σε ένα σύντομο βιογραφικό μου.

🙂

Καλλιθέα | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Τα δάκρυα είχανε μείνει στο πρόσωπό του, όπως μένει το νερό πάνω σε ένα στεγνό ποτάμι, όμως αυτή τη στιγμή δεν είχανε τόσο πικρή γεύση. Ο χρόνος για να φτάσει στον επόμενο σταθμό είχε ημερεύσει την οργή του και ο πόνος που ένιωθε ήταν λιγότερος. Τα δάκρυα του έκαναν καλό, και τώρα ένιωθε καλύτερα από όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Μέσα του είχε ησυχάσει, είχε ηρεμήσει. Αναλογιζόταν βουβά, πως έζησε την πιο πρωτόγνωρη εμπειρία της ζωής του και πως για να πει αυτή τη φράση, έπρεπε να ασπρίσουν τα μαλλιά του και τα γένια του… και πως του γεννηθήκαν ένα σωρό συναισθήματα, βγαίνοντας απλά και μόνο για να περπατήσει…

Το βλέμμα του έπεσε στα φτερά της πεταλούδας, ήταν τόσο υπέροχο αυτό το απειροελάχιστο τετραγωνικό θέας που καταλάμβανε πάνω στη γη! Όμως, ένα μέρος από το αριστερό της φτερό είχε κοπεί. Αναρωτήθηκε πώς και από πού να κόπηκε, μα ύστερα σκέφτηκε πως έχει πετάξει τόσο πολύ σήμερα, κάπου θα σκάλωσε και θα τραυματίστηκε. Παρ’ όλα αυτά, και με κομμένα τα φτερά, μπορούσε να πετάξει!

Τις τελευταίες οχτώ ώρες έζησε την Αθήνα έτσι όπως δεν την είχε ζήσει εβδομήντα χρόνια, έμαθε τις κρυφές πτυχές, αλλά και τους δρόμους που δε θα έβλεπε αν είχε κάνει την ίδια διαδρομή με αμάξι, ή ακόμα και κολλημένος στο παράθυρο του τρένου. Υπολόγισε με το μυαλό του πως το δρομολόγιο Καλλιθέα–Μοσχάτο το τρένο το κάνει περίπου δυόμισι λεπτά και αυτός για να φτάσει στο Μοσχάτο με τα πόδια, χρειάζεται κάπου στη μιάμιση ώρα. Ο κάθε άνθρωπος θα έλεγε πως έχασε τον χρόνο του, αλλά για τον ίδιο κάθε άλλο παρά χαμένος μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος. Αναρωτιόταν πάλι, αν έχει μείνει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έξω από το σπίτι του· αλλά και πόσες ανατροπές μπορούν να χωρέσουν σε μια μονάχα μέρα. Θυμόταν πως τους νότιους σταθμούς τους είχε φωτογραφίσει παλιότερα και δεν έκανε πάνω από δύο-τρείς ώρες έξω από το σπίτι και πως τα γεγονότα που του συνέβαιναν δε ξεπερνούσαν το ένα την ημέρα,  τώρα όμως το ένα “χτύπημα” διαδεχόταν το άλλο.

—Όλη η ζωή βρίσκεται εδώ, ανάμεσα στις ράγες του τρένου. Οι σταθμοί λένε ψέματα, εκεί το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι είναι να κοιτάζουν πότε θα έρθει το επόμενο δρομολόγιο και να προσπαθούν να υπολογίσουν σε ποιο βαγόνι θα καθίσουν, έτσι ώστε να βρεθούν πιο κοντά στην έξοδο. Γιατί να μην ονόμαζαν τους σταθμούς με ονόματα από αισθήματα; Μόνο στη σκέψη, αλλά και στη προφορά, θα αισθανόσουν καλύτερα. Επόμενη στάση Αγάπη, Έρωτας, Ευτυχία, Χαρά, Συμπόνια, Γαλήνη, Αρμονία· τι ειρωνεία, ο ένας εκ των δύο σταθμών που είναι ονοματισμένος με κάποιο αίσθημα να είναι ο σταθμός της Ομόνοιας… Πόσο αξίζει μια αγκαλιά Θεέ μου; Ένα φιλί στο μάγουλο από έναν άνθρωπο που αγαπάς; Για πολλούς είναι ρουτίνα, αλλά για όσους δεν το έχουν είναι χρυσός…

Όλα αυτά μοιάζουν με ένα δρομολόγιο που καλείται να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος, όχι όμως την ώρα που πρέπει να ζητήσει βοήθεια, αλλά την ώρα που είναι απόλυτα ευτυχισμένος και δεν του λείπει τίποτα. Πάνω σε εκείνη τη στιγμή, αν μπορέσει να χτίσει μία μικρή φωλιά, όλη η ζωή του θα αλλάξει προς το καλύτερο. Σε αυτό το μοιραίο λάθος υπέπεσε και αυτός, και με την ανάγνωση του άρθρου και με τη γυναίκα του. Δεν του έλειπε κάτι για να την αγαπήσει ή δε χρειαζόταν κάτι ακόμα για να ξεκινήσει τη διαδρομή, τα είχε όλα μπροστά του και αυτός έψαχνε τρόπους πίσω του.

—Γιατί χρειάζεται να πάθει κάποιος καρκίνο για να καταλάβει πως η ζωή είναι μικρή; Γιατί πρέπει να χάσει κάποιον δικό του άνθρωπο για να τον αγαπήσει; Γιατί πρέπει να πονέσουμε για να δούμε τον μέσα μας εαυτό; Οι όμορφες στιγμές της ζωής είναι λίγες και μικρές, τόσο μικρές όσο και οι κόκκοι της άμμου ή οι νιφάδες του χιονιού ή οι στάλες της βροχής.

Στράφηκε λίγο στην πεταλούδα, καθώς εκείνη πετούσε ανέμελη. Του φαινόταν υπέροχο να τη βλέπει μόνο να πετάει!

—Μα στ’ αλήθεια, αυτό είναι. Ξεχάσαμε να αγαπάμε το απλό. Το κοίταγμα. Το τίναγμα των φτερών της, αυτή η φαινομενικά ασήμαντη κίνηση, αυτή η κίνηση που εκφράζει την καθημερινότητα και τη συνήθεια, αυτή η κίνηση μπορεί να γίνει η αιτία για τις μεγαλύτερες αλλαγές, αν επιλέξουμε στη ζωή μας να μας αρέσει το απλό, όχι το λίγο, αλλά το απλό, το αβίαστο και το αυθόρμητο.
_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Μαρούσι | Το φαινόμενο της πεταλούδας

Σε αυτό το σταθμό άρχισε να συναντάει τους πρώτους ανθρώπους. Σκέφτηκε πως είναι περίεργο να τον δουν μαζί με την πεταλούδα, αλλά αυτόματα έδιωξε τη σκέψη αυτή. Οι άνθρωποι είναι τελείως αδιάφοροι, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με σκυμμένο το κεφάλι και σχεδόν ποτέ δε σε κοιτούν στα μάτια. Είναι τόσο αναίσθητοι που ακόμα κι αν έχεις πέσει καταμεσής του δρόμου, δε θα σπεύσουν να σε σηκώσουν. Πέρασε μέσα από αρκετές παρέες και πράγματι, κανείς δεν τους κοίταξε, κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Όλοι σε ένα μοναχικό περίβλημα που φτιάξανε για να προστατεύονται, μόνο που από την πολύ προσπάθεια ξέχασαν να βάλουν ένα μικρό παράθυρο, ή έστω μια σχισμή για να βλέπουν προς τα έξω. Καθώς περνάγανε και έβλεπε πως κανείς δεν τους έδινε την παραμικρή σημασία, του ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό που είχε ζήσει στα Χανιά.

Ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν είχε επισκεφτεί το νησί για να κάνει μερικά μπάνια και να δει τους συγγενείς του. Το ημερολόγιο έδειχνε 16 Αυγούστου και ήταν από τα πιο ζεστά καλοκαίρια που είχε βιώσει το νησί, μα και ολόκληρη η χώρα. Το διηγήθηκε έτσι στην πεταλούδα.

—Εκεί που έκανα μπάνιο πάτησα με το πόδι μου ένα τεράστιο κοχύλι, τέτοιο πράγμα δεν είχα ξανά δει σε όλη μου τη ζωή. Είχε μελαχρινό κέλυφος κι ένα ζωντανό οργανισμό μέσα του. Το έβγαλα έξω στην άμμο και άρχισα να το κοιτάω επίμονα για να δω τις αντιδράσεις του. Για μια στιγμή σκέφτηκα να το αφήσω στη θάλασσα, αλλά είπα πως ο επόμενος που θα το βρει θα το κρατήσει και θα το κάνει μεζέ στο μεσημεριανό του ούζο και έτσι προτίμησα να το πάρω μαζί μου στο ξενοδοχείο που διέμενα. Το δωμάτιο μου απείχε περίπου δέκα λεπτά από την παραλία, προχώρησα έτσι κατά μήκος της ακτής γεμάτος περηφάνια με το όστρακο στο χέρι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής κανείς δε με ρώτησε για το μεγάλο κοχύλι. Λες και ήταν η πιο συνηθισμένη θέα στον κόσμο! Αυτή τη φορά το κοιτάζανε, αλλά φοβισμένα και ντροπαλά, κλεισμένος ο κάθε άνθρωπος στο δικό του κέλυφος, στη δικιά του φυλακή. Μόνο μερικά παιδιά πήγαν να αντιδράσουν, αλλά κρατηθήκαν σφικτά από τα χέρια των γονιών τους. Ήθελα τόσο πολύ να μοιραστώ με κάποιον, έστω και με έναν, όμως εγώ τους κοίταζα με χαρά και αυτοί με κοίταζαν με φόβο. Τότε κατάλαβα πως ο εγωισμός έχει γίνει προτέρημα και η σιωπή η μόνη μελωδία που ακούνε τα αυτιά τους. Στο τέλος, έμεινα μόνος με το κοχύλι και αντί να είμαι χαρούμενος για αυτή μου την ανακάλυψη, ένιωθα μοναξιά κάθε φορά που το κοίταζα.

[…]

Η πεταλούδα πέταγε πάντα λίγα μέτρα μπροστά του, λες και ήξερε από πριν ποια διαδρομή θα ακολουθήσουν. Σε αυτό το σημείο ανέβαιναν ένα πολύ όμορφο δρόμο, είχαν για θέα τα πολύχρωμα μικρά φωτάκια που αγκάλιαζαν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ο τρίτος σταθμός έλαβε τέλος, τέταρτος εν όψει.

_

Αν σε ενδιαφέρει το βιβλίο μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.

Μία νουβέλα αμφίδρομης μαθητείας, του Δημήτρη Αθηνάκη

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας, νουβέλα, εκδ. updot.gr, 2015

Πάντοτε χρειάζεται ένα μεγάλο μπαμ για να ξεκινήσει μία καινούργια ζωή. Στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του κ. Ασημένιου δηλαδή, ήταν η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το έξυπνο αυτό εύρημα του Γιώργου Ιατρίδη σε βάζει ευθύς εξαρχής στο παιχνίδι του πρώτου έντυπου κειμένου του, της νουβέλας με τον αινιγματικό τίτλο Το φαινόμενο της πεταλούδας. Σιγά τον αινιγματικό, θα πει κανείς, κι ίσως να μην έχει άδικο. Το φαινόμενο της πεταλούδας, ως φυσικό περιστατικό, είναι ένας άλλο τρόπος να δηλωθεί η ενηλικίωση ― βίαιη ή μη.

Η ενηλικίωση του κ. Ασημένιου ήρθε στα εβδομήντα του. Άργησε λιγάκι, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που επιβάλλει ο πολιτισμός, αλλά ήρθε. Ο κ. Ασημένιος είναι ο ήρωας του βιβλίου. Και είναι ένας πραγματικός ήρωας. Ξέρετε πόσο κόπο θέλει να βγεις από δεκαετίες στασιμότητας και να αναζητήσεις ό,τι έχεις χάσει στο μεταξύ; Μπορεί βέβαια και να μη θέλει πολύ κόπο, γιατί οι πυρηνικές εκρήξεις που γίνονται στον μέσα κόσμο σου, έστω και στα εβδομήντα σου, είναι ανυπολόγιστες ― όπως και η δύναμη που σε σπρώχνει να ενηλικιωθείς.

Έχω διάφορες ενστάσεις απέναντι στον εαυτό μου για τη χρήση του όρου «ενηλικίωση». Είναι κάτι σαν αναπόδραστη αντίφαση να χρεώνουμε στα παιδιά την αθωότητα και την ξεγνοιασιά, και τελικά να θεωρούμε τους «μεγάλους» τους κουλ τύπους που θα κατακτήσουν τον κόσμο ― σαν να ηρωοποιούμε τη διαγραφή της αθωότητας. Επίσης, και με την αθωότητα έχω πρόβλημα ως προς τη χρήση της αλλά και τις χρήσεις της, αλλά, αν συνεχίσω έτσι, θα ξημερώσουμε.

To fainomeno tis petaloudasΟ κ. Ασημένιος λοιπόν. Και η ρευματοειδής αρθρίτιδά του. Που τον έκλεισε σ’ ένα νοσοκομείο για μία εβδομάδα. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος στο σπίτι και τον εαυτό του. Που πιο πριν ήταν κλεισμένος σε άλλα σπίτια, σε άλλα κουτάκια, σε άλλες καθημερινότητες. Η προσωπική του επανάσταση, να βγει δηλαδή απ’ όλα αυτά, ν’ απλώσει τα φτερά του ως άλλη πεταλούδα και να καταλήξει, αναπόφευκτα, στα τετράδια με διαφάνειες από ρυζόχαρτο κάποιου σάικο συλλέκτη, η προσωπική του επανάσταση λοιπόν ήταν να βγει απλώς… στο δρόμο.

Και βγήκε. Με αφηγηματικό όχημα τις ράγες του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου από την Κηφισιά ώς τον Πειραιά, από τη μιαν άκρη στην άλλη δηλαδή, ο Γιώργος Ιατρίδης μάς αφηγείται την τύποις ενηλικίωση του κ. Ασημένιου, αλλά ταυτόχρονα μας σπρώχνει στην πόλη αυτή. Η νουβέλα είναι ένα εισιτήριο για την πόλη. Με ψήγματα urban λογοτεχνίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει την πρωτεύουσα όπως εκείνη ζει και εξελίσσεται στο απόλυτο παρόν.

Απέφυγα ώς τώρα να αναφέρω το όνομα «Αθήνα». Με τον όρο «Αθήνα», αυτομάτως όλοι θα φέρουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας γι’ αυτή την πόλη. Ίσως και να μελαγχολήσουμε λιγάκι ή, ακόμα ακόμα, και να εκνευριστούμε γιατί σήμερα το λεωφορείο, για παράδειγμα, άργησε 34 λεπτά γιατί πάλι ―και πάλι― το κέντρο ήταν κλειστό γιατί κάποιοι αποφάσισαν να τρέξουν ή να κάνουν ποδήλατο. Κι όμως, ένα ατού στη νουβέλα του Γιώργου Ιατρίδη είναι ότι η πόλη παρουσιάζεται με τέτοιον τρόπο, που, εκόντες άκοντες, αναδιαμορφώνουμε μέσα μας την αρχιτεκτονική της ύπαρξης της Αθήνας. Η πόλη, αυτό το κατατρεγμένο και πολυτραυματισμένο άστυ, στο Φαινόμενο της πεταλούδας, δεν σου πετάει φάτσα φόρα την Αθήνα που έχεις κατά νου κάνοντας προκαθορισμένα δρομολόγια καθημερινά μες στην πόλη. Είναι ένα βιβλίο που σε σπρώχνει στην παρατήρηση, στο να βάλεις σε σειρά αυτό που δεν προλαβαίνεις να δεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αστική μαθητεία.

Κι όσο ο κ. Ασημένιος ―που κάνει ωραία αντίστιξη το όνομά του με το γκρίζο των τσιμέντων της Αθήνας― κατεβαίνει από τον Βορρά στον Νότο ―αφού ο συγγραφέας ήθελε μια ήσυχη κατηφόρα αυτή την «ενηλικίωση»―, όσο περνά σε πιο πυκνοκατοικημένα τμήματα της πόλης, όσο παρατηρεί όλο και περισσότερο, όσο μαθαίνει να βλέπει ―επιτέλους!― τι συμβαίνει γύρω του, τόσο αυξάνεται η θερμοκρασία της γλώσσας του συγγραφέα, τόσο ο κ. Ασημένιος γίνεται όλο και πιο δικός μας, όλο και περισσότερο ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας. Όχι μιας διπλανής πόρτας, που λέει το κλισέ, αλλά της δικής μας διπλανής ― κι αυτή την πόρτα το κείμενο του Γιώργου Ιατρίδη μάς τη χαρίζει απλόχερα.

Ένας ένας οι σταθμοί, από την Κηφισιά στον Πειραιά, αποτελούν κεφάλαια της μεταμόρφωσης του κ. Ασημένιου. Του κ. Ασημένιου που ήταν μουσικός και που γνώριζε να ξεχωρίσει τα μπάσα από τα πρίμα ― ο κ. Ασημένιος είχε μέσα του όλη την ψυχική και γνωστική σκευή, απλώς για δεκαετίες δεν ήξερε πώς να την εφαρμόσει. Νά, λοιπόν, μία ακόμη αρετή στη νουβέλα: η μαθητεία εμπλουτίζεται με τη δύναμη της πράξης, ενώ έχει προηγηθεί η κατάκτηση της γνώσης. Ο κ. Ασημένιος είναι μία στερεοτυπική αποτύπωση των ανθρώπων που ξέρουν αλλά δεν μπορούν· εκείνων που ίσως και να μπορούν αλλά σίγουρα δεν θέλουν· των ψυχισμών εκείνων, τελικά, που έχουν αποφασίσει ότι… δεν· ένα γενικό και αόριστο «δεν». Και λέω «στερεοτυπική αποτύπωση», γιατί προσπαθώ ν’ αποδώσω την αρτιότητα του χτισίματος του χαρακτήρα του κ. Ασημένιου.

Giorgos-Iatridis-03Δεν είπαμε όμως το σημαντικότερο: ο κ. Ασημένιος πηγαίνει από σταθμό σε σταθμό με τα πόδια, και σημειώστε το. Ώρες επί ωρών, περπατά, αυτός ο εβδομηντάχρονος πάσχων από ρευματοειδή αρθρίτιδα, με λύσσα σχεδόν. Και μια πεταλούδα στον ώμο του. Που μεγαλώνει μαζί του. Που τον ακολουθεί σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι της «ενηλικίωσης». (Αν βλέπατε το γραπτό μου, θα παρατηρούσατε ότι έχω συνεχώς τη λέξη «ενηλικίωση» σε εισαγωγικά. Αφενός, μου αρέσουν τα εισαγωγικά· αφετέρου, συνεχίζω να έχω τις ενστάσεις που σας έλεγα πριν ― και, τελικά, τα εισαγωγικά είναι μάλλον ένας ωραίος γραπτός τρόπος να κλείσεις κάπου το μάτι.)

Το παθιασμένο περπάτημα του κ. Ασημένιου δεν είναι ένα ηρωικό και ευθύβολο περπάτημα. Υπάρχουν, στιγμές, όπως στον σταθμό της Ομόνοιας, που ο κ. Ασημένιος γκρινιάζει, ξενερώνει, δεν θέλει άλλο, βρε αδερφέ. Κι εκεί άρχισα να ταυτίζομαι εγώ μαζί του. Ο Γιώργος Ιατρίδης αποκαθιστά, μια κι έξω, όλους εμάς που φτάνουμε στο μη παρέκει με τα «δεν σε φοβάμαι εσένα, θα τα καταφέρεις», με τα ανόητα «τι ανάγκη έχεις εσύ;» και τα ανήκουστα «έλα, μωρέ, πώς κάνεις έτσι;». Ο κ. Ασημένιος, είτε το ήθελε ο συγγραφέας είτε και όχι, είναι η αποκατάσταση του «ώς εδώ μπορώ». Και συνεχίζει μηχανικά. Αυτόματα. Μίζερα. Έστω. Συνεχίζει.

Το Φαινόμενο της πεταλούδας δεν είναι ένα άρτιο βιβλίο. Φυσικά και έχει τα ελαττώματά του, προφανώς και επιδέχεται βελτιώσεις. Το Φαινόμενο της πεταλούδας όμως είναι η επιτυχημένη προσπάθεια του Γιώργου Ιατρίδη να μιλήσει για την πόλη, για όλους εμάς ξεχωριστά, να γνωρίσει κι εκείνος τι είναι όλα αυτά για τα οποία γράφει. Το Φαινόμενο της πεταλούδας είναι μία αμφίδρομη μαθητεία: ο Γιώργος Ιατρίδης μαθαίνει, ο κ. Ασημένιος του Γιώργου Ιατρίδη μάς μαθαίνει και ο αναγνώστης χαίρεται. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ωραίο σπρώξιμο ― που είτε το κάνεις είτε σ’ το κάνουν.

Και ξέρετε κάτι; Γενικά, όταν μας σπρώχνουν, καλύτερα να μην αντιστεκόμαστε· ας πέσουμε, μπας και δούμε την πόλη από πιο κοντά.

_

Δημήτρης Αθηνάκης
Pure Bliss, Ρόμβης 24Α, Αθήνα
26.06.2015, Παρασκευή

Παρουσίαση βιβλίου: Το φαινόμενο της πεταλούδας

Πρώτα οι στίχοι, μετά τα διηγήματα, μετά τα άρθρα, μετά οι στήλες, μετά τα project, μετά το βιβλίο, και τώρα η παρουσίαση!

Οι εκδόσεις updot.gr σας προσκαλούν στην παρουσίαση βιβλίου “Το φαινόμενο της πεταλούδας” του Γιώργου Ιατρίδη. Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 26 Ιουνίου στις 21.00, στο Pure Bliss (Ρόμβης 24, Αθήνα).

Ομιλητής θα είναι ο ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης και συντονιστής θα είναι ο εκπαιδευτικός Μάριος Μάζαρης.

Πέρα από το “τι ωραία που τα έγραψε ο συγγραφέας”, η παρουσίαση θα περιλαμβάνει:
-αποσπάσματα του βιβλίου που θα αναγνώσουν η μουσικός και συνθέτης Μαριέττα Φαφούτη, ο ποιητής Νίκος Ερηνάκης και η διηγηματογράφος Στέργια Κάββαλου (video)
-ανακοίνωση του νέου ανοιχτού λογοτεχνικού project
-live μουσική, μία κιθάρα
-ανοιχτή κουβέντα για τη λογοτεχνία και την αυτοέκδοση
-μετά το τέλος, party με playlist
-και πολλά άλλα!

Γνωρίστε τους ομιλητές μας:
Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι ποιητής.
Ο Μάριος Μάζαρης είναι εκπαιδευτικός. Κι όταν τα παιδιά γυρίζουν σπίτι, εκείνος γράφει, φωτογραφίζει, κάνει ραδιόφωνο. Και περιμένει πότε θα γυρίσουν.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

_

facebook event:
https://www.facebook.com/events/1609734612616174

Διεύθυνση: Ρόμβης 24, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3250362

Κηφισιά-Πειραιάς με τα πόδια

Ο Γιώργος Ιατρίδης είναι συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο «Το φαινόμενο της πεταλούδας» και είναι μια αυτοέκδοση με όλα τα ρίσκα που αυτή συνεπάγεται: να μην το προωθήσει κανείς, να μην βγάλει ποτέ τα λεφτά που κόστισε, να μην φτάσει καν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Είναι όμως ένα βιβλίο που αξίζει να αναζητήσεις, με ήρωα έναν 70χρονο που ακολουθεί της γραμμές του ηλεκτρικού από την Κηφισιά μέχρι τον Πειραιά και σε κάθε σταθμό φορτώνεται και από μια εμπειρία. Ο Γιώργος είναι ταλαντούχος γενικά, όχι μόνο συγγραφέας, βγάζει ωραίες φωτογραφίες της πόλης, φτιάχνει μικρά βίντεο, αρθρογραφεί, έχει ωραία πράγματα να πει. Κι η συζήτηση μαζί του έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον.

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1988. Μικρός σιχαινόμουν τα βιβλία, δεν είχα αγγίξει βιβλίο μέχρι την ηλικία των 20. Ούτε ήμουν θεωρητική κατεύθυνση. Δεν μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Δεν τα έπαιρνα τα γράμματα, που λέμε. Ώσπου εκεί, κάπου στα 19-20, έπαιζα με μανία ένα online video game, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έβλεπα τη ζωή μου να περνάει μέσα από τις πίστες του υπολογιστή. Το έκοψα μαχαίρι.

Γράφω από το 2008. Ξεκίνησα αρκετά μεγάλος. Θα έλεγα πως η στιχουργική του Μάνου Ελευθερίου, του Άλκη Αλκαίου, του Οδυσσέα Ιωάννου ήταν που με ενέμπνευσαν τόσο πολύ που ήθελα να τους μοιάσω και να τους ξεπεράσω. Έτσι ξεκίνησα, γράφοντας στίχους. Αγαπώ τον στίχο και ό,τι τον περικλείει. Μικρή φόρμα, μέτρο, ομοιοκαταληξία, ρεφρέν, μελωδικότητα, τα πάντα! Ακόμα, ο Καζαντζάκης μου φούντωσε τη φλόγα που έχω μέσα μου, μου έμαθε να ζω την κάθε στιγμή και να φτάνω εκεί που δεν μπορώ.

Η πιο καθοριστική χρονιά μου ήταν το 2009, όταν διέκοψα τη σχολή για ένα χρόνο και καταπιάστηκα με το να διαβάζω βιβλία. Δεν έκανα τίποτα άλλο, πριν να τελειώσει το ένα, ξεκίναγα άλλο, για να μη μείνω στιγμή χωρίς να διαβάζω κάτι. Και επίσης οι περισσότερες ώρες ανάγνωσής μου ήταν σε θάλασσες, σε πάρκα και σε βιβλιοθήκες. Εκείνη τη χρονιά ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα. Ξανάρχισα τη σχολή για χατίρι των γονιών μου και την τελείωσα.

Δεν πιστεύω τόσο πολύ στην ύλη. Φυσικά κι ένα βιβλίο ή μια πρόταση καλύτερα, ή ένα στιχάκι, ή ένας διάλογος σε ταινία με έχει κάνει να δω διαφορετικά τη ζωή, αλλά αυτό που με κάνει να χαίρομαι πιο πολύ, είναι να γνωρίζω το δημιουργό του. Να βλέπω τα μάτια του, να του μιλάω, να τον αγγίζω…

Κάνω ατέλειωτες βόλτες με το ποδήλατο, φωτογραφίζω και συνθέτω μικρά βιντεάκια. Ακόμα, τον τελευταίο χρόνο καταπιάνομαι με το να φτιάχνω ανοιχτά project στο Internet. Επίσης, μου αρέσει να ρωτάω ανθρώπους παράξενες ερωτήσεις. Αρθρογραφώ κιόλας, εδώ, στο αγαπημένο «ΓΚΡΕΚΑ».

Giorgos-Iatridis-05

“Το φαινόμενο της πεταλούδας” ήρθε τυχαία. Ένα χειμωνιάτικο Σαββατόβραδο έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Πήρα το τρένο και ανέβηκα στην Κηφισιά, χωρίς να το καταλάβω -μένω στο Π. Φάληρο. Άρχισα να περπατάω πλάι στις γραμμές του Ηλεκτρικού, να περπατάω, να περπατάω και να μην σταματάω. Ήταν γλυκιά νύχτα εκείνη, ακόμα τη θυμάμαι. Τότε όμως δε μου είχε γεννηθεί η ιδέα να γράψω κάτι. Μου γεννήθηκε το καλοκαίρι της άλλης χρονιάς. Μέσα σε ένα βράδυ έγραψα όλο τον κορμό του βιβλίου. Ζούσε εντός μου.

Το θέμα του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς, πως ένας 70χρονος, ξεκινάει από την Κηφισιά, με σκοπό να φτάσει στον Πειραιά. Ακολουθεί δηλαδή στωικά τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Κάθε σταθμός και ένα δίδαγμα, κάθε μια στάση και ένα συμβάν. Επίσης, στο ταξίδι αυτό τον ακολουθεί μια πεταλούδα. Εναλλαγές, γεγονότα, φυσικά φαινόμενα, συμβολισμοί, χαοτικές μελέτες. Είναι μερικά στοιχεία από το βιβλίο.

Πέρασα αρκετές ώρες έξω στην Αθήνα -γράφοντας το βιβλίο, μες στο κρύο, κι η ανημποριά μου να έχει χτυπήσει κόκκινο, ενώ οι άλλοι να είναι μες στη ζέστη και να διασκεδάζουν, ένιωθα και νιώθω πως αυτή η πόλη βράζει από συναισθήματα και πως κάθε γωνιά της είναι και μια ιστορία. Τις πιο δυνατές μου στιγμές τις έχω νιώσει στους δρόμους της. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι διαμορφώνουν ένα τόπο, κι όχι ο τόπος τους ανθρώπους.

Tη διαδρομή Κηφισιά-Πειραιάς την έχω κάνει τρεις φορές με τα πόδια, πολλές με το ποδήλατο, και αμέτρητες με τον Ηλεκτρικό. Ζεις όλη την Αθήνα. Βλέπεις κουλτούρες, ανθρώπους, τοπία, που ποτέ από το τζάμι του τρένου δε θα έβλεπες. Γενικά, η ταχύτητα δε μας αφήνει να απολαύσουμε τις καταστάσεις. Το τρένο κάνει τη διαδρομή σε λιγότερο από ώρα, εγώ με τα πόδια την έκανα πάνω από 10 ώρες. Όπως καταλαβαίνεις, η κούραση της διαδρομής, ο συνδυασμός των εικόνων, αλλά και η προσπάθειά μου να ολοκληρώσω το δρομολόγιο αυτό, μου γέννησαν τόσα πολλά συναισθήματα που ήταν αρκετά για να χωρέσουν σε ένα βιβλίο.

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το βιβλίο να πάει στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μιας και είναι αυτοέκδοση, συνάντησα αρκετά εμπόδια στην κυκλοφορία του. Βέβαια, αυτά τα εμπόδια με πείσμωσαν πιο πολύ. Ήξερα, πως με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα βγει, κι αν δεν ήταν τα ράφια των βιβλιοπωλείων, θα ήταν κάποιο άλλο μέσο. Αλλά θα έβγαινε, θα κυκλοφορούσε! Και έτσι έγινε.

Η μυθοπλασία είναι πιο δύσκολή. Εγώ γράφω κυρίως βιωματικά, αλλά συνήθως τα συνδυάζω. Πραγματικά γεγονότα μπλεγμένα με μυθοπλασία. Πιστεύω πως είναι καλύτερα, έτσι κι αλλιώς η ζωή από μόνη της είναι γραμμική.

Giorgos-Iatridis-01

Είχες κάποιον στο μυαλό σου όταν το έγραφες;
Φυσικά, μία κοπέλα που δούλευε σε ένα παγωτατζίδικο, και ήξερα απλά το όνομά της. Ήξερα για αυτήν δηλαδή, μόνο δύο συλλαβές. Δεν ήξερα τίποτα άλλο…

Γιατί το έβγαλες μόνος σου; Πόσο δύσκολο είναι να βρει εκδοτικό ένας νέος συγγραφέας;
Τα σχόλια που άκουγα για τους εκδοτικούς δεν ήταν και τα πιο κολακευτικά, αλλά και γενικά έχω μια στάση ζωής που μου αρέσει η ελευθερία. Δεν έστειλα καν αντίγραφο σε κάποιον εκδοτικό. Ούτε με φοβίζει η απόρριψη, κάθε άλλο. Αλλά επέλεξα πως το πρώτο καλό ήταν να βγει έτσι. Δεν σου αποκλείω πως το επόμενο θα βγει από εκδοτικό. Θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο, μιας και για τους μισούς εκδοτικούς ισχύει πως πρέπει να τους πληρώσεις αδρά, και για τους άλλους μισούς ισχύει πως πρέπει να έχεις γνωριμία τον Τσίπρα. Δεν τελειώνει η ζωή όμως αν δε φέρει σφραγίδα εκδοτικού ένα βιβλίο. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Πέρα επίσης κι από την αυτοέκδοση. Τα εργαλεία τώρα πια είναι άπειρα.

Ποιο είναι το βιβλίο που θα έσωσες από μια πυρκαγιά στο σπίτι σου;
Όποια προλάβαινα να πάρω του Καζαντζάκη. Αν θέλεις ένα, είναι το «Αναφορά στον Γκρέκο».

Πες μου κάτι που έχεις κάνει και είσαι περήφανος γι’ αυτό.
Θα σε πάω σε ένα χώρο μακριά από τη συγγραφή. Πήρα πρώτος συνέντευξη από το “Κασετόφωνο”, τη στιγμή που δεν είχε καν σελίδα στο facebook, τώρα η σελίδα έχει 140.000 like και όλοι μιλάνε για αυτό…

Ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όφελος από την ασχολία σου με τη συγγραφή;
Η γνωριμία μου με 2-3 ανθρώπους. Δεν πιστεύω ούτε στις διακρίσεις, ούτε στα μετάλλια, ούτε στα νόμπελ. Πιστεύω στα βλέμματα.

Είσαι μοναχικός τύπος;
Ένα τραγούδι λέει “Κυνήγησα τις ομορφιές, μα με έκλεψε η λύπη…” ναι, είμαι. Δε θα πω δυστυχώς. Η μοναξιά μου έχει φέρει πολλές δημιουργικές στιγμές. Αλλά για να μην παρεξηγηθώ, δεν την αναζητάω κιόλας.

Ποιο είναι το πιο ριψοκίνδυνο πράγμα που έχεις κάνει;
Το τι ασχολούμαι επί καθημερινής βάσης με τις λέξεις, όντας δυσλεκτικός. Νομίζω πως αυτό είναι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σχοινί και με τον καιρό να είναι κόντρα. Ο φόβος όμως να μην πέσω με βοηθάει κάθε μέρα να παλεύω για αυτό που μου αρέσει.

Giorgos-Iatridis-03

Μπορεί κάποιος να ζήσει μόνο από τη συγγραφή στην Ελλάδα; Σήμερα πώς ζεις;
Αν πατήσει επί πτωμάτων, αν φιλήσει κατουρημένες ποδιές, αν έχει συγγενείς συγγραφείς, ή αν είναι η Σταματίνα Τσιμτσιλή μπορεί κάτι να γίνει.

Ο έρωτας τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;
Κινητήριος δύναμη των πάντων. Όλη η ζωή μου είναι χτισμένη σε μικρές πράξεις από έρωτα. Οι στιγμές αυτές είναι βλέμματα, χαμόγελα, χάδια, τρίχες στο μπάνιο, σκόρπιες λέξεις, φωτογραφίες που μερικές φορές ζωντανεύουν… Ολόκληρό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον έρωτα. Μπορεί να πραγματεύει την εσωτερική μεταμόρφωση, αλλά χωρίς να τον έρωτα ο κ. Ασημένιος -ο πρωταγωνιστής του βιβλίου- δε θα πήγαινε ούτε δυο μέτρα μακριά.

Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια για σένα; Τι όνειρα κάνεις;
Θα ήθελα να γράψω κάποιο σενάριο στον κινηματογράφο. Με εξιτάρει ο συνδυασμός εικόνας και λέξης. Ακόμα, θα ήθελα να μελοποιηθούν κάποια τραγούδια μου. Ακόμα, να τελειώσει με το καλό το project της 25ης ώραςκαι να φτιαχτεί το επόμενο -που ήδη είναι στα σκαριά. Σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση, το νέο εγχείρημα θα συνδέει τη λογοτεχνία με τη μουσική! Περισσότερα σύντομα.

Πες μου κάτι να κλείσουμε.
«Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Νίκος Καζαντζάκης.
_

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείς να τη διαβάσεις από το ΓΚΡΕΚΑ.
Κείμενο: M.Hulot, Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας

Γιώργος Ιατρίδης, Το φαινόμενο της πεταλούδας
Νουβέλα, Ιανουάριος 2015
Εκδόσεις: updot.gr | info@updot.gr
ISBN: 978-960-93-6475-1
Σελίδες: 136

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ο κ. Ασημένιος σκεφτόταν πως η δυσκολία του αυτή στα πόδια, αποτέλεσε το μεγαλύτερο εφόδιο κι όχι εμπόδιο, όπως θα λέγανε πολλοί· για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή, με φόντο τις γραμμές του Ηλεκτρικού. Τον ωθούσαν τα αρρωστημένα του πόδια με έναν τρόπο ανεξήγητο, κάτι που σε όλα τα ιατρικά βιβλία δεν υπάρχει, ούτε μέσα στα διπλώματα αναφέρεται, ούτε σε καμία χαοτική μελέτη. Η δύναμη της ψυχής δεν μπορεί να μελετηθεί από κανένα σύστημα, από καμία στατιστική, ούτε οι χτύποι της καρδιάς όταν ερωτευόμαστε. Τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά. Καμία, μα καμία διάγνωση. Μόνο το άγγιγμα μπορεί να γιατρέψει το μυαλό. […]

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:
updot.gr/2014/11/03/to-fainomeno-tis-petaloudas/

ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ:
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ. 210-3811850
ΝΑΥΤΙΛΟΣ, Χαριλάου Τρικούπη 28, Αθήνα, τηλ. 210-3616204
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδρέα Παπανδρέου 11 εντός στοάς, Χαλάνδρι, τηλ. 210-6800644
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Κηφησίας 310, Κηφισιά τηλ. 210-8075792
ΤΟ ΑΠΕΡΙΤΤΟ, Ερατούς 5, Π. Φάληρο, τηλ. 210-9850005

ΦΟΡΜΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ: Τιμή 10,65€
Επικοινωνήσετε στο giorgos.iatridis@gmail.com
Κάνοντας αντιγραφή-επικόλληση και συμπληρώνοντας τα παρακάτω στοιχεία:

Όνομα | Επώνυμο:
Διεύθυνση | Αριθμός:
Τ.Κ. | Πόλη:
Αριθμός αντιτύπων:

Σχόλια:

Η μέθοδος είναι με αντικαταβολή, στα σχόλια στο email μπορείτε να γράψετε οποιαδήποτε απορία.

TRAILER: